Afrikaans wielrennen #4

A massive moment for Dutch cycling! Aldus Thierry Kayishema, een van de twee enthousiaste Rwandese commentatoren. De eerste Nederlandse ritzege in de Tour du Rwanda sinds niemand minder dan Dirk Oude Ophuis in 2009 een rit won, toe maar! Jurgen Zomermaaaaaaaaaaaaaaaand, gefeliciteerd. Ajax, PSV, FC Twente en weet ik wat Thierry allemaal nog meer zei, de overwinning van Zomermaand werd in ieder geval groots gevierd en was speciaal toegespitst op ons Nederlanders. Al hadden ze beter ook nog even Heerenveen kunnen noemen, we hebben immers met een Fries te maken. Een lange, dunne Fries uit Franeker, gezegend met een boerenkoolhoofd. Team Picnic PostNL zet de Tour du Rwanda volledig op z'n kop, het mondje van de haters (mijn mondje) wordt ferm gesnoerd. Vorig jaar liet Zomermaand een aantal aardige klimprestaties zien, vooral de 7e plaats op het EK bij de beloften sprong eruit, en hij was een zeer verdienstelijke junior, maar goh, nee, dit zag ik niet aankomen. Wel überhaupt genieten natuurlijk dat we hem solo konden zien arriveren met begeleidend commentaar, iedere dag een livestream is een formidabele vooruitgang. Goed, wachten op de twitterupdates die eens per half uur komen heeft ook wel wat, maar nu daadwerkelijk kunnen zien hoe een koers zich ontvouwt is fantastisch. Het tactische steekspel dat we vandaag zagen haal je niet uit een paar twitterupdates, dat moet je dan weer ergens achteraf in een verslagje gaan opzoeken. Dat was dan de sport voor mij, is nu minder nodig. Maakt mijn nabeschouwingen wellicht enigszins overbodig, maar goed, laten we die traditie maar wel in stand houden.



De derde rit was de eerste enerverende rit, voor het eerst gebeurde er een hoop. In het begin van de rit volgden er meerdere aanvalspogingen, waarna er uiteindelijk een kopgroep van vijf zou ontstaan. In die kopgroep zagen we Mewael Girmay, Etienne Tuyizere, Eric Muhoza, Victor Vidal en Ole Theiler, een leuk maar ongevaarlijk kopgroepje. Ze hadden prima een groot deel van de dag op kop kunnen rijden, maar toen we naar het bergachtige middenrif van de etappe gingen besloot Lotto in het nationale park van Nyungwe vol gas te geven. Ze reden het gat op de vijf koplopers in een vloek en een zucht dicht, voor Mewael het wist was hij ineens weer terug in het peloton. Wel nog een sprintje gewonnen en wat bergpunten gepakt, maar meer kans om zichzelf te tonen kreeg hij niet. Direct zodra de vlucht ingerekend was besloot Thompson in de aanval te gaan, de WT-renner van Lotto die hier even mee mag doen met de opleidingsploeg. Thompson begon aan een mooie maar kansloze solo, een solo die nog net wat kanslozer werd toen hij af te rekenen kreeg met pech. Je zou denken dat het wisselen van fiets niet zo'n ingewikkelde taak is, maar in Rwanda willen simpele dingen nog wel eens moeilijk zijn. De fietswissel duurde dusdanig lang dat Thompson meteen weer werd ingerekend door het peloton, zijn voorsprong bedroeg sowieso nooit veel meer dan een minuut.




Een actiefoto van Mewael is wel geinig, het is echt een kopie van z'n broer. Met net wat minder adelbrieven, dat dan weer wel. Als bonus nog wat schreeuwende fans, overigens. Het enthousiasme is er nog steeds, ook al spelen de Rwandezen amper een rol van betekenis. In ieder geval, direct nadat Thompson weer werd ingerekend door het peloton ging dan maar de volgende renner van Lotto in de aanval, ditmaal was het de beurt aan Duarte Marivoet. De Belg won vorig jaar al een rit in de Tour du Rwanda en dat kunstje wilde hij herhalen. Het was vooral aan NSN om de boel te controleren, dat deden ze de hele dag braaf. Kostte ze wel een paar mannetjes, dat was dan weer een zeer uitnodigend signaal voor de rest van het peloton. Na de lastige fase in de jungle van Nyungwe, de toeristische filmpjes waren fantastisch, heel veel kicken aapjes gezien zoals de zuidelijke franjeaap, volgde er een wat makkelijkere fase. Alles zou nu neer gaan komen op de klim naar Giheke en op die klim zagen we al vroeg Nahom Zeray in de aanval gaan. Marivoet viel uit zichzelf terug en zodra de jonge Belg in beeld van het peloton kwam te rijden besloot Nahom ten strijde te trekken. Een beetje een gekke aanval, zo vroeg. Dat kan twee dingen betekenen: of je bent heel goed, of je bent juist heel slecht en je doet een Alaphilippeje om alsnog de uitzending te halen. Het bleek het tweede te zijn, maar dat wisten ze bij NSN toen nog niet. Op papier is Nahom Zeray een van de beste renners in koers, dus moest NSN vol achter hem aan. Marti beschikte inmiddels nog maar over één knecht, hij had alleen de Duitser Kretschy nog voor zich. Eritrea had op dat moment nog mannetjes genoeg, alleen KUDUS was afgehaakt. De rest zat er nog, zelfs de jongens die al dagen op kop hadden gereden als Medhanie en Mulugeta. Even zag het er heel mooi uit, even begon ik te dromen. Een ideaal scenario!



Nahom bleef alleen maar achterom kijken en reed ook niet echt ver weg, ik begon steeds meer te vermoeden dat hij slechte benen had. Daarom was hij dus niet aanwezig bij de ploegenpresentatie, hij was niet topfit en dit was een uitgekiende poging om zichzelf op te offeren en daarmee de tegenstand op te roken. Even later werd Nahom weer tot de orde geroepen, maar het peloton was inmiddels flink uitgedund. NSN ook, Marti zat al bijna alleen. Bijna direct nadat Nahom werd bijgehaald besloot Zomermaand te versnellen, de jonge Nederlander leek in dienst van Vanhuffel de debatten te openen. Henok sprong meteen op het wiel, terwijl ook Marti mee was. Kretschy haakte af, Marti zat alleen. Ook Medhanie en Zeray haakten af namens Eritrea, terwijl de jonge Yafiet Mulugeta zich soepeltjes vooraan winst te handhaven. Even viel het stil, waarna een mannetje van Bike Aid het nog even probeerde. Ook die poging strandde, waarna Vanhuffel richting het einde van de klim de knuppel in het hoenderhok gooide. Marti zat ditmaal strak op het wiel, terwijl Henok iets verder zat. Het was juist Mulugeta die meteen op de afspraak was, terwijl Henok nog moest oversteken. In zijn zog nam Henok nog een paar renners mee, maar de boel werd door de versnelling van Vanhuffel meteen ernstig uitgedund. We zagen Awet Aman aanklampen namens Team Istanbul, heel fris zag dat er niet uit. Ook Henok was stevig aan het schudden, al is dat sowieso zijn stel. Vanhuffel maakte er een lange beurt van, waarna hij na de klim op het plateau nog een keer probeert weg te rijden. Die aanval wordt gecounterd door Marti, de jonge Spanjaard mocht het allemaal zelf oplossen. Daarom moest hij misschien wel lossen op de slotklim, hij had voordien al aardig met zijn krachten gewoekerd. Als Vanhuffel weer tot de orde wordt geroepen demarreert Zomermaand bijna meteen, de jonkies van Picnic speelden het spel perfect. Een wereld van verschil met Eritrea, zij zaten ook met twee, maar ze ondernamen niets. Alleen Awet Aman nam de moeite om op Zomermaand te reageren, maar hij was net te laat. Hij kwam er net niet bij en zodoende dook Zomermaand in z'n eentje de afdaling in.



Zomermaand sloeg meteen een mooi gat en dat gat diepte hij uit in de afdaling, de achtervolging kwam nooit echt op gang. De achtervolgende groep werd zelfs wat groter, zo sloot er met Samuel Niyonkuru zelfs een Rwandees aan. Een van de grote Rwandese talenten, een paar jaar terug. Na enkele minderen jaren heeft hij nu zijn oude benen weer gevonden, lijkt het. Namens Team Amani wist hij zich tussen de beste 10 renners te rijden, niet slecht. Quick Step zat ook ineens met twee, de jonge Braziliaan Bravo en de nog jongere Mexicaan Cisneros waren van de partij. Puncheur Muñoz was dan alweer een eeuwigheid gelost, het archetype van de Baskische klimmer is een prehistorisch verschijnsel. Zomermaand wist ondertussen in de afdaling zijn voorsprong uit te breiden naar een halve minuut, hij smeet zich als een baksteen naar beneden en nam alle risico's. Leverde hem nog bijna een valpartij op, maar hij bleef overeind en ging onbedreigd af op de ritzege. De Eritreeërs lieten zich tactisch vangen door Picnic, niet heel goed gedaan. Iets meer initiatief had gemogen, boys. Na de aanval van Nahom was het vervolgens ondergaan, dat had beter gekund. Al was het waarschijnlijk ook wel beter afgelopen als Henok niet lek was gereden, op een kilometer of vijf van het eind kwam hij ineens in beeld aan de staart van de achtervolgende groep, hij liet een gat vallen en stak zijn hand omhoog. Hij was op zoek naar de wagen, maar de wagen was er niet. Er zat nog een tweede groep achter de achtervolgende groep, in die groep zaten ook nog twee Eritreeërs, en achter die groep zat de auto vast. Henok kon niet rekenen op steun, terwijl hij die steun wel nodig had. Volgens Astana had hij last van een lekke band en volgens Astana is het hem ook niet gelukt om te wisselen. Dat was op beeld niet helemaal duidelijk, maar naar verluidt heeft hij de Eritrese ploegleider nooit meer gevonden en heeft hij dus het restant van de rit moeten afwerken met een lekke band.



Jurgen Zomermaand, door de immer enthousiaste commentatoren gekscherend Jurgen Klopp genoemd, begint met een voorspring van een halve minuut aan de laatste klim. Op de kleine misslag aan het eind van de afdaling gaat hij onbedreigd af op de ritzege. In de achtervolgende groep zien we op de slotklim ineens Marti en Henok op een paar meter van de rest. Mijn eerste gedachte was: tactisch spelletje. De twee absolute topfavorieten vooraf, keken ze elkaar het wit uit de ogen? Het gat werd alleen steeds groter, dus bleek het iets anders te zijn. Henok reed rond op een platte tube, Marti had onderweg wat teveel met zijn krachten gewoekerd en moest reglementair lossen. Zijn postuur is misschien ook wat te robuust voor de Ronde van Rwanda, hij is bij nader inzien toch best bonkig. Henok was ook wat over zijn benen aan het wrijven, alsof de krampen dichtbij waren. Opmerkelijk genoeg hoefde mulugeta niet te wachten, hij mocht voor zijn eigen kansen gaan. Door de focus op Henok en Marti was het onduidelijk wat er in de achtervolgende groep gebeurde, maar daar gebeurde in ieder geval niet genoeg. Er kwam geen allesvernietigende aanval, waardoor Zomermaand vrolijk naar de zege kon soleren. Wel meteen ook al een pleurishekel aan dit ventje en aan de zoon van Snuffel, met hun ingestudeerde zegegebaartjes. We gunnen ze vanaf nu geen enkele zege meer, kom nou. Snuffel jr laat daardoor ook de tweede plaats liggen, die gaat naar de voor mij volstrekt onbekende Lucas van Gils. In de laatste hellende meters is hij nog weggereden met Vanhuffel en ook de Braziliaan Bravo uit de achtervolgende groep. Pas in de de volgende groep treffen we de eerste Afrikanen, met Mulugeta en Aman. Als je even wegdenkt dat Zomermaand zijn voorsprong min of meer cadeau kreeg eindigen er achter hem acht renners op een paar tellen van elkaar, wat dat betreft weer een typisch Rwandese dag. Henok verliest dan weer bijna 50 seconden, een klim rijden met een leegloper is geen goed idee. Alsnog weg kunnen rijden van marti, die bijna een minuut verliest. Toch wel enorm verrassend, de twee favorieten vooraf die worden weggereden door een paar pubers van Picnic. Met Rudi Kemna aan het roer zijn wij allemaal vissenvoer. De prestatie van Mulugeta vind ik dan toch ergens ook wel weer opmerkelijk. Afgaande op zijn derde plaats tijdens de aankomst bergop in de Tour of Sharjah had ik wel het een en ander van hem verwacht, maar in Eritrea werken ze nogal op basis van anciënniteit. Het lag dus in de lijn der verwachting dat hij moest knechten voor Henok en Nahom. Dat heeft hij ook braaf gedaan, de eerste twee ritten heeft hij al heel wat kilometers op kop afgehaspeld. En zelfs na al dat kopwerk hoort hij nu nog bij de beteren, terwijl renners als KUDUS en Nahom Zeray keihard moesten lossen. Een pijnlijke inschattingsfout van de Eritrese bondscoach, die de koers dus blijkbaar voor geen meter volgt. KUDUS kondigde zelf al aan niet goed te zijn na zijn val in Oman, van Zeray moeten ze intern toch ook hebben geweten dat hij niet 100% was. Zonde daarom om de jonge Yafiet Mulugeta zoveel kopwerk te laten doen, misschien dat hij zonder zijn krachten daar te verspillen nu dichter in de buurt van de winst had kunnen komen. Al spreken we nu ook vooral over hem wegens de pech voor Henok.



Door zijn ritzege neemt Zomermaand ook maar meteen de gele trui over, hij hield 20 seconden over ten opzichte van Van Gils en Vanhuffel. Tijdens deze aankomst bergop geen bonificaties blijkbaar, dat zal dan weer een tegenvaller zijn voor de Fries. Henok staat nu 10e op 43 seconden van Zomermaand, dat is voor Rwandese begrippen een enorm gat. Een eeuwigheid. Ik zie dit niet meer goedkomen. Hij kan pech hebben gehad, prima, maar in Rwanda blijven de verschillen vaak beperkt en dus wordt het heel moeilijk om zoveel tijd terug te winnen. Een Afrikaanse eindzege lijkt ineens een grimmige zaak, al weet je het nooit. Marti zakte er onverwacht ook ineens door, dat kan de pubers van Picnic ook zomaar overkomen. Ze hebben mij wat teveel babbels, Zomermaand durfde het zomaar aan om zichzelf en Vanhuffel de beste in koers te noemen, we hopen vanaf nu dat ze genadeloos door het ijs gaan zakken. Na Zomermaand, Van Gils en Vanhuffel zien we twee Brazilianen in het klassement, de jonge Henrique Bravo doet het heel goed. Die andere Henrique, Avancini, is ook sterk bezig. Onderweg vrij actief, de mountainbiker voelt zich prima in Rwanda. Daarna komen Yafiet Mulugeta en Awet Aman in beeld, enigszins verrassend de twee beste Afrikanen tot nu toe. Cisneros is ook nog in de top 10 te vinden, net als de immer vervelende Mattheis. Na Henok op de 10e plek vinden we Samuel Niyonkuru op 11, dat is nog redelijk bemoedigend voor de Rwandezen. Al gaven de goede Rwandezen van vorig jaar dan weer niet thuis, zo werd Vainqeur Masengesho slechts 28e. Bijna vijf minuten aan z'n broek, ai. Eric Muhoza werd 21e, Moise Mugisha 22e, de Rwandezen hebben weer weinig om te juichen. Eric Manizabayo, een paar jaar de beste Rwandese klimmer, werd nu pas 34e. Het is weer niet veel, helaas. Team Amani doet het in de breedte wel goed, met Niyonkuru, Muhoza en ook de Ethiopiër Amanuel Desta die tussen de mensen te vinden zijn. Eritrea was in de breedte de beste ploeg, maarja, zonder dat echte topresultaat koop je daar niets voor. Hodei Muñoz en Yoel Habteab op bijna 20 minuten vond ik persoonlijk teleurstellend, verder zitten de meeste renners wel aardig op hun plek. De twee grote favorieten vooraf kenden een mindere dag en we zitten nu met de heerschappij van Picnic opgescheept. Voorlopig, de ene dag is de andere niet in Rwanda. Het is nu overigens wel echt definitief klaar voor de Burkinees Soumaila Ilboudo, van deze DNF komt hij niet meer terug. Verder was iedereen netjes binnen, al werden de twee overgebleven leden van het gemengde Afrikaanse team op drie kwartier laatste en voorlaatste. De sprintende types van Picnic, Van Rees en Van der Werff, hadden het ook zwaar. Gemakkelijk zal het voor Picnic niet worden om de koers te controleren, al hebben ze nu wel laten zien dat ze over twee zeer sterke klimmers beschikken. Er kan nog een hoop gebeuren en er gaat nog een hoop gebeuren, maar voor Rwandese begrippen heeft Zomermaand echt al een straatlengte voorsprong bij elkaar gereden. Die voorsprong mag hij nu gaan verdedigen, er komt nog een vrij lastige rit aan. WE hebben na de derde rit een groot probleem, maar de strijd is nog niet gestreden. We geven de hoop nog niet op, het is nog altijd mogelijk voor Afrika om de Tour du Rwanda te winnen. Of in ieder geval een rit.







De Tour de Rwanda is nog lang, Kigali is nog ver. Er kan nog een hoop gebeuren, valpartijen, lekke banden, ziektes, noem het maar op. De koers is nog lang niet gereden, zeker niet als we kijken naar het profiel van de vierde rit. We gaan weer een Tour du Rwanda-klassiekertje afwerken, zoals wel vaker in het verleden rijden we van Karongi naar Rubavu. Al zijn we ook wel eens van Rubavu naar Karongi gereden, de wegen die we nu zien komen haast ieder jaar wel voorbij, de richting wil alleen nog wel eens verschillen. We zijn ook wel eens van Rusizi naar Rubavu gereden voor een rit van bijna 200 kilometer, maar nu mogen de renners eerst een stukje vanuit Rusizi in de bus zitten richting Karongi om vervolgens een bekende edoch zware route af te werken. Bekend tot in de finale overigens, aan het eind gaan we nog enige variatie zien. Van start gaat deze rit in Karongi, waar vorig jaar nog een rit eindigde. Toen gingen we van Rubavu naar dit district toe en aan het eind was het Joris Delbove die met een late uitval het peloton wist te verschalken. Hij kwam solo aan, een paar secondjes voor Gilmore en Henok. In 2023 kwam er ook al een rit aan in Karongi, toen waren we ook getuige van een zege van Total. Dat was toen een tamelijk briljante coup van, op een klimmetje in de finale besloten ze te versnellen, waarna ze vooral in de afdaling alles of niets speelden. Ze reden weg van de rest, wisten het gat met de koplopers te dichten en in het sprintje maakte een duo van Total het af. Bonnet won de rit en pakte ook de leiderstrui, die hij een dag later wel weer af moest staan. In Karongi bevinden we ons overigens weer aan het Kivumeer, een van de populairste toeristische bestemmingen van het land. Visit Rwanda!



De route die we tijdens deze rit gaan volgen is grotendeels bekend, maar daarom niet minder lastig. We rijden zo'n beetje de hele dag langs het Kivumeer, zonder veel van dat meer te zien. In plaats daarvan rijden we vooral weer door een oerwoud heen, het Gishwati Mukura National Park in dit geval. In dat nationale park komen we meteen in het begin van deze betrekkelijk korte rit van minder dan 130 kilometer meteen het nodige klimwerk tegen, Rwanda blijft het land van de duizend heuvels. Het begint nog redelijk eenvoudig, maar het gaat bijna direct vanuit het vertrek alsnog een kilometer of zeven aan bijna 4% omhoog. Na een afdalinkje, in Rwanda ook nooit ongevaarlijk, komen we even later een klimmetje van een kilometer aan 6% tegen en daarna volgt de langste klim van de dag, na 30 kilometer koers komen de renners boven op Rutsiro en om de top van die klim te bereiken moeten ze negen kilometer aan 5% klimmen. Ik wil mijn Eritrese vrienden op het hart drukken om hier meteen Picnic onder druk te zetten. Laat die twee Nederlandse sprinters maar werken voor hun geld, KUDUS en Nahom moeten hier meteen proberen in de vlucht van de dag terecht te komen. Als je minder goed in vorm bent moet je jezelf maar op een andere manier nuttig maken, hup. Op een kilometer aan 8% na is die klim naar Rutsiro overigens niet de zwaarste klim ooit, maar alsnog, we gaan wel mooi boven de 2000 meter. Dat soort omstandigheden spelen altijd mee.




Na de afdaling, altijd opletten, loopt de weg in de 20 kilometer daarna bijna continu omhoog. Richting Nyundo volgt er een klim van zes kilometer aan 5%, in de kilometers daarna gaat het wat op en af. Het echte klimwerk zit er dan niet meer tussen, maar je komt zo nu en dan nog wel een kilometertje aan 5% tegen. We gaan nu zelfs naar 2200 meter hoogte, al blijkt in de praktijk vaak dat dit niet de route is waar de grootste verschillen worden gemaakt. Op deze wegen begon Chris Froome ooit aan een grootse solo, een van de laatste keren dat hij überhaupt in beeld reed. Die solo mislukte volledig, in principe is dit ook nog wel het terrein waar je als ploeg goed kunt controleren. Al zal dat bij Picnic vooral van Jacob Bush moeten komen, aan die twee Nederlanders heb je niets. Aan de rest van het peloton om wat sterke renners vooruit te sturen. Na al het klimwerk volgt er een eeuwigdurende afdaling, we dalen dik 30 kilometer af richting finishplaats Rubavu. Tussendoor nog een keer een kort knikje omhoog, maar nee, vooral omlaag. Na 60 kilometer met veel klimwerk gaat het 30 kilometer omlaag en dan komen we na dik 90 kilometer uit in Rubavu, home of Amstel! Hier staat de brouwerij van Amstel, nog altijd de biersponsor van dit rondje. We verlangen nog altijd terug naar Skol, maar bon. Na een tocht door het prachtige bos van Gishwati zijn we weer aan het Kivumeer beland. We zijn in Rubavu wel eens direct gestopt, maar nu voegt de organisatie er een extra rondje met een extra klimmetje aan toe. Of nouja, laten we het een klim noemen. Vorig jaar kwam er ook een rit aan in Rubavu en toen reden we over een klim met de naam Rambo, een klim van een kilometer of vijf aan 6,5%. Nu gaan we opnieuw naar een klim met de naam Rambo, ditmaal schijnt ie echter drie kilometer aan 9% te zijn. Blijkbaar een andere weg omhoog gevonden, een veel steilere weg. Even nader beschouwd blijkt dit inderdaad zo te zijn, vorig jaar gingen we met een lange lus omhoog en nu nemen we een shortcut. Wel nog steeds over een enorm brede weg. Maar, een steile weg dus. De beklimmingen in Rwanda zijn vaak niet zo steil, alles is hier vaak toch redelijk gelijkmatig, maar nu hebben we een keer een heuse muur gevonden. Het gaat zelfs anderhalve kilometer aan meer dan 10% omhoog, met een halve kilometer aan 12%. Dit is het ideale terrein voor Henok om met volle banden de schade te herstellen. Althans, een poging te wagen.




Een muur! De top van deze muur bereiken de renners na 111 kilometer, op dik 16 kilometer van de finish. Na de zware klim volgt er een soort plateau, met aan het eind van het plateau nog een kort knikje omhoog. Dan volgt er een afdaling terug naar Rubavu, over wegen die ze eerder tijdens de rit al hebben gezien. Alsnog, iedere afdaling is altijd een uitdaging in Rwanda. De wegen zijn dan wel breed, er zijn alsnog een hoop renners die in een Rwandese afdaling tijd hebben laten liggen. Ligt ook aan het weer, bij een beetje nattigheid is het meteen chaos. De aankomst volgt beneden aan het Kivumeer in de stad Gisenyi, onderdeel van het district Rubavu. Dezelfde aankomst als vorig jaar, toen Brady Gilmore in Gisenyi in de sprint Yoel Habteab en Henok Mulubrhan wist te kloppen. Een vrij vergelijkbare rit, waarbij 19 renners ongeveer in dezelfde tijd eindigden. Paar secondjes her en der, maar de schade viel toen nog mee. Kan nu anders zijn, de klim naar Rambo is qua lengte gehalveerd en heeft qua percentages een flinke boost gekregen. Drie kilometer aan 9%, heel stuk boven de 10%, op de top van die klim gaan er niet veel renners bij elkaar zitten. En daarna is er nog weinig tijd en ruimte om iets recht te zetten. De rit naar Rubavu wordt belangrijk, de klim naar Rambo is een van de bepalende punten van deze Tour du Rwanda. We kunnen er maar beter weer klaar voor gaan zitten. Het is echt nog niet binnen voor de mannen van Picnic, dit is echt weer een totaal ander verhaal. Leuk feitje over Rubavu: daar zijn we al 14 keer eerder geweest en nog nooit won dezelfde renner daar. Dat gaat voorlopig zo blijven, er staan als ik zo snel even kijk geen voormalig winnaars aan het vertrek. Het kan alleen wel veranderen, de vijfde rit zal integraal in Rubavu worden verreden en dus kun je twee dagen achter elkaar in dezelfde stad gaan winnen. Al is rit vijf wel een zo goed als vlakke rit, voor het klassement is rit 4 dan weer van levensbelang. De kans voor Henok en Eritrea om de boel recht te zetten. Aan de slag. Gilmore won vorig jaar overigens in zijn Amsteltruitje in de stad van de Amstelbrouwerij, je zou voor minder. We hopen nu op een Eritrese trui. Of de trui van beste Afrikaan, het is tijd om je te bevrijden van je ketens, Yafiet. Niet meer knechten voor de rest, ze rijden vanaf nu maar voor jou.

https://www.youtube.com/live/le7BBt3-0Gc?si=Gml-7fjpnP1p2MU5

We zijn weer live.

Er is een grote kopgroep vertrokken.

Huyet en Guatibonza zijn we inmiddels kwijt. Een kopgroep van 17 dus, met 2:30 voorsprong tijdens de laatste update.

Eritrea heeft wel naar me geluisterd, KUDUS mooi vooraan.

3:30 inmiddels, jongens als Kretschy en Desta staan toch nog vrij kort in het klassement. Een interessante situatie, met andere woorden.

De Rwandeesjes kunnen zich niet meer bedwingen en beginnen aan te vallen. Tactisch zijn ze hardleers. Het Rwandese publiek wordt er wel enthousiast van, ik zie voor het eerst ooit in Rwanda meerenners.

[ Bericht 10% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 25-02-2026 12:44:13 ]

4:30 inmiddels, waarbij Istanbul de kastanjes uit het vuur mag halen in het peloton. Ojee.

Halverwege de rit, maar het meeste klimwerk is nu achter de rug. Dalen naar Rubavu en dan wacht de steile klim naar Rambo op ons.

Definitief einde tijdperk spruitjeslucht

Tja.

Kretschy wint hier het rondje, zoveel lijkt me duidelijk.

Hopeloze Tour du Rwanda weer, altijd tegen mij.

quote:

Op woensdag 25 februari 2026 15:07 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
Tja.

Kretschy wint hier het rondje, zoveel lijkt me duidelijk.

Hopeloze Tour du Rwanda weer, altijd tegen mij.

Ik snap anders niks van de uitslagen. De ene dag vooraan, de andere dag achteraan.

Mathijs De Clercq, wie kent hem niet? Nou, ondergetekende dus. Een tweedejaars belofte die vorig jaar wel wat flitsen liet zien, maar niets dat deed vermoeden dat hij zomaar de beslissende rit van de Tour du Rwanda zou winnen. Al wisten we vooraf niet dat dit de beslissende rit zou worden. Wist hij vast ook niet toen hij 's ochtends plaatsnam in de vlucht van de dag. De Belg scoorde wel meteen punten bij het publiek in zijn interview na de koers: het is fantastisch in Rwanda. Zijn ploegleider riep af en toe wat in het oortje, maar dat kon hij allemaal niet horen want het geluid van de fans was oorverdovend! Nou, de koers werd nog meer dan gisteren volledig op z'n kop gezet, de fans mochten enthousiast zijn. Waar rit drie al heel bepalend was zou rit vier nog veel bepalender worden, een bizarre rit werd het.



Tijdens de derde rit deden de jonkies van Picnic alles perfect, tijdens de vierde rit deden ze alles verkeerd. De rit was pas net begonnen, toen ging het al mis. Binnen tien minuten vertrok er een gigantische kopgroep, een kwart van het peloton vertrok. Ik had me ingesteld op een zware strijd, maar een van de eerste aanvallen was eigenlijk meteen raak. Een paar renners vielen aan en toen doemde er uit de achtergrond ineens een grote groep op. Meer dan tien man, ze reden zo weg, zonder bezwaar van Picnic. Die ploeg vond het kennelijk best, want ze hadden zelf met Jacob Bush ook een mannetje voorin. Even later sloten er nog een paar renners aan, het gat was toen nog te overbruggen. Er was de kans om het dicht te rijden, maar die kans liet men liggen. Toen iedereen uit het peloton vertrokken was zaten er 19 renners vooraan, op een peloton van 78 man spreek je dan dus daadwerkelijk over een kwart. Ja, dan heb je automatisch een probleem als je niet meteen orde op zaken stelt. Dat is eigenlijk het meest frappante aan deze rit, Picnic liet het gebeuren. En ook andere ploegen lieten het gebeuren. Iedereen had blijkbaar vrede met deze situatie, een situatie die voor weinig ploegen daadwerkelijk positief was. De kopgroep ontstond op een eenvoudige manier, zonder veel strijd. Broddelwerk van Picnic en ook van een aantal andere ploegen. NSN daarentegen had het perfect voor elkaar, in de eerste aanval zat al een mannetje, en toen de tweede groep aansloot zaten ze ineens met drie. Heel opvallend dat de rest dit zomaar liet gebeuren. De kopgroep reed wel weg op een hellende strook, maar het was niet zo dat ze niet tot de orde geroepen hadden kunnen worden. De Tour du Rwanda werd op een kinderlijke manier uit handen gegeven, zonder boe of bah.



Het was op alle mogelijke manieren een bizarre rit, zo heb ik ook een hoop frappante beelden van het Kivumeer gezien. Zo staat er een hotel in de vorm van een Frans château langs het water, het tegenovergestelde van smaakvol. Door de livestreams zien we wel meer van Rwanda dan ooit, dit is pas echt een goede toeristische campagne. Niet alleen Kigali, het hele land komt in beeld. We zien de uitgestrekte theevelden, vooral rond de klim van Rutsiro, en we zien ook het ene na het andere genocidemonument de revue passeren. En we zien dat de koers in het hele land leeft, vooral de beelden van alle schoolkinderen die de heuvel afrennen als de koers passeert zijn mooi. En ik heb ook al een hoop koeien gezien, koeien die hier ook in de wei zouden kunnen staan. Koeien zijn onderhand heilig in Rwanda, mooi dat deze beesten ook een keer aandacht krijgen. Terug naar de koers, na een tijd besloot Picnic dan toch maar op kop te gaan rijden in het peloton. Dit deden ze wel met de twee Nederlandse sprinters, uiteraard konden zij niet op tegen de mannen van NSN. Bij NSN gaven ze alles wat ze hadden, in dienst van de Duitser Moritz Kretschy. Hem hebben we al vaker goed zien rijden in Rwanda, dit is echt een rondje dat hem op het lijf geschreven is. Hij is niet de allerbeste klimmer ooit, maar op dit glooiende parcours komt hij altijd goed voor de dag. Hij moet wel vaak in dienst van anderen rijden, zo heeft hij al een keer Blackmore naar de eindzege gebracht, en zo reed hij tijdens de derde rit nog op kop voor Pau Marti. Door dat kopwerk verloor hij zelf wat tijd, hij begon met een achterstand van 1:33 op leider Jurgen Zomermaand aan deze rit. In het begin weet Picnic de voorsprong van de koplopers nog beperkt te houden, het schommelt lang zo rond de minuut. Zodra de Nederlandse sprinters pijn in de benen beginnen te krijgen nemen de mannen van Istanbul het over. Natnael Berhane, Metkel Eyob en Mewael Girmay offeren zich op in dienst van Awet Aman. Deels is het strafcorvee, ze hadden niemand vooraan, deels dachten ze ook aan het klassement van Aman dat door deze sterke kopgroep in rook dreigde op te gaan. Er zaten een paar gevaarlijke klanten vooraan, Kretschy heb ik al genoemd. Toch waren er twee jongens bij die nog beter stonden in het klassement, Amaniel Desta en Johannes Adamietz stonden op 1:20 van Zomermaand. Desta was de hoogst geklasseerde, al werd het vrij snel duidelijk dat het voor hem een moeilijk verhaal ging worden. Het eerste deel van de rit was lastig, maar op de klimmetjes had hij niet zoveel moeite. Wel in de afdalingen, hij kwam een keer uitgebreid in beeld, helemaal achteraan de kopgroep. Hij kon in de afdaling de rest niet volgen en moest na de afdaling een gat dichten om weer vooraan de aansluiting te vinden. Fysieke capaciteiten genoeg, andere kwaliteiten mist hij nog. Je ziet het vaak bij de onervaren Afrikanen, de techniek laat nog wel eens te wensen over. Al is het op deze brede wegen in Rwanda misschien niet eens alleen techniek, maar misschien ook angst, verkeerde versnellingen, wat dan ook. In ieder geval, Desta mocht vooral omlaag en na de afdalingen een paar keer een gat dichten, dat kostte hem kracht en die kracht kwam hij aan het einde tekort. Hij stond er vooraan het beste voor, maar die gouden positie wist hij niet te verzilveren.



In de kopgroep zat met KUDUS ook een Eritreeër, de Eritreeërs hadden deels naar mij geluisterd. Een mannetje vooruit sturen was essentieel, ze hadden alleen iets sneller mogen schakelen toen bleek dat er een paar renners vooraan zaten die over een betere positie beschikten dan KUDUS. Medhanie had het gat in het begin beter even kunnen dichten om dan maar een nieuwe kopgroep de kans te geven. Goed om iemand vooraan te hebben, maar het was misschien niet de juiste man, en er waren wat teveel sterke mannen vooraan. KUDUS is nog steeds aan het herstellen van zijn valpartij in Oman, hij is naar eigen zeggen nog steeds niet in orde en dat blijkt ook wel als je hem ziet rijden. Tijdens de derde rit verloor hij al drie minuten, we mochten dus niet verwachten dat hij hier een Kretschy het vuur aan de schenen ging leggen. Geen verrassing dat hij er aan het einde van de rit niet aan te pas kwam, al schoof hij uiteindelijk wel weer een paar plekken op in het klassement. Schrale troost, Eritrea zal op meer hebben gehoopt. Vooraan zagen we overigens ook nog Muñoz en dus De Clercq namens Quick Step, Lotto had met Cuylits en Marivoet ook twee mannetjes mee, waarbij vooral Marivoet goed stond in het klassement. Adamietz had met Borresch een knecht bij, de lokale fans konden dan weer genieten van de aanwezigheid van twee Rwandezen. En deze Rwandezen lieten zich gelden ook. Toch een beetje de Rwandese ziekte, ze lopen altijd over van enthousiasme. Na de theeklim van Rutsiro volgde een wat langere fase van op en af, vooral op. De Rwandezen gebruikten deze stroken om meermaals in de aanval te gaan, Manizabayo ging er een keer vandoor en Byukusenge ging achter hem aan. Een aanval vanuit de kopgroep op een kilometer of 60 van de finish met nog twee knechten van NSN achter je aan, dat is dom en zinloos. Maar zoals wel vaker wordt gezegd, vooral door de concurrentie, de Rwandezen hebben er tactisch gezien niets van begrepen. Het is altijd heel hard rijden op onlogische momenten, tot je ineens geparkeerd staat. Ze geven alles, tot het op is. Doseren? Ben je mal. Al snel worden Byukusenge en Manizabayo weer tot de orde geroepen, maar dan gaat Manizabayo nog eens in de aanval. Waarom? Omdat het kan. In ieder geval haalde hij op die manier de uitzending, hij maakte het publiek ook nog eens uitzinniger dan ze normaal al zijn. Een primeur: ik heb dolenthousiaste Rwandese jeugd mee zien rennen met Manizabayo. De aanvalspoging was dan wel kansloos, de spontaan ontstane levenslust was dat niet. Het doet toch wat met de mensen, een Rwandees op kop van de koers zien passeren. Rwandezen blijven altijd op hun plek staan, altijd op de stoep, maar in de binnenlanden durven ze blijkbaar wel over de weg te lopen en mee te rennen, vooral als ze een Rwandees zien rijden. Byukusenge werd echter snel opnieuw tot de orde geroepen en daarna reden we met 17 koplopers verder. Er haakten er een paar af, een dikke sprinter als Guatibonza was mee, maar moest lossen. Verrassend genoeg haakte ook Huyet af namens Bike Aid, de rocket juice van Tietema is uitgewerkt.



Nadat de voorsprong lang beperkt bleef liep het ineens snel op. Van anderhalve minuut gingen we naar twee minuten, naar 2:30, dat werd ineens 3:30 en een paar minuten later spraken we over 4:30. Op dat moment werd het helemaal problematisch, na de eerste helft van de rit met vooral veel klimwerk zou er een eeuwigdurende afdaling richting Rubavu volgen, daar zou de voorsprong zeker niet kleiner gaan worden. NSN bleef op kop rijden, terwijl in het peloton niemand overnam bij de Eritreeërs van Istanbul. Dus gingen we zelfs naar vijf minuten, en daarna naar zes minuten. Het zag er ineens geweldig uit voor Kretschy, Adamietz, Desta en ook Marivoet. Desta reed op dat moment virtueel in het geel, met een voorgift van bijna vijf minuten zelfs. NSN kreeg ondertussen wat hulp van Rembe, Julian Borresch deed een duit in het zakje namens Adamietz. De situatie werd eigenlijk steeds vreemder, er was sprake van totale capitulatie in het peloton. Picnic heeft op wat werk in het begin van de rit na eigenlijk niet eens een poging gewaagd om de gele leiderstrui van Zomermaand te redden, of om het klassement van Vanhuffel te beschermen. De Eritreeërs vonden het wel best met KUDUS vooraan, en bij Quick Step dachten ze met Muñoz en De Clercq ook vooral aan een ritzege, Cisneros en Bravo hadden het nakijken. Bij Picnic gingen nu alle ballen op Jacob Bush, niet de man waar je alle ballen op wil zetten. Istanbul was daadwerkelijk de enige ploeg die er iets van heeft willen maken, de rest van het peloton heeft vandaag de Tour du Rwanda cadeau gedaan aan de koplopers. Kigali is nog steeds ver, maar hier kom je niet van terug.



Vooraan zijn ze lang lief voor elkaar, pas beneden in Rubavu, als we in de buurt van Congo langs het Kivumeer rijden, beginnen de aanvallen. Er valt na een mislukte poging van een renner van Quick Step meteen de beslissende poging te noteren. Ook ditmaal weinig strijd, zowel in het begin als aan het eind van de rit laat iedereen het eigenlijk zomaar gebeuren. In een dalend stuk langs het Kivumeer smijt Kretschy zich naar beneden, hij geeft flink gas en hij slaat meteen een gat. De Clercq van Quick Step gaat in de achtervolging en even later steeds ook Cuylits van Lotto over. Een van de Rwandezen probeert ook nog te reageren, maar de twee Belgen en de sterke Duitser zijn in zo'n dalend stuk niet bij te benen. Het gat is geslagen, je ziet in de achtergrond nog wat renners spartelen, maar ze komen er nooit meer bij. Je verwacht dat deze rit beslist gaat worden op de steile klim met de prachtige naam Rambo, maar nee, de beslissing viel in het dalende stuk langs het Kivumeer. Een van de gevaarlijkste renners vooraan, Kretschy, plaats zijn aanval, en de rest let niet op. Of ze konden gewoon niet, ook altijd een optie natuurlijk. In de achtervolgende groep is er nul organisatie, dus lopen de drie koplopers alleen maar uit. Rembe krijgt geen achtervolging voor elkaar, de kansrijke positie van Adamietz wordt zodoende dus minder kansrijk. Desta lag waarschijnlijk weer ergens achteraan te spartelen, we gaan die jongen moeten leren dalen. Werk aan de winkel, Team Amani. De voorsprong van de drie koplopers groeit dus snel, waarbij het vooral Kretschy is die al het werk zelf doet. Hij weet dat de gele trui op het spel staat en hij doet er alles aan om na al het knechtwerk in vorige edities en ook in deze huidige editie nu zelf zijn kans te pakken. Dit is het moment van de bebaarde Duitser, de nieuwe Geschke! Een renner die al jaren tussen wal en schip valt, hij zit al jaren bij NSN en voorgangers, boekt zo nu en dan wat mooie resultaten, maar het is nooit voldoende geweest om hem een WT-contract aan te bieden. Ook niet genoeg om hem op straat te zetten, zelfs nu hij geen belofte meer is mag hij alsnog bezig. Deze prestatie laat wel zien waarom, als het draait is hij tot veel in staat.



Op de steile flanken van Rambo krijgt Cuylits het lastig, maar De Clercq plakt op het wiel van de imponerende Kretschy. Op een lange, rechte strook zien we de achtervolgers nog even op beeld, maar dat is gezichtsbedrog. Ze zijn ver weg, dit is simpelweg de dag van Kretschy. In het peloton zien we op dezelfde klim, een minuut of vijf later, sloopwerken van Eritrea. Hierdoor komt Zomermaand in de problemen, na de grote babbels van een dag eerder kende hij nu een mindere dag. De beste in koers? Op Rambo niet in ieder geval. Al valt het in de favorietengroep even later ook weer stil, waardoor Zomermaand weer kan aansluiten. Zelfs op die steile klim lijkt iedereen het opgegeven te hebben, het kalf is verdronken en de Tour du Rwanda gaat dit jaar niet naar de favorieten. Vooraan zien we dan weer De Clercq en Kretschy met elkaar kletsen. Jij de gele trui, ik de rit. Zo gezegd, zo gedaan. De Clercq neemt voor het eerst over en rijdt samen met Kretschy vol door tot de streep, de voorsprong wordt alleen maar groter en groter. Bij de favorieten zien we inmiddels Mulugeta op kop rijden voor Henok, de pikorde binnen de Eritrese selectie was nog niet gewijzigd. Nahom Zeray sluit even daarna ook nog aan, maar moet even later opnieuw lossen. Niet alleen, hij lost samen met Henok. Het was gisteren niet alleen de lekke band, het zijn dus ook gewoon lekke benen. Nochtans goed aan het jaar begonnen, maar de vorm is niet meegenomen naar Rwanda. Zomermaand moet voor de tweede keer lossen, we houden maar een heel select groepje over. Vanhuffel is wel nog mee, samen met Awet Aman, heeft Istanbul toch niet voor niets gewerkt, Yafiet Mulugeta en de twee jonkies van Quick Step, Bravo en Cisneros. Daarachter zien we Henok met hulp van Nahom, in het gezelschap van Zomermaand, Avancini, Even Yemane en de immer wispelturige en onvoorspelbare Moise Mugisha. Vanhuffel laat Zomermaand mooi achter, hij is nog altijd de leider daar. Yafiet Mulugeta rijdt ook mooi verder zonder Henok, broddelwerk van de Eritrese bondscoach. Een paar minuten eerder moest hij nog op kop rijden voor Henok, terwijl hij duidelijk de betere is, nu twee dagen op rij. Samson Solomon is een vriendelijke man, hij staat altijd lachend op de foto, maar echt geschikt lijkt hij niet. Ik heb de Eritreeërs nog nooit op veel tactiek kunnen betrappen, en daar is hij toch verantwoordelijk voor. Net als het nemen van beslissingen. Mulugeta is dan wel het jonkie van de ploeg, hij is simpelweg de beste en dus moet hij de resterende dagen als kopman van de ploeg worden gezien. Samen met Vanhuffel, Aman en de Mexicaan en de Braziliaan van Quick Step hoort hij bij de beste klimmers in deze koers. Al gaan ze allemaal deze Tour du Rwanda niet meer winnen, dat is na deze rit onmogelijk geworden.



Geweldige klim wel, Rambo. Van genoten, mag vaker terugkeren, vooral langs deze steile kant. Een beest, mooi spul. Op de top blijven de verschillen evenwel beperkt. Henok valt door de mand, maar omdat het verschil met de vijf voor hem maar een seconde of 20 is weet hij in de afdaling met zijn groepje terug te keren. Er keren zelfs nog wat meer renners terug, waardoor we beneden in Rubavu aan de finish naar een groep van 18 renners kijken. Dat waren er vijf en vijf, zijn er daarna nog acht terug kunnen keren. Het mag daarom ook niet verbazen dat deze groep alleen nog maar meer tijd heeft verloren. Niemand wilde enige werk op zich nemen. Alhoewel, ik heb de jonkies van Quick Step nog even zien rijden. Dat leverde dan wel de komische situatie op dat vooraan De Clercq vol gas aan het geven was met Kretschy in z'n wiel, en dan in de achtergrond Cisneros voor Bravo. Vooraan rijden en achteraan rijden ziet er nooit zo best uit, maar het leverde in dit geval in ieder geval nog een ritzege op. Dat De Clercq tegelijk Kretschy nog wat steviger in het geel reed, ach, klein detail. Kretschy brommerde zelf overigens aardig door, hij had de hulp van De Clercq waarschijnlijk niet eens nodig. Het verschil met de achtervolgende groep en de favorietengroep was in ieder geval groot, daar kwam het tempo er nooit in. Je weet dankzij de livebeelden in ieder geval wel waarom de uitslag is zoals ie is. Ik kon het ditmaal niet live kijken en op basis van de twitterupdates snapte ik er niet veel van, met beeld erbij valt alles wat meer op z'n plaats. Het blijft onbegrijpelijk dat men de kopgroep in het begin van de rit zo makkelijk liet vertrekken en het blijft ook wat gek dat Kretschy aan het eind zo makkelijk weg kan rijden, maar ik snap bijvoorbeeld wel waarom een Desta pas 13e werd. De Ethiopiër verloor aan het eind nog wat secondjes, dankzij de livebeelden weten we nu dat dit ligt aan het feit dat hij voor geen meter kan dalen. Vooraan ging de zege in ieder geval naar De Clercq, hij kreeg 'm cadeau van Kretschy. De Duitser was al blij met het geel, een trui die nu heel royaal om zijn schouders hang. Cuylits werd nog derde, toch knap voor een sprintend type. Op 2:15 kwam de achtervolgende groep pas binnen, met daarin twee knechten van Kretschy. Perfect gedaan van die ploeg, ook al had ik het liever anders gezien. Adamietz zat ook in die groep, een van de weinige renners die Kretschy kon bedreigen staat nu precies twee minuten achter hem. Desta verloor op het eind nog wat extra tellen, hij staat op 2:18. Dat is na vier dagen het voorlopige podium van de Tour du Rwanda, dat had echt niemand ooit kunnen zien aankomen. Ik ben blij dat ik het achteraf terug heb kunnen kijken, anders was ik door deze ontwikkelingen echt gek geworden. Nu nog steeds wel, maar iets minder. Je mag mij nog steeds uitleggen waarom op NSN na iedere ploeg deze Tour du Rwanda heeft laten lopen, maarja, dat is dan koers, ofzo? Ik snap er nog steeds geen reet van, maar ik heb nu wel meer context. De favorietengroep bolt uiteindelijk binnen op 5:40. Zomermaand gaat van geel naar een achterstand van 4:07. Boeken toe. Er komen nog een paar zware dagen aan, maar Kretschy gaat niet ineens vier minuten verliezen, dat lijkt mij heel sterk. Het blijft natuurlijk Rwanda, vorig jaar moest Kretschy op het eind nog ziek afstappen, alles kan, maar na deze rit hebben heel wat renners een kans op de eindzege uit het oog verloren. Nu was er een coup mogelijk omdat Picnic de koers onmogelijk kon controleren. Een nieuwe coup is lastig, NSN gaat dit wél kunnen controleren. Het is klaar, het is over en uit. WE hebben verloren.




Na deze memorabele rit gaan we door naar de vijfde rit. Memorabel om de verkeerde redenen, maar, memorabel. Hoe geef ik een koers uit handen? Zo dus. Kan er nog iets rechtgezet worden? Nou, in ieder geval niet tijdens de vijfde rit. We eindigden in Rubavu en we zijn nu nog steeds in Rubavu, home of Amstel. Daar gaan we rondjes rijden over een stratencircuit, een stuk of negen vrij vlakke rondjes, met heel wat bochtenwerk. De finish is dezelfde als tijdens de vierde rit, waardoor we meteen weten dat dit eigenlijk geen aankomst is voor een massasprint. Een chicane vlak voor de finish, positionering is hier belangrijker dan je benen. Ga als eerste door die laatste bochtenpartij en je bent wel binnen. Je komt ook in dalende lijn aanzetten richting die laatste bochten, het is onmogelijk om nog van achteruit te komen. Klinkt alsof NSN dat spel opnieuw gaat regelen. Dit wordt hoe dan ook een sprint, waarschijnlijk met winst voor Einhorn. Om te voorkomen dat ik naar de Brienenoord fiets eis ik evenwel een overwinning van Mewael Girmay. Een flopritje van 80 kilometer, al halen we zelfs dan in Rwanda nog de 1000 hoogtemeters. Een moment van relatieve rust na een chaotische dag waarin de Tour du Rwanda volledig overhoop is gehaald. Het wordt iedere dag gekker, de dag van Zomermaand was al apart, de dag van Kretschy nog veel aparter. Dit wordt een normale dag, min of meer. Ik zie geen ander scenario dan een sprint. En dan maar hopen dat Mewael op de afspraak is, of dat Henok zich toch een keer positief weet te onderscheiden. Na deze rit komen er nog drie lastige dagen aan, nu wordt het even doorbijten.

Jermaine Zemke of all places, nu ben ik er helemaal klaar mee.

Net als Henok, ZIEDEND.

Dit is wat ze geloof ik accidental renaissance noemen. Een prachtig chaotische finishfoto, met een uitzinnige Benjamin Boos Jermaine Zemke en een ziedende Henok Mulubrhan. We zouden rondjes gaan rijden in Rubavu, na een stuk of negen rondjes zouden we gaan sprinten en in die sprint zou degene die als eerste door de chicane aan het eind ging winnen, zo was vooraf de voorspelling. Pakte precies zo uit, soms zit een mens er boenk op.



Een korte rit, met een kort verslag. We gingen rondjes rijden over een niet al te lastig circuit in Rubavu en we zagen meteen vanaf de late start (eerder op de dag werd er nog een toertochtje georganiseerd, waarbij de locals ook even een rondje mochten afwerken over het circuit) een mannetje van Picnic en eentje van Quick Step in de aanval gaan. Direct was er de controle van NSN, het was duidelijk dat zij er een sprint van wilden maken. Rupsje nooitgenoeg, zoiets. We zien redelijk wat aanvallen, maar allemaal zijn ze even kansloos. Een tijdje rijdt de zoon van Valjavec in de aanval, de medicijnen van zijn vader zijn nog steeds niet aangeslagen. Naast NSN zien we ook zo nu en dan Rembe even op kop rijden. Verrassend, je had niet direct het idee dat zij over de sprinter beschikten die deze rit wel even ging winnen. Nou, dachten zij anders over, en ze wisten het beter dan ondergetekende. Na een paar rondjes wint Henok een keer een tussensprint, een spaarzaam hoogtepunt voor de renner die voorafgaand aan deze ronde nochtans de topfavoriet is. Bij de tussensprint zag je meteen wel weer hoe idioot de aankomst eigenlijk was. Konden we een dag eerder ook al zien, de chicane op een paar meter van de finish zorgt ervoor dat je nooit een echte sprint krijgt, het draait veel meer om de positionering.



Goed, na een tijdje konden we nog eens genieten van de aanvalslustige Byukusenge, hij trok voor volk en vaderland nog eens ten strijde. Zomermaand ging ook nog een keer in de aanval, altijd weer een geschikte gelegenheid voor de commentatoren om zijn naam op een bijzondere manier uit te spreken. Ondanks al het aanvalswerk stevenden we af op een sprint. NSN had alles perfect onder controle, de trein stond op punt. Zelfs gele trui Kretschy deed nog een duit in het zakje, hij zette zichzelf gewoon op kop voor Einhorn. Nogal een verschil met andere ploegen, ik zag Henok in aanloop naar de sprint alweer spartelen. Hij kon heel even rekenen op de steun van KUDUS, maar verder mocht hij het allemaal weer mooi zelf uitzoeken. Op zich ging dat zelf uitzoeken ditmaal niet eens zo slecht, Henok weet zichzelf naar het wiel van Einhorn te rijden. We betreden de laatste 500 meter met nog één mannetje voor Einhorn, maar dan komt de cruciale chicane eraan. In aanloop naar de chicane schuift Zemke ineens naar voren, hij plaatst zijn sprint al voor de echte sprint. Henok heeft ondertussen ruzie met een mannetje van Quick Step, ik vermoed dat het Hodei Muñoz is. De Bask zet zijn elleboog en probeert voorbij Henok te gaan, Henok geeft een duw terug. Dit is vermoedelijk de reden dat hij aan de finish zo geagiteerd is, hij verliest in aanloop naar de chicane de rit. Door het duel met Muñoz komt Henok niet op de beste manier door de lastige bochtencombinatie aan het eind. Zemke is voor die bochten eigenlijk al volledig op stoom, hij vliegt door de chicane heen en heeft bij het uitgaan van de chicane al een paar meter voorsprong op Einhorn, die de laatste paar bochten minder goed neemt. Achter Einhorn zit Henok dan weer vast, hij waagt nog een verwoede poging om er voorbij te gaan, maar de streep volgt al snel. Nog niet eens 100 meter na de chicane is de meet al te vinden en de paar meter die Zemke in het bochtenwerk heeft gepakt weet de rest niet meer terug te nemen. Nepobaby Zemke wint, ook dat stond weer eens niet weergegeven in mijn glazen bol. Einhorn is nog net tweede voor Henok, die dus witheet is. Boos op alles en iedereen, het is een frustrerende Tour du Rwanda voor hem en de rest van de Eritrese ploeg. Ook vandaag was er wellicht meer mogelijk geweest, zonder de kwak voor de chicane. Al moest je om te beginnen gewoon op kop aan de chicane beginnen. Dat zei ik gisteren al, Zemke herhaalde dat na de finish nog eens. Degene die als eerste door de chicane ging had de grootste kans om te winnen, wielrennen is soms geen rocket science.



De zoon van Jens Zemke die nog nooit ergens iets heeft laten zien wint nu ineens een rit in de Tour du Rwanda, het is een rondje dat iedere dag een beetje meer pijn doet. Gewonnen op vernuft, dat ontbreekt er maar weer eens aan bij de Afrikanen. Je had dit kunnen zien aankomen, Henok. Initiatief nemen, dan kom je ook niet in het gedrang terecht. Weer een verloren dag, we houden nu nog drie kansen over om er iets van te maken. We duiken de laatste dagen in met een peloton dat toch weer iets verder is uitgedund, zo zijn we vandaag de laatste renner van het gemengde Afrikaanse team verloren. Issiaka Cisse haalde de finish niet, gisteren slaagde Kimuli Arafat daar ook niet in. Met vier gestart, nul renners over. Ook de Ethiopiërs raakten een mannetje kwijt, Aemro Addise kreeg het voor elkaar om tijdens deze rit buiten tijd gereden te worden. Nog 72 renners in koers, met die 72 trekken we nu van Rubavu naar Musanze. Er staat opnieuw een korte rit op het programma, maar deze gaat een stuk lastiger zijn.




We laten eindelijk Rubavu achter ons, het district waar nog nooit twee keer dezelfde renner heeft gewonnen. Die traditie blijft behouden, met De Clercq en Zemke hebben ze er twee nieuwe winnaars bij en dat zijn allebei jongens die hierna überhaupt nooit meer een koers gaan winnen. Na de start in Rubavu loopt de weg bijna meteen omhoog, de renners beginnen na een stuk of vijf relatief vlakke kilometers aan een klim van 21 kilometer. Deze klim kent een gemiddelde van net iets minder dan 4%, maar tussendoor komen we het een en ander aan lastiger werk tegen. Heel wat kilometers aan 6%, en dat direct vanuit het vertrek in een ultrakorte rit. Ik eis hier totale chaos, ik eis hier actie, spanning en sensatie. Ik eis hier dat Eritrea all-in gaat. Balls to the walls, vlieg er maar meteen vanaf de eerste meter in, alsof de finish op de top van die eerste klim ligt. En kijk maar wat er dan in je wiel blijft plakken. Alles of niets, met laf afwachten neem ik geen genoegen. KUDUS en Zeray meteen vol op kop om heel wat knechten overboord te gooien, daarna maar eens kijken of Henok benen heeft en anders zetten we alles op de jonge Yafiet Mulugeta. Actie, vanuit het vertrek. Als ze hier in het begin gecontroleerd omhoog gaan rijden ga ik met spullen gooien.



Na de lange klim van Sashware volgt er ook een lange afdaling, zoals altijd moeten we ook nu weer benadrukken dat juist de afdalingen gevaarlijk kunnen zijn. Voorsprong die je bergop hebt opgebouwd kun je bergaf zomaar verliezen, vooral als je een Afrikaan bent. Eenmaal beneden komen de renners al uit in finishdistrict Musanze, waar ze een lokale ronde gaan afwerken. Dat deden ze vorig jaar in Musanze ook al eens, de finale van deze rit lijkt ernstig op de finale van de tweede rit van vorig jaar. We gaan omhoog naar Kinigi en dat levert een klim op van 7,7 kilometer aan 4,3%. Niet bepaald lastig, je kunt beter vroeg op de dag op Sashwara al je duivels ontbinden.



Een lokale ronde in Musanze, net als vorig jaar. Toen werd de rit na de klim en vooral de afdaling van Kinigi beneden in Musanze gewonnen door Brady Gilmore, hij klopte in de sprint min of meer per ongeluk ploeggenoot Einhorn. Manzin werd derde, Moritz Kretschy (die kennen we inmiddels) vierde. Een rit met Kinigi in de finale en het eindigde in een sprint van een groep van 30 man. Dat kan vandaag ook zomaar gebeuren, zeker als men geen gebruik maakt van de eerste klim. Deze rit is zwaar als er meteen wordt aangevallen, deze rit eindigt in een uitgedunde sprint als men dat niet doet. Al valt ook niet uit te sluiten dat alle resterende ritten vanaf nu naar de vluchters gaan. NSN kan dat allemaal perfect controleren. In 2024 vond er een overigens een klimtijdrit plaats in het district Musanze, toen reden we omhoog naar Kinigi, waar nu op 12 kilometer van de finish de top van de laatste klim te vinden is. Pierre Latour won die klimtijdrit, een discipline die ook al niet echt aan de Afrikanen was besteed. Het is een interessant gebied, want in deze omgeving vinden we het Africa Rising Cycling Center. Ooit opgericht door Jock Boyer en co, tegenwoordig de thuisbasis van de Rwandese nationale ploeg en bovendien een plek waar je ook zelf een kamer kunt boeken om vervolgens eindeloos door Rwanda te fietsen. Rein Taaramae kan dit warm aanbevelen. Bovendien zijn we hier praktisch in het Parc National des Volcans, het nationale park van de vulkanen, daar waar de berggorilla's te vinden zijn. Guus Hiddink (een lul) is hier bijvoorbeeld ook al geweest om die beesten te bekijken, het is wel typisch een toeristisch uitstapje voor bejaarden met teveel geld. Een lichtelijk dubieuze inkomstenbron voor Rwanda, maar ach, allicht beter dan het roven van mineralen. In Musanze komen we onderhand ieder jaar wel langs, aangezien de thuisbasis van de Rwandese nationale ploeg hier zit is dat ook haast een verplichting. Henok heeft er goede herinneringen aan, hij won hier in 2023 een rijtje. Dat succes kon hij vorig jaar niet herhalen, toen werd hij pas zesde. De rit die hij won kende wel een totaal andere aankomst. Het ging toen aan het eind nog stevig omhoog, nu is het na als vorig jaar na de afdaling meteen klaar. Gevaarlijk voor de Afrikanen, attentie vereist. Bini won trouwens ook ooit in Musanze, het district waar recorddeelnemer Patrick Byukusenge van afkomstig is. Byukusenge heeft zich de afgelopen dagen al laten zien, nu mag hij helemaal aan de bak. Waarschijnlijk een floprit, het zal afhangen van de eerste kilometers.

Het is een zwaar rondje voor Afrika voorlopig, compleet GEKOLONISEERD

Op zich een leuke rit vandaag, maar dan moet men er wel direct invliegen ja!

Bekijk deze YouTube-video

We gaan beginnen. Het is gruwelijk nat.

Onze Mexicaanse vriend Cisneros is solo ten strijde getrokken.

Verder nog een vrij tam begin, mijn Eritreeërs houden zich nog in. Ik heb voorlopig alleen Mulugeta een keer mee zien schuiven, net degene die nog even achter de moet houden.

Cisneros alweer gegrepen, daarna reed er even een klein groepje weg met daarin leider Kretschy. En nu zien we weer een kopgroepje van drie, met daarin Nahom Zeray. Zomermaand ook lijkt me, dan is dit wel meteen een soort van gevaarlijke move. Oe, Bravo is ook mee, NSN mag aan de bak.

Avancini, Van Gils en Mattheis zijn ook overgestoken naar voren, kopgroepje van zes. In het peloton zie ik ondertussen Rembe werken, laat dat eens heel snel aan NSN over.

[ Bericht 22% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 27-02-2026 13:05:31 ]

Nou, dat enigszins interessante kopgroepje werd snel weer tot de orde geroepen. Daarna probeerde Mulugeta een keer aan te vallen, maar ook hij werd snel weer bijgehaald. Nu zien we Uwiduhaye en een Braziliaantje op kop, deze rit gaat dus uitdraaien op een flopshowtje.

Het is inmiddels wel gestopt met regenen, komen de renners goed mee weg.

NSN weer met speels gemak.

Eritrea weer met speels ongemak.

Praktisch een herhaling van vorig jaar. De ene ploeg zag wat vorig jaar werkte en herhaalde dat trucje, de andere ploeg zag wat vorig jaar niet werkte en leerde daar niets van. We zagen weer eens het verschil tussen een echte ploeg en een bij elkaar geraapt zooitje, de hoop op een succesje tijdens deze Tour du Rwanda is inmiddels volledig vervlogen.



De zesde rit was een korte rit, een zeer korte rit. Net iets meer dan 80 kilometer, eigenlijk nog niet eens een juniorenafstand. Kan alsnog leuk zijn, zeker als er een lange klim in het begin te vinden is. De renners vertrokken in Rubavu, een buitengewoon regenachtig Rubavu. Aan de start hadden ze er allemaal geen zin in, vooral de gezichten van de Afrikaanse renners waren tamelijk bedrukt. Regen is over het algemeen niet echt het favoriete weerselement van de Afrikanen, ik heb wel eens een natte afdaling gezien in de Tour du Rwanda, dan rijden ze echt allemaal met dichtgeknepen remmen omlaag. Gelukkig gingen we in het begin eerst een eeuwigheid omhoog, wat toch wel tot het een en ander aan aanvalswerk leidde. Zo zagen we in het begin van de rit de Mexicaan Cisneros ten strijde trekken, een renner die hoog in het klassement staat. In je eentje kom je alleen niet ver, zeker niet meteen sterk NSN achter je aan. Cisneros kwam niet ver, eigenlijk kwam geen enkele poging ver. Het werd even leuk toen de Braziliaan Bravo in de aanval ging, samen met Nahom Zeray en Jurgen Zomermaand. Lucas Van Gils sloot later aan, en nog wat later staken ook Henrique Avancini en Oliver Mattheis over. Een sterk groepje van zes, met daarin meerdere renners die hoog in het klassement stonden. Goed, als je op vier minuten van Kretschy staat ben je nog steeds geen directe bedreiging, maar helemaal ongevaarlijk was het ook weer niet. Twee keer met je ogen knipperen en het groepje werd alleen alweer ingerekend. NSN was weer sterk, maar ze kregen ook nog eens hulp. Rembe ging helpen, totaal onverklaarbaar. Zorg ervoor dat de knechten van NSN zijn opgerookt en ga dan zelf in de aanval, Rembe en Adamietz zijnde, maar goed, wat weet ik ervan. Dit kwam eerder over als het verdedigen van de tweede plek, min min.



Ik vroeg om aanvalswerk, en dat kreeg ik maar mondjesmaat. Wel nog even Jacob Bush in de aanval gezien, die uiteindelijk de finish niet zou halen, bijzonder is dat altijd. In het begin van de rit zag ik ook nog even een wat groter groepje wegrijden, met in dat groepje meteen gele trui Kretschy. Het was zo'n dag, blijkbaar viel er niets te beginnen tegen de suprematie van NSN. De Eritreeërs waren beperkt actief, Nahom zat een keer in een mooi groepje, daarnaast zag ik Yafiet Mulugeta twee keer aanvallen. De rest hield zich afzijdig, niet geheel naar mijn smaak. Nadat het groepje met daarin Nahom werd ingerekend reed Yafiet even een minuut in z'n eentje voor het peloton uit, hij kreeg geen medestanders. Het peloton lijkt niet bij machte om de overheersing van NSN te doorbreken. Niet fysiek, maar ook zeker niet mentaal. Als makke lammetjes naar de slacht, zo voelt het. Nadat Yafiet Mulugeta weer tot de orde werd geroepen zagen we even later Mike Uwiduhaye vertrekken, hij kreeg de Braziliaan Joao Pedro Rossi met zich mee. Ik moet zeggen, die Braziliaanse ploeg voegt wel wat kleur toe aan de koers. Vooral dankzij Avancini, maar nu laat een andere renner van die ploeg zich ook gelden. Na de lange klim in het begin van de rit volgde er een lange afdaling, en na die lange afdaling waren we al in het finishdistrict Musanze. Daar volgde nog een klim, maar die klim kun je het beste omschrijven als een loper. Daar valt het verschil niet te maken, het had op de eerste klim moeten gebeuren. Maarja, op de eerste klim gebeurde het dus niet. Een paar pogingen, maar al vrij snel gaf men het op. Uwiduhaye en Rossi kregen de zegen van het peloton en dus keken we de rest van de rit naar niets.



Uwiduhaye in de kopgroep zorgde in ieder geval voor razend enthousiaste Rwandezen langs de kant van de weg, en razend enthousiaste Rwandezen in de livechat op YouTube. Ik keek daar voor de lol eens mee en jeetje, wat kunnen die mensen Rwandese en Eritrese vlaggetjes spammen zeg. Enfin, na een tijd liet Rossi Uwiduhaye achter, de Braziliaan ging solo verder. Zijn poging leek kansloos, maar stiekem kwam hij best ver. Hij werd pas in de laatste drie kilometer tot de orde geroepen, heel even dacht ik dat hij het misschien zelfs wel eens tot aan de finish zou kunnen halen. Maar nee, NSN was onverbiddelijk. Alles is voor NSN. Terwijl de regen na de eerste klim was gestopt reden we in droge omstandigheden door Musanze heen en daar volgde na de klim naar Kinigi een langere afdaling. Vrij snel na die afdaling volgde de finish, de kilometers vlogen echt voorbij. Voor we het wisten waren we al in de slotkilometer zo'n beetje.



Rossi werd gegrepen en dus konden we ons opmaken voor een sprint. Wel weer een chaotische sprint, zelfs met een peloton van een man of 50 kan een sprint chaotisch zijn. De sprintvoorbereiding vertelde weer eens het hele verhaal. Als EritreaN1Fan was ik vooral op de Eritreeërs aan het letten, en daar werd ik nogal moedeloos van. Dan zag ik Henok weer helemaal links in het peloton, dan weer helemaal rechts, dan verdween hij weer uit beeld, reed hij weer naar voren, zat hij weer ergens anders, het lukt gewoon niet om de teugels in handen te nemen en zelf enige controle uit te oefenen. Ditmaal probeerden Medhanie en Mulugeta hem in een goede positie naar de sprint te brengen, maar dat lukte bepaald niet. Beide heren waren continu aan het sprinten om in de buurt van Henok te komen, zaten dan een paar meter in z'n buurt, raakten weer het wiel kwijt, moesten weer naar voren sprinten en zodoende kwamen ze nooit tot het vormen van een trein. Henok zat op een paar momenten goed, in de buurt van de mannen van NSN, maar als ik een keer met m'n ogen knipperde was hij weer uit beeld verdwenen. En toen had de commentator het ineens over de laatste bocht, de finish was dus dichtbij. Henok in een slechte positie. De laptop werd op dat moment al praktisch weggegooid, het lot was alweer bezegeld. NSN bleef ondertussen soeverein op kop, het liep licht naar beneden in de laatste kilometer en dus kwam niemand je meer voorbij als je in de laatste meters vooraan zat. Daarom kon NSN het kunstje van vorig jaar herhalen, weer werden ze eerste en tweede in Musanze. Op precies dezelfde aankomst wist Brady Gilmore vorig jaar ploeggenoot Einhorn voor te blijven, ditmaal wist Einhorn wel eerste te worden, met lead-out Finlay Tarling (broertje van, maar dat weten jullie) op de tweede plaats. Groundhog day, een kopie van vorig jaar. Vorig jaar werd Henok in deze sprint zesde, dit jaar is hij in dezelfde sprint opnieuw zesde geworden. Positionering is alles, en dat krijgen de Eritreeërs maar niet voor elkaar. Zelfs parcourskennis helpt niet, deze Tour du Rwanda helpt helemaal niets. Het is om moedeloos van te worden. Merhawi KUDUS nog mooi 10e, ditmaal zonder iets voor Henok te betekenen. Nee, het teamwork laat te wensen over. NSN weet in iedere rit een perfecte trein op gang te brengen, de rest, ja, niet. Hodei Muñoz derde, Roger Pareta vierde, Jermaine Zemke vijfde, allemaal kwamen ze niet eens in de buurt van de zege. Voor de sprint was de rit al gewonnen door NSN, ze deden het wederom perfect. Een dag eerder werden ze nog afgetroefd door een anticiperende Zemke, ditmaal hadden ze van begin tot eind de controle. Vervelend. Voor Etienne Tuyizere, Luiz Fernando Bomfim de Almeida en Goytom Weldezayid Mehari was het ook een vervelende dag, je zal het maar voor elkaar krijgen om tijdens een rit van 80 kilometer meer dan een half uur te verliezen. OTL, altijd pijnlijk. Het nieuwe Waalse godstalent Edouard Claisse blijkt voorlopig geen godstalent te zijn, iedere dag in de achterhoede en nu een DNF. We houden 67 renners over.



Nog twee ritten te gaan, nog twee kansen op een Afrikaans succes. Heb ik er op dit punt nog vertrouwen in? Nee, absoluut niet. De Afrikaanse renners beschikken niet over hun beste benen, en tactisch laten ze steek op steek vallen. Op alle vlakken afgetroefd, een spontane ommekeer lijkt ver weg. Wellicht dat er vanuit een vlucht nog met een mazzeltje gewonnen kan worden, meer zit er niet in. De zevende rit lijkt wel zo'n rit voor een vlucht, in principe hoeft NSN nu niet meer zo strak te controleren. Een kopgroepje zonder gevaarlijke klanten laten vertrekken en dan het peloton op een rustige manier mennen. Voor een hoop andere ploegen is de rit die er nu aankomt wel eentje om nog iets te proberen, we komen vooral in het eerste deel van de rit weer wat stevig klimwerk tegen.




Een rit van bijna 150 kilometer, dat is voor huidige Rwandese begrippen bijna lang. Sinds een paar jaar wordt deze wedstrijd georganiseerd door de mensen die ook de Tour de l'Avenir organiseren, het is een organisatie die houdt van enorm korte ritten. De vorige organisatie gooide er nog wel eens een rit van 200 kilometer in, in een poging de Afrikanen te laten wennen aan Europese afstanden. Maar goed, 150 kilometer kan er nog mee door, beter dan de afgelopen twee ritten die bij elkaar ongeveer net zo lang waren. We vertrekken vanuit Musanze, de finishplaats van de vorige rit. Een plaats waar de Tour du Rwanda al 13 keer is geweest, in het verleden wonnen hier vooral vaak Rwandezen en Eritreeërs. Zo won Bini er ooit, maar ook Henok was er al een keer aan het feest. Dat was wel op een andere aankomst, de aankomst van de afgelopen twee jaar ligt hem niet. Aan de voet van het Volcanoes National Park gaan we beginnen aan een tocht richting Kigali, we zijn bijna een week bezig en we gaan nu pas naar de hoofdstad. Na een vrij vlakke aanloop van een kilometer of 10 volgt er een stevige klim van zeven kilometer aan 5,5%, met in het begin van de klim een paar kilometer aan 6%. Niet loodzwaar, veel beklimmingen met hoge percentages ga je überhaupt niet vinden in Rwanda, maar wel een mooie springplank voor ambitieuze vluchters. Ik hoop hier toch enige strijd te zien, ik kijk toch maar weer naar mijn Eritrese vrienden. De knuppel moet in het hoenderhok, je hebt nu toch niets meer te verliezen. Zomermaand heeft er ook nog wel zin in, net als de Braziliaan en de Mexicaan van Quick Step. Heb je toch al een paar aardige renners bij elkaar. Zit je nog steeds met het probleem NSN, maar als je het niet probeert win je sowieso niet.



Na deze klim volgt er uiteraard een afdaling, de gebruikelijke waarschuwing is van toepassing. Na enkele wat vlakkere kilometers zetten we vervolgens koers richting een van de lastigste beklimmingen van de ronde, Tetero komt eraan. Na 50 kilometer koers beginnen we aan deze klim, na 57 kilometer zijn we boven. Gemiddeld gaat het in deze zeven kilometer aan 6,5% omhoog, maar vooral in het begin komen we twee lastige kilometers aan 8% tegen. Eindelijk weer wat hogere percentages, een kans voor een aantal ploegen om in ieder geval wat knechten van NSN overboord te gooien. Je moet hier op z'n minst Einhorn en Tarling kunnen lozen, en dan maar hopen dat Marti en Marriage weer eens pap in de benen hebben. En dan kijken of je Kretschy in verlegenheid kunt brengen, ook al lijkt de kans klein. Je moet iets, ga dan maar op z'n minst strijdend ten onder. De klim naar Tetero kunnen we uit het verleden kennen, in 2021, 2022 en 2023 kwam deze lastige klim ieder jaar voorbij. Steeds in combinatie met een finish in Gicumbi, de plek waar we ook nu naartoe gaan rijden. We volgen grotendeels dezelfde route als tijdens de zesde rit van de Tour du Rwanda van 2023, het stuk van Musanze naar Gicumbi is identiek. In Rwanda kom je vaak dezelfde routes tegen, het is hier iets lastiger om echt inventief bezig te zijn. Na de lastige beklimming van Tetero rijden we een aantal kilometer over glooiende wegen, het gaat wat op en af, zonder dat we een echte klim of een echte afdaling tegenkomen. Er komt wel nog een klim aan, zodra we Gicumbi bereiken gaat het nog eens 5,5 kilometer aan iets meer dan 4% omhoog. In het begin even een kilometertje aan 6%, daarna vooral vals plat werk richting de stad Byumba, de grootste stad van het district Gicumbi. In 2023 won Matteo Badilatti in deze stad, een jaar eerder wist de Zuid-Afrikaan Kent Main hier dan weer te winnen. In die jaren was Kent Main een vaste waarde in de Tour du Rwanda, weer een goede Afrikaan die langzaam is uitgefaseerd.





Bij gebrek aan huidige Afrikaanse successen blikken we dan maar terug op oude Afrikaanse successen. De klim naar Gicumbi stelt weinig voor, de koers zal hier vooral gereden moeten worden op Tetero. Een nieuwe kans voor Eritrea om all-in te gaan, wat ze ongetwijfeld weer niet gaan doen. Ik weet niet waar die jongens het voor en na de koers over hebben, maar het gaat in ieder geval niet over de koers zelf. Enfin, na de lastige klim van Tetero, het glooiende werk richting Gicumbi en dan het klimmetje tot in de stad Byumba wordt het weer eens tijd voor een langere afdaling. We hebben nu de weg naar Kigali gevonden, de hoofdstad komt eraan. Tijdens de afdaling rijden we onder meer langs het vluchtelingenkamp van Gihembe, een vluchtelingenkamp dat blijkbaar wordt verplaatst omdat de huidige locatie gevoelig is voor aardverschuivingen. Lekker dan. Na een afdaling van een kilometer of 16 rijden de renners dan weer langs Kinyami, waarna de weg nog een paar kilometer verder vals plat omlaag zal lopen. Een snelle fase van de rit, wel weer een fase om alert te zijn. In zo'n langere afdaling kunnen ook zomaar breuken vallen. Wij branden alvast een kaars voor Amaniel Desta, zijn derde plaats in het klassement kan hier onder druk komen te staan. Ook een Nahom Zeray kan er maar beter voor zorgen dat hij in de kopgroep zit, dat is ook geen geweldige daler. Verliest iedere rit aan het eind een paar secondes omdat hij de rest niet kan volgen in dalende lijn, toch een handicap. Eenmaal beneden volgt er dan weer een stuk van bijna 30 kilometer waar het zo goed als vlak is, een vervelende fase. NSN kan hier eventueel orde op zaken stellen, als het nodig is. Hoopvol ziet het er niet uit, ik zie eigenlijk niet echt in hoe hier de koers nog eens op z'n kop gezet gaat worden. Maar goed, de rit zal hoe dan ook de moeite waard zijn, alleen al vanwege de finale.




Na een lastig middenrif volgt een lange afdaling en dan volgt er een lange vlakke strook, maar als we na 140 kilometer koers Kigali bereiken krijgen we toch nog een spetterend en denderend einde. We gaan naar een heilige plek, een plek die de hele wereld afgelopen september heeft kunnen ontdekken. Helaas hebben we tijdens het hele WK die heilige plek maar één keer kunnen zien, daar baal ik nog steeds van. Het was overweldigend, het was spectaculair, het was alles wat we ervan gehoopt hadden, maar helaas kwam de heilige Muur van Kigali slechts eenmaal voorbij. Het was wel een prachtige climax, de hele koers bij de mannen bouwde op naar het moment dat we over Mont Kigali zouden rijden en dan door zouden steken naar de Muur van Kigali, de spanningsopbouw was fenomenaal. En toen kwam ie, die prachtige muur. Op Mont Kigali reed Pogacar weg, met Ayuso op het wiel. Del Toro stak nog over, drie ploeggenoten van UAE bij elkaar. Met z'n drieën reden ze naar de Mur de Kigali en daar schroeide Del Toro de stenen uit de straat, terwijl Ayuso ineens geparkeerd stond. Aangemoedigd door vele duizenden Rwandezen vloog de Mexicaan omhoog, met Pogacar op het wiel. Deze beelden gaan nooit meer overtroffen worden, het was wielrennen op z'n allermooist. Maarja, de kanttekening is dus dat we de klim niet vaker hebben gezien. We hadden prima vaker over de Mur de Kigali kunnen gaan, het had wat meer afgewisseld mogen worden. Kimihurura gaan we tijdens de laatste rit zien, ook wel een leuke klim, maar niets haalt het bij de Mur de Kigali. Dat ligt overigens ook wel aan de Rwandezen zelf. Het zijn liefhebbers, maar ze stappen niet in de bus of de auto om even op een andere plek naar de koers te kijken. Nee, de Rwandees kijkt naar de koers als de koers toevallig voor zijn deur passeert. Daarom staat het tien rijen dik op de Muur van Kigali, in die (ietwat armere) wijk wonen nu eenmaal heel veel mensen. In de wijk rond Kimihurura wonen vooral veel expats en weinig Rwandezen, daarom staat er daar geen hond. Het WK-rondje koos men omdat het een mooier deel van Rwanda was, een deel met wat meer luxe en wat meer klasse. Maar het rondje met Mont Kigali en Mur de Kigali, dat was het échte Rwanda. En dat rondje had men dus vaker moeten doen, had overigens ook zonder Mont Kigali gekund. Er zijn andere alternatieven, dat gaan we zelfs tijdens de laatste rit nog zien. Hoe dan ook, in de finale van de zevende rit gaan we Mur de Kigali zien passeren. Ditmaal geen Pogacar en Del Toro, maar Yafiet Mulugeta is ook mooi! Kretschy in de rol van Ayuso, we tekenen er direct voor.




Ik hoef niemand meer uit te leggen hoe lastig de Muur van Kigali is, de hele wereld heeft het bewijs gezien. De klim is kort, maar heel krachtig. Na de klim slaan de renners rechtsaf, om nog wat verder omhoog te klimmen naar de finish. De finish ligt ditmaal bij een voetbalstadion, het Stade Pelé de Kigali. Vernoemd naar dé Pelé, uiteraard. Paul Kagame is vooral een voetbaldier, als echte kenner is zijn favoriete club Arsenal. Het had dus ook zomaar het Stade Dennis Bergkamp kunnen zijn, maar in plaats daarvan is de keuze op Pelé gevallen. Het stadion had eerst een andere naam, maar na een grondige verbouwing in 2023 werd het heropend als Stade Pelé de Kigali. De opening verliep zeer feestelijk, tijdens het FIFA Congress dat plaatsvond in Kigali in 2023. Boevenschurk Gianni Infantino kwam gezellig langs in dit stadion om een balletje te trappen met Kagame, het is niet zo dat die Infantino nu pas gek is gaan doen. Altijd al een beetje een aparte jongen geweest, zonder veel morele scrupules. In dit stadion eindigde ooit de Tour du Rwanda, in de tijd dat het nog een amateurkoers was. In latere jaren lag er wel eens een aankomst in de buurt van het stadion, zo won Jean Bosco Nsengimana hier in 2015 in de gele leiderstrui. Nsengimana was er altijd bij, en in de tijd dat het een 2.2-koers was eindigde hij vaak hoog in het klassement. In het jaar 2015 won hij de Tour du Rwanda, een Rwandese eindzege is dik tien jaar later heel ver uit beeld verdwenen. Het blijft mij enorm fascineren dat men minder is gaan investeren in het wielrennen terwijl er een WK in eigen land zat aan te komen. De Rwandezen zijn nu slechter dan tien jaar geleden, die ontwikkeling had natuurlijk totaal anders moeten verlopen. Ze hadden ieder jaar een beetje beter moeten worden, maar nee, Rwanda is een slachtoffer van de Nederlandse ziekte. Wel een WK organiseren om jezelf te tonen aan der wereld, niet het benodigde geld investeren om ook een paar goede renners aan het vertrek te krijgen. Dat Rwandezen echt wel kunnen fietsen zagen we ook in 2017 nog, toen Joseph Areruya hier tweede werd achter toenmalig ploeggenoot Metkel Eyob. Areruya is al lang weer uit het peloton verdwenen, Eyob is nog steeds aanwezig. Wel zo anoniem als wat, sinds vorig jaar kan Eyob er helemaal niets meer van. Je hoopt op een ontwikkeling van het Afrikaanse wielrennen, het gaat eerder als een nachtkaars uit. Net als dit rondje. We noteren aan het eind van deze rit in totaal drie kilometer aan 5%. De steile en legendarische Muur van Kigali, daarna loopt het vooral aan een procent of vier verder omhoog naar de finish langs een voetbalstadion. Het wordt een fantastische dag omdat we twee heilige muren gaan zien. Die van Geraardsbergen en die van Kigali. Maar ik denk dat we dan ook wel meteen alle fantastischheid hebben gehad, mijn vertrouwen schommelt rond het nulpunt.

Bekijk deze YouTube-video

De eerste klim is net achter de rug. Alles zit nog op een zakdoek.

Attentie attentie, de Muur van Kigali komt eraan!

De tactiek van de Eritreeërs, dat is gewoon zelfsabotage.

De ritzege was dichtbij, maarja, weer vakkundig uit handen gegeven.

Henrique Bravo! Een Braziliaan, jawel. Toch maar even @heywoodu mentionen, we zijn blijkbaar getuige geweest van de eerste Braziliaanse profzege in tien jaar tijd. Het zou zomaar kunnen dat er nu weer wat meer Braziliaanse zeges gaan volgen, want Bravo is wel een talent. Hij wist zich deze Tour du Rwanda al een paar keer positief te onderscheiden, toonde ook al zijn aanvalslust, nu heeft hij dan eindelijk een zege te pakken. Niet direct door de beste te zijn, vooral de slimste. Hij koos het juiste moment om aan te vallen, ook een kwaliteit. Daarna had hij wel genoeg over in de benen om het vol te houden tot de finish, enig talent is aanwezig. Konden we vorig jaar al een paar keer zien, als je in je eerste jaar als belofte achtste wordt in Valle d'Aosta en zevende in de Alsace ben je een prima klimtalent. Als junior ook wat mooie dingen laten zien, Bravo komt niet uit de lucht vallen. Vorig jaar ook al aanwezig op het WK in Rwanda, het is een land waar hij voor eeuwig goede herinneringen aan zal hebben. Zoals ik weinig goede herinneringen ga overhouden aan deze Tour du Rwanda. Tijdens de zevende en voorlaatste rit waren WE er wel redelijk dichtbij, maar aan het eind draaide het dan toch weer in de soep.



De voorlaatste rit van deze Tour du Rwanda begon in Musanze, na een paar vlakkere kilometers zouden de renners beginnen aan de klim naar Buranga en op die klim regende het demarrages. Veel succesvolle pogingen zaten daar evenwel niet tussen, niemand kwam echt weg. NSN stuurde vaak ook een mannetje mee en dan viel het al snel weer stil. Ik heb eigenlijk geen enkele kansrijke poging gezien, het werd al snel weer duidelijk dat dit geen dag zou worden voor een ommezwaai in het klassement. Richting de top van de eerste klim reed er wel even een leuk groepje weg, met daarin twee Eritreeërs. Awet Aman en Nahom Zeray waren van de partij, zij kregen gezelschap van de zeer actieve Mexicaan Cisneros en zijn ploeggenoot De Gendt, terwijl er met Eric Manizabayo ook een Rwandees van de partij was. Met Martins was er ook een Braziliaan bij, de Brazilianen kleuren de koers. Had een prima groepje kunnen zijn voor de rest van de rit, maar na de klim werden ze in de eerste meters van de afdaling alweer bijgehaald door het peloton. Een ietwat uitgedund peloton, waar we KUDUS in het laatste wiel zagen spartelen. Het is niet de ronde van de Eritreeërs.




In de afdaling zien we ineens Reuben Thompson in beeld verschijnen, hij gaat er als een komeet vandoor. Als een baksteen smijt hij zich naar beneden over de brede Rwandese wegen. Hij slaat een mooi gat, even lijkt hij zich op te maken voor een lange solo. Dan verschijnen er uit het niets twee renners van Movistar, Filip Novak en Roger Pareta. Verder sluit er niemand aan, met deze drie renners gingen we het doen. Binnen een mum van tijd hadden ze een voorsprong van een minuut en toen lag de rit behoorlijk in een plooi. Na de afdaling volgden er een paar vlakke kilometers en daarna moest men de lastige klim van Tetero bedwingen, maar op die klim gebeurde niets. Vond ik vrij opvallend, maar het past wel bij deze Tour du Rwanda. Het peloton reed in gesloten rangorde over de klim heen, en ook richting Gicumbi veranderde er niets. De drie werkten vooraan goed samen, in het peloton was er simpelweg de controle van NSN. Al kregen ze wel hulp, Rembe reed ook mee en zelfs de mannen van Team Amani reden een tijd op kop. De derde plek van Amaniel Desta verdedigen, ja!




Voorbij Gicumbi begon het te regenen, terwijl we aan de lange afdaling richting Kigali begonnen. Na de afdaling volgde er ook nog een lange vlakke strook, tijdens deze vlakke strook zagen we vooraan zowaar wat spelletjes. De mannetjes van Movistar probeerden Thompson te bestoken door stiekempjes te demarreren, maar Thompson reed op z'n gemakje het gat dicht. Dus reden ze toch maar weer met z'n drieën verder, ondertussen in een steeds kansrijkere positie. Na de natte afdaling hadden ze ineens een voorsprong van 2:30, terwijl de finish in Kigali rap dichterbij kwam. Ik begon even te vrezen dat ze het zouden gaan halen, maar dan volgde er de versnelling in het peloton. De voorsprong liep terug naar twee minuten en kort daarna hadden ze nog maar een minuutje over. Leek het toch weer uit te gaan draaien op een rit voor de favorieten, zeker als je in ogenschouw nam dat men nog over de steile Muur van Kigali moest. En daarna zou er ook nog een lastige uitloper volgen richting het voetbalstadion dat de naam van Pelé draagt. Wellicht zagen we daarom een Braziliaan winnen.




In aanloop naar de Muur van Kigali haakte Roger Pareta vooraan af, Filip Novak bleef nog even in het wiel van Thompson hangen. Het peloton naderde inmiddels tot een halve minuut, maar het was duidelijk dat Thompson met een voorgift aan de Muur der Muren mocht beginnen. Kwa Mutwe, zo noemen de Rwandezen dit onding zelf. Novak haakte op een kort hupje net voor de Muur ook af en zodoende nam Thompson de Muur alleen voor zijn rekening, hij begon met een prima voorsprong op het peloton. De beelden waren afkomstig van de drone, vanuit de hoogte zagen we in de verte het peloton naderen. De regie had hier wat beter gekund, het was met een vergrootglas zoeken naar de renners. Aan de voet had de Nieuw-Zeelander Thompson 25 seconden voorsprong op het peloton, maar na een meter of 300 klimmen werd hij al bijgehaald door de favorieten, hij stond volledig geparkeerd. Keurige imitatie van Ayuso, moet gezegd worden. In het peloton zagen we ondertussen Yafiet Mulugeta vol overtuiging op kop rijden, de jonge Eritreeër maakte indruk. Hij nam de volledige Muur van Kigali voor zijn rekening en richting de top wist hij een gat te slaan. Na hem verscheen Nahom Zeray in beeld, de Eritreeërs beleefden eindelijk een goed moment. Pas in het laatste stuk voor de top krijgen we frontale beelden te zien, we zien Mulugeta domineren, dan zien we op gepaste afstand Nahom Zeray, met in zijn buurt Duarte Marivoet, Pau Marti en Matteo Vanhuffel. Een stuk daar weer achter zit Henok pas, terwijl de gele trui nog wat verder zit. Ook ritwinnaar Bravo is nog niet te zien, de doorkomst op de top van de Mur de Kigali zei uiteindelijk heel weinig over de rituitslag. Na de top van de legendarische kasseiklim moest er nog twee kilometer zo rond de 4% geklommen worden richting de finish. Dit bleek een enorm slopend stuk te zijn, iedereen kwam halfdood over de finish. Qua percentages stelt het niet veel voor, en toch was het lastig. De laatste twee kilometer duurden ook echt een eeuwigheid, er gebeurde dan ook genoeg. Na de top van de Muur trekt Yafiet Mulugeta door, hij heeft een mooi gat geslagen. Achter hem kijken ze zelfs even naar elkaar, het valt kort stil. Even veer ik op, zit er dan eindelijk een Afrikaanse ritzege aan te komen? Als het zo is dan is het niet gek dat de zege van Yafiet komt, degene die de hele ronde al de beste indruk geeft van de Eritreeërs, vooral bergop. Hij was met afstand de beste op de Muur, geef die jongen een contract. Al snel werd echter duidelijk dat het een moeilijk verhaal ging worden, Matteo Vanhuffel ging in de achtervolging en de jonge Belg reed het gat langzaam dicht. Na een minuut vol hoop volgde daarna weer de teleurstelling.




Vanhuffel rijdt naar Mulugeta toe en niet lang daarna sluiten ook Bravo, Nahom Zeray en Even Yemane aan. De solo van Mulugeta is in de kiem gesmoord, maar dit groepje van vijf is alsnog geen slechte situatie met het oog op een Afrikaanse ritzege. Achter dit groepje is inmiddels een grotere groep gevormd, met daarin Henok en ook gele trui Kretschy. Dat Bravo ineens vooraan zit is opmerkelijk, de jonge Braziliaan zat best ver op de Muur van Kigali. Hij kan blijkbaar niet zo goed overweg met de kasseien, eenmaal op het asfalt hervindt hij zijn benen. Met twee ploeggenoten van Eritrea vooraan verwacht je dat ze het tactisch gaan spelen, nadat Mulugeta een poging waagde om solo weg te rijden is het nu dan toch de beurt aan Nahom Zeray om aan te vallen. Maar nee, niets van dat alles. Er wordt niet aangevallen door de Eritreeërs, ze laten het initiatief aan de rest. Henrique Bravo maakt daar dankbaar gebruik van, de Braziliaan plaatst in de laatste kilometer een stevige demarrage en Yafiet Mulugeta moet proberen die demarrage te beantwoorden. Dat lukt niet, Yafiet kijkt om en vraagt de rest om hulp, maar er komt geen antwoord. Vanhuffel doet even twee trappen op kop en kijkt dan ook naar de volgende in de rij, Nahom Zeray. Nahom doet niets, er volgt geen enkele reactie. Dus komt Mulugeta met nog een versnelling, maar het is allemaal al te laat. Het gat is al geslagen door Bravo, de Braziliaan stoomt stevig door op weg naar de ritzege. Het valt daarachter weer stil en dus sluit er nog een groep aan. Vanuit die groep gaat Lucas Van Gils dan weer in de aanval, Nahom probeert die aanval dan nog wel te pareren in dienst van Henok. Dat lukt echter ook niet, dus is ook Van Gils gevlogen. De Belg komt alleen totaal niet meer in de buurt van Bravo, het jonkie van Quick Step wint op een geslepen en uiteindelijk ook sterke manier de zevende rit van deze Tour du Rwanda. Van Gils weet nog net Henok voor te blijven, de troostprijs voor Henok is dat hij wel een keer een sprintje wint. Een sprintje voor de derde plaats, maar toch. Hodei Muñoz wordt vierde, Kretschy is vijfde. Uiteindelijk een tamelijk opmerkelijk uitslag, kijkende naar het verschil tussen de posities op de Muur van Kigali en de posities aan de meet. Bravo, Van Gils, Henok, maar ook een Kretschy, allemaal zagen ze er slecht uit op de Muur. De jongens die indruk maakten op de Muur verloren dan juist weer tijd, Yafiet Mulugeta blijft uiteindelijk stegen op de 9e plaats, Nahom Zeray krijgt het zelfs voor elkaar om slechts 21e te worden. Het zag er even heel mooi uit voor Eritrea, maar het draaide dan toch weer uit op een teleurstelling. WE hebben ons even getoond, maar we gaan met lege handen naar huis. Henok neemt wel de puntentrui over van Cuylits, daar mogen we het mee doen deze ronde. Met iets meer onderlinge afstemming was hier meer mogelijk geweest, maar daar ontbreekt het überhaupt de hele ronde al aan.




De ritzege voor Yafiet Mulugeta leek even dichtbij, maar nee, dit is zo'n ronde waar er niets goed gaat. Vraag dat ook maar aan Amaniel Desta, de jonge Ethiopiër van Team Amani kreeg het voor elkaar om tijdens deze lastige finale een minuut te verliezen. Daardoor zakte hij in het klassement naar de vierde plek, zijn podiumplaats is hij kwijt. En dat terwijl Team Amani onderweg nog wat werk deed, ze hadden blijkbaar nog wel vertrouwen in Desta. De finale bleek voor sommige renners te zwaar, ik sta toch een beetje te kijken van de grote verschillen en ook van de uitgepierde renners aan de meet. Ze kwamen druppelsgewijs binnen, haast van hun fiets vallend. Voor de neutrale kijker moet het een heerlijke finale zijn geweest, voor mij was het dan toch weer balen. Ik geloof trouwens dat Mewael Girmay niet zo goed kan klimmen, mooi als laatste binnen op 32 minuten van Bravo. Het talent in de familie Girmay lijkt dan toch niet evenredig verdeeld te zijn. Amanuel Tesfay en Jean Claude Nzafashwanayo haalden de finish niet en dus trekken we met slechts 65 renners naar de laatste rit van deze ronde. Een buitengewoon karige editie is bijna voorbij, nog slechts 84 kilometer te gaan.




De laatste rit van de Tour du Rwanda van 2026 vindt plaats in Kigali, grotendeels op bekend terrein. We gaan van start bij het Kigali Convention Centre, de plek waar tijdens het afgelopen WK alle wegritten begonnen en ook eindigden. De rit begint met een normaal WK-rondje, vanuit het Convention Centre in de vorm van een traditionele Rwandese hut rijden we de eerste kilometers grotendeels omlaag, tot we uitkomen in de buurt van de golfbaan. Daar volgt de eerste lastige hindernis, de Côte de Kigali Golf. Ik hoef hier verder geen tekening bij te maken, dit zal iedereen zich nog wel herinneren. Een asfaltklim, maar wel een lastige. Na een korte uitloper en daarna een stuk in dalende lijn werken we toe naar de Côte de Kimihurura, de kasseiklim waar heel wat minder volk langs de kant van de weg is te vinden. Wel een zeer lastige klim, is meermaals gebleken. Vrij lang ook, in vergelijking met de Muur van Kigali. Eeuwigdurend, zo voelde het soms. We spreken over 1,3 kilometer aan 6,3%, maar dat hoef ik eigenlijk niemand meer te vertellen. Desondanks, volledigheidshalve:





Evenepoel die Pogacar inhaalt tijdens het WK tijdrijden op de klim van Kimihurura, beelden voor de eeuwigheid. Sowieso gaan we die Kimihurura nooit meer vergeten, we hebben die klim in een week tijd een miljoen keer zien passeren. Nu keert ie terug, in de Tour du Rwanda. We weten vast ook nog wel dat er een paar meter gedaald moet worden na deze klim, waarna er opnieuw geklommen moet worden. Over het asfalt gaat het op een smerige manier omhoog naar het Convention Centre, die laatste strook van een meter of 600 duurt ook enorm lang. Eeuwigdurende meters, waar grote verschillen kunnen ontstaan. Na de eerste ronde over het WK-circuit gaan we afwijken van het gekende patroon, we gaan een extra lus toevoegen en dat is een lus die ik eigenlijk ook wel graag tijdens het WK had gezien. Voorlopig volgen we de normale route, we werken nog eens de glooiende en vooral dalende weg af tot we uitkomen in de buurt van de golfbaan, daar volgt nog een keer die lastige klim en dan dalen we richting Kimihurura, maar in de buurt van Kimihurura rijden we nu rechtdoor, we gaan eigenlijk op weg naar de lange lus van het WK. De lus met daarin Mont Kigali en de Mur de Kigali, de geweldige lus. De lus waar al het publiek te vinden was, de lus waar de koers voor een groot deel werd beslist. We slaan de kasseiklim even over, maar we komen wel weer een andere klim tegen. Het gaat 2,2 kilometer aan 5,8% omhoog naar de Côte de Peage, toch ook weer een lastige klim. Na deze klim dalen we af en komen we uit in de wijk Nyabugogo, de meest koersgekke wijk van de stad. Tijdens het WK reden we dwars door deze wijk op weg naar Mont Kigali, het publiek was hier rijen dik aanwezig en maakte zoveel lawaai dat een deel van het peloton spontaan tinnitus ontwikkelde. De renners wisten niet zo goed wat ze in Nyabugogo overkwam, ik kan me vooral Jan Christen herinneren die gebaartjes aan het maken was om iedereen te wijzen op de uitzinnige menigte. In de wijk Nyabugogo reden we vorig jaar rechtdoor, de stad uit. Uiteindelijk keerden we via Mont Kigali weer terug naar de stad, maar nu gaan we een andere weg nemen. In Nyabugogo slaan we ditmaal linksaf en daarna beginnen we bijna direct aan een klim, de klim met de sprekende naam Kimisagara Tapis Rouge. Klinkt voor geen meter, maar drie kilometer aan 5,5% is toch weer mooi meegenomen. Dit klimmetje en deze lus had men ook in het WK moeten stoppen, dan hadden we vaker door de wijk Nyabugogo kunnen rijden en dan hadden we ook vaker over de Muur van Kigali kunnen rijden. Die muur slaan we nu weliswaar over, maar dat had je perfect kunnen combineren met deze klim. Op de top van Kimisagara slaan we linksaf, we hadden ook even een stukje verder rechtdoor kunnen rijden om een paar straten verder linksaf te slaan, dan had je meteen op de Muur van Kigali gezeten. Gemiste kans, gisteren zag je weer hoe de Muur altijd levert. Goed, met alleen deze klim komen we ook al een eind, zeker als je bedenkt dat het in de laatste kilometer aan 7% omhoog zal gaan. Mooie opportuniteit voor de Eritreeërs om zich nog eens te tonen. De laatste rit is vaak een enorm chaotische rit, met aanvallen all over the place. Kom maar door.






Na de klim van Kimisagara rijden we via de Côte de Peage weer naar Kimihurura, er volgt een tweede passage over de kasseiklim en daarna rijden we weer naar de finish bij het Kigali Convention Centre toe. Als we de finish opnieuw bereiken volgt er nog een rondje, hetzelfde rondje als net. Eerst het bekende gedeelte, weer naar de golfbaan toe, maar dan voorbij de golfbaan niet de normale weg naar Kimihurura, nee, er volgt een omweg via het fantastische Nyabugogo, waar we voor de tweede keer beginnen aan Kimisagara Tapis Rouge. Na die klim weer achter de rug te hebben is het einde van de Tour du Rwanda heel dichtbij. Via wat glooiende stroken, overwegend in dalende lijn, rijden we weer naar de achterkant van de Côte de Peage toe, van deze kant gaat het maar een kilometer aan een procent of drie omhoog. We dalen af langs de andere kant, de kant van twee kilometer aan 5%, en dan zijn we aan het eind van de afdaling alweer aan de voet van de klim naar Kimihurura. Nog één keer de kasseien afhaspelen, en dan nog één keer de slothelling richting het congrescentrum. Na 84 kilometer is de Tour du Rwanda dan gedaan. Nog één laatste kans om er wat van te maken. Kretschy gaat niet meer uit de leiderstrui gereden worden, dat lijkt me absoluut onmogelijk, alleen al vanwege de lengte van deze rit. Er is echter wel nog een dagsucces te rapen. Hebben we nog hoop? Als mijn nieuwe vriend Yafiet nu weer zo goed over de kasseien rijdt durf ik enige hoop te hebben. Niet veel, nee, maar goed, opgeven is ook weer zoiets. Tegen beter weten in hopen we dat de Tour du Rwanda op de laatste dag gered gaat worden. Zo niet, dan hebben we in ieder geval de beelden nog. Bovenal hopen we dat de laatste rit überhaupt afgemaakt wordt, een herhaling van vorig jaar willen we niet. Toen we vorig jaar op de laatste dag rondjes gingen rijden over het WK-circuit begon het te regenen, de wegen werden spekglad en er gingen heel wat renners onderuit. Daarna begon het ook nog flink te waaien, genoeg reden voor Fabien Doubey om de koers stil te leggen. Dit terwijl de Eritreeërs hem onder druk aan het zetten waren en hij zijn leiderstrui zomaar nog had kunnen verliezen. Op de meest eerloze en laffe manier wist hij zodoende de koers op zijn naam te schrijven, hij won de koers door niet te willen koersen. Het is Henok dit jaar niet gelukt om wraak te nemen, maar misschien kan de herinnering aan dit gegeven zijn benen spontaan tot leven wekken.

Bekijk deze YouTube-video

We zitten in de neutralisatie. De laatste rit begint bijna!

Een sterke Awet Aman in de kopgroep, met een Braziliaan in zijn spoor. Het peloton doet het voorlopig rustig aan, van de eerste keer Kimihurura heeft men geen gebruik gemaakt.

Toch bijzonder om dat WK-rondje weer te zien. We gaan nu alleen naar de extra lus toe, de lus die ook wel had mogen figureren op het WK, alleen al vanwege het publiek.

De laatste ronde! Awet Aman en de Braziliaan nog steeds op kop, al is de voorsprong nu wel minder dan een minuut. Vanuit het peloton liet Yafiet Mulugeta zich weer zien, wat een benen heeft die gast deze week. Nu ze nog zien te verzilveren.

Nog een keer de ronde met de extra lus. En wat een volk staat er bij die extra lus. We zijn bestolen tijdens het WK.

Alles bij elkaar in aanloop naar de laatste Kimihurura. Spannend!

HENOK HENOK HENOK