Afrikaans wielrennen #4

Heel even zag het er penibel uit voor Blackmore. Op de top van Mont Kigali ging Dostiyev in de aanval en Blackmore ging niet mee. Leek er even een Kazach met de eindzege te gaan lopen, maar in de afdaling reed Blackmore naar voren en vervolgens reed hij op de Muur van Kigali weg van de rest. Nu in z'n eentje op kop met een halve minuut voorsprong, de tegenstand heeft het opgegeven. Paar kilometer te gaan, dit is gespeeld.

Uitslover.

Genocide dat wint in Rwanda, ergens hadden we het kunnen verwachten

WK rondje lijkt wel aardig? Smerig lopend klimmetje wel, ook al is het niet de Muur

Israël was wel erg dominant hier

Benieuwd wat Blackmore kan als ie in Europa fietst. Dit is toch wel heel veel belovend.

Goud voor Mauritius in de wegwedstrijd op de Afrikaanse Spelen, nooit van de beste man gehoord
https://www.procyclingsta(...)aville--/2024/result

quote:

Op zondag 10 maart 2024 19:18 schreef heywoodu het volgende:
Goud voor Mauritius in de wegwedstrijd op de Afrikaanse Spelen, nooit van de beste man gehoord
https://www.procyclingsta(...)aville--/2024/result

Dit jaar nog aanwezig in Rwanda, net als de rest vooraan.

Quick Step is inmiddels afgehaakt. Onzinnig, want in Rwanda zelf is er niets aan de hand.

Anyway, voor we beginnen aan de Ronde van Rwanda gaan we eerst een eeuwigheid koersen in Algerije en daar trapte het nieuwe Eritrese sprintkanon Milkias Maekele af met een overtuigende zege. Haal die gozer naar Europa, en wel nu.

We gaan weer los Aardig deelnemersveld toch nog. Pericas vs Henok vs Donie vs Retailleau is mijn voorspelling. Dan heb je wellicht nog Delbove. Al hopen we natuurlijk allemaal dat Zeray gaat verrassen. Die heeft echt het profiel om te slagen in het Vlaamse werk, dus hopelijk krijgt hij snel een plekje bij een goed team.

Ik verwacht dat Pericas wint.

Bekijk deze YouTube-video

WE ZIJN LIVE!!!

Deze slacker komt later vandaag nog met een voorbeschouwing. De proloog is toch niet zo rullevant.

Aldo Taillieu op z'n eerste dag als belofte, toe maar.

quote:

Op zondag 23 februari 2025 11:48 schreef Rellende_Rotscholier het volgende:
Aldo Taillieu op z'n eerste dag als belofte, toe maar.

Die ken ik niet. Had toch wel verwacht dat een Menten of zo dit zou winnen.

quote:

Op zondag 23 februari 2025 11:52 schreef Immerdebestebob het volgende:

[..]
Die ken ik niet. Had toch wel verwacht dat een Menten of zo dit zou winnen.

Wel een goede junior, ook best een paar sterke tijdritten gereden vorig jaar, maar mij verrast het ook.

De prestaties van de Afrikaanse renners verbazen me dan weer niet, WE kunnen nog steeds voor geen meter tijdrijden.

Emil stelt enorm teleur door Rwanda te negeren. Waar kan ik een klacht indienen?

Na de waanzinnige schroeisessie van Yacine Hamza en zijn ploeggenoten van Madar in Algerije, alleen af en toe even onderbroken door het Eritrese sprintkanon Milkias Maekele, gaan we nu door met de belangrijkste Afrikaanse rittenkoers van het jaar, de Tour du Rwanda. Een koers waar de afgelopen weken het een en ander om te doen is geweest, omdat het zo schijnt te zijn dat er sprake is van een regionaal conflictje. Dankzij dit regionale conflictje twijfelden enkele ploegen om deel te nemen aan deze Tour du Rwanda, daarnaast kwam het WK dat in september van dit jaar plaats moet vinden in Kigali weer eens onder een vergrootglas te liggen. Het is het hele jaar al gezeik, eerst ging het over dure hotels en afhakende bonden, nu gaat het over een mogelijk onveilige situatie in Rwanda. Daarnaast vinden sommige mensen dat je niet naar een land mag gaan dat in conflict is met een ander land. Spraken ze uit terwijl ze op de bank naar de UAE Tour aan het kijken waren, zoek maar eens op bij welke conflicten dat land allemaal betrokken is. Stukje genocide in Soedan. Maar goed, zonder al teveel whataboutisms in de strijd te gooien: in het westen begrijpen wij natuurlijk überhaupt niets van het conflict in Oost-Congo. Ik ben van plan om jullie enige wijsheid bij te brengen, maar nog niet nu. Dit topic wordt sowieso maar door vijf mensen gelezen, ik wacht even op het WK. In aanloop naar het WK ga ik jullie onderwijzen over de geschiedenis van Rwanda. De Rwandese genocide zal dan uiteraard ook de revue passeren, net als de nasleep van die genocide. En die nasleep voelen we nu nog steeds in Oost-Congo, dat is op z'n minst het tipje van de sluier dat ik jullie wil meegeven. Het is geen conflict dat spontaan is ontstaan, dit speelt eigenlijk al sinds 1994, sinds de genocide. Er lopen een aantal dingen door elkaar, maar dat zal ik tegen het WK allemaal fijntjes uit gaan stippelen. Voor nu lijkt het me vooral van belang om te benadrukken dat het in Rwanda hartstikke rustig is. Het is in het land volledig veilig. Het conflict vindt plaats in het buurland en na initiële zware gevechten in de stad Goma is de verdere opmars van de door Rwanda gesteunde M23-rebellen een stuk rustiger verlopen. De regio staat voorlopig onder controle van die rebellen, de grenzen met Rwanda zijn weer geopend en het is bijna alsof de normale gang van zaken weer is hervat. In Rwanda is er daarom momenteel ook geen dreiging. Dit zou natuurlijk altijd kunnen veranderen, al hoef je in ieder geval niet bang te zijn voor het Congolese leger. Die nemen direct de benen zodra de M23-rebellen ergens arriveren, al laten ze dan eerst altijd wel wat gevangenen vrij om chaos te creëren. Nee, de onrust zou dan nog eerder moeten komen van andere rebellengroepen, want daar stikt het wel van in de failed state die we de Democratische Republiek Congo noemen. Enfin, nu ga ik alweer teveel in op de details, de voor nu belangrijkste conclusie is dat het in Rwanda veilig is. En dus gaan we in Rwanda deze week gewoon koersen en dus zal er in september ook gewoon een WK plaatsvinden. De Belgen kunnen protesten indienen tot ze een ons wegen, niemand pakt David Lappartient zijn ultieme project af. Deze Tour du Rwanda zou een testcase moeten vormen met het oog op het WK, maar de conclusie lijkt al lang en breed vast te staan. David Lappartient is momenteel in Rwanda, waar hij een nieuwe afdeling van het World Cycling Centre heeft geopend. Foto's zeggen altijd meer dan duizend woorden. Met de vriendelijke groeten van Paul en David.




Normaal blik ik altijd graag terug op de koers van het vorige jaar, maar ik ga nu net doen alsof er vorig jaar geen koers gereden is. Het was een dramatische editie, er viel geen enkel Afrikaans succes te bespeuren. De enige ritten die we desondanks moeten onthouden waren de eerste en de laatste. De eerste rit werd verreden op het parcours van de ploegentijdrit tijdens het aanstaande WK. Niet dat iemand de mixed relay serieus neemt, maar toch. De laatste rit werd dan weer afgewerkt op het WK-circuit. Een spectaculaire rit werd het, waar Joe Blackmore enorm veel indruk maakte. De laatste rit van deze editie van de Tour du Rwanda wordt ook weer op het WK-circuit verreden, ik zal daar tegen die tijd even wat uitgebreider bij stil gaan staan. In ieder geval, Blackmore won, kwam met een wheelie over de streep en de commentatoren gingen helemaal los. wimderon heeft hier nog een leuk filmpje over.





We gaan razendsnel door met het parcours van dit jaar. Een flopparcours, als je het mij vraagt. Sinds vorig jaar wordt de Tour du Rwanda door een andere partij georganiseerd, een partij die onder meer ook de Tour de l'Avenir organiseert. En ze organiseren de Tour du Rwanda eigenlijk op dezelfde manier, wat vooral wil zeggen dat we met enorm veel korte ritten te maken krijgen. De oude organisatie wilde nog wel eens een rit van 200 kilometer in het parcours opnemen, om de Afrikanen te laten wennen aan de lange afstanden, de nieuwe organisatie kiest voor kleuterafstanden. Desalniettemin bevinden we ons nog steeds in het land van de duizend heuvels en makkelijk zal het dus nooit worden. De eerste rit hebben we inmiddels al achter de rug, de proloog werd gewonnen door Aldo Taillieu, een van de jongste renners aan het vertrek. Zijn eerste koers als belofte en hij wint meteen. Niet dat het veel zegt, het was een korte proloog van 3,4 kilometer. Dan werkt de jeugdigheid juist in je voordeel, des te meer explosiviteit des te beter. Alsnog, waanzinnig knap. De rit vertrok bij de BK Arena en eindigde bij het Amahoro Stadium, amahoro betekent in het Kinyarwanda, de lokale taal, zoveel als vrede. Een stadion dat ook nog een rol speelde tijdens de genocide, ik ga jullie over een paar maanden met feitjes besprenkelen waar jullie bang van worden. In ieder geval, gefeliciteerd Aldo! De jonkies van Lotto begonnen sowieso sterk, voor zo'n korte proloog liepen de verschillen nog aardig op. Mijn Afrikanen mogen meteen in de achtervolging, tijdrijden zal nooit hun ding worden. En dit was dan nog een tijdrit waar iedereen gewoon op z'n normale fiets reed, kun je nagaan.



Met Aldo Taillieu in de gele leiderstrui gaan we door naar de rest van het parcours, de resterende zeven etappes zijn allemaal ritten in lijn. Te beginnen met rit 1, op maandag volgt een makkelijke etappe.




Dit is natuurlijk precies een profielkaartje waar je helemaal niks mee kunt. Hoe lastig is die bult aan het einde nu precies? Ziet er nog best lastig uit op deze manier, maar het valt wel mee. Het is dezelfde aankomst als in de zevende rit van de Tour du Rwanda van vorig jaar en toen won Itamar Einhorn de rit vanuit de vlucht in een sprintje. In het peloton eindigden er bijna 40 renners in dezelfde tijd, deze etappe is dus bepaald niet lastig. Het gaat aan het eind een drietal kilometer aan 3,5% omhoog, dit wordt simpelweg de eerste massasprint van de ronde. Menten tegen Manzin tegen Einhorn tegen hopelijk Henok en Yoel Habteab. Eigenlijk is deze hele rit een exacte kopie van de zevende rit van vorig jaar, ook toen ging men van start in Rukomo. Dit is niet direct de rit die je wil kopiëren, erg jammer. Aangezien het toen aan het eind van het rondje was ging de rit naar de vluchters, nu het de eerste rit in lijn is zal het voor de snelle mannen zijn. De finishplaatsen zijn overigens vaak geen steden, maar districten. We eindigen ergens in het district Kayonza en dat is het district waar voormalig winnaar Joseph Areruya vandaan komt. Geen renner meer, ploegleider tegenwoordig. Zijn broertje Barnabe Gahemba fietst nog wel, maar staat hier dan weer niet aan de start. De familie heeft betere tijden gekend.




Op dinsdag rijden we van hoofdstad Kigali, waar uiteraard het WK gaat plaatsvinden, naar Musanze. Een korte rit van 112 kilometer, met onderweg wel een paar pittige beklimmingen. Zo gaat het buiten Kigali meteen vijf kilometer aan 7% omhoog, waarna er even later een klim van zes kilometer aan 4% volgt. Dat lijkt mooi terrein om een sterke kopgroep te laten ontstaan. De Tour du Rwanda is altijd een ontzettend ongecontroleerde koers omdat de ploegen slechts vijf renners bevatten, maar dit jaar staan er überhaupt maar heel weinig ploegen aan het vertrek. Daardoor kan het nog chaotischer worden. Het lijkt me absoluut van het grootste belang om op die eerste klim meteen in de aanval te gaan, de kans dat de rest je daarna nog terugziet lijkt klein. Na de eerste twee beklimmingen volgt er evenwel een wat langer vlak stuk, waarna halverwege de rit de klim naar Buranga volgt, een klim van 7,5 kilometer aan 6%. Dat is voor Rwandese begrippen een enorm zware klim. Hier kan wederom het kaf van het koren gescheiden worden, al volgt er dan opnieuw een wat langer vlak stuk. De renners rijden het district Musanze binnen en hier volgt een lokale ronde. In dit lokale rondje gaat het eerst omhoog, er zal sprake zijn van een klim in twee delen. Eerst drie kilometer aan 5%, daarna een stuk vals plat voor het nog eens zes kilometer aan bijna 5% omhoog zal gaan. De klim is overigens misschien nog niet eens het belangrijkste deel van de rit, na de klim, op dik 12 kilometer van het einde, volgt er een lange afdaling richting de finish. Een rit in de Tour du Rwanda is meer dan eens beslist in een afdaling, zeker als het regent kunnen de verschillen snel oplopen. Voorlopig lijkt het een droge editie te worden, maar we bevinden ons praktisch in het regenwoud en daar kunnen de tropische buien zonder aankondiging ineens beginnen. Stiekem een gevaarlijk ritje voor het klassement. Heel kort, maar het is zaak om vanaf de eerste meter attent te zijn. En het is niet alleen bergop te doen, je moet ook nog eens heelhuids beneden de finish zien te halen. De laatste keer dat we in het district Musanze waren won Henok Mulubrhan, maar dat was wel een totaal andere aankomst. Het ging toen aan het eind nog stevig omhoog, nu is het na de afdaling meteen klaar. Gevaarlijk voor de Afrikanen, attentie vereist. Bini won trouwens ook ooit in Musanze, het district waar recorddeelnemer Patrick Byukusenge van afkomstig is.



Op woensdag komen we uit bij de rit waar een hoop om te doen is geweest. De rit waardoor Quick Step is afgehaakt. We gaan naar Rubavu, op de grens met de Democratische Republiek Congo. Een paar kilometer verderop ligt Goma, de stad die een paar weken geleden door de M23-rebellen is ingenomen. Het innemen van de stad ging gepaard met de nodige gevechten, helaas vielen er ook de nodige doden te betreuren. Het Congolese leger zelf vormde niet zo'n probleem voor de rebellen, nee, het probleem lag vooral bij de huurlingen die de DRC had ingezet. Honderden huurlingen, voornamelijk uit Oost-Europa, liepen in Goma rond om het Congolese leger te ondersteunen. Ik heb hallucinante beelden gezien van al die figuren die uiteindelijk zichzelf toch overgaven en daarna de grens overstaken naar Rwanda om op het vliegtuig terug naar Europa te worden gezet. Of misschien zitten ze wel ergens in een gevangenis weg te rotten, mag je ook niet uitsluiten natuurlijk. In ieder geval, door die gevechten daar leek het mensen een slecht idee om naar Rubavu te gaan, maar een paar weken later kunnen we stellen dat het in Rubavu volkomen rustig is. In Goma zijn ze natuurlijk de wonden nog aan het likken, maar de normale gang van zaken wordt steeds meer hersteld. De grens is open en dagelijks maken duizenden mensen de oversteek. Er wordt weer gewerkt, er wordt weer geleefd. Er is geen sprake van spanning of dreiging, in ieder geval niet op dit moment. Voorlopig is het rustig, al kan dat natuurlijk altijd weer veranderen. Het Congolese leger is weg, de huurlingen zijn weg, maar er zijn nog wel allerlei rebellengroepen over die voor problemen zouden kunnen zorgen. Er zijn ook nog andere landen in het spel, dit conflict is niet zo makkelijk uit te leggen. Wij kijken overal met een westerse blik naar, maar aan een westerse blik heb je in Afrika doorgaans niets. De zaken liggen veel moeilijker dan je denkt, in dit conflict is er geen zwart en ook geen wit. Maar goed, terug naar de koers. Het gaat volledig rustig zijn in Rubavu, er kan gewoon gefietst worden. De Rwandese ploeg is hier enkele dagen ook al geweest om dat aan de wereld te tonen. De rit vertrekt vanuit Musanze en het gaat eerst een eeuwigheid vals plat omhoog voor er een wat langere afdaling volgt. Al vrij snel komen we uit in Rubavu, waar twee lokale rondjes gaan volgen. De renners mogen rondjes gaan afwerken langs het Kivumeer, waar ze twee keer over een klim met de naam Rambo mogen rijden. De klim mag zo'n naam wel dragen, want het gaat 5,5 kilometer aan 6,5% omhoog. Pittig ritje dus, even verderop komt er ook nog een klimmetje van een kilometer aan 5,5% voorbij. Dit is weer een etappe waar alle klassementsrenners alert moeten zijn. Vooral in dalende lijn richting de finish, opnieuw gevaarlijk voor mijn Afrikaanse vrienden. Rubavu is overigens home of Amstel, dit 'bier'merk is nog steeds een van de sponsoren van de Tour du Rwanda. Daarom trekken we ook jaarlijks naar Rubavu, waar Junior Lecerf vorig jaar nog de rit wist te winnen. Toen was de aanloop naar Rubavu alleen wel totaal anders, al zal de uitkomst vermoedelijk hetzelfde zijn. Een sprintje van een uitgedunde groep, me dunkt.



Rit 4, op donderdag, lijkt mij weer een rit voor de snellere mannen. Vanuit Rubavu, waar het dus volkomen rustig is, rijden de renners door het nationale park van Gishwati Mukura richting Karongi. Deze route werken ze ieder jaar wel een keer af, de richting wil alleen nog wel eens verschillen. In 2023 was er een aankomst in Karongi, in een behoorlijk vergelijkbare rit. In die rit waren we getuige van een tamelijk briljante coup van Total, op een klimmetje besloten ze te versnellen, waarna ze vooral in de afdaling alles of niets speelden. Ze reden weg van de rest, wisten het gat met de koplopers te dichten en in het sprintje maakte een duo van Total het af. Bonnet won de rit en pakte ook de leiderstrui, die hij een dag later wel weer af moest staan. Een halve minuut later won Ethan Vernon de sprint van de favorietengroep. Het is dus mogelijk om tijdens deze rit de sprint te ontlopen, Total gaf twee jaar geleden het goede voorbeeld. Een stuk of 30 renners bleven achter de koplopers bij elkaar, al te moeilijk is deze etappe dus ook weer niet. De klim naar Rutsiro is met bijna zeven kilometer aan 5,5% niet makkelijk, maar Ethan Vernon wist dit met z'n logge lijf dus ooit te overleven. De laatste klim is er eentje van drie kilometer aan 5%, maar daarna is het nog dik 10 kilometer tot de finish. Voor Total was het twee jaar geleden genoeg om de boel overhoop te gooien, maar het zou ook niet heel verbazingwekkend zijn als we hier weer eens een Einhorn boven zien drijven. In Karongi bevinden we ons overigens weer aan het Kivumeer, een van de populairste toeristische bestemmingen van het land. Visit Rwanda!



Op vrijdag zijn we getuige van een klassiekertje, we gaan weer eens ouderwets naar Huye! Met 144 kilometer is dit de op een na langste rit van het rondje, trolololol. Het is even goed nog steeds een lastige rit, zo gaat het direct vanuit de start meteen 11 kilometer omhoog aan een procent of vier. Daarna volgt vrij snel een klim van zes kilometer aan 7% en terwijl we dwars door het nationale park van Nyungwe rijden gaat het nog eens negen kilometer omhoog aan 6%. We zijn dan amper 50 kilometer bezig en midden in het regenwoud zal het peloton al deftig uitgedund zijn. Al valt er met 69 renners aan het vertrek überhaupt weinig uit te dunnen. In ieder geval wel weer een rit om vanuit het vertrek alert te zijn, eigenlijk een rit om vanuit het vertrek meteen in de aanval te gaan. Je kunt hier beter vooraan zitten dan achteraan, er zullen weinig knechten zijn om je terug te brengen. Na de klim in het regenwoud gaat het een tijd wat meer op en af, waarna er een langere afdaling volgt op weg naar Huye. Eenmaal in Huye moet er opnieuw geklommen worden, we werken daar de klassieke explosieve finale af. Op het laatste klimmtje van één kilometer aan 7% rijdt er altijd wel een renner weg van de rest. Zo zagen we Merhawi KUDUS hier winnen in 2019 (thoughts and prayers) en won het inmiddels helaas werkloze fenomeen Mulu Hailemichael hier in 2020. Sinds 2021 zijn we niet meer in Huye geweest, het feit dat Alan Boileau er won deed waarschijnlijk teveel pijn. Ik schrijf Henok alvast bij op de erelijst. Even een kort stukje Wiki over Huye overigens, gewoon, omdat het kan: Butare of Huye is een stad in het zuiden van Rwanda. Het is de hoofdstad van het gelijknamige district Huye. De stad heeft ongeveer 50.000 inwoners en staat bekend als cultureel centrum van Rwanda. Butare werd in 1920 gesticht door het Belgische koloniale bestuur onder de naam Astrida, vernoemd naar de Belgische koningin Astrid. In 1962, na de onafhankelijkheid, werd de naam gewijzigd naar Butare. Krijg de tyfus, België. Iedere Belg die een mening heeft over Rwanda zou je eigenlijk direct met een kapmes moeten bewerken (dit is satire à la Herman Brusselmans). Dankzij de genocide werd de naam dan weer veranderd van Butare naar Huye, hopelijk hebben we nu de laatste naamswijziging gehad. In Huye vinden we het Etnografisch Museum van Rwanda en de grootste kathedraal van het land, voor de liefhebber.



In het weekend gaan de twee beslissende ritten van deze Tour du Rwanda volgen. We krijgen op zaterdag te maken met een aankomst bergop, een aankomst op de plek waar de Tour du Rwanda jarenlang eindigde. Van Nyanza gaan we naar Canal Olympia in Kigali, waar Henok Mulubrhan in 2023 de laatste rit van de ronde won. Hij zette daar zijn gele trui nog even wat mooier in de verf. Een jaar eerder kreeg Moise Mugisha daar dan weer de rit cadeau van een duo van Total, voorlopig nog steeds de laatste Rwandese ritzege. In 2021 wist de nooit winnende Cristian Rodriguez dan weer te winnen. Steeds gingen we op de slotdag naar Canal Olympia, ook in 2020 was dat het geval en toen won met Jose Manuel Diaz een andere Spanjaard. Dat waren vaak wel lastige ritten, met meerdere beklimmingen onderweg. Rondjes door Kigali, met een hoop kasseien erbij ook nog eens. Mur de Kigali, dan de kasseien van Rebero en aan het eind na de laatste keer Rebero afslaan om nog wat verder te klimmen naar Canal Olympia over een geasfalteerde weg. Nu zal het praktisch de hele rit vlak zijn, pas als we Kigali bereiken hoeft er geklommen te worden. Het eerste klimmetje stelt met zeven kilometer aan 4% weinig voor, alles zal hier neerkomen op de slotklim. We noteren vijf kilometer aan 7% aan het eind, de klim wordt progressief steeds zwaarder. Twee kilometer aan 9% aan het eind, daar moet een deel van de beslissing gaan vallen. Eerst weer over de steentjes van Rebero en dan omhoog naar Canal Olympia, het wordt na een vermoedelijk vrij saaie rit een spetterend slot.



Op zondag sluiten we de Tour du Rwanda af. Zoals te doen gebruikelijk zal het een korte, explosieve rit zijn. Net als vorig jaar gaan we het WK-parcours aan een verkenning onderwerpen. De weekendritten worden altijd uitgezonden, u MOET dus absoluut naar deze rit gaan kijken. Het WK-parcours wordt hier aan u gepresenteerd. Dat maken we niet vaak mee, meestal is zo'n parcours een verrassing. Dit parcours zal geen verrassingen voor ons kennen. We hebben het vorig jaar al gezien en we gaan het nu wederom bewonderen. De renners werken eerst twee rondjes van de kleine WK-lus af, waarna ze op weg gaan naar de grote lus. Dat is dan wel weer het verschil met het WK, de grote lust vormt nu het slotstuk van de rit en op het WK zal die grote lus verder van de finish genomen worden. Op het WK volgen er nadien nog enkele rondjes van de kleine lus, wat mij betreft trouwens een goede beslissing. De grote lus bevat Mont Kigali en dat is een zware klim, een klim die je liever niet te dicht bij de finish wil want dan gaat iedereen op die klim wachten. Goed dat die klim op het WK verder van de finish zit. Voor deze rit maakt het dan weer weinig uit, de rit is überhaupt maar 75 kilometer lang en dus zal het vanaf de eerste meter oorlog zijn. Vorig jaar was het een schitterende rit en dat zal nu niet anders zijn. Ik kom hier later nog wat uitgebreider op terug.

We gaan door naar de deelnemers. Dit jaar hebben we helaas te maken met een ferm uitgedunde deelnemerslijst, het aantal renners aan de start ligt echt beschamend laag. Dat heeft voor een deel te maken met de recente ontwikkelingen in het buurland, daardoor is bijvoorbeeld de opleidingsploeg van Quick Step afgehaakt. Maar dat is niet het hele verhaal, bij de presentatie van het parcours vorig jaar werden er überhaupt maar 16 ploegen aangekondigd. Begin dit jaar zouden er extra ploegen toegevoegd worden, maar die zijn nooit toegevoegd. Naast Quick Step is om voor mij onduidelijke redenen de nationale ploeg van Angola afgehaakt, waardoor er slechts 14 ploegen aan de start staan. En alle ploegen nemen maar vijf renners meer, dus kom je uit op een lachwekkend laag aantal van 70 renner. Als je dan ook nog een ploeg hebt die maar vier renners aan het vertrekt brengt kom je zelfs uit op 69, blamerend. De Tour du Rwanda had in aanloop naar het WK van dit jaar steeds een beetje groter moeten worden, maar we zijn alweer over de piek heen. In 2019 werd de koers voor het eerst 2.1, op de startlijst stond toen met Astana een WT-ploeg, verder waren er vier ploegen uit de ProTour aanwezig. In 2020 hetzelfde verhaal, er deden vier ProTeams mee en één WT-ploeg. In 2021 was er wederom één ploeg uit de WT aanwezig, en drie ProTeams. In 2022 werd er gepiekt met één WT-ploeg en liefst vijf ProTeams. Een jaar later deed er een ploeg uit de WT meer mee, maar waren er wel zes ProTeams aanwezig en vorig jaar werd eigenlijk het verval ingezet. Er kwamen maar vier ProTeams opdraven, alhoewel er wel redelijk wat opleidingsploegen van teams uit de World Tour aanwezig waren. Blijkbaar hebben al die ploegen genoeg gezien, want nu zijn er nog maar twee ProTeams aanwezig en drie van die opleidingsploegen. Ik had echt verwacht dat de koers richting het WK zou uitgroeien tot een 2.PRO met ook steeds meer WT-teams aan de start. Er is geen betere voorbereiding op het WK dan het rijden van de Tour du Rwanda, zou je denken. Die ontwikkeling is er alleen totaal niet gekomen, de ploegen blijven zelfs massaal weg. Dat zal deels te maken hebben met het feit dat de partij die de Tour du Rwanda eerst organiseerde is vertrokken en dat er snel een nieuwe organisatie gevonden moest worden, een partij die blijkbaar minder connecties heeft. Maar überhaupt spreekt Rwanda de ploegen dus nog steeds niet aan. De renners zijn altijd wel enthousiast, zo vindt een Junior Lecerf het bijvoorbeeld zijn favoriete koers, maar verder dan dat komen we niet. De Europeanen weten Rwanda steeds slechter te vinden terwijl de prestaties van de Afrikanen ieder jaar minder worden. Het enthousiasme rond deze ronde neemt daardoor wel wat af, ik ben benieuwd hoe het na 2025 verder zal gaan. Als het WK geweest is zal bijvoorbeeld de opleidingsploeg van UAE niet zo snel meer naar Rwanda komen, vermoed ik. De kans is aanwezig dat deze wedstrijd nog verder weg zal zinken. Wellicht wordt het weer een 2.2-koers en kunnen de Afrikanen weer ongelimiteerd schroeien, het zou me niet verbazen. In plaats van een groeiend Afrikaans wielrennen zien we juist een krimpend Afrikaans wielrennen, het WK had een kantelpunt moeten zijn en dat lijkt het ook te zijn, alleen kantelen we helaas de verkeerde kant op. Hoe dan ook, we gaan deze editie alsnog nauwlettend volgen en we hopen op meer Afrikaans succes dan vorig jaar. Aangezien er bijna niemand aan het vertrek staat wordt die kans statistisch gezien groter, zou je denken.

Vorig jaar werd de koers helaas gewonnen door een renner van het altijd genocidale Israel. Ze voelden zich duidelijk thuis in een land waar ook wel eens een poging is gewaagd om een hele bevolkingsgroep uit te roeien. Daarom zijn ze er ook dit jaar weer bij. Hoeveel spanningen er ook mogen zijn in de regio, Israel laat Rwanda niet zomaar vallen. De maniakale Canadese eigenaar van de ploeg kan maar niet ophouden over de overeenkomsten tussen de holocaust en de Rwandese genocide, daarom investeert hij geld in Rwanda en is zijn ploeg jaarlijks van de partij. Het wordt alleen wat ongemakkelijk als je hem tegelijkertijd de genocide van de Palestijnen hoort toejuichen, we kunnen in ieder geval makkelijk stellen dat het menselijk tekort ruimschoots aanwezig is bij Sylvan Adams. De winnaar van vorig jaar, Joe Blackmore, is er niet bij, maar wel een tweevoudig ritwinnaar. Itamar Einhorn won de eerste rit in lijn in de sprint, waarna hij tegen het eind van de ronde ook nog eens een zege wist te boeken vanuit de vlucht. We hopen op minder succes dit jaar, veel minder. Wel een van de snelle mannen aan het vertrek, de kans op een nieuwe ritzege is helaas aanwezig. Einhorn wordt vergezeld door Samuel Coleman, een piepjonge Ier. Eerstejaars belofte, laten we hopen dat hij geen belofte blijkt te zijn. Op basis van zijn resultaten bij de junioren heb je niet direct het idee met een klepper te maken te hebben, gezien de uitlaatgassen inmiddels zijn verdwenen bij de ploeg hebben we goede hoop dat het gedaan is met het overpresteren. Met Rotem Tene is er een tweede Israëliër van de partij, Rotem is ook vooral een snelle man. Wel wat minder snel dan Einhorn, gelukkig. Over de Australiaan Brady Gilmore kan ik jullie weinig vertellen, enkele resultaten uit 2024 laten vermoeden dat hij enigszins snel is. Mooi, heb je over het algemeen heel weinig aan in Rwanda. De kopman voor het klassement zou de Duitser Moritz Kretschy moeten zijn, hij werd vorig jaar immers al 9e in Rwanda en toen reed hij nog in dienst van Blackmore ook. Nu mag hij voor zichzelf rijden en dat zou met wat geluk toch zomaar een 8e plaats moeten kunnen opleveren.



Van Israel gaan we naar Rwanda, namens de nationale ploeg van het thuisland staan enkele van de bekendste Rwandese namen aan de start. Namen die de vaste lezer inmiddels goed kent, zo weten we natuurlijk allemaal dat Moise Mugisha in de Tour du Rwanda van 2022 een ritzege cadeau kreeg van Sandy Dujardin en vrouwenmepper Alexandre Geniez. Mugisha is dit jaar wederom de kopman van de nationale ploeg, al zullen ze hopen op een betere prestatie dan vorig jaar. Toen werd hij pas 20e in het eindklassement, hij kwam eigenlijk geen moment in het stuk voor. Dit jaar is Mugisha goed begonnen met een 16e plaats in de Tour of Sharjah, een koers waar de Rwandese nationale ploeg aanwezig was ter voorbereiding op deze ronde. Slim, met alleen maar trainen in Rwanda kom je er niet, een koers in de benen helpt sowieso om nu beter voor de dag te komen. Moise Mugisha blijft evenwel een onvoorspelbare, wispelturige renner. Een stier die wordt losgelaten, hij begint te fietsen en dan ziet hij wel hoe ver hij komt. Nul tactiek, nul techniek. Moeilijke jongen ook wel, maar als het draait gaan we hem in ieder geval veelvuldig in de aanval zien en zal een van die aanvallen wellicht nog tot iets gaan leiden ook. Mocht Mugisha weer eens tegenvallen dan komt de nationale trots in handen van Vainqueur Masengesho te liggen. Die jongen heet Winnaar, dan moet je wel een talent zijn. Vorig jaar werd hij 18e in de Tour du Rwanda, daarmee deed hij het dus beter dan Mugisha. In de Tour of Sharjah, een kleine maand geleden, was Mugisha dan weer beter. In ieder geval, Masengesho en Mugisha zijn de mannen om naar te kijken bij de ploeg van Rwanda. Met Didier 'Mbappe' Munyaneza is er ook nog een wegkapitein bij, deze jongen is er al een paar jaar vooral voor de sfeer bij. Al won hij recent wel een koers in Rwanda, hij zette toch maar mooi een criterium in Kigali naar zijn hand door de rest uit het wiel te sprinten. Maar goed, dat hoeven we nu van hem niet te verwachten. Munyaneza is vooral iemand die met de volgende generatie bezig is, hij probeert nieuw Rwandees talent op te leiden. Dat lukt voorlopig nog niet echt, er is totaal geen doorstroming qua Rwandees talent. In aanloop naar het WK had ik verwacht dat we steeds meer goede Rwandezen zouden gaan zien, het tegendeel is waar. Daar zijn genoeg verklaringen voor, dat zal ik jullie voorlopig verder besparen, maar het levert wel de droevige conclusie op dat de Rwandezen in eigen land geen enkele rol gaan spelen op het WK. Dat ze dat bij de profs niet zouden doen viel te verwachten, maar er staan ook geen goede renners klaar in de andere categorieën. Het had toch op z'n minst moeten lukken om een paar goede junioren af te leveren inmiddels, maar door een aanzienlijke hoeveelheid corruptie, een hoop bestuurlijke onrust, het wegjagen van buitenlandse hulp en een gebrek aan investeringen bloedt het Rwandese wielrennen een beetje dood. Eric Nkundabera en Mike Uwiduhaye maken de ploeg rond, twee al wat oudere renners. Nkundabera mag op z'n 28e debuteren, dat zegt wel genoeg over de staat van het Rwandese wielrennen. Uwiduhaye, die in plaats van Mike ook wel eens Paul wordt genoemd, is er na een paar jaar afwezigheid weer eens bij. Hij reed ooit wel een sterke Ronde van Rwanda, maar nee, van deze jongen zonder officiële voornaam verwacht ik niet heel veel. Alle ballen op Mugisha en Masengesho, alles zetten op het feit dat er een plek bij de eerste 20 gehaald moet worden.



Deze foto wil ik jullie verder ook niet onthouden: gemaakt in Rubavu, aan de grens met de Democratische Republiek Congo. De nationale ploeg van Rwanda werd een weekje geleden die kan opgestuurd om aan het volk en ook meteen aan de wereld te laten zien dat het volkomen veilig is in Rubavu. De boys gooiden ook wat mooie filmpjes op de socials waar ze rondjes aan het rijden waren aan de grens, zonder dat er iets van onrust te zien was. Maar sport is verder niet politiek.



De volgende ploeg is de opleidingsploeg van Team Picnic PostNL, een debuterende ploeg. De zuurkoollucht van Spekenbrink en Kemna haalde jarenlang iedere huiskamer, maar ze zetten bij DSM voor het eerst in de geschiedenis ineens een bord spaghetti op tafel. Het gaat er ineens exotisch aan toe, dat zien we aan de deelname aan de Tour du Rwanda en ook aan een van de deelnemers. De kopman van DSM moet zonder enige twijfel Guillermo Juan Martinez zijn, een jonge Colombiaan die de afgelopen jaren voor de opleidingsploeg van Q36.5 reed. Hij was volgens Doug niet goed genoeg om de stap te zetten naar de hoofdmacht, ofschoon hij toch enkele mooie dingen liet zien. Niet goed genoeg voor een ProTeam, maar blijkbaar wel goed genoeg voor de World Tour. Picnic PostNL hapte toe en Rudi Kemna legt in dit hallucinante interview uit hoe dat komt. Lees het, alsjeblieft. Kemna spreekt over Colombianen alsof het om een stel buitenaardse wezens gaat. Wat is dat, kennen wij dat? En past dat wel bij ons? Rudi kent z'n nieuwe Colombiaan wel goed, zo noemt hij hem Guillermo. Een korte blik op z'n socials leert dat hij zichzelf Juan noemt. Een goed begin is het halve werk. In ieder geval, Martinez heeft zichzelf al getoond als goede klimmer, al moet hij volgens Rudi tactisch en technisch nog beter worden. Daarom mag hij ook dit soort koersen rijden, daar mag hij leren. Colombianen doen het traditioneel goed in Rwanda, ik denk dat Juan een snelle leerling zal blijken te zijn, in ieder geval deze week. Een van de favorieten voor de eindzege, zeker in dit uitgedunde veld. Vorig jaar zou de ploeg overigens eigenlijk al debuteren in Rwanda, maar toen haakten ze op het laatste moment af omdat enkele renners ziek waren. Ze beloofden toen dat ze er het jaar erna wel bij zouden zijn en ze hebben woord gehouden. Naast Martinez gaan we daarom kunnen kijken naar de werken van Pavel Sumpik, een van de beste junioren van het afgelopen jaar. Afkomstig uit de Roman Kreuziger Academy, dan weet je meteen wat voor vlees je in de kuip hebt. Veelzijdig mannetje, hij blonk bij de junioren eigenlijk op ieder terrein uit. Goede sprints gereden, goede tijdritten gereden en ook op geaccidenteerd terrein kwam hij goed mee. Een jongen om meteen in de gaten te houden, al denk ik dat hij als Tsjech toch wat moeite gaat hebben met de Rwandese omstandigheden. Eerste koers als belofte ook nog eens, het zou nog wel eens een zware week kunnen worden. Mees Vlot doet ook mee, maar met hem wil het nog niet echt vlotten hahahaha. Jacob Bush lijkt geen heel groot talent, dan is de andere Brit die ze sturen beter. Oliver Peace, actuele naam ook wel. Heeft vorig jaar laten zien dat hij aardig kan klimmen, als eerstejaars belofte werd hij 17e in de Isere en 19e in de Aosta, dat is zo gek nog niet. Maar ik verwacht dat we deze week toch vooral alles op Martinez gaan zetten.



We komen uit bij Team Amani, een ploeg die al jaren bestaat maar nu voor het eerst continentaal is. En continentaal zijn ze vooral geworden om mee te kunnen doen aan de Ronde van Rwanda. Team Amani is een project van een Amerikaan die in Nederland werkte, daarom zit er ook een Nederlands tintje aan de ploeg. De basis was jarenlang gevestigd in Den Haag, maar jaar na jaar kwam de focus steeds meer op Afrika te liggen. In Iten, waar ook al die hardlopers zitten, proberen ze een heel centrum uit de grond te stampen. Een pumptrack, een verblijf voor de renners, noem het maar op. Met het doel om de Oost-Afrikaanse versie van Marianne Vos en Tadej Pogacar te ontdekken, aldus hun eigen site. Ieder jaar worden er nieuwe projecten uit de grond gestampt en nu is er dus een continentale ploeg. Amani is ooit opgericht om Oost-Afrikaanse renners kansen te geven. Dit werd eerst met name gedaan door te focussen op gravel. Allerlei renners uit Kenia, Oeganda en Rwanda werden bij elkaar verzameld en zij mochten meedoen aan allerlei gravelwedstrijden over de hele wereld. Daarna werd er bedacht dat er een gravelwedstrijd in Afrika moest komen, zodat alle graveltoppers naar Afrika zouden komen en de Afrikanen niet naar de rest van de wereld hoefden te reizen. Dat werd de Migration Gravel Race, een wedstrijd die Laurens ten Dam nog wel eens heeft gewonnen, met zijn vervelende gezelschap. Het idee was vooral dat het gravellen een laagdrempeligere manier zou zijn om Oost-Afrikanen naar het niveau van de Europeanen te brengen. Blijkbaar kom je er met alleen gravellen alleen niet, dus ligt de focus nu ook weer op de weg. Al is het gravellen niet verdwenen, zo reed een van de renners van de ploeg, mijn persoonlijke favoriet Jordan Schleck, recent nog een gravelkoers in Spanje. Mooi 36e daar, een paar minuten achter Thomas De Gendt. Hij richt zich volledig op gravel en hem zien we niet in Rwanda, maar enkele van zijn landgenoten wel. Charles Kagimu mogen we bijna een bekende naam noemen, hij draait inmiddels al heel wat jaartjes mee. Reed ooit nog voor Bike Aid, in de jaren erna kwam hij bij Amani terecht en was het vooral rijden over onverharde wegen, maar vorig jaar reed hij weer meer op de weg. Hij kwam terecht bij de Nederlandse wielerclub Ride United, een club die ook weer gericht is op het kansen geven aan Oost-Afrikaanse renners. Kagimu stond daardoor onder meer ineens aan de start in de Ronde van Lekkerkerk, waar hij 37e werd. Tussendoor werd hij nog Afrikaans kampioen tijdrijden, een kunstje dat hij ook nog flikte bij de Afrikaanse spelen. In 2022 reed hij voor het laatst de Ronde van Rwanda, hij werd toen 21e. Zoiets zal het nu ook wel worden. Zijn landgenoot Lawrence Lorot doet ook mee, een jonge gast die momenteel het beste is dat Oeganda te bieden heeft. Reed vorig jaar ook namens Ride United een paar koersen in ons land, terwijl hij in eigen land nationaal kampioen werd. Hij heeft ook enige ondersteunig van Ineos gehad, want die ploeg is ook ooit begonnen met een project in Kenia waar we nog niet direct heel veel vruchten van plukken. Er zitten toch wat haken en ogen aan het idee om hardlopers op een fiets te zetten, blijkbaar komt er toch meer bij kijken. Ik denk niet dat we direct veel mogen verwachten van Lorot, maar ik vind het wel een prima idee van Team Amani om continentaal te worden en hier aanwezig te zijn. Wat mij betreft gaan ze meer koersen op de weg afwerken, dat hele gravelgebeuren is in ieder geval niet de oplossing om renners door te laten breken. Bij Team Amani doet verder met Desta Amaniel een Ethiopiër mee die er vrees ik niet veel van kan, terwijl ze ook twee Rwandezen mee hebben genomen. Niet de minste Rwandezen ook nog eens, Eric Muhoza en Samuel Niyonkuru. Eric Muhoza was ooit de nieuwe Rwandese hoop, zowel in 2022 als 2023 werd hij 14e in de Ronde van Rwanda. En in 2023 had hij veel hoger kunnen eindigen als hij geen pech had gekend op de laatste dag, hij lag toen op schema om bij de eerste 10 te eindigen. In 2023 reed hij bij Bike Aid en namens die ploeg reed hij ook een paar koersen in Europa, maar het bleef bij een avontuur van een jaar. Vorig jaar kwam hij bij Amani terecht en was het ook vooral gravellen geblazen. Hij reed wel nog de Ronde van Rwanda, namens de nationale ploeg, maar hij bakte er vrij wenig van. Een kleurloze 40e plaats, terwijl hij voorheen de Rwandese hoop was. Ik heb geen idee of ik nu iets van Muhoza moet verwachten, ik denk het niet eigenlijk. Had wat kunnen worden, maar waarschijnlijk is de motivatie wat gefnuikt nadat hij door Bike Aid de deur werd gewezen. Nouja, dan maar gravel dus. Vorig jaar onder meer in Zweden, Letland en Spanje geweest, zo zie je nog eens wat van de wereld. Over Samuel Niyonkuru kunnen we min of meer hetzelfde zeggen. Als jonge renner 21e geworden in de Tour du Rwanda, de verwachtingen waren daarna hooggespannen, maar de bevestiging kwam er niet. Vorig jaar slechts 34e en daarna gezellig samen met Muhoza in Europa gaan gravellen namens Amani. Zelfs het WK gravel gereden, waar hij knap 182e werd. Niyonkuri is bezig aan zijn laatste jaar als belofte, had een van de renners moeten worden die namens Rwanda nog enigszins in beeld had moeten rijden op het WK, maar ook deze carrière is eigenlijk alweer gesneuveld voor ie goed en wel begonnen was. Gruwelijke shirts, trouwens. En Tsgabu Grmay is aanwezig als ploegleider, ook wel kicken.



Hoewel de ouders van de renners het er niet helemaal mee eens zijn is de opleidingsploeg van Lotto aanwezig in Rwanda. Er zitten wat bange vaders en moeders thuis in België momenteel: “Hopelijk blijkt dit geen foute keuze”: ouders van Lotto-renners kijken met gemengde gevoelens naar deelname Ronde van Rwanda. Allemaal gelul, het is hartstikke veilig in Rwanda. In Oost-Congo wellicht wat minder, maar daar fietsen we niet. De ploeg van Lotto bestaat vooral uit jonkies, en Milan Menten. Milan Menten vroeg zelf om deelname aan Ronde van Rwanda: “Hoop er te profiteren van de hoogte”. Ik denk dat Milan vooral op zoek is naar een manier om makkelijk een koers te winnen, hij gaat een paar kansen krijgen. De snelste man aan het vertrek, normaliter. Verder gaat het afzien worden voor hem, de hoogte kan hem nog wel eens vies tegen gaan vallen. Al heeft hij wel geluk dat het parcours wat minder zwaar is dan normaal, voor sprinters is dit doorgaans geen leuke koers maar deze editie lijkt doenbaar. Menten is er voor de sprints, Milan Donie is dan weer een jong talent dat voor het tweede jaar op rij meedoet in Rwanda. Vorig jaar werd hij 36e, we mogen nu meer van hem verwachten. Een jaartje ouder, een jaartje beter ook. Zo nu en dan wat aardige dingen laten zien, met name bergop. We houden hem zeker in de gaten. Mario Cuylits volg ik dan weer wat minder, vooral ook omdat iemand met de naam Cuylits alleen al uit principe geen goede renner mag zijn. Kamiel Eeman heeft een waanzinnig smerig sikje, maar het is wel een naam die we ook beter maar even kunnen noteren. Vorig jaar 21e in Rwanda, tijdens zijn eerste koers tussen de profs. Nu, een jaartje later, kan hij dus zomaar een poging gaan wagen om bij de eerste 10 te eindigen. De toch al jonge ploeg kent met Aldo Tallieu een extra jong product, vorig jaar was hij nog junior en hij gaat nu zijn eerste koers als belofte rijden. Bij de junioren maakte hij regelmatig indruk, vooral in het tijdrijden, en tijdens de proloog liet hij meteen zien dat dit zijn specialiteit is. Je eerste koers als belofte meteen winnen, dat is een spectaculair begin. De rest van de ronde verwacht ik hem evenwel een beetje op het niveau van Donie en Eeman vorig jaar. Ergens tussen de 21e en 36e plek dus. Het zal vooral een ploeg zijn die we in de komende ritten voor Menten zullen zien gaan, de jonge knapen mogen dan op kop gaan rijden. De rest van de ronde zal het vooral aanvallen regenen, zo reden ze vorig jaar ook. De eerste zege is alvast binnen, het is nu al een succes en ik hoop dat de ouders van de renners een stuk rustiger zullen slapen.



De op voorhand grote favoriet staat bij de nationale ploeg van Eritrea aan het vertrek. Voormalig winnaar Henok Mulubrhan is van de partij en van hem mogen we verwachten dat hij hoge ogen gaat gooien. Het was de bedoeling dat Henok vorig jaar zijn titel zou verdedigen, maar toen brak hij zijn sleutelbeen in de Saudi Tour en kon hij niet meedoen. Hij zou toen meedoen namens de opleidingsploeg van Astana, waar uiteindelijk het inmiddels geschorste fenomeen Ilkhan Dostiyev voor het eerst van zich liet horen. Astana is er dit jaar niet bij, maar Henok keert wel terug. Als kopman van Eritrea, een van de sterkste ploegen aan de start. Henok is redelijk goed aan het jaar begonnen, zo werd hij in Oman bijvoorbeeld derde in de Muscat Classic. In Rwanda is hij altijd goed, in de proloog wist hij redelijk de schade te beperken en nu begint zijn ronde echt. Tijdens iedere rit een man om rekening mee te houden, hij is snel en hij komt altijd heel goed over de Rwandese heuvels heen. Henok moet op z'n minst een rit winnen, met minder nemen we geen genoegen. Hij wordt gesteund door Nahom Zerai, die schandalig genoeg geen plek in Europa heeft weten te vinden. Vorig jaar 11e in de Tour de l'Avenir, met ieder ander paspoort was hij prof geworden, maar met een Eritrees paspoort eindig je bij JCL Team UKYO in Japan. Op zich trouwens geen verkeerde ploeg, hij mag daar een redelijk mooi programma gaan rijden, met zelfs een paar uitstapjes richting Europa dankzij een Italiaanse connectie. Hij begon het jaar in Oman en daar liet hij meteen zijn klimmersbenen zien. Een betere klimmer dan Henok, maar met dit parcours hoef je eigenlijk geen pure klimmer te zijn en daarom is Henok in het voordeel. Bovendien is Nahom altijd behoorlijk wisselvallig, dat liet hij vorig jaar nog zien in de Tour du Rwanda. Toen had hij twee geweldige dagen, maar vooral een boel mindere dagen. Al reed Eritrea toen als geheel vrij slecht, wat met ziekte en wat valpartijen te maken had. Hopelijk geen ziekte en valpartijen dit jaar, dan kunnen Nahom en Henok samen de boel gaan oprollen. De rest van de ploeg zal in dienst staan van deze twee renners. Metkel Eyob is voor de 11e keer aanwezig in Rwanda, er zijn maar twee renners die de Ronde van Rwanda vaker hebben gereden. Eyob heeft regelmatig ritten gewonnen in deze koers, hij droeg ook ooit de leiderstrui en hij eindigde een paar keer hoog in het klassement, maar die tijden zijn inmiddels wel een beetje voorbij. Metkel Eyob begint een veteraan te worden en dan is de stap naar wegkapitein snel gezet. Al jaren rijdt hij bij Terengganu en namens die ploeg wordt hij inmiddels ook in die hoedanigheid gebruikt, getuige een 54e plaats in de Saudi Tour en een 59e plaats in Oman. Het rijden voor eigen kansen wordt steeds minder, maar met al zijn ervaring is hij een belangrijke kracht voor Eritrea. Vorig jaar 28e in deze koers, veel meer zal er nu ook niet inzitten aangezien hij mag knechten voor Henok en Nahom. De ploeg bestaat verder uit twee renners die ik minder goed ken, Eritrea neemt ook altijd een of twee verrassingen mee. Dit jaar zijn dat Awet Kibrom en Nathan Medhanie. Medhanie is al wat ouder, hij is 25 en hij debuteert in Rwanda. Iemand met bijzonder weinig resultaten, puur op basis daarvan denk ik dat we weinig van hem hoeven te verwachten. Vorig jaar 12e op het Afrikaans kampioenschap, dat was dan nog wel aardig. Maar goed, gewoon op kop rijden voor de kopmannen, meer niet. Awet Kibrom is dan weer een jonkie. Hij zou een verrassing kunnen worden, maar als je enige resultaat dat online te vinden is een 28e plaats op het Eritrees kampioenschap is denk ik dat we vrij snel klaar zijn. Hup Henok en Nahom, maak Afrika na de blamerende editie van 2024 weer trots.



Zoals altijd is ook Team TotalEnergies van de partij. Daar hebben ze meerdere goede redenen voor, zo staat de ploeg altijd garant voor enkele ritzeges in Rwanda, ze hebben er de laatste jaren alles bij elkaar al zes gepakt. Bovendien zijn er goede banden tussen het bedrijf Total en de Rwandese overheid, zo heeft Total onder meer Rwandese beveiliging ingehuurd om enkele van hun projecten in andere landen, waaronder Mozambique, te beschermen. De wereld zit een stuk ingewikkelder in elkaar dan zij met z'n allen denken. Maar goed, toch maar weer even terug naar de koers: met Lorrenzo Manzin stuurt Total een snelle man naar Rwanda. Manzin is geboren in Saint-Denis op Reunion, een Frans departement in Afrika. Lorrenzo keert dus terug naar Afrika, waar hij in het verleden nog wel eens een ritje wist te winnen in de helaas verdwenen Bongo Bongo Tour. In Rwanda reed hij evenwel nog nooit, het is dan ook niet direct een koers voor hem. Toch mag hij de eerste paar ritten samen met Menten en Einhorn en wellicht Henok gaan knokken om de ritzege. Er komt wel wat sprintwerk aan, ondanks een bijzonder matige seizoenstart houden we Manzin in de gaten. Kijkend naar de rest van de ploeg zien we vooral klimmende types, we moeten dit jaar helaas ook weer veel rekening gaan houden met Total. Joris Delbove is een klimmer, zo liet hij vorig jaar zien bij St Michel, zo won hij onder meer de Ronde van de Elzas. Dit jaar is hij nog niet heel denderend begonnen, maar op een lastige aankomst in de Saudi Tour werd hij wel 9e. Ik bekijk hem alvast met veel wantrouwen. Dat kan ik al helemaal zeggen van Fabien Doubey, die de ronde als klein klimmertje alvast denderend is begonnen met een derde plaats in de proloog. Begin februari werd hij ook al 10e in de Ster van Besseges, dit is een man om ernstig rekening mee te houden. Vorig jaar deed hij ook mee in Rwanda en toen werd hij vijfde in het eindklassement. Met minder concurrentie dit jaar moet hij mee kunnen doen om een podiumplek, zijn start is alvast veelbelovend. Valentin Retailleau vind ik ook wel een gevaarlijke klant, Total neemt drie klanten mee om nerveus van te worden. Gezien de beperkte deelnemerslijst kan dit een editie worden waar het enorm de moeite is om in de vlucht plaats te nemen, Retailleau lijkt me iemand die zo'n rit vanuit de vlucht wel eens kan gaan winnen. Baptiste Vadic is dan gelukkig weer minder goed, deed vorig jaar mee en toen werd hij 50e. Is enigszins snel, vorig jaar zagen we hem alleen tijdens de eerste vlakke rit. Tijdens de vlakkere ritten van dit jaar zal hij moeten werken voor Manzin, terwijl we voor de rest toch vooral kijken naar Doubey zonder Delbove en Retailleau uit het oog te verliezen.



We gaan door met een Rwandese continentale ploeg, Java-Inovotec Pro Team. Hier is Eric Manizabayo duidelijk de kopman, Eric is vermoedelijk de beste klimmer van het land. Zo werd hij vorig jaar 15e in de Tour du Rwanda en daarmee was hij de beste Rwandees. In 2022 werd hij al eens 9e in het klassement, de Rwandezen mogen hun hoop vooral op hem vestigen. Maar goed, het plafond is toch ook wel weer vrij duidelijk, geen jongen die in de buurt van de overwinning gaat komen. Voormalig winnaar Joseph Areruya is overigens tegenwoordig ploegleider van deze ploeg, terwijl de veel oudere Patrick Byukusenge nog steeds op de fiets zit. De veteraan van het Rwandese wielrennen, 33 jaar oud en hij gaat beginnen aan zijn 12e Ronde van Rwanda, waarmee hij het record van Bosco Nsengimana zal evenaren. Veel in beeld zal hij vermoedelijk niet komen, vorig jaar werd hij 40e en heel veel meer dan dat heeft de laatste jaren niet tot de mogelijkheden behoord. De Oegandees Shafik Mugalu maakt ook onderdeel uit van deze ploeg, hij is piepjong en vorig jaar reed hij nog namens May Stars deze koers. Toen eindigde hij op de vierde dag buiten tijd, we hebben goede hoop dat Shafik het dit jaar vijf dagen vol gaat houden. Shemu Nsengiyumva reed vorig jaar ook voor May Stars en hij werd op de vijfde dag buiten tijd gereden. We hebben goede hoop dat Shemu het dit jaar zes dagen vol gaat houden. De vijfde renners is Etienne Tuyizere, die reed vorig jaar ook al voor Java-Inovotec maar hij werd net als Shemu Nsengiymva op de vijfde dag buiten tijd gereden. Ook voor Etienne is er de hoop dat hij dit jaar een dag langer op de fiets blijft zitten, misschien zelfs wel twee. Kortom, dit is geen topploeg. Arme Manizabayo, als beste Rwandees met dit zooitje ongeregeld op pad gestuurd worden.



Nu volgt een gevaarlijke ploeg, UAE Team Emirates Gen Z. Deze ploeg was er vorig jaar ook al bij, ze nemen bij UAE de voorbereidingen op het WK van dit jaar serieus. In principe kun je ploegen die niemand naar Rwanda sturen niet serieus nemen, het is een heel ander land met een heel ander klimaat, alle omstandigheden zijn anders dan je in Europa gewend bent en dus is het slim om alvast een paar verkenners vooruit te sturen. Weet je meteen wat je in september te wachten staat. UAE begon daar vorig jaar al mee, toen ze er verder qua prestaties niet veel van bakten. Van Gal Glivar hadden we toen wel het een en ander verwacht, maar hij kwam amper in beeld. Ene Pablo Torres deed ook mee, totaal anoniem. Dat hij later op het jaar de Ronde van de Toekomst bijna zou winnen zag toen nog niemand aankomen. Het was wel een leerzame ervaring voor de ploeg en voor de toen aanwezige jonkies, maar dit jaar komen ze terug om nog meer ervaringen op te doen. Pogacar zal precies weten wat hij in september kan verwachten. De mannen die hem alles over Rwanda mogen vertellen zijn onder meer Ugo Fabries en Abdulla Jasim. Abdulla is waarschijnlijk de enige renner in de Verenigde Arabische Emiraten die er iets van kan, ik zie hem nog wel eens bij de WT-ploeg eindigen. Niet omdat hij daadwerkelijk heel goed is, meer als token renner, maar hij is op zich ook weer niet heel slecht. Vorig jaar was hij er al bij en toen werd hij 31e, in de recente Sharjah Tour liet hij zien dat er dit jaar wellicht meer mogelijk is. Ugo Fabries lijkt me minder goed, maarja, onderschat maar eens een renner van UAE. Lijkt me dat hij in dienst van de rest zal moeten zijn, maar je weet het nooit. Normaliter mogen we in ieder geval verwachten dat het hier vooral om Duarte Marivoet en Adria Pericas zal draaien. Marivoet werd recent nog zesde in de Tour of Sharjah, waar hij goed klom. Dat hij redelijk goed kan klimmen liet hij vorig jaar ook al een paar keer zien, ik vind het wel een jongen die hier ineens goed voor de dag kan komen. Het talent van Pericas spreekt dan weer voor zich, vorig jaar geweldige prestaties afgeleverd als junior en dit jaar ook meteen knallend begonnen. Zijn prestatie in de Ronde van Murcia was impressionant, als hij die benen heeft meegenomen naar Rwanda is hij een van de topfavorieten. Evenwel is hij enorm jong, jonge gasten die voor het eerst in Rwanda rijden willen nog wel eens ziek worden na een paar dagen. Is het niet vanwege het eten dan wel vanwege de hoogte, er vallen altijd een paar opmerkelijk namen ineens uit het niets weg. Geen garantie dat UAE ook deze koers gaat domineren, wellicht rijdt Pericas net zo anoniem als Torres vorig jaar. Maar het kan dus ook schroeien worden, iets wat ik van Enea Sambinello minder verwacht. Als die jongen niet een keer een salmonellabesmetting oploopt weet ik het ook niet meer. Redelijk goede junior, maar minder in het oog springend dan Pericas, het zal toch vooral om de Spanjaard en de Belg gaan draaien.



Zuid-Afrika komt met slechts vier renners aan de start, wat te maken heeft met het feit dat je over behoorlijk wat geld moet beschikken om als Zuid-Afrikaan in Rwanda te mogen rijden. De renners die hier aan het vertrek staan hebben allemaal 1500 euro mogen overmaken aan de Zuid-Afrikaanse wielerbond, jawel. Het Zuid-Afrikaanse wielrennen zit heel erg in de shit, er is totaal geen geld bij de wielerbond en daarom nemen ze ook amper deel aan koersen in het buitenland. Alle koersen waar ze wel aan deelnemen wordt er een bijdrage van de renners verwacht. Een Zuid-Afrikaan die het WK wil rijden mag zelf lappen, een Zuid-Afrikaan die in Rwanda wil rijden mag dus ook zelf zijn trip bekostigen. In principe moeten de renners overal zelf voor zorgen, van hun vliegtickets tot de gelletjes voor onderweg en zelfs de kleding wordt niet eens voor ze gekocht. Het aantal Zuid-Afrikanen in Europa is de laatste jaren stelselmatig gedaald en het zal niet lang duren voor er geen enkele meer over is. Louis Meintjes gaat richting het einde van zijn loopbaan, Ryan Gibbons zal het nog wel een paar jaar volhouden maar daarna is het klaar. Nouja, wellicht dat Hatherly een uitzondering vormt, maar goed, het punt blijft staan. Zuid-Afrika als wielerland is zowel letterlijk als figuurlijk failliet. Er komt geen enkel talent aan, en al zou er wel talent zijn dan zou het talent niet doorstromen omdat je geen kansen krijgt. De enige Zuid-Afrikanen die we wellicht ooit nog in Europa gaan zien moeten geluk hebben dat ze in een pakhuis geboren worden, anders heeft het geen enkele zin meer. We zijn onderweg naar het WK in Afrika, een uniek evenement, maar links en rechts zien we juist de Afrikaanse landen afhaken. Het Afrikaanse wielrennen bevindt zich in een comateuze toestand, en er is amper zich op verbetering. Eritrea onttrekt zich als enige enigszins aan de malaise, in alle andere landen gaat het volledig bergafwaarts. Kijk ook maar naar deze ploeg van Zuid-Afrika, het zijn bepaald geen toppers die hier aan het vertrek staan. De verrassende nieuwe kampioen van het land is er wel bij, Daniyal Matthews. Kan er niks van, verder. Reed vorig jaar een tijdje voor de opleidingsploeg van Bike Aid, hij mocht een paar amateurkoersjes in Duitsland afwerken en dat deed hij op een dusdanig onopvallende manier dat de hoofdmacht van Bike Aid hem niet wilde hebben. Dus ging hij weer terug naar Zuid-Afrika, waar hij dan wel weer de nationale titel in de wacht wist te slepen. Casper Kruger had toch maar mooi het nakijken! Nationaal kampioen Matthews neemt drie jonge landgenoten mee, jongens waar ik in principe niet veel van verwacht. Kieran Gordge rijdt voor een amateurteam in Portugal, misschien dat hij in dat land wat dingen heeft geleerd waar hij deze koers mee kan opvrolijken, maar afgaande op zijn resultaten lijkt het daar niet op. Ryno Schutte is dan weer een jongen die we kunnen claimen aangezien hij vorig jaar nog een tijdje voor een Nederlandse club reed. Bij die club werd hij onder meer 12e in de Wielerronde Riethoven, dan ben je een grote. Joshua Dike reed een goede proloog, maar die kan er verder ook geen fluit van. Betaal je dan maar mooi 1500 euro voor, om een week lang naar huis gereden te worden. Kan ook niet eens een foto van de hele ploeg vinden, maar Gordge mocht wel alvast op het podium verschijnen als beste Afrikaan. Dat zal hem alleen tijdens de proloog lukken.



Bike Aid is altijd van de partij en Bike Aid neemt ook altijd een sterke ploeg mee. Dat is nu niet anders. We kijken natuurlijk vooral uit naar de twee Eritreeërs van de ploeg, Dawit Yemane en Yoel Habteab. Dawit Yemane was vorig jaar de beste Afrikaan in koers, hij werd 10e. Dat was tegenvallend, Yemane moet tot meer in staat zijn. Zeker dit jaar, met minder concurrentie, moet hij proberen bij de beste vijf te eindigen. Matige techniek, maar hij blijft een goede klimmer. Haalt ieder jaar wel een zege binnen en boekt het hele jaar door mooie resultaten, nu is het echt tijd om ook eens een keer in Rwanda de handjes omhoog te steken. Yoel Habteab is dan weer een snelle man, die op wraak zal zinnen. Tijdens de makkelijkere ritten zal hij zich proberen in de sprint te smijten, tijdens de andere ritten zal hij vooral graag in de aanval gaan. Dat deed hij vorig jaar ook en dat zorgde ervoor dat hij op een bepaald moment in de bergtrui kwam te rijden. Op de vijfde dag volgde toen alleen de klimtijdrit en de ploegleiding kwam met het geniale idee om Yoel krachten te laten sparen. Hij moest met dichtgeknepen remmen rijden, om dan de volgende dag weer vol voor de bergpunten te kunnen gaan. Bij Bike Aid hadden ze het helemaal berekend: hij mocht gerust een minuut of zes verliezen ten opzichte van de winnaar, geen enkel probleem. Zo gezegd zo gedaan, Yoel deed het rustig aan en kwam binnen volgens het door de ploeg opgestelde schema. Bleek alleen het schema verkeerd opgesteld te zijn. OTL, doei. Daar ging de bergtrui van Yoel Habteab. De ploegleiding trok het boetekleed aan, maar het kwaad was al geschied. Leuk filmpje was dat wel overigens, twee Duitsers die heel beteuterd hun verhaal deden. Maarja, nu is er dus weer een nieuwe kans voor Habteab. Geen tijdrit meer na deze proloog, dus de ploegleiding kan hem wat dat betreft niets meer maken. Tijd om de bergtrui binnen te halen, en hopelijk een plek bij de eerste vijf in de ritten waar er gesprint zal worden. De ploeg bestaat verder uit de Monegask Antoine Berlin, die hier vorig jaar 25e werd. Oliver Mattheis is er ook weer bij, hij werd vorig jaar 13e, terwijl Vinzent Dorn het met een 39e plaats moest doen. Mattheis is ditmaal sterk begonnen met een vijfde plaats in de proloog, dit zal hem sterken in het idee dat hij de kopman is. Die jongen rijdt graag voor zichzelf, ofschoon ze bij deze ploeg alle ballen op Yemane zouden moeten zetten. Enfin, Bike Aid dus, zooitje ongeregeld. Wat wil je ook met een Fries als ploegleider. Anton Wiersma, get your shit together.



May Stars is een tamelijk bizarre ploeg. De ploeg is ooit opgericht door Eritreeërs, die graag hun eigen continentale ploeg wilden. Dit mocht niet van de Eritrese overheid, want dat zou oneerlijk zijn. In Eritrea heb je enkele grote clubteams, zoals Eritel en Asbeco, en Eritel wilde continentaal worden, maar als Asbeco en de anderen niet continentaal zouden worden zouden zij in het nadeel zijn. Geen feilloze logica, maar als de Eritrese machthebbers je iets verbieden hoef je verder niet meer met argumenten aan te komen. Er werd naar een constructie gezocht om dit toch mogelijk te maken en zo kwam men uit in Rwanda. Er zou een ploeg worden opgericht met een Rwandese licentie, maar de ploeg zou vooral uit Eritreeërs moeten bestaan. De naam May Stars verwijst ook naar Eritrea, mei is daar de belangrijkste maand van het jaar. De ploeg bestaat nu al een paar jaar, maar er komt van alle plannen niets terecht. Eerst bestond de ploeg uit enkele Rwandezen aangevuld met talentvolle Eritreeërs, maar er werd geen koers gereden. Daarna verdwenen de Eritreeërs en kwamen er Eritrese vluchtelingen voor in de plaats, nog steeds werd er geen koers gereden. Vorig jaar bestond de ploeg vooral uit Zweedse Eritreeërs die er geen reet van konden en dit jaar is er überhaupt nog maar één Eritreeër te vinden in deze ploeg. Een ploeg die is opgericht door Eritreeërs bevat dus eigenlijk geen Eritreeërs, merkwaardig. Er zijn ook steeds minder Rwandezen te vinden in de ploeg, die sinds dit jaar voor het eerst Europeanen bevat. Ineens rijden er een Pool, een Griek, een Italiaan en een Spanjaard voor May Stars. Of, nouja, rijden, da's veel gezegd. De ploeg rijdt jaarlijks de Tour du Rwanda en daarna zie je ze niet meer. Vorig jaar reden ze heel random nog een keer een 1.2-koersje in Frankrijk, maar stond er letterlijk niets op hun programma. Waarom bestaat deze ploeg überhaupt nog, vraag ik me af. Wat het oorspronkelijke idee ook was, het is niet gelukt. Een continentale ploeg die jaarlijks twee koersen rijdt, zonde van iedereens tijd. En een Eritrese ploeg zonder renners uit Eritrea dus, in deze Tour du Rwanda doet de enige Eritreeër van de ploeg niet eens mee. Het enige Eritrese element is de ploegleider, het is allemaal heel bijzonder. Wel van de partij? De Spanjaard Alejandro Gainza. Een beginnende globetrotter, de afgelopen jaren reed hij voor een Marokkaanse continentale ploeg. Dat deed hij zonder resultaten, maar de ervaring is natuurlijk belangrijker dan het koersen zelf. De Italiaan Alessio Gasparini was zijn ploeggenoot bij het Marokkaanse Sidi Ali, hij reed vorig jaar een aantal koersen in Europa, zonder resultaat. Een 81e plaats in de Ronde van Asturië, nouja, het is überhaupt al heel wat dat hij die koers mocht rijden. met Nikolaos Zegklis doet er ook een Griek mee die de afgelopen jaren voor Sidi Ali reed, drie renners die van die Marokkaanse ploeg afkomstig zijn. Dat is mij net iets te toevallig. Zegklis werd vorig jaar vifjde in de Ronde van Albanië, daarmee is hij de enige die iets va neen resultaat kan overleggen. We kunnen probleemloos noteren dat al deze jongens de finish niet gaan halen, wat bij May Stars overigens standaard is. Vorig jaar haalde maar één renner van die ploeg het einde van de wedstrijd. We gaan nu voor nul. Jeremie Ngendahayo was er vorig jaar ook bij, toen hij wegens valsspelen tijdens de vierde rit uit koers werd geknikkerd. Aime Ruhumuriza was vorig jaar dan weer een van de betere Rwandese junioren, maarja, dat zegt helaas niets. Die jongen is met afstand de jongste renner in koers en we vermoeden zomaar dat hij als een van de eerste renners zal afhaken.



Ethiopië is ook weer van de partij, met een ploeg die helaas niet bulkt van het talent. De renner waarvan we misschien nog wel het meest mogen verwachten is Kiya Rogora, die volgens Kiya Rogora zelf heel goed is. Hij heeft alleen heel veel pech gehad, anders had u veel meer van hem gehoord. In principe wil ik hem best geloven, ik denk alleen toch dat hij om te beginnen al niet heel erg goed is. Vorig jaar na vier dagen een OTL genoteerd, of het dit jaar veel beter zal gaan valt te bezien. Een renner die pas écht veel pech heeft gehad is Bizaye Tesfu Redae. De beste renner die ooit bij het WCC in Zuid-Afrika is gepasseerd, aldus de man die daar door de jaren heen heel wat renners heeft zien passeren. Dankzij zijn manager Robert Hunter kreeg Bizaye in 2021 een plekje bij een opleidingsploeg die gelinkt was aan EF, maar toen brak er oorlog uit in de regio Tigray in Ethiopië en Bizaye kreeg het niet voor elkaar om het land te ontvluchten. De ploeg kreeg geen contact met hem, voor zover ze wisten had hij net zo goed gesneuveld kunnen zijn tijdens de oorlog. Dat bleek gelukkig niet het geval, maar zijn wielercarrière sneuvelde wel. Pas in 2023 keerde hij terug in koers, toen de oorlog voorbij was. Hij werd meteen Ethiopisch kampioen, waarna Hunter het voor elkaar kreeg om hem een tweede kans te geven. Nu kwam hij terecht bij Hagens Berman Jayco, de ploeg die een samenwerking was aangegaan met Jayc-Alula, de ploeg waar met Brent Copeland een Zuid-Afrikaan aan het roer staat. Een Afrikaanse connectie, altijd nuttig. Zijn jaar bij Hagens Berman werd alleen een totale mislukking, hij heeft zelfs geen koers gereden voor die ploeg. In het begin van het jaar reed hij namens Ethiopië de Tour du Rwanda, wat overigens ook geen succes werd. Ziek stapte hij na vier dagen al af. Daarna was het wachten op een visum om in Europa te mogen koersen, maar ik zag hem koers na koers van de startlijst verdwijnen. Het visum kwam er nooit en Bizaye verliet het hele jaar Afrika niet. Maar, niet getreurd, bij Hagens Berman bleven ze volledig achter hem staan! Ze zouden hem niet laten vallen, ze houden hem hoe dan ook naar Europa halen, al zou het langer dan een jaar duren! Nou, drie keer raden, ze hebben Bizaye natuurlijk wel laten vallen. Hij rijdt niet meer voor Hagens Berman en hij is weer terug bij af. Hij mag wel nog deze Tour du Rwanda rijden, maar in de toekomst gaan we waarschijnlijk niets meer van deze jongen horen. Een echte pechvogel, het leven is oneerlijk. Had het grootste Afrikaanse talent ooit moeten zijn, is uiteindelijk helemaal niets geworden. Zijn ploeggenoten bij Ethiopië zijn trouwens ook helemaal niets, Filimon Zerabruk Debay reed in 2020 ooit de Tour du Rwanda en haalde toen de finish niet, verder reed hij überhaupt geen koers buiten Ethiopië. Geen jongen om rekening mee te houden. Ook Hailemichael Amanuel Gidey is een naam om meteen weer te vergeten, op een achtste plaats op het Ethiopisch kampioenschap van vorig jaar na valt er niets te melden. Gaat deze koers niet uitrijden, net als Gereziher Geremedhin Hailemaryam. Zijn naam is langer dan zijn palmares. Die oorlog in Tigray heeft het Ethiopische wielrennen volledig de nek omgedraaid, zoveel is duidelijk. Hagos wordt dit jaar ook al als knecht ingezet bij Jayco Alula, zodra zijn contract afloopt daar zal er geen Ethiopiër meer in Europa te vinden zijn en aanstormende talenten zijn er niet. Sad.



We kijken hier de laatste ploeg van de startlijst, de mannen van het World Cycling Centre. In het midden zien we met de glimlach de nummer laatst van de proloog, de Eritreeër Yafiet Mulugeta. Er moet hem iets overkomen zijn, want Yafiet is een tamelijk groot talent en hij had niet direct een minuut moeten verliezen tijdens de eerste drie kilometer van de koers. De UCI heeft enkele nieuwe vestigingen van hun World Cycling Centre laten openen in Rwanda en namens deze Afrikaanse tak van het WCC staan er vijf jonge Afrikanen aan het vertrek in Rwanda. Mulugeta is met name de man om naar uit te kijken, hij is piepjong en vorig jaar debuteerde hij vrij verdienstelijk in Rwanda. Toen nog namens de Eritrese ploeg, hij werd 35e. Hij deemsterde wat weg richting het eind van de ronde, de eerste dagen lag hij nog mooi rond de 20e plek. Een van de grotere Eritrese talenten, eentje waarvan je hoopt dat hij een plekje in Europa weet te vinden. Hij en de sprinter Milkias Maekele moeten de volgende Eritreeërs gaan worden om Europa te halen, al is het met de huidige trend zo dat die kansen steeds kleiner worden. Voormalig Eritrees kampioen Awet Aman is een van zijn ploeggenoten, hij reed al twee keer eerder de Tour du Rwanda. Vorig jaar werd hij 33e, ik had toen wel meer van hem verwacht. In principe een goede klimmer, hij zou meer moeten kunnen. Namens het WCC ook al een tijdje in Europa gekoerst, net als Mulugeta heeft hij in Bretagne een paar amateurkoersen mogen afwerken. Ook reden ze allebei de Tour de l'Avenir, zonder veel succes helaas. Het idee was dat ze door een tijdje te koersen in Bretagne beter voorbereid aan de Ronde van de Toekomst zouden kunnen beginnen, viel tegen. Het gat tussen Afrika en Europa is de laatste jaren alleen maar groter geworden. Materiaal, voeding, noem het allemaal maar op, de verdere professionalisering van het wielrennen maakt het alleen maar lastiger voor de Afrikanen. Awet Aman heeft wel alvast de Tour gereden. Of, nouja, hij mocht tijdens de tijdrit in de Tour een rondje rijden op zo'n fiets van Qhubeka. Dat pakken ze hem nooit meer af! Net als de tweede plaats tijdens zo'n amateurkoersje in Bretagne, en dus de Eritrese titel. Ik verwacht niet dat Aman ooit prof gaat worden, maar hij heeft in ieder geval wel verhalen om te vertellen.



De ploeg van de UCI bestaat verder uit de Rwandees Jean Claude Nzafashwanayo en de Ethiopiërs Amir Taha en Amanuel Tesfay. Dat zijn helaas geen fenomenen. Nzafashwanayo reed in 2020 de Tour du Rwanda en haalde de finish niet, Amir Taha deed vorig jaar mee en werd toen 53e, Amanuel Tesfay heeft behalve een 17e plaats op het Afrikaanse kampioenschap vorig jaar amper resultaten om te vermelden. Nee, van deze ploeg hoeven we ook niet direct veel te verwachten. Yafiet Mulugeta en Awet Aman prijken wel op het lijstje van de hoop, maar hoop is natuurlijk uitgestelde teleurstelling.

En dat was het alweer. Met dit beperkte deelnemersveld gaan we het doen. Henok tegen Doubey tegen Pericas tegen Martinez, zoiets. Benieuwd hoeveel renners de finish gaan halen, normaal vallen er altijd wel wat zwakke broeders af en worden er wat renners ziek. Mannetje of 40 in Kigali? Erg fraai is het niet. Van een goede generale repetitie voor het WK is natuurlijk wel sprake op die manier, want met alle landen die afhaken komen we tegen die tijd ook aan zulke deelnemersaantallen haha.

[ Bericht 0% gewijzigd door Rellende_Rotscholier op 23-02-2025 23:05:07 ]

Mijn complimenten voor deze voorbeschouwing en ploegenpresentatie. Zal weer veel tijd en energie in zitten. Desalniettemin, zeer onderhoudend leesvoer

Ik ben een van je 5 lezers

Mbappe reed een tijd solo in de aanval, inmiddels is hij bijgehaald door de kampioen van Zuid-Afrika, een Griek en Mike Uwiduhaye. Het peloton wordt geleid door Total en Lotto, we gaan gewoon sprinten vandaag.



Het volk is uiteraard weer op de afspraak.

Gefeliciteerd RR

HENOK HENOK HENOK