uit voorzorg haar borsten amputeren?

Michelle liet uit voorzorg haar borsten amputeren: 'Ik voelde me een tikkende tijdbom'



Michelle liet preventief haar beide borsten verwijderen


© Mark Bolk

Ze is nog maar 24 als het slechte nieuws na een test op de deurmat valt: je hebt gigantisch veel kans op borstkanker. Dat risico wil ze niet lopen. En dus besluit basketbalster Michelle Zantman om haar ‘boobies’ preventief te laten verwijderen.

Als de dag van gisteren weet ze het nog: de badkuip, waarin ze als 9-jarige samen met haar moeder en jongere zusje zit. De meisjes zijn nog zo plat als een dubbeltje. Hun moeder is dat ook. De sfeer is luchtig en vertrouwd. “Als we groot zijn, laten wij onze borsten er ook afhalen”, ginnegappen de zusjes.

Door een erfelijk gen komt in de familie buitensporig veel borstkanker voor. “Sommige tantes hadden kanker gekregen, anderen lieten hun borsten – net als onze moeder - uit voorzorg weghalen”, vertelt Michelle, inmiddels 31. “Mijn zusje Bernadette en ik wisten van jongs af aan dat we risico liepen en ons zouden moeten laten testen. Maar als twintiger had ik dat eigenlijk graag nog even uitgesteld. Ik wilde eerst mijn studie afronden, een goeie baan vinden, een huisje kopen, dat soort dingen.”

Het loopt anders. Een nicht had al voor haar dertigste borstkanker. "Dat was voor Bernadette en mij een wake up-call.”

Envelop

Een spannende test volgt. De eerste die de uitslag krijgt, is haar zusje. “Mies, ik heb het niet”, kan Bernadette opgelucht vertellen. Michelle is dolblij voor haar. Helaas bevat de envelop, die kort daarna voor haarzelf op de deurmat valt, ander nieuws. Michelle blijkt wél het agressieve gen te hebben, dat als een sluipmoordenaar op de loer ligt. Het gen vergroot de kans op borstkanker tot 85 procent.
“Toen ik de uitslag kreeg, moest ik nog 25 worden”, zegt ze. “Dat is best jong, ja. Terwijl je direct een heleboel ingrijpende beslissingen moet nemen. Maar ik wist vrijwel meteen dat ik hetzelfde zou doen als mijn moeder: borsten eraf. Zij was toen 42 en heeft ook direct haar eierstokken laten verwijderen, omdat je door dat erfelijke gen ook een verhoogd risico hebt op eierstokkanker. De mijne zitten er nog, want ik wil heel graag kinderen. Maar uiteindelijk zal ook ik ook mijn eierstokken uit voorzorg laten weghalen.”


© Privé

In het ziekenhuis gaat kwaadaardig voor preventief. Steeds belde de chirurg met de mededeling dat mijn operatie niet kon doorgaan. Rationeel had ik daar begrip voor, want ik was niet ziek. Maar emotioneel werd het steeds zwaarder.

Michelle

Jezus aan het kruis

Nadat het slechte nieuws is ingedaald, begint de tijd van wachten. Eindeloos wachten. “Ik stond op de lijst bij het Erasmus MC en de ingreep werd almaar uitgesteld. Er waren te veel spoedgevallen en in het ziekenhuis geldt: kwaadaardig gaat voor preventief. Steeds weer belde de chirurg met de mededeling dat de operatie niet kon doorgaan. Rationeel had ik daar begrip voor, want ik was niet ziek. Maar emotioneel werd het steeds zwaarder. Ik voelde me een soort tikkende tijdbom. Iemand kwam toen met de tip om naar het Alexander Monro Ziekenhuis te gaan, een borstkankerkliniek in Bilthoven. Dat heb ik gedaan en bleek een goede zet. Zes weken na mijn eerste consult lag ik al op de operatietafel.”

De dag voor de ingreep organiseren haar moeder en haar zusje een kleine surpriseparty. “Ik kreeg allemaal lieve briefjes, een massage en een high tea, waar mijn vader – mijn ouders zijn gescheiden – ook was. Daarna mocht ik de stad in om mooie kleding te kopen, die ik na de ingreep makkelijk zou kunnen aantrekken. En uiteindelijk hebben we met z’n drieën thuis nog een fotoshoot gedaan. Ik ging met ontbloot bovenlijf op de foto. Als afscheidsritueel, zeg maar. De volgende morgen zat ik om 05:30 uur in de auto, op weg naar Bilthoven.”
Over de kliniek heeft ze niets dan lovende woorden. “De mensen waren zó lief voor me. En werkelijk aan de kleinste details werd gedacht. Er lag bijvoorbeeld een zacht dekentje voor me klaar en sokjes met een hartje erop.”
.
.
© Mark Bolk

Voor de narcose is ze doodsbenauwd. “Ik dacht: ga ik dit overleven? ‘Denk maar aan alle personen van wie je houdt’, zei de arts, net voordat ik m’n bewustzijn verloor. Ik lag toen met vastgebonden armen op de tafel, als een soort Jezus aan het kruis. Daarna zijn ze ongeveer 2,5 uur met me bezig geweest. En heel gek, als je mij nu vraagt wat een moment in mijn leven was waarop ik me diep, diep, diep gelukkig voelde dan zeg ik: net nadat ik weer bijkwam. Ik had pijn, natuurlijk. Maar mijn familie stond om mijn bed en ik lag daar heel rustig, in het besef dat ik plotseling begreep wat nou echt belangrijk is in het leven.”
‘Porno-boobies’

Met een lengte van 1.65 is Michelle niet het type dat je direct inschaalt op een basketbalveld, maar dat is wel de sport waaraan ze verknocht is. Ze speelt, als ze hoort dat ze draagster van het gen is, op het hoogste niveau: in de eredivisie, voor de Barendrechtse club CBV Binnenland. “Ik ben niet lang, maar ik heb wel vechtlust”, zegt ze. “En ik kon het team, denk ik, ook een scheut energie geven.”
Juist omdat ze jaren van intensieve fysieke training achter de rug heeft, komt alles wat ze na de operatie moet doorstaan hard aan. “Ik kon helemaal niks meer, niet eens mijn armen omhoog doen.” Maar ook mentaal hakt de ingreep erin. “Een psycholoog zei later tegen me: een amputatie betekent verlies, je komt in een rouwfase terecht.”

Met één operatie is ze er nog niet. “Mijn moeder wilde geen protheses”, zegt ze. “Ik wel. Maar die gaan niet direct in je lijf, want eerst moeten je borstspieren worden opgerekt. Dat doen ze met ballonnetjes, die ze elke twee weken een beetje verder opblazen. Op een gegeven moment werden ze best wel fors. ‘Nou Mies, nog even en je hebt porno-boobies’, zeiden de meiden. Daar moesten we met z’n allen heel hard om lachen.”
“Naast de steun van mijn familie heeft ook het team heel veel voor me betekend. Zodra het kon, zat ik ook weer op de bank om te kijken bij wedstrijden. Teamgenoten trokken gewoon de rand van mijn T-shirt naar voren om te kijken naar die ballonnen. Ik had daar geen moeite mee. Voor mijn gevoel waren er gewoon twee dingen op mijn lijf geplakt, die verder niks met mij te maken hadden.”

En nu de protheses wel zijn geplaatst? “Ik vind het resultaat heel mooi geworden”, zegt ze. “Ik heb voor een cupmaat groter gekozen dan ik had. Doe er dan maar wat vollere borsten voor terug. Als schrale troost. Punt is wel dat mijn borsten gevoelloos zijn. En dat altijd zullen blijven.”

"Ik heb veel last gehad van complicaties."

Humo

Implantaten, getatoeëerde tepels en opvullingen met lichaamseigen vet: Michelle praat er soepel over, al is het af en toe ook knokken tegen opwellende tranen. “Het was allemaal niet niks, weet je.” Ze spreekt ook op voorlichtingsavonden in het ziekenhuis, om taboes te doorbreken en iets te betekenen voor vrouwen die in hetzelfde schuitje zitten.

Ook met mannen praat ze openhartig. “Soms is dat wel gek”, lacht ze. “Als je praat over een kapotte knie, heeft iedereen de neiging om z’n blik daar meteen op te richten. Heb je het over borsten dan voel je dat mensen je ook wel even willen bestuderen. En dat mannen dan bijna hoorbaar denken: nee, nee, nee, dat mág niet!”
Humor, merkt ze, is belangrijk. “Het relativeert. Ik zeg regelmatig: die van mij staan! En zullen dat blijven doen, ook als ik ouder word. Het is een opmerking in de trant van ieder nadeel heeft z’n voordeel.”
“Toen ik alle operaties achter de rug had, heb ik – hahaha - ook een New Boobie Party gegeven. Om te vieren dat het leven doorgaat. Ik had allemaal leuke mensen uitgenodigd en gevraagd of ze in sexy outfit wilden komen. Zelf had ik een idiote muts met borsten op m’n hoofd. Het was een fantastisch feest.”
Het is een klap in je gezicht als zo’n zorgverzekeraar suggereert dat je alleen opnieuw geopereerd wilt worden om er zo mooi mogelijke tieten uit te slepen.

Zo pront mogelijk?

Alle operaties zijn keurig vergoed door haar zorgverzekeraar. Vijf in totaal, want er waren complicaties als verklevingen en een gedraaide prothese. "Ik heb mazzel gehad, want ik weet dat zorgverzekeraars daarover heel moeilijk kunnen doen.”

Plastisch chirurgen sloegen daarover onlangs alarm. ‘Reconstructie na kanker standaard vergoed, behalve bij borstkanker’, kopte de NOS boven een artikel, waarin artsen repten over rechtsongelijkheid. Volgens hen worden veel aanvragen voor operaties afgewezen, omdat zorgverzekeraars ervan uitgaan dat het de vrouwen vooral om een zo pront mogelijke borstpartij te doen is. De realiteit is beduidend anders, constateren ze. “Het zijn geen vrouwen die voor de lol komen.”

“Ik ken de verhalen”, zegt Michelle. “Het is triest. Je kunt ontzettend veel pijn hebben na de ingreep. Dat heb ik ook gehad en heb ik soms nog steeds. Het is een klap in je gezicht als zo’n zorgverzekeraar dan suggereert dat je alleen opnieuw geopereerd wilt worden om er zo mooi mogelijke tieten uit te slepen.”
.
Bootcamp

Met Michelle gaat het op dit moment hartstikke goed. Ze is weer terug op het basketbalveld, bij haar vertrouwde club. Niet meer op het hoogste niveau, maar net een treetje daaronder. “Ik zal altijd beperkt blijven in sportoefeningen als push ups, maar basketballen gaat prima.”
Ook geeft ze intensieve sportlessen in de buitenlucht, zogeheten bootcamps. “Voor bedrijven combineer ik dat met teambuildings en managementtrainingen.”

Of ze zelf veranderd is? “Dit verhaal was een rit in een rollercoaster”, verzucht ze. “Met heel veel loopings. Ik ben ingestort, heb een burnout gehad. Maar weet, nu ik opgekrabbeld ben, veel beter wat me werkelijk blij maakt en wat niet. Ik ben sterker verbonden met mijn diepste waarden.”
."Ik weet nu beter wat me werkelijk blij maakt."
."Ik weet nu beter wat me werkelijk blij maakt."


De relatie die ze had toen ze het slechte nieuws kreeg, is op de klippen gelopen. Maar daar is een nieuw lief voor in de plaats gekomen. En ja, het gaat zo goed dat ze het ook over kinderen hebben.
Maar is dat verstandig als de kans op het overdragen van het gevreesde borstkankergen fiftyfifty is? “Op dat vlak is er heel goed nieuws”, vertelt Michelle. “Bij een zwangerschap via ivf kunnen ze uit meerdere embryo’s dan precies het vruchtje selecteren waarin geen gen-mutatie zit. Wanneer iedereen zoals ik op deze manier kinderen krijgt, is het dus voorbij met de overdraagbaarheid. Dan sterft dat gruwelijke gen gewoon uit.”
Ze kijkt op haar horloge en ziet dat het de hoogste tijd is om het gesprek te beëindigen. “Sorry”, zegt ze, “ik moet weer een bootcamp gaan geven. Misschien leuk als je straks nog even naar het logo van mijn bedrijf kijkt. Dat lijkt op twee borsten die samen een hartje vormen."

Link : https://www.rijnmond.nl/n(...)een-tikkende-tijdbom

De kat zoals ik rent altijd weg van het ziekenhuis, ipv er naartoe! Iig voor mij persoonlijk een erg extreem verhaal van deze vrouw, niet iets waarvan ik lekkerder slaap vannacht, Maar ok ik had dit verhaal eerder gehoord, dus dacht ik zal het maar hier delen.