FOT Fotografie en Digital Art
Professioneel, hobbyist of amateur? Toon je fotografie of digital art werk, stel je vragen en deel je kennis. Ook over de gebruikte apparatuur, software, workflow, photoshop, lightroom enzovoort. Iedereen is welkom, maar houd er rekening mee; we zijn alti
Of ik AF gebruik of handmatig scherpstel hangt steeds helemaal van de combinatie van onderwerp en gebruikte lens. Met de langere brandpunten focus ik vaker handmatig.quote:Op woensdag 1 mei 2024 23:18 schreef Paddo het volgende:
En jij maakte melding van contrastdetectie voor scherpstelling. Ik ben eigenlijk gewend (=heb ik geleerd) dat je macro zelf moet scherpstellen, want camera's herkennen te weinig van het beeld om de kop/ogen te herkennen (en meestal leg ik de scherpte daarop) Moet wel zeggen dat jij een grotere scherptediepte hebt dan ik meestal voor elkaar krijg (dus iets meer speling), maar laat je de camera het scherpstellen echt zelf doen?
Die 30mm-macro's echter gebruik ik voornamelijk om in rare hoeken te fotograferen en dan wil handmatig focussen wel eens een uitdaging worden.
Die AF help ik dan zo her en der wel een handje als ie op eigen kracht het beestje niet kan vinden door op iets in op vergelijkbare afstand te focussen waarna het dan vaak wél lukt als je weer op het insect richt.
De 30mm emount heeft gister weer wat plaatjes mogen doen, nu op de A6000 waarmee hij iets lekkerder samenwerkt.
Een roodgatje
ja, zo heet dat beest, heb ik ook niet verzonnen
Andrena haemorrhoa by Ouwesok, on Flickr
En een rietstrekspin
Tetragnatha striata by Ouwesok, on Flickr
Ok, lijkt me lastig, Hoe weet de automaat waarop je wil scherpstellen? Dat is echt millimeter werk meestal....
Met mijn lens kan het uberhaupt niet (laowa 100mm f/2.8 2x ultra-macro), scherpstellen moet echt op de hand. Mijn camera (Nikon D7100) begrijpt de lens ook maar beperkt, zelfs diafragma moet je zelf doen.
Vandaag weer eens naar de Gendtse waard geweest. En omdat het wisselend bewolkt was, besloten om maar weer eens met flitser (Speedlight SB-800) en diffusor naar buiten. Ik schiet meestal manual, waarbij ik sluitertijd instel (en diafragma ook, omdat de camera dat niet kan bij deze lens), en laat de camera de ISO waarde kiezen. Dan moet de flitser in TTL mode, maar ik denk dat ik het niet goed snap. Want ik moest toch echt zelf de flitser instellen (+0.3 tot +1) om een goed resultaat te krijgen. Dat hoort het ding zelf te kunnen, dacht ik zo. Of misschien komt dat door de beperkt compatible lens?
Als eerste kwam ik wolfsspinnen tegen die in een romantische bui waren, tenminste hij wel:
Mijnheer zit naast het blaadje waar mevrouw op zit, en zet telkens één pootje op het blad van haar. Hij tikt een paar keer op haar blad, en zet dan een pootje bij.
(Rechts boven zit het betreffende mannetje) Mevrouw gaat telkens omgekeerd van hem af zitten, maar na pootje 4 of vijf sprint ze naar hem toe, waarna hij snel alle pootjes weer van het blad afhaalt. Heb dit een kwartier gade geslagen, maar er zat niet veel schot in. Goed, die camera voor hun neus nodigt natuurlijk ook niet echt uit. (Straks komen je seksfoto's op het web, een nachtmerrie voor elke spin) Ik weet dus niet of er nog gebatst is, en dat terwijl ik dit schrijf mijnheer inmiddels opgepeuzeld is.
Op zoek naar andere insecten trof ik veel vliegen. Heel veel vliegen. Volgens Obsidentify is dit een "Echte vlieg":
Lijkt op een Dambordvlieg, maar deze ik kleiner en heeft een geel/bruin achterlijf.
En nu we het er toch over hebben: vanzelfsprekend zaten er ook Dambordvliegen:
Dan eindelijk weer eens een spin die fatsoenlijk poseert, Ik fotografeer veel meer spinnen, maar ik gooi de maaksels meestal gelijk weer weg. Of de kop is niet goed te zien, of ze hangen ondersteboven in een web waardoor je alleen de onderkant goed in beeld krijgt (geen kaken, geen ogen). Maar deze Moeraskrabspin bleef rustig zitten. En omdat deze soort de poten wijd uiteen zet, levert het ook nog een beetje en fatsoenlijk plaatje op.
Dan weer terug naar de vliegen, Ik dacht altijd dat die grote glimmende zwarte vliegen Strontvliegen heten, maar dit hieronder is dus blijkbaar een strontvlieg. Weer wat geleerd.
Beetje jammer dat de flitser voor erg veel lichte puntjes in de beharing zorgt.
Tot slot de foto die ik het best gelukt vind. Een Bruine slakkendodende vlieg:
Met mijn lens kan het uberhaupt niet (laowa 100mm f/2.8 2x ultra-macro), scherpstellen moet echt op de hand. Mijn camera (Nikon D7100) begrijpt de lens ook maar beperkt, zelfs diafragma moet je zelf doen.
Vandaag weer eens naar de Gendtse waard geweest. En omdat het wisselend bewolkt was, besloten om maar weer eens met flitser (Speedlight SB-800) en diffusor naar buiten. Ik schiet meestal manual, waarbij ik sluitertijd instel (en diafragma ook, omdat de camera dat niet kan bij deze lens), en laat de camera de ISO waarde kiezen. Dan moet de flitser in TTL mode, maar ik denk dat ik het niet goed snap. Want ik moest toch echt zelf de flitser instellen (+0.3 tot +1) om een goed resultaat te krijgen. Dat hoort het ding zelf te kunnen, dacht ik zo. Of misschien komt dat door de beperkt compatible lens?
Als eerste kwam ik wolfsspinnen tegen die in een romantische bui waren, tenminste hij wel:
Mijnheer zit naast het blaadje waar mevrouw op zit, en zet telkens één pootje op het blad van haar. Hij tikt een paar keer op haar blad, en zet dan een pootje bij.
(Rechts boven zit het betreffende mannetje) Mevrouw gaat telkens omgekeerd van hem af zitten, maar na pootje 4 of vijf sprint ze naar hem toe, waarna hij snel alle pootjes weer van het blad afhaalt. Heb dit een kwartier gade geslagen, maar er zat niet veel schot in. Goed, die camera voor hun neus nodigt natuurlijk ook niet echt uit. (Straks komen je seksfoto's op het web, een nachtmerrie voor elke spin) Ik weet dus niet of er nog gebatst is, en dat terwijl ik dit schrijf mijnheer inmiddels opgepeuzeld is.
Op zoek naar andere insecten trof ik veel vliegen. Heel veel vliegen. Volgens Obsidentify is dit een "Echte vlieg":
Lijkt op een Dambordvlieg, maar deze ik kleiner en heeft een geel/bruin achterlijf.
En nu we het er toch over hebben: vanzelfsprekend zaten er ook Dambordvliegen:
Dan eindelijk weer eens een spin die fatsoenlijk poseert, Ik fotografeer veel meer spinnen, maar ik gooi de maaksels meestal gelijk weer weg. Of de kop is niet goed te zien, of ze hangen ondersteboven in een web waardoor je alleen de onderkant goed in beeld krijgt (geen kaken, geen ogen). Maar deze Moeraskrabspin bleef rustig zitten. En omdat deze soort de poten wijd uiteen zet, levert het ook nog een beetje en fatsoenlijk plaatje op.
Dan weer terug naar de vliegen, Ik dacht altijd dat die grote glimmende zwarte vliegen Strontvliegen heten, maar dit hieronder is dus blijkbaar een strontvlieg. Weer wat geleerd.
Beetje jammer dat de flitser voor erg veel lichte puntjes in de beharing zorgt.
Tot slot de foto die ik het best gelukt vind. Een Bruine slakkendodende vlieg:
_-L'avenir est déja là
Net als op een spiegelreflex hebben die systeemcamera's instelbare punten waarop ie focust. Fotografeer ik vogels, dan staat ie op 'breed' en pakt ie wat er maar in beeld vliegt.quote:
Ok, lijkt me lastig, Hoe weet de automaat waarop je wil scherpstellen? Dat is echt millimeter werk meestal....
Voor macro doe je dat beter niet en pak je één vast punt waarop scherpgesteld wordt. Ik pak meestal de middelste maar op een komende serie ga ik hem eens iets onder het midden leggen waar zich vaker een insect bevindt dan exact in het midden.
Of ie hem pakt en waar ie hem pakt is net zoveel oefenen als handmatig instellen maar dan net weer even anders, meer de relatie tussen wat ik op mijn schermpje zie en waar die scherpte in de praktijk ongeveer komt te liggen.
Voor zover ik kan inschatten is het inderdaad dat laatste. De gegevens uit je lens doen bij het doseren van de flitser ook mee. Ontbreken die dan zit de hele combi met te weinig gegevens om fatsoenlijk te kunnen doseren en dan gaat ie er inderaad naast.quote:Met mijn lens kan het uberhaupt niet (laowa 100mm f/2.8 2x ultra-macro), scherpstellen moet echt op de hand. Mijn camera (Nikon D7100) begrijpt de lens ook maar beperkt, zelfs diafragma moet je zelf doen.
Vandaag weer eens naar de Gendtse waard geweest. En omdat het wisselend bewolkt was, besloten om maar weer eens met flitser (Speedlight SB-800) en diffusor naar buiten. Ik schiet meestal manual, waarbij ik sluitertijd instel (en diafragma ook, omdat de camera dat niet kan bij deze lens), en laat de camera de ISO waarde kiezen. Dan moet de flitser in TTL mode, maar ik denk dat ik het niet goed snap. Want ik moest toch echt zelf de flitser instellen (+0.3 tot +1) om een goed resultaat te krijgen. Dat hoort het ding zelf te kunnen, dacht ik zo. Of misschien komt dat door de beperkt compatible lens?
Bij flitstechnisch lastige combi's zoals een lens zonder contacten is het handiger om de flitser zelf aan te sturen door die op manual te gebruiken en zijn vermogen zo in te stellen dat je in het bereik waar je werkt een goeie belichting krijgt. Gelukkig maakt die diffuser het al een stukje makkelijker maar het blijft even een hoop uitproberen.
Leuke beestjesquote:Als eerste kwam ik wolfsspinnen tegen die in een romantische bui waren, tenminste hij wel:
[ afbeelding ]
Mijnheer zit naast het blaadje waar mevrouw op zit, en zet telkens één pootje op het blad van haar. Hij tikt een paar keer op haar blad, en zet dan een pootje bij.
[ afbeelding ]
(Rechts boven zit het betreffende mannetje) Mevrouw gaat telkens omgekeerd van hem af zitten, maar na pootje 4 of vijf sprint ze naar hem toe, waarna hij snel alle pootjes weer van het blad afhaalt. Heb dit een kwartier gade geslagen, maar er zat niet veel schot in. Goed, die camera voor hun neus nodigt natuurlijk ook niet echt uit. (Straks komen je seksfoto's op het web, een nachtmerrie voor elke spin) Ik weet dus niet of er nog gebatst is, en dat terwijl ik dit schrijf mijnheer inmiddels opgepeuzeld is.
Op zoek naar andere insecten trof ik veel vliegen. Heel veel vliegen. Volgens Obsidentify is dit een "Echte vlieg":
[ afbeelding ]
Lijkt op een Dambordvlieg, maar deze ik kleiner en heeft een geel/bruin achterlijf.
En nu we het er toch over hebben: vanzelfsprekend zaten er ook Dambordvliegen:
[ afbeelding ]
Dan eindelijk weer eens een spin die fatsoenlijk poseert, Ik fotografeer veel meer spinnen, maar ik gooi de maaksels meestal gelijk weer weg. Of de kop is niet goed te zien, of ze hangen ondersteboven in een web waardoor je alleen de onderkant goed in beeld krijgt (geen kaken, geen ogen). Maar deze Moeraskrabspin bleef rustig zitten. En omdat deze soort de poten wijd uiteen zet, levert het ook nog een beetje en fatsoenlijk plaatje op.
[ afbeelding ]
Dan weer terug naar de vliegen, Ik dacht altijd dat die grote glimmende zwarte vliegen Strontvliegen heten, maar dit hieronder is dus blijkbaar een strontvlieg. Weer wat geleerd.
[ afbeelding ]
Beetje jammer dat de flitser voor erg veel lichte puntjes in de beharing zorgt.
Tot slot de foto die ik het best gelukt vind. Een Bruine slakkendodende vlieg:
[ afbeelding ]
In Kamperhoek bij de laatste sessie opvallend veel wespenboktorren.
Keertje van boven
Clytus arietis by Ouwesok, on Flickr
Keertje van voren
Clytus arietis by Ouwesok, on Flickr
Gelukkig waren ze niet zo schuw als ze wel eens zijn. Wespenboktorren kunnen verrassend hard lopen als er een camera in de buurt komt.
Was ik al bang voor. Dan moet ik maar iets beter worden met "in het veld" alvast te kijken naar de resultaten. Ik besteed 80% van mijn energie aan handmatig scherpstellen (ik kan vaak zelf niet eens goed zien van waar tot waar het scherpe gebied precies ligt, zeker niet als het takje/blaadje meedeint in de wind), en heb dus in bovenstaande serie het meest op 1/400 met f11-f22 geschoten, wat de ISO waardes in veel gevallen onnodig hoog maakte.quote:
Voor zover ik kan inschatten is het inderdaad dat laatste.
Dat komt voor een gedeelte nu nog doordat veel insecten iets schuwer zijn omdat ze nog niet zo talrijk zijn. Het is af en toe net jagen, en dan is een statief stiekem ook nog wel een blok aan je been. En dan ben je meer bezig met de jacht ipv de techniek.
_-L'avenir est déja là
Ik denk dat als je redelijk rechttoe rechtaan flitst met een grote diffusor het handmatig doseren van het flitslicht niet zo'n lastige is, vooral als je steeds op één formaat beestjes jaagt. Weet je dat flitslicht ook nog een beetje met het voorhanden licht te mengen dan zou je zomaar eens op wat lagere iso's kunnen gaan werken.quote:
[..]
Was ik al bang voor. Dan moet ik maar iets beter worden met "in het veld" alvast te kijken naar de resultaten. Ik besteed 80% van mijn energie aan handmatig scherpstellen (ik kan vaak zelf niet eens goed zien van waar tot waar het scherpe gebied precies ligt, zeker niet als het takje/blaadje meedeint in de wind), en heb dus in bovenstaande serie het meest op 1/400 met f11-f22 geschoten, wat de ISO waardes in veel gevallen onnodig hoog maakte.
Vergt echter wel wat puzzelwerk maar dat kun je gewoon allemaal thuis doen zodat je in het veld weer meer met de beestjes bezig kan zijn dan met de knoppen.
De mate waarin insecten schuw zijn lijken een soort van dagkoersen. Soms poseren ze bijna, andere keren zijn ze al vertrokken als je nog op ruime afstand bent.quote:Dat komt voor een gedeelte nu nog doordat veel insecten iets schuwer zijn omdat ze nog niet zo talrijk zijn. Het is af en toe net jagen, en dan is een statief stiekem ook nog wel een blok aan je been. En dan ben je meer bezig met de jacht ipv de techniek.
En van de belangrijkste factoren waarom beestjes schuw worden is het weer.
Als de temperatuur boven normaal ligt zijn de insecten over het algemeen veel scherper in hun waarnemingen en vluchten daarom sneller. Komt de temperatuur boven de 30kleinnulletjeC dan moet je voor libellen echt met hele lange lenzen gaan werken, ze herkennen je al op meters afstand.
Een andere weersomstandigheid waarin insecten zenuwachtig vluchterig worden is op nadering van slecht weer. Dat voelen ze op een of andere manier aankomen.
De wind is over het algemeen de grootste spelbreker bij het fotograferen van insecten. Het kan echter ook behulpzaam zijn als er wat wind staat. Vind je dan een plek uit de wind en in de zon dan is het daar prijsschieten.
We doen er nog een paar uit de A6000+3.5/30mm
Roodkopvuurkever
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
Grote dansvlieg
Empis tessellata by Ouwesok, on Flickr
En een gele strontvlieg
Scathophaga stercoraria by Ouwesok, on Flickr
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 07-05-2024 00:01:25 ]
Vandaag maar eens met die andere 30mm, die met de A-mount. Die ging op de A58 zodat je een mooie kleine combi krijgt die je makkelijk in hoeken en gaten steekt. Net als de A6000 met 30mm is het een kwestie van richten en dan maar zo goed mogelijk vaststellen of de camera daar scherpstelt waar je dat wilt.
Probleem is dan nog wel om dat hele scherm in de smiezen te houden. Voor onderstaand vlindertje verdween de hele combinatie tussen het gras en de planten en kon ik in elk geval vaststellen dat ie het kopje had gevonden.
Je moet dan uiteraard nog wel even opletten of de camera een beetje evenwijdig aan het beestje hangt, nu had ik een blundertje te pakken.
Xanthorhoe montanata by Ouwesok, on Flickr
Probleem is dan nog wel om dat hele scherm in de smiezen te houden. Voor onderstaand vlindertje verdween de hele combinatie tussen het gras en de planten en kon ik in elk geval vaststellen dat ie het kopje had gevonden.
Je moet dan uiteraard nog wel even opletten of de camera een beetje evenwijdig aan het beestje hangt, nu had ik een blundertje te pakken.
Xanthorhoe montanata by Ouwesok, on Flickr
De A58 met de DT 2.8/30mm macro lijkt voor mijn opzet het beste te werken ondanks dat bewegende front.
Ik vind in het gras een vers uitgeslopen glassnijder die nog even moet drogen en zijn vleugels volpompen. Je kan er op dat moment best wel dichtbij komen dus laat ik de combi in het hoge gras afdalen en probeer een totaaltje. Je zit er dan al erg dicht bij maar door vooral heel kalm te bewegen merkt het insect je aanwezigheid nauwelijks op
Brachytron pratense by Ouwesok, on Flickr
Dan een poging op een portretje, de 30mm moet nu aardig close op het insect. Het is nog best een uitdaging om op het schermpje van de A58 te onderkennen of de scherpet daar ligt waar je hem had willen hebben.
Met die korte macro's wordt er niks toleranter, die scherptezone is nog steeds millimetertjeswerk.
Brachytron pratense by Ouwesok, on Flickr
Dan voorzichtig er omheen lopen voor een tegenlichtje
Brachytron pratense by Ouwesok, on Flickr
Ik vind in het gras een vers uitgeslopen glassnijder die nog even moet drogen en zijn vleugels volpompen. Je kan er op dat moment best wel dichtbij komen dus laat ik de combi in het hoge gras afdalen en probeer een totaaltje. Je zit er dan al erg dicht bij maar door vooral heel kalm te bewegen merkt het insect je aanwezigheid nauwelijks op
Brachytron pratense by Ouwesok, on Flickr
Dan een poging op een portretje, de 30mm moet nu aardig close op het insect. Het is nog best een uitdaging om op het schermpje van de A58 te onderkennen of de scherpet daar ligt waar je hem had willen hebben.
Met die korte macro's wordt er niks toleranter, die scherptezone is nog steeds millimetertjeswerk.
Brachytron pratense by Ouwesok, on Flickr
Dan voorzichtig er omheen lopen voor een tegenlichtje
Brachytron pratense by Ouwesok, on Flickr
Nog een goeie prooi voor de 30mm waren afgelopen dagen de zwartpootsoldaatjes die het in het gras, het riet en de overige begroeiing bijzonder druk hadden met het in stand houden van de soort.
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Cantharis fusca by Ouwesok, on Flickr
Mooie foto's! Ik zit met smart te wachten op de eerste libelles hier. Wel al wat juffers gespot, maar nog geen platbuiken, paardenbijters en andere libelles.
Maar we mogen niet klagen, want vanmiddag.....
Gemaakt met mijn telefoon -geen camera op zak-, maar ik zag het gelijk: een Koninginnepage. Gewoon op de Huissensedijk bij ons achter. Het beestje rukt op, ik heb ze nog nooit zo dicht bij huis gezien. We gaan van de week eens zien.... Want deze staat toch elk jaar wel op mijn lijstje om te schieten.
Maar we mogen niet klagen, want vanmiddag.....
Gemaakt met mijn telefoon -geen camera op zak-, maar ik zag het gelijk: een Koninginnepage. Gewoon op de Huissensedijk bij ons achter. Het beestje rukt op, ik heb ze nog nooit zo dicht bij huis gezien. We gaan van de week eens zien.... Want deze staat toch elk jaar wel op mijn lijstje om te schieten.
_-L'avenir est déja là
Er zijn nog meer beestjes die je steeds op nieuwe plekken ziet verschijnen, ik heb er ook nog wat op stapel staan die ik tot mijn verrassing weer een paar kilometer noordelijker aantrof dan voorgaande jaren.
Eerst eens korte macrolenzen en waterjuffers. Waterjuffers zijn vaak nog schuwer dan libellen en lijken me vanaf grotere afstand in de smiezen te hebben.
Omdat ze ook vaak laag in de begroeiiing zitten probeer ik ze eens met de A58, deze keer met daarop een andere korte macro, de Sony 2.8/50mm macro en zo af en toe lukt het me ook nog.
Azuurjuffer
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
soms is de truuc: even blijven staan met je camera al half in positie. Je bent dan ineens niet nieuw meer en ze gaan gewoon weer zitten. Om je camera helemaal in positie te krijgen is het weer een kwestie van slowmotion bewegen
Watersnuffelmannetjes zijn blauw. De vrouwtjes zien er qua kleur beduidend minder blauw uit
Enallagma cyathigerum by Ouwesok, on Flickr
Uiteindelijk ook maar eens zo'n watersnuffelvrouwtje proberen met de 30mm. Soms blijven ze zitten.
Enallagma cyathigerum by Ouwesok, on Flickr
Eerst eens korte macrolenzen en waterjuffers. Waterjuffers zijn vaak nog schuwer dan libellen en lijken me vanaf grotere afstand in de smiezen te hebben.
Omdat ze ook vaak laag in de begroeiiing zitten probeer ik ze eens met de A58, deze keer met daarop een andere korte macro, de Sony 2.8/50mm macro en zo af en toe lukt het me ook nog.
Azuurjuffer
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
soms is de truuc: even blijven staan met je camera al half in positie. Je bent dan ineens niet nieuw meer en ze gaan gewoon weer zitten. Om je camera helemaal in positie te krijgen is het weer een kwestie van slowmotion bewegen
Watersnuffelmannetjes zijn blauw. De vrouwtjes zien er qua kleur beduidend minder blauw uit
Enallagma cyathigerum by Ouwesok, on Flickr
Uiteindelijk ook maar eens zo'n watersnuffelvrouwtje proberen met de 30mm. Soms blijven ze zitten.
Enallagma cyathigerum by Ouwesok, on Flickr
Rondje roodkopvuurkevers. Leuk om te bestoken met de korte macrolenzen.
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
En ook deze vallen nog wel eens ten prooi aan spinnen
Xysticus spec. by Ouwesok, on Flickr
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
Pyrochroa serraticornis by Ouwesok, on Flickr
En ook deze vallen nog wel eens ten prooi aan spinnen
Xysticus spec. by Ouwesok, on Flickr
Die rooie kevers zie je veel, momenteel. En juffers trouwens ook wel (jij ook, zo te zien). Ik denk dat dat schuwe er zo vanzelf af gaat als er meer juffers zijn. Ik zie ze nu nog maar beperkt.
Libelles zie ik helemaal niet, terwijl op veel locaties ze toch echt al rondvliegen, en vlinders... Dat houdt niet over. Rupsen beginnen wel massaal op te rukken, dus ik denk dat de vlinderpopulatie zo wel een boost gaat krijgen. Ben terug geweest op de Huissensedijk, maar de Koninginnepage niet meer gezien.
Als het weer het toelaat gaan we morgen met camera, flitser, statief + ab naar de Gelderse Poort. Nog niet geweest dit jaar. Maar volgens waarneming.nl iig koninginnenpages en diverse soorten libellen. Waarschijnlijk allemaal veel te schuw voor een statief, maar we gaan het gewoon proberen.
Helaas is de kop van mijn Sherpa statief kapot gegaan. Nou ja, de kop... Meer het inwendige. Dit statief kon op twee manieren macro: Met de poten plat, zodat de camera op 10cm hoogte in alle standen te zetten is, of de camerabuis onder het statief plaatsen. (Dus ondersteboven, dan hangt hij) Maar om een of andere reden wil de buis niet meer in het gat. Met geen mogelijkheid. Het lijkt erop dat de "uit-val-beveiliging" (weet niet hoe dat heet, die zorgt ervoor dat als de camerabuis zijn einde mist, hij niet uit het gat kan vallen) blijft blokkeren. Ook al zit de buis er niet in. Heb dus nu een losse buis en een statief dat bij elkaar horen, maar op geen enkele manier samen willen werken.
Morgen dus maar eens een ander statief proberen. Heb ook nog een Manfrotto en een Velbon liggen, maar die kunnen niet op bovenstaande manieren gebruikt worden.
Libelles zie ik helemaal niet, terwijl op veel locaties ze toch echt al rondvliegen, en vlinders... Dat houdt niet over. Rupsen beginnen wel massaal op te rukken, dus ik denk dat de vlinderpopulatie zo wel een boost gaat krijgen. Ben terug geweest op de Huissensedijk, maar de Koninginnepage niet meer gezien.
Als het weer het toelaat gaan we morgen met camera, flitser, statief + ab naar de Gelderse Poort. Nog niet geweest dit jaar. Maar volgens waarneming.nl iig koninginnenpages en diverse soorten libellen. Waarschijnlijk allemaal veel te schuw voor een statief, maar we gaan het gewoon proberen.
Helaas is de kop van mijn Sherpa statief kapot gegaan. Nou ja, de kop... Meer het inwendige. Dit statief kon op twee manieren macro: Met de poten plat, zodat de camera op 10cm hoogte in alle standen te zetten is, of de camerabuis onder het statief plaatsen. (Dus ondersteboven, dan hangt hij) Maar om een of andere reden wil de buis niet meer in het gat. Met geen mogelijkheid. Het lijkt erop dat de "uit-val-beveiliging" (weet niet hoe dat heet, die zorgt ervoor dat als de camerabuis zijn einde mist, hij niet uit het gat kan vallen) blijft blokkeren. Ook al zit de buis er niet in. Heb dus nu een losse buis en een statief dat bij elkaar horen, maar op geen enkele manier samen willen werken.
Morgen dus maar eens een ander statief proberen. Heb ook nog een Manfrotto en een Velbon liggen, maar die kunnen niet op bovenstaande manieren gebruikt worden.
_-L'avenir est déja là
Ik gebruik eigenlijk helemaal geen statief. Tegen de tijd dat ik het ding in stelling heb is het insect in kwestie al zo ongeveer uitgestorven of schaterlachend vertrokken.
Voor laag bij de grond heb ik wel een aantal statieven. Meest veelzijdige daarvan is mijn Kenneth Benbo MkI van 1981, het meest eigenwijze statief dat je ooit zag. Daarnaast nog een XPROB55 van Manfrotto die ook helemaal plat kan.
Morgen maar weer eens een poging doen op wat insecten. Waarschijnlijk deze keer in Kamperhoek dat me de afgelopen veldtochten toch de meeste insecten opleverde al heb ik er wel eens meer libellen gezien.
en dat heeft er dan weer mee te maken dat er een enorme strook insectenrijk struikgewas weggemaaid is.
Het setje gaat andermaal zijn de A58 met de korte macrolenzen en de A77-2 met de langere macro's.
Voor laag bij de grond heb ik wel een aantal statieven. Meest veelzijdige daarvan is mijn Kenneth Benbo MkI van 1981, het meest eigenwijze statief dat je ooit zag. Daarnaast nog een XPROB55 van Manfrotto die ook helemaal plat kan.
Morgen maar weer eens een poging doen op wat insecten. Waarschijnlijk deze keer in Kamperhoek dat me de afgelopen veldtochten toch de meeste insecten opleverde al heb ik er wel eens meer libellen gezien.
en dat heeft er dan weer mee te maken dat er een enorme strook insectenrijk struikgewas weggemaaid is.
Het setje gaat andermaal zijn de A58 met de korte macrolenzen en de A77-2 met de langere macro's.
Vandaag kwam alleen de A77-2 in actie omdat de insecten vandaag vrij hoog zaten. Voor op de camera stond onder andere de Sigma 2.8/105mm waarmee ik een paar pyjamaschildwantsen wist te vereeuwigen. Een jaar of drie terug verschenen die aan de zuidoostkant van Oost Flevo'tjesland, inmiddels zitten ze ook aan de noordwestkant.
Graphosoma italicum by Ouwesok, on Flickr
Graphosoma italicum by Ouwesok, on Flickr
Een Benbo heb ik hier ook nog liggen. Mijn meest compacte tripod, alleen is de maximale hoogte geloof ik 1.20 of zo... Maar daarvan kan ik er drie meenemen in mijn rugzak, terwijl de meeste andere tripods niet eens in mijn rugzak passen...
En je hebt gelijk. Het gebruik van statieven is een soort zelfkastijding. Eerst zonder teveel te bewegen optuigen naast een insect, dan blijkt dat de poten toch verder in- of uitgeschoven moeten worden, en raakt één van de poten een takje dat tegen de plant waar je insect op zit aanligt. Het insect vliegt pesterig weg. Geen meters, gaat gewoon 10 cm verderop zitten -buiten het bereik van jou statief. En wel zo weinig dat er niets anders op zit dat we de boel maar gaan verhuizen. Helaas had je de verticale buis niet op de rem gezet, dus als de stelhandle loslaat, zakt je camera met geratel naar beneden, waarbij alle planten in de omtrek door gaat trillen.
Maar mijn beelden zijn scherper met statief. Lagere ISO, lagere sluitertijd... Alleen zeker nu met de erg onrustige ADHD libelles had een statief geen enkele zin.
Maar toch ééntje weten te strikken voor een poseersessie van zo'n 30 foto's, waarbij ik helaas wel in mijn korte broek in de brandnetels stond.:
Daarnaast vond ik tot afgelopen week het aantal juffers aan de lage kant. Ik heb vandaag vernomen dat er hard aan wordt gewerkt om de jufferstand naar een hoger niveau te tillen:
De Conchita Wurst onder de juffers:
Een chaotisch plaatje van een strekspin en een vlieg:
En het hoort niet om beesten niet geheel in beeld te brengen, maar die Strekspinnen hebben stiekum nog best een mooi achterlijf:
Deze foto's komen van de Gelderse Poort (tussen Babberich en Aerdt). Er zaten veel meer soorten libelles, maar op dit zogenaamde klompenpad wordt je toch wel enigszins beperkt. Je mag namelijk het pad niet af.... Dat kan ook vaak niet (water), maar alles wat vliegt gaat rustig 3 meter verderop zitten als ik eraan kom. Weet nog niet zo goed of ik dit nou een goede plek vind of niet...
En je hebt gelijk. Het gebruik van statieven is een soort zelfkastijding. Eerst zonder teveel te bewegen optuigen naast een insect, dan blijkt dat de poten toch verder in- of uitgeschoven moeten worden, en raakt één van de poten een takje dat tegen de plant waar je insect op zit aanligt. Het insect vliegt pesterig weg. Geen meters, gaat gewoon 10 cm verderop zitten -buiten het bereik van jou statief. En wel zo weinig dat er niets anders op zit dat we de boel maar gaan verhuizen. Helaas had je de verticale buis niet op de rem gezet, dus als de stelhandle loslaat, zakt je camera met geratel naar beneden, waarbij alle planten in de omtrek door gaat trillen.
Maar mijn beelden zijn scherper met statief. Lagere ISO, lagere sluitertijd... Alleen zeker nu met de erg onrustige ADHD libelles had een statief geen enkele zin.
Maar toch ééntje weten te strikken voor een poseersessie van zo'n 30 foto's, waarbij ik helaas wel in mijn korte broek in de brandnetels stond.:
Daarnaast vond ik tot afgelopen week het aantal juffers aan de lage kant. Ik heb vandaag vernomen dat er hard aan wordt gewerkt om de jufferstand naar een hoger niveau te tillen:
De Conchita Wurst onder de juffers:
Een chaotisch plaatje van een strekspin en een vlieg:
En het hoort niet om beesten niet geheel in beeld te brengen, maar die Strekspinnen hebben stiekum nog best een mooi achterlijf:
Deze foto's komen van de Gelderse Poort (tussen Babberich en Aerdt). Er zaten veel meer soorten libelles, maar op dit zogenaamde klompenpad wordt je toch wel enigszins beperkt. Je mag namelijk het pad niet af.... Dat kan ook vaak niet (water), maar alles wat vliegt gaat rustig 3 meter verderop zitten als ik eraan kom. Weet nog niet zo goed of ik dit nou een goede plek vind of niet...
_-L'avenir est déja là
Dat moet dan een andere Benbo zijn als die van mij die zo lomp is dat je hem zelfs niet eens aan je tas zou willen hangen. Het zeulen met het ding is een regelrechte kwelling, er is echter vanaf de grond tot zo'n 1.80 niet iets waar je niet bij zou kunnenquote:
Een Benbo heb ik hier ook nog liggen. Mijn meest compacte tripod, alleen is de maximale hoogte geloof ik 1.20 of zo... Maar daarvan kan ik er drie meenemen in mijn rugzak, terwijl de meeste andere tripods niet eens in mijn rugzak passen...
Ik was ooit in Fotografica Doesburg net te laat voor een Benbo MkV waar die MkI van mij nog een kleintje bij is en waar ik er nog maar één van heb gezien.
Ik zet hem voornamelijk in voor paddenstoelen en andere dingen die niet lopen en al helemaal niet vliegen, hier met de A6000 en een Komine 2.8/55mm macro.
Mooie setquote:En je hebt gelijk. Het gebruik van statieven is een soort zelfkastijding. Eerst zonder teveel te bewegen optuigen naast een insect, dan blijkt dat de poten toch verder in- of uitgeschoven moeten worden, en raakt één van de poten een takje dat tegen de plant waar je insect op zit aanligt. Het insect vliegt pesterig weg. Geen meters, gaat gewoon 10 cm verderop zitten -buiten het bereik van jou statief. En wel zo weinig dat er niets anders op zit dat we de boel maar gaan verhuizen. Helaas had je de verticale buis niet op de rem gezet, dus als de stelhandle loslaat, zakt je camera met geratel naar beneden, waarbij alle planten in de omtrek door gaat trillen.
Maar mijn beelden zijn scherper met statief. Lagere ISO, lagere sluitertijd... Alleen zeker nu met de erg onrustige ADHD libelles had een statief geen enkele zin.
Maar toch ééntje weten te strikken voor een poseersessie van zo'n 30 foto's, waarbij ik helaas wel in mijn korte broek in de brandnetels stond.:
[ afbeelding ]
Daarnaast vond ik tot afgelopen week het aantal juffers aan de lage kant. Ik heb vandaag vernomen dat er hard aan wordt gewerkt om de jufferstand naar een hoger niveau te tillen:
[ afbeelding ]
De Conchita Wurst onder de juffers:
[ afbeelding ]
Een chaotisch plaatje van een strekspin en een vlieg:
[ afbeelding ]
En het hoort niet om beesten niet geheel in beeld te brengen, maar die Strekspinnen hebben stiekum nog best een mooi achterlijf:
[ afbeelding ]
Deze foto's komen van de Gelderse Poort (tussen Babberich en Aerdt). Er zaten veel meer soorten libelles, maar op dit zogenaamde klompenpad wordt je toch wel enigszins beperkt. Je mag namelijk het pad niet af.... Dat kan ook vaak niet (water), maar alles wat vliegt gaat rustig 3 meter verderop zitten als ik eraan kom. Weet nog niet zo goed of ik dit nou een goede plek vind of niet...
Ik had vanmiddag eindelijk weer eens libellen in Kamperhoek waaronder een platbuik die voorzichtig man aan het worden is.
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Nog steeds is mijn libellenlens bij uitstek de kleine Sigma APO AF 5.6/180mm die in combi met de A77-2 echt je beste droom bij libellen is. Je kan er gewoon voor het oog mee fotograferen maar als het laag moet gaat het scherm boven op de camera en pak je die platbuik ongeveer vanaf kniehoogte. Doe je dat aan de gestrekte arm, dan heb je zomaar weer een halve meter gewonnen die je verder van het beestje verwijderd kunt blijven.
AF is vrij traag maar bijzonder trefzeker, vooral als je het geluk een handje helpt en tijdens het naderen van het insect de lens al 'in de buurt' zet waardoor ie maar een heel klein stukkie hoeft te focussen.
Voor het oog gaat ie gewoon op manualfocus wat dan weer als voordeel heeft dat ik middels de focuspeaking kan vaststellen of mijn scherptevlak een beetje gunstig ligt.
Als de libellen te kriebelig worden komt bij mijn mijn good old Tamron 572D uit de tas, zoomt tot 300mm en focust tot 90cm en kan ondanks cheap-ass gewoon met de macrolenzen meedoen. Op korte afstanden is ie best wel griezelig scherp.
die is er vanmiddag dus ook nog uit geweest maar dat komt allemaal nog
[ Bericht 1% gewijzigd door #ANONIEM op 19-05-2024 23:31:18 ]
@Ouwesok: Weer een griezelig scherpe foto! Jouw Flickr foto's zijn meestal 1024x1024 pixels, is dit een uitsnede, of heb je ze ook op 20+ megapixel? Dit zijn hele gave foto's om lekker in te zoomen op de hoge resolutie....
Voor mijzelf geldt dat ik de 24 megapixels meestal terugschroef tot 3000 x 2000 pixels (uitzonderingen daargelaten), maar als ICT-er met een eigen server (klinkt stoerder dan het is, het is een VPS van Leaseweb) sla ik ze gewoon op in één van onze domeinen... Redelijk onbeperkte ruimte...
Vandaag terug naar de Rijnstrangen tussen Babberich en Aerd. Was een dorpsfeest aan de gang in Babberich, om omdat de wind goed stond kon ik lekker schieten bij carnavals muziek. Met als hoogtepunt "Weet je wat ik zie als ik gedronken heb? Allemaal beestjes"
Eén stuk daar heet "het Rietmoeras", en daar stikte het idd van de beestjes. Veel rode libellen, platbuiken, en iets wat lijkt op paardenbijters, zal wel een glassnijder zijn. En ook Smaragdlibellen. Helaas heb ik in de drie uur dat ik er geweest ben weinig van dichtbij mogen aanschouwen. Ze gaan alleen zitten op plaatsen waar ik niet bij kan, en zijn erg schuw. De Smaragdlibellen rusten uit in het gras, maar die zie je nauwelijks. Geprobeerd om ze te volgen en dan te besluipen, maar daar trappen ze niet in.
De enige Smaragdlibel die ik te pakken kreeg, was al door een Rietkruisspin gepakt. Het lijkt een ongelijke strijd, maar deze libel was net bezig met zijn metamorphose tot libel.. En heeft het niet overleefd.
Deze spin heeft voor de komende maanden genoeg te eten.
Dan was er nog één platbuik zo aardig om niet weg te vliegen. Jammer van de beschadigde vleugel, maar op dat stuk wordt zoveel gevochten door libelles van allerlei pluimage dat er wel meer met beschadigingen zullen zijn.
De laatste is niet zo mooi, maar ik wilde zien hoe dichtbij ik mocht komen. Helaas gebruikt Nikon beeldstabilisatie via de lenzen, en heeft mijn macrolens dat niet. Ik vrees dat scherper alleen kan met bijvoorbeeld een monopod. Daar heb ik wel een goede van, maar die heeft geen quick release (alleen schroeven). Maar goed, het is het begin van het seizoen, en we moeten verbeterpunten houden...
Voor mijzelf geldt dat ik de 24 megapixels meestal terugschroef tot 3000 x 2000 pixels (uitzonderingen daargelaten), maar als ICT-er met een eigen server (klinkt stoerder dan het is, het is een VPS van Leaseweb) sla ik ze gewoon op in één van onze domeinen... Redelijk onbeperkte ruimte...
Vandaag terug naar de Rijnstrangen tussen Babberich en Aerd. Was een dorpsfeest aan de gang in Babberich, om omdat de wind goed stond kon ik lekker schieten bij carnavals muziek. Met als hoogtepunt "Weet je wat ik zie als ik gedronken heb? Allemaal beestjes"
Eén stuk daar heet "het Rietmoeras", en daar stikte het idd van de beestjes. Veel rode libellen, platbuiken, en iets wat lijkt op paardenbijters, zal wel een glassnijder zijn. En ook Smaragdlibellen. Helaas heb ik in de drie uur dat ik er geweest ben weinig van dichtbij mogen aanschouwen. Ze gaan alleen zitten op plaatsen waar ik niet bij kan, en zijn erg schuw. De Smaragdlibellen rusten uit in het gras, maar die zie je nauwelijks. Geprobeerd om ze te volgen en dan te besluipen, maar daar trappen ze niet in.
De enige Smaragdlibel die ik te pakken kreeg, was al door een Rietkruisspin gepakt. Het lijkt een ongelijke strijd, maar deze libel was net bezig met zijn metamorphose tot libel.. En heeft het niet overleefd.
Deze spin heeft voor de komende maanden genoeg te eten.
Dan was er nog één platbuik zo aardig om niet weg te vliegen. Jammer van de beschadigde vleugel, maar op dat stuk wordt zoveel gevochten door libelles van allerlei pluimage dat er wel meer met beschadigingen zullen zijn.
De laatste is niet zo mooi, maar ik wilde zien hoe dichtbij ik mocht komen. Helaas gebruikt Nikon beeldstabilisatie via de lenzen, en heeft mijn macrolens dat niet. Ik vrees dat scherper alleen kan met bijvoorbeeld een monopod. Daar heb ik wel een goede van, maar die heeft geen quick release (alleen schroeven). Maar goed, het is het begin van het seizoen, en we moeten verbeterpunten houden...
_-L'avenir est déja là
Om die plaatjes vierkant te krijgen is het steeds mijn streven om alleen de linker en rechterhelft eraf te snoeien. Indien noodzakelijk gaan we écht croppen.
De resolutie hou ik laag omdat flickr een kijkmedium is.
Ik proef een beetje de frustratie bij het libellenjagen die ik in het begin ook had en die ik nóg wel eens heb, vooral in het begin van het seizoen en ik het weer helemaal kwijt lijk.
Afgelopen rondje in Kamphoek was het ook weer het vertrouwde beeld van de start van het seizoen, je ziet van alles wegvliegen waarvan je niet eens het idee had dat het zo dicht bij je voeten zat. Dat kostte me vooral de nodige vroege glazenmakers.
De reden voor de vele wegvliegers (in Kamperhoek soms tientallen ineens) is heel eenvoudig: Ik loop veel te hard en val daarmee op.
Ik heb de neiging van alles te meten als ik libellen fotografeer. Als ik me helemaal suf kan fotograferen heeft mijn snelheid volgens de GPS ver onder de één kilometer per uur gelegen en dan merken die beesten inderdaad amper dat ik beweeg. Leven in slow motion.
Heb ik dan dat goeie tempo te pakken dan heb ik nog steeds wel een paar vluchtelingen maar blijft er ineens ook genoeg in het gras hangen om mee te kunnen spelen. Heb ik er eenmaal een in het vizier dan gaat alles wat nog op tempo leek er ook uit en beweeg ik zo traag mogelijk richting de libel, breng op ongeveer twee meter afstand al de camera in stelling (heel veel insecten schrikken als je ineens je camera optilt) en probeer mijn lens daar ergens te laten focussen zodat ik al lekker in de buurt zit en probeer een eerste schot met de camera aan het oog. Dat schot dient als bewijsmateriaal mocht het beestje alsnog wegvliegen.
Na dat eerste schot gaat het scherm in positie en blijf ik staan en gaat de camera naar voren en vooral naar onderen voor iets beters.
Het gras is ongeveer kniehoog, de libel zit halverwege en tegen tijd dat ik hem er goed voor heb is focussen een soort formaliteit. Hou ik me rustig dan kan ik bijna onbeperkt door blijven schieten, zelfs al is één plaatje al genoeg.
Met de A77-2 en de Sigma APO AF 5.6/180mm
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Deze zat wel heel beroerd in het licht maar na deze opname had ik in elk geval 'het loopje' weer terug
[ Bericht 2% gewijzigd door #ANONIEM op 20-05-2024 23:39:51 ]
De resolutie hou ik laag omdat flickr een kijkmedium is.
Ik proef een beetje de frustratie bij het libellenjagen die ik in het begin ook had en die ik nóg wel eens heb, vooral in het begin van het seizoen en ik het weer helemaal kwijt lijk.
Afgelopen rondje in Kamphoek was het ook weer het vertrouwde beeld van de start van het seizoen, je ziet van alles wegvliegen waarvan je niet eens het idee had dat het zo dicht bij je voeten zat. Dat kostte me vooral de nodige vroege glazenmakers.
De reden voor de vele wegvliegers (in Kamperhoek soms tientallen ineens) is heel eenvoudig: Ik loop veel te hard en val daarmee op.
Ik heb de neiging van alles te meten als ik libellen fotografeer. Als ik me helemaal suf kan fotograferen heeft mijn snelheid volgens de GPS ver onder de één kilometer per uur gelegen en dan merken die beesten inderdaad amper dat ik beweeg. Leven in slow motion.
Heb ik dan dat goeie tempo te pakken dan heb ik nog steeds wel een paar vluchtelingen maar blijft er ineens ook genoeg in het gras hangen om mee te kunnen spelen. Heb ik er eenmaal een in het vizier dan gaat alles wat nog op tempo leek er ook uit en beweeg ik zo traag mogelijk richting de libel, breng op ongeveer twee meter afstand al de camera in stelling (heel veel insecten schrikken als je ineens je camera optilt) en probeer mijn lens daar ergens te laten focussen zodat ik al lekker in de buurt zit en probeer een eerste schot met de camera aan het oog. Dat schot dient als bewijsmateriaal mocht het beestje alsnog wegvliegen.
Na dat eerste schot gaat het scherm in positie en blijf ik staan en gaat de camera naar voren en vooral naar onderen voor iets beters.
Het gras is ongeveer kniehoog, de libel zit halverwege en tegen tijd dat ik hem er goed voor heb is focussen een soort formaliteit. Hou ik me rustig dan kan ik bijna onbeperkt door blijven schieten, zelfs al is één plaatje al genoeg.
Met de A77-2 en de Sigma APO AF 5.6/180mm
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Deze zat wel heel beroerd in het licht maar na deze opname had ik in elk geval 'het loopje' weer terug
[ Bericht 2% gewijzigd door #ANONIEM op 20-05-2024 23:39:51 ]
Heel veel azuurjuffers gezien afgelopen weekend en zo aan de activiteit van een flink aantal azuurjuffers te zien worden het er alleen maar meer.
Voor juffers zet ik meestal de AF er even af. Middels de focuspeaking kan ik dan vrij nauwkeurig vaststellen of ik de goeie hoek te pakken heb en zoveel mogelijk juffer in de scherpte heb. De Sigma 2.8/105mm focust in zijn manualstand heerlijk met een enorme scherpstelring.
Liefde in het riet
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
Liefde in de struiken
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
En liefde in het gras
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
Voor juffers zet ik meestal de AF er even af. Middels de focuspeaking kan ik dan vrij nauwkeurig vaststellen of ik de goeie hoek te pakken heb en zoveel mogelijk juffer in de scherpte heb. De Sigma 2.8/105mm focust in zijn manualstand heerlijk met een enorme scherpstelring.
Liefde in het riet
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
Liefde in de struiken
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
En liefde in het gras
Coenagrion puella by Ouwesok, on Flickr
Klopt, frustratie is misschien net te negatief, maar het zit wel in die hoek. De libellen zijn nog schaars, en dus schuwer, en het aantal libellen per hectare zorgt er nou niet voor dat ik ze snel zie. (Ik zie ze over het hoofd)quote:
k proef een beetje de frustratie bij het libellenjagen die ik in het begin ook had en die ik nóg wel eens heb, vooral in het begin van het seizoen en ik het weer helemaal kwijt lijk.
Afgelopen rondje in Kamphoek was het ook weer het vertrouwde beeld van de start van het seizoen, je ziet van alles wegvliegen waarvan je niet eens het idee had dat het zo dicht bij je voeten zat. Dat kostte me vooral de nodige vroege glazenmakers.
De reden voor de vele wegvliegers (in Kamperhoek soms tientallen ineens) is heel eenvoudig: Ik loop veel te hard en val daarmee op.
Ik heb de neiging van alles te meten als ik libellen fotografeer. Als ik me helemaal suf kan fotograferen heeft mijn snelheid volgens de GPS ver onder de één kilometer per uur gelegen en dan merken die beesten inderdaad amper dat ik beweeg. Leven in slow motion.
Heb ik dan dat goeie tempo te pakken dan heb ik nog steeds wel een paar vluchtelingen maar blijft er ineens ook genoeg in het gras hangen om mee te kunnen spelen. Heb ik er eenmaal een in het vizier dan gaat alles wat nog op tempo leek er ook uit en beweeg ik zo traag mogelijk richting de libel, breng op ongeveer twee meter afstand al de camera in stelling (heel veel insecten schrikken als je ineens je camera optilt) en probeer mijn lens daar ergens te laten focussen zodat ik al lekker in de buurt zit en probeer een eerste schot met de camera aan het oog. Dat schot dient als bewijsmateriaal mocht het beestje alsnog wegvliegen.
Na dat eerste schot gaat het scherm in positie en blijf ik staan en gaat de camera naar voren en vooral naar onderen voor iets beters.
Het gras is ongeveer kniehoog, de libel zit halverwege en tegen tijd dat ik hem er goed voor heb is focussen een soort formaliteit. Hou ik me rustig dan kan ik bijna onbeperkt door blijven schieten, zelfs al is één plaatje al genoeg.
Mijn tactiek maandag was de opgevlogen libelle volgen met mijn ogen, en als hij geland is langzaam op zoek gaan. In mijn geval probeerde ik met name de smaragdlibellen voor de lens te krijgen, maar die groene kleur is extra lastig. Dan loop je er heel behoedzaam heen, maar ik zie ze gewoon niet. Tot je opeens iets ziet bewegen, en dan vliegt het weg. Ik weet uit ervaring dat ik tijdens het fotograferen mijzelf in een andere "kijkmodus" moet zetten, om beter te observeren. En daar moet ik kennelijk even inkomen...
Daarnaast sluip ik kennelijk te voorzichtig, want ik ben me dit jaar al drie keer rotgeschrokken van een fazant. Die beesten vluchten op het laatste moment weg met een hels kabaal, en zaten meestal heel dichtbij op het moment dat ze opeens wegvluchten. Misschien moet ik maar fazanten gaan fotograferen...
Helaas hebben we een probleempje. Ik fotografeer veel in de uiterwaarden bij mij om de hoek. Daar wordt normaliter 60-80% van wat ik hier post geschoten. En wilde dinsdag eens kijken of daar al libellen zaten, maar het liefelijke stroompje bij mijn stek wat normaal 1 meter breed en 10cm diep is (met veel riet), was veranderd in een woest kolkende stroom van 3 meter breed en zeker 50cm diep. De Rijn pompte de uiterwaarden vol met water. Verderop fietspad afgesloten ivm verwacht hoog water. Dat hebben we in 2021 ook gehad, Daarna -als het water weg is- duurt het maanden voor het weer een beetje opkomt. De eerste weken is het sowieso niet betreedbaar (te nat), maar alle vegetatie gaat er ook aan.... Hopelijk stopt de stijging van de rijn snel. Volgens Rijkswaterstaat is het hoogste punt gisteren in Lobith bereikt, ik weet niet hoe het terrein er nu bij ligt. (afgesloten) Maar ik ben bang dat de foto-stek-op-5-minuten-fietsen-van-mijn-huis wel eens een tijdje buiten gebruik kan zijn....
_-L'avenir est déja là
Herkenbaar, vooral in het begin van het seizoen zoals ik al eerder aangaf mis ik er heel veel.quote:
[..]
Klopt, frustratie is misschien net te negatief, maar het zit wel in die hoek. De libellen zijn nog schaars, en dus schuwer, en het aantal libellen per hectare zorgt er nou niet voor dat ik ze snel zie. (Ik zie ze over het hoofd)
Naarmate het seizoen vordert lukt het me weer steeds beter om uit te puzzelen waar de beestjes zich bij voorkeur ophouden en dan zie je er ineens steeds meer.
Smaragdlibellen zijn best lastig, vooral ook omdat ze vaak niet echt dat je zegt decoratief gaan zitten.quote:Mijn tactiek maandag was de opgevlogen libelle volgen met mijn ogen, en als hij geland is langzaam op zoek gaan. In mijn geval probeerde ik met name de smaragdlibellen voor de lens te krijgen, maar die groene kleur is extra lastig. Dan loop je er heel behoedzaam heen, maar ik zie ze gewoon niet. Tot je opeens iets ziet bewegen, en dan vliegt het weg. Ik weet uit ervaring dat ik tijdens het fotograferen mijzelf in een andere "kijkmodus" moet zetten, om beter te observeren. En daar moet ik kennelijk even inkomen...
Wat wel goed werkt bij smaragdlibellen is om ze in de vlucht te fotograferen als ze boven het water met hun soortgenoten aan het vechten zijn. Een smaragdlibel vliegt daarbij steeds een vrijwel identiek paadje en blijft op sommige punten even stil hangen en dan zijn ze goed te hebben. Lens op manual, dan is het goed te doen.
Hou wel rekening met de nodige missers en kijk of er mensen in de buurt zijn die het kunnen horen als je er één bijna hebt.
In jouw geval heeft dus de rivier een stuk van je gebied gemold.quote:Daarnaast sluip ik kennelijk te voorzichtig, want ik ben me dit jaar al drie keer rotgeschrokken van een fazant. Die beesten vluchten op het laatste moment weg met een hels kabaal, en zaten meestal heel dichtbij op het moment dat ze opeens wegvluchten. Misschien moet ik maar fazanten gaan fotograferen...
Helaas hebben we een probleempje. Ik fotografeer veel in de uiterwaarden bij mij om de hoek. Daar wordt normaliter 60-80% van wat ik hier post geschoten. En wilde dinsdag eens kijken of daar al libellen zaten, maar het liefelijke stroompje bij mijn stek wat normaal 1 meter breed en 10cm diep is (met veel riet), was veranderd in een woest kolkende stroom van 3 meter breed en zeker 50cm diep. De Rijn pompte de uiterwaarden vol met water. Verderop fietspad afgesloten ivm verwacht hoog water. Dat hebben we in 2021 ook gehad, Daarna -als het water weg is- duurt het maanden voor het weer een beetje opkomt. De eerste weken is het sowieso niet betreedbaar (te nat), maar alle vegetatie gaat er ook aan.... Hopelijk stopt de stijging van de rijn snel. Volgens Rijkswaterstaat is het hoogste punt gisteren in Lobith bereikt, ik weet niet hoe het terrein er nu bij ligt. (afgesloten) Maar ik ben bang dat de foto-stek-op-5-minuten-fietsen-van-mijn-huis wel eens een tijdje buiten gebruik kan zijn....
Ik kijk al een aantal jaren aan tegen mensen die om verschillende redenen de gebieden vernaggelen.
In Kamperhoek was dus een complete strook struikgewas weggemaaid met als gevolg nog maar de helft van de insecten.
In Harderbos ook zaagactiviteiten met hetzelfde gevolg. Het gebied kent echter ook iets nieuws, de meest insectenrijken stukken zijn om één of andere reden voorzien van bordjes met 'geen toegang'
. Gelukkig zitten er nog wat delen in dat gebied die naar verwachting ook wel de nodige beestjes huisvesten.In het Woldlakebos in de Weerribben heeft men ook gemeend alle lage begroeiing te moeten wegmaaien en net daar krioelde het over het algemeen van de libellen en andere beestjes.
Gelukkig blijft er nog wel wat over om mee te spelen.
Rondje van vorig weekend in Kamperhoek
Grote roodoogjuffer
Erythromma najas by Ouwesok, on Flickr
Platbuik
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Als ze zo zitten en ze vliegen op is het een kwestie van bewegingloos blijven staan. Meestal vliegen ze op om óf een mugje te vangen óf even een concurrent aan te vliegen. Ze hebben bepaalde voorkeurtakjes waar ze steeds terugkomen.
Nog een keer platbuik.
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Hangt ie eenmaal aan zo'n stengel dan kun je er voorzichtig omheen gaan draaien tot je hem goed in het licht hebt. Sluipen in superslowmo en je komt er heel dicht bij.
Weer eentje op de uitkijk
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Onderweg pakken we nog een vroege glazenmaker mee. na wat oefening zijn ze prima te vinden
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Een andere libel die inmiddels actief is in Kamperhoek en dat ook nog wel even blijft is de gewone oeverlibel. Kleuren als bij platbuiken: actieve mannetjes zijn blauw, de rest is geel waarbij sommigen eruit zien alsof ze van messing zijn.
Ze zijn iets schuwer dan platbuiken. Dezen maakten deel uit van een groepje dat in een paar omgezaagde bomen actief was. Bleef ik gewoon stil staan dan landden ze na verloop van tijd gewoon exact daar waar ik ze hebben wilde.
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Alles wederom met de A77-2 en de Sigma APO 5.6/180mm macro
Het blijft een aparte combinatie waarmee ik libellen te lijf ga. Van kort naar lang een serie macrolenzen met aan het op één na langste end dan weer die cheap-ass Tamron 572D 70-300mm met dat macroschuifje en zijn goedkope bouwkwaliteit.
Ieder jaar heb ik het idee dat ie gaat bezwijken en dat doet ie dus niet. Wat daarbij wel helpt is dat ik hem eigenlijk meest manual gebruik.
Welke lens ik precies gebruik heeft met een paar dingen te maken. Eén daarvan is de temperatuur, als het echt warm wordt zijn de libellen zo alert dat je er zelfs met 180mm niet meer bij komt (ik moet dan ongeveer een ruime meter hebben voor een goeie totale libel) en dan moet er iets langs op. Boven de 30 graden pak ik nog wel eens een 400mm en zelfs dan heb ik nog veel wegvliegers.
Soms bepaalt het landschap ook dat de libellen nogal ver weg zitten, ook dan komt regelmatig de 572D naar buiten.
Ik blijf me er nog steeds over verbazen hoe het ding gewoon met de macrolenzen mee kan doen, op de kortere afstanden performt ie waanzinnig goed.
Platbuik in nogal harde wind
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
je ziet ze bij harde wind met de vleugels manoeuvreren om te blijven zitten
Een iets uitgekookter platbuik die gewoon een stevig ding opzoekt om te zitten
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Zo zitten de meeste platbuiken graag, daarom altijd uitvinden waar dit soort stengels te vinden zijn
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
De wat versere exemplaren lijken nog niet te weten waar ze allemaal wél en vooral niet op moeten landen en die zie je dus nog wel eens bungelen met grasstengels die net iets te dun zijn of met rietpluimen waar ze nooit lang op zitten omdat de boel nogal heen en weer gaat als ze eenmaal zitten
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Ten opzichte van platbuiken en ook viervlekken zitten gewone oeverlibellen veel lager in de begroeiing. Deze heeft een goeie stevige stam te pakken
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Deze hangt aan een iets wankeler grasstengel
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Ieder jaar heb ik het idee dat ie gaat bezwijken en dat doet ie dus niet. Wat daarbij wel helpt is dat ik hem eigenlijk meest manual gebruik.
Welke lens ik precies gebruik heeft met een paar dingen te maken. Eén daarvan is de temperatuur, als het echt warm wordt zijn de libellen zo alert dat je er zelfs met 180mm niet meer bij komt (ik moet dan ongeveer een ruime meter hebben voor een goeie totale libel) en dan moet er iets langs op. Boven de 30 graden pak ik nog wel eens een 400mm en zelfs dan heb ik nog veel wegvliegers.
Soms bepaalt het landschap ook dat de libellen nogal ver weg zitten, ook dan komt regelmatig de 572D naar buiten.
Ik blijf me er nog steeds over verbazen hoe het ding gewoon met de macrolenzen mee kan doen, op de kortere afstanden performt ie waanzinnig goed.
Platbuik in nogal harde wind
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
je ziet ze bij harde wind met de vleugels manoeuvreren om te blijven zitten
Een iets uitgekookter platbuik die gewoon een stevig ding opzoekt om te zitten
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Zo zitten de meeste platbuiken graag, daarom altijd uitvinden waar dit soort stengels te vinden zijn
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
De wat versere exemplaren lijken nog niet te weten waar ze allemaal wél en vooral niet op moeten landen en die zie je dus nog wel eens bungelen met grasstengels die net iets te dun zijn of met rietpluimen waar ze nooit lang op zitten omdat de boel nogal heen en weer gaat als ze eenmaal zitten
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Libellula depressa by Ouwesok, on Flickr
Ten opzichte van platbuiken en ook viervlekken zitten gewone oeverlibellen veel lager in de begroeiing. Deze heeft een goeie stevige stam te pakken
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Deze hangt aan een iets wankeler grasstengel
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Orthetrum cancellatum by Ouwesok, on Flickr
Tering, waar haal je al die Libelle's vandaan..
Naast het feit dat het al twee weken niet echt fotografeer weer is (weinig zon, en de grindtegels waaien zowat uit het terras) is het net of op mijn gebruikelijke locaties alles een stap terug doet. Vlinders zijn kennelijk weer naar binnen gehaald: op die ene Page na zie ik momenteel erg weinig vlinders. Daarnaast is door het hoge water een gedeelte van mijn steks niet toegankelijk. De schade is beperkt, het is niet echt overstroomd zoals in juli 2021, dus als het water zakt (en dat gaat na vandaag gebeuren, begrijp ik) wordt het misschien nog wel wat. En Libelle's zie ik ook weinig. Zo weinig dat ze te schuw blijven. Vandaag ruim drie uur in de Rijnstrangen gezeten, en ik heb wel Libelle's gezien van grote afstand, maar meer dan dat ook niet. Volgens buienradar was het windkracht 2, maar ik geloof dat het bij ons met regelmaat tegen de 4 aanzat. Maar ja, is ook open terrein met dijken, zal daar altijd iets harder waaien. Toch kan ik van de ruim 300 foto's heel veel weggooien. Te klein in beeld, onscherp door de wind.... En ik heb de indruk dat bij hogere temperaturen beesten rustiger in de zon zitten. Dus nu niet.
Heb dus even niets te tonen, en dat is in juni een zeldzaamheid.
Wel iets ontdekt. Ik heb normaal een Nikon D7100 + Laowa macrolens bij me, en nu had ik ook een Sony HX50 compactcamera (30x zoom) bij me. Heb daar een stuk of wat libelle's op afstand mee gekiekt, en hoewel het resultaat nèt niet toonbaar is, kan ik -als ik me daar iets in bekwaam- wel goede foto's uitkrijgen...
Dit is met de Sony op drie meter afstand geschoten:
Geen wereldplaat en een uitsnede, maar toch. Ga de komende tijd die camera maar eens onder handbereik houden als ik op stap ga. (Wel erg lastig: geen zoeker, alles staat dus op auto onder het schieten,in de zon kan ik het scherm niet aflezen)
Naast het feit dat het al twee weken niet echt fotografeer weer is (weinig zon, en de grindtegels waaien zowat uit het terras) is het net of op mijn gebruikelijke locaties alles een stap terug doet. Vlinders zijn kennelijk weer naar binnen gehaald: op die ene Page na zie ik momenteel erg weinig vlinders. Daarnaast is door het hoge water een gedeelte van mijn steks niet toegankelijk. De schade is beperkt, het is niet echt overstroomd zoals in juli 2021, dus als het water zakt (en dat gaat na vandaag gebeuren, begrijp ik) wordt het misschien nog wel wat. En Libelle's zie ik ook weinig. Zo weinig dat ze te schuw blijven. Vandaag ruim drie uur in de Rijnstrangen gezeten, en ik heb wel Libelle's gezien van grote afstand, maar meer dan dat ook niet. Volgens buienradar was het windkracht 2, maar ik geloof dat het bij ons met regelmaat tegen de 4 aanzat. Maar ja, is ook open terrein met dijken, zal daar altijd iets harder waaien. Toch kan ik van de ruim 300 foto's heel veel weggooien. Te klein in beeld, onscherp door de wind.... En ik heb de indruk dat bij hogere temperaturen beesten rustiger in de zon zitten. Dus nu niet.
Heb dus even niets te tonen, en dat is in juni een zeldzaamheid.
Wel iets ontdekt. Ik heb normaal een Nikon D7100 + Laowa macrolens bij me, en nu had ik ook een Sony HX50 compactcamera (30x zoom) bij me. Heb daar een stuk of wat libelle's op afstand mee gekiekt, en hoewel het resultaat nèt niet toonbaar is, kan ik -als ik me daar iets in bekwaam- wel goede foto's uitkrijgen...
Dit is met de Sony op drie meter afstand geschoten:
Geen wereldplaat en een uitsnede, maar toch. Ga de komende tijd die camera maar eens onder handbereik houden als ik op stap ga. (Wel erg lastig: geen zoeker, alles staat dus op auto onder het schieten,in de zon kan ik het scherm niet aflezen)
_-L'avenir est déja là
Na jaren libellen fotograferen begin je ze een beetje te kennen en weet je ook dat áls er libellen zijn waar je ze kunt vinden.quote:
Tering, waar haal je al die Libelle's vandaan..
...
Heb dus even niets te tonen, en dat is in juni een zeldzaamheid.
Met de huidige weersituatie is het nogal lauw loenen qua libellenfotografie, de cut-off-temperatuur voor de voorjaarslibellen ligt bij een graad of achttien en wind en regen maakt het er niet beter op. Hopelijk binnenkort betere tijden en anders maar hopen op een goeie nazomer.
Ik zit weer in het vervelende stramien dat als ik tijd heb ik geen weer heb en als ik weer heb heb ik weer geen tijd, de zaken gaan voor de vleugeltjes zullen we maar zeggen.
Gelukkig heb ik die dagen dat er libellen waren best wel een aardige backlog bij elkaar geschoten dus verschijnen er hier zo af en toe nog wel de nodige plaatjes.
Af en toe is het wel leuk om met een wat lastiger setje tóch libellen te schieten, althans te proberen. Pak je dan je reguliere setje dan voel je je soort van ontketend.quote:Wel iets ontdekt. Ik heb normaal een Nikon D7100 + Laowa macrolens bij me, en nu had ik ook een Sony HX50 compactcamera (30x zoom) bij me. Heb daar een stuk of wat libelle's op afstand mee gekiekt, en hoewel het resultaat nèt niet toonbaar is, kan ik -als ik me daar iets in bekwaam- wel goede foto's uitkrijgen...
Dit is met de Sony op drie meter afstand geschoten:
[ afbeelding ]
Geen wereldplaat en een uitsnede, maar toch. Ga de komende tijd die camera maar eens onder handbereik houden als ik op stap ga. (Wel erg lastig: geen zoeker, alles staat dus op auto onder het schieten,in de zon kan ik het scherm niet aflezen)
Aan het eind geldt overigens dat het vrij irrelevant is waarmee je het plaatje hebt gemaakt maar meer dat je het hebt gemaakt. Het voordeel van specialistische spullen (bij elk specialisme) is dat het dingen makkelijker kan maken.
Mee eens, maar toch... De dure uitrusting (Nikon D7100 +Laowa 100mm f/2.8 2X Ultra-Macro + Nikon Speedlight SB-800) wordt minder leuk wanneer je met een camera van minder dan 400 EUR makkelijker (bijna net zo goede) resultaten haalt...quote:
[..]
Aan het eind geldt overigens dat het vrij irrelevant is waarmee je het plaatje hebt gemaakt maar meer dat je het hebt gemaakt. Het voordeel van specialistische spullen (bij elk specialisme) is dat het dingen makkelijker kan maken.
Een jaar of 15 geleden is het me ook overkomen. Ik had een DSLR, dure lens, maar ook een compact camera maatje borstzak van 100 euro. Raad eens met welke van de twee ik ooit een eerste prijs in een fotowedstrijd gehaald heb?
_-L'avenir est déja là
Dat heeft bij mij de lol er nog niet af kunnen halen. Het ene stimuleert juist het andere, na wat goeie resultaten uit een compact is er de motivatie om nog meer uit mijn grotemensenspullen te halen. De funfactor van het fotograferen met bijv. compactcamera's is bij mij niet kleiner dan wanneer ik met fullframe en een hele puike macro de rietkraag in duik.quote:
[..]
Mee eens, maar toch... De dure uitrusting (Nikon D7100 +Laowa 100mm f/2.8 2X Ultra-Macro + Nikon Speedlight SB-800) wordt minder leuk wanneer je met een camera van minder dan 400 EUR makkelijker (bijna net zo goede) resultaten haalt...
Een jaar of 15 geleden is het me ook overkomen. Ik had een DSLR, dure lens, maar ook een compact camera maatje borstzak van 100 euro. Raad eens met welke van de twee ik ooit een eerste prijs in een fotowedstrijd gehaald heb?
Geldt bij de kleine beestjes maar ook bijvoorbeeld met vogels. Parallel aan mijn snelle supertelezooms probeer ik zo af en toe met wat in goed Nederlands een dirt cheap setje heet, liefst met een lens van minstens een jaar of dertig oud vogeltjes te fotograferen. Lukt vaak met wat moeite en dat brengt voldoening en daarna nog een keer voldoening als ik die razendflitsende superzoom weer op een van de rappe camera's gebruik.
Dat gezegd, veel goedkoper dan die Tamron 572D vind je de lenzen eigenlijk nauwelijks en zodra ik voor libellen ga zit ie gegarandeerd in mijn tas.
Alweer even geleden in het Woldlakebos waar het in de lucht krioelde van de vroege glazenmakers.
De kunst is om ze te zien landen want hangend in de bomen vallen ze bijzonder slecht op. Een hele enkele keer vind je er per ongeluk één.
Ik had met die 572D exact de goeie boom te pakken waar er nogal wat waren gaan hangen om even uit te rusten. Tijdens dat hangen bewegen ze heel traag waardoor ze er steeds anders bij hangen.
Sta je eenmaal onder die boom, dan zie je er steeds meer hangen.
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Twee in één schot
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Alweer even geleden in het Woldlakebos waar het in de lucht krioelde van de vroege glazenmakers.
De kunst is om ze te zien landen want hangend in de bomen vallen ze bijzonder slecht op. Een hele enkele keer vind je er per ongeluk één.
Ik had met die 572D exact de goeie boom te pakken waar er nogal wat waren gaan hangen om even uit te rusten. Tijdens dat hangen bewegen ze heel traag waardoor ze er steeds anders bij hangen.
Sta je eenmaal onder die boom, dan zie je er steeds meer hangen.
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Twee in één schot
Aeshna isoceles by Ouwesok, on Flickr
Vandaag maar eens op waarneming.nl zitten kijken, maar het is idd een karig jaar. Zelfs die Konginnepage die ik vorige maand zag, is al meer dan 3 weken niet meer waargenomen in die omgeving... En ook van de meeste Libellesoorten erg weinig vermeldingen. Nou zal het ook wel zo zijn dat je je eerste waarnemingen van een soort wel meldt, en de rest niet. Maar ze zouden nu juist in opmars moeten zijn.
Vandaag een rondje Gendtse Waard gedaan, en ik moet zeggen dat het prettig weer was. Redelijk licht (niet erg zonnig, maar toch) en weinig wind.
Hoewel ik eigenlijk voor Libellen en Juffers ging, heb ik toch maar snel de camera gereed gemaakt toen ik deze Fraaie Schijnbok tegenkwam:
Daarna op Libellenjacht, wat me al weken slecht af gaat. Vrij snel hoorde ik iets fladderen. Laag bij de grond zat een Zuidelijke Glazenmaker, die me toestond 1 foto te maken voor ze wegvloog.
En hoewel ik de Juffers nou wel gehad heb, blijven de Houtpantserjuffers stiekum toch wel erg mooie beestjes...
Door Obsidentify als Gewone Houtpantserjuffer geindentificeerd.
Dan een naast familielid. Deze kon Obsidentify voor 30% identificeren als Gewone Houtpantserjuffer, Bij het opslaan werd me zelf gevraagd of ik niet stiekem selfies of foto's van huisdieren aan het maken was...
Toch zit Obsidentify er volgens mij naast, want volgens mij is dit een Tengere Houtpantserjuffer.
Dit is hetzelfde beest, en ik meende dat de Tengere Houtpantserjuffers een veel uitgebetener borststuk hadden (groter contrast tussen groen en geel):
Maar goed, ben verder erg blij met de app.
Dan de Libelles. Allereerst heb ik mijn eerste Bloedrode Heidelibelles waargenomen van dit jaar. Mooie beestjes, en tenminste niet zo schuw...
Die tweede is een kleintje (zit inderdaad op een prikkel van het prikkeldraad).
Vervolgens een moeilijke foto. Parende Oeverlibelles. Nauwelijks te benaderen, dus van iets te grote afstand, wat voor teveel scherptediepte zorgt..
Geldt ook wel een beetje voor de tweede foto...
De volgende doet een beetje moeilijk, en blijft achter een grasstengel zitten. En door de bramen is omlopen geen optie.
En hoe het soms komt? Ik weet het niet. Maar deze foto is veel scherper dan de meeste andere foto's. Gewoon f11, waar veel andere foto's op f16 of f22 gemaakt zijn... Hieronder een uitsnede op 100%
Vandaag een rondje Gendtse Waard gedaan, en ik moet zeggen dat het prettig weer was. Redelijk licht (niet erg zonnig, maar toch) en weinig wind.
Hoewel ik eigenlijk voor Libellen en Juffers ging, heb ik toch maar snel de camera gereed gemaakt toen ik deze Fraaie Schijnbok tegenkwam:
Daarna op Libellenjacht, wat me al weken slecht af gaat. Vrij snel hoorde ik iets fladderen. Laag bij de grond zat een Zuidelijke Glazenmaker, die me toestond 1 foto te maken voor ze wegvloog.
En hoewel ik de Juffers nou wel gehad heb, blijven de Houtpantserjuffers stiekum toch wel erg mooie beestjes...
Door Obsidentify als Gewone Houtpantserjuffer geindentificeerd.
Dan een naast familielid. Deze kon Obsidentify voor 30% identificeren als Gewone Houtpantserjuffer, Bij het opslaan werd me zelf gevraagd of ik niet stiekem selfies of foto's van huisdieren aan het maken was...
Toch zit Obsidentify er volgens mij naast, want volgens mij is dit een Tengere Houtpantserjuffer.
Dit is hetzelfde beest, en ik meende dat de Tengere Houtpantserjuffers een veel uitgebetener borststuk hadden (groter contrast tussen groen en geel):
Maar goed, ben verder erg blij met de app.
Dan de Libelles. Allereerst heb ik mijn eerste Bloedrode Heidelibelles waargenomen van dit jaar. Mooie beestjes, en tenminste niet zo schuw...
Die tweede is een kleintje (zit inderdaad op een prikkel van het prikkeldraad).
Vervolgens een moeilijke foto. Parende Oeverlibelles. Nauwelijks te benaderen, dus van iets te grote afstand, wat voor teveel scherptediepte zorgt..
Geldt ook wel een beetje voor de tweede foto...
De volgende doet een beetje moeilijk, en blijft achter een grasstengel zitten. En door de bramen is omlopen geen optie.
En hoe het soms komt? Ik weet het niet. Maar deze foto is veel scherper dan de meeste andere foto's. Gewoon f11, waar veel andere foto's op f16 of f22 gemaakt zijn... Hieronder een uitsnede op 100%
_-L'avenir est déja là
@Paddo toch nog een mooie opbrengst. Die schijnboktorren hebben weer hun eigen uitdagingen die vooral in de afmetingen van het beestje zitten.
Degenen die ik voor de lens heb gehad kreeg ik steevast op zeer warme dagen waarbij ze door de temperatuur helemaal hieperdepieper waren en over grote schermbloemigen heen en weer renden alvorens het luchtruim te kiezen (het klinkt alsof ze op diesel lopen).
Heidelibellen zijn de meest geschikte libellen om fraaie facetogen vast te leggen. De ogen lijken iets grover van opzet dan die van glazenmakers en korenbouten.
Helaas, ik moest werken vandaag en dus moet ik het met de backlog stellen en daaruit pak ik even een paar viervlekken waarvan ik er dit jaar naar verhouding minder zag dan andere jaren.
Wederom met de A77-2 met daarop good old Tamron 572D
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Viervlekken kunnen zowel hangen, zoals glazenmakers of rechtop op een takje zitten zoals heidelibellen
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Degenen die ik voor de lens heb gehad kreeg ik steevast op zeer warme dagen waarbij ze door de temperatuur helemaal hieperdepieper waren en over grote schermbloemigen heen en weer renden alvorens het luchtruim te kiezen (het klinkt alsof ze op diesel lopen).
Heidelibellen zijn de meest geschikte libellen om fraaie facetogen vast te leggen. De ogen lijken iets grover van opzet dan die van glazenmakers en korenbouten.
Helaas, ik moest werken vandaag en dus moet ik het met de backlog stellen en daaruit pak ik even een paar viervlekken waarvan ik er dit jaar naar verhouding minder zag dan andere jaren.
Wederom met de A77-2 met daarop good old Tamron 572D
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Viervlekken kunnen zowel hangen, zoals glazenmakers of rechtop op een takje zitten zoals heidelibellen
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Libellula quadrimaculata by Ouwesok, on Flickr
Afgelopen zondag in het Woldlakebos heel veel libellen zien vliegen en eigenlijk maar een paar zien zitten waarfvan er dan ook nog de meesten al weg waren voor ik goed en wel een poging kon doen.
qua insectenstand wél zorgelijk dat er naast die libellen eigenlijk amper insecten waren. Met een nette temperatuur in juni verwacht je eigenlijk dat je in een veengebied als de Weerribben compleet overhoop wordt gestoken, alleen al door de muggen en dat viel eik wat tegen
Bij eentje die wél bleef zitten waagde ik het er eens op. Op veilige afstand kwam de A58 naar buiten met daarop de Sony 2.8/50mm macro en dan maar eens kijken hoe dicht ik bij deze bruine korenbout kan komen.
Vanuit de afstanden die ik met de 180mm aan kan houden krijg je ongeveer dit
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
De A58 gaat naar heuphoogte en ik ga er voorzichtig dichterbij, hou daarbij de libel goed in de smiezen, meestal merk je het wel als ie je in de peiling heeft.
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Het lopen is nu klaar, nu gaan we met armen werken en pakken nog wat extra
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
camera weer iets achteruit en dan het zijaanzicht
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Voorzichtig loop ik om de libel heen om het uit een andere hoek te proberen
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Ook hier weer met de armen de camera dichter bij het beestje brengen dat best even een raar gezicht voor me blijkt te willen trekken
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Nog iets verder draaien geeft onderstaand
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Dan nog de enige hoek die overblijft, van boven. Voor de uitdaging gebruik ik deze keer de zoeker in plaats van het display zodat mijn hoofd mee naar voren moet
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Altijd een leuk oefeningetje
qua insectenstand wél zorgelijk dat er naast die libellen eigenlijk amper insecten waren. Met een nette temperatuur in juni verwacht je eigenlijk dat je in een veengebied als de Weerribben compleet overhoop wordt gestoken, alleen al door de muggen en dat viel eik wat tegen
Bij eentje die wél bleef zitten waagde ik het er eens op. Op veilige afstand kwam de A58 naar buiten met daarop de Sony 2.8/50mm macro en dan maar eens kijken hoe dicht ik bij deze bruine korenbout kan komen.
Vanuit de afstanden die ik met de 180mm aan kan houden krijg je ongeveer dit
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
De A58 gaat naar heuphoogte en ik ga er voorzichtig dichterbij, hou daarbij de libel goed in de smiezen, meestal merk je het wel als ie je in de peiling heeft.
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Het lopen is nu klaar, nu gaan we met armen werken en pakken nog wat extra
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
camera weer iets achteruit en dan het zijaanzicht
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Voorzichtig loop ik om de libel heen om het uit een andere hoek te proberen
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Ook hier weer met de armen de camera dichter bij het beestje brengen dat best even een raar gezicht voor me blijkt te willen trekken
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Nog iets verder draaien geeft onderstaand
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Dan nog de enige hoek die overblijft, van boven. Voor de uitdaging gebruik ik deze keer de zoeker in plaats van het display zodat mijn hoofd mee naar voren moet
Libellula fulva by Ouwesok, on Flickr
Altijd een leuk oefeningetje
Tijdje niet gepost, zat in Zwitserland in de Alpen, heel veel wandelen, maar zonder macrolens. En dat weten die beesten, hè?
Er is een soort onderlinge afspraak kennelijk dat ze zich alleen laten zien als ik geen macrolens bij me heb. Dit is de derde keer dit jaar dat ik ze onbewust tegen het lijf loop. Moet er wel bij zeggen door het speuren naar die beesten de afgelopen jaren, heb ik een soort radar dat ik ze op 20 meter afstand herken aan hun opvallende grootte en stuntelig gefladder (zijn erg grote vlinders)
Onderstaande foto is boven de 1800 meter gemaakt op de route naar de "Bluemlisalp Hut" vanaf Kandersteg:
Ter vergelijking: onderstaande foto is twintig minuten later gemaakt. Ik kijk hier achteruit naar het dal, en de foto is net onder de bosjes 80 meter lager gemaakt. (hoogte vertekent nogal, je ziet rechtsonder op een paadje (het pad waar ik vanaf kwam) als je heel goed kijkt nog mensen lopen. (wel eerst klikken voor vergroten)
Er is een soort onderlinge afspraak kennelijk dat ze zich alleen laten zien als ik geen macrolens bij me heb. Dit is de derde keer dit jaar dat ik ze onbewust tegen het lijf loop. Moet er wel bij zeggen door het speuren naar die beesten de afgelopen jaren, heb ik een soort radar dat ik ze op 20 meter afstand herken aan hun opvallende grootte en stuntelig gefladder (zijn erg grote vlinders)
Onderstaande foto is boven de 1800 meter gemaakt op de route naar de "Bluemlisalp Hut" vanaf Kandersteg:
Ter vergelijking: onderstaande foto is twintig minuten later gemaakt. Ik kijk hier achteruit naar het dal, en de foto is net onder de bosjes 80 meter lager gemaakt. (hoogte vertekent nogal, je ziet rechtsonder op een paadje (het pad waar ik vanaf kwam) als je heel goed kijkt nog mensen lopen. (wel eerst klikken voor vergroten)
_-L'avenir est déja là
Dat gedrag van insecten is wel herkenbaarquote:
Tijdje niet gepost, zat in Zwitserland in de Alpen, heel veel wandelen, maar zonder macrolens. En dat weten die beesten, hè?
Er is een soort onderlinge afspraak kennelijk dat ze zich alleen laten zien als ik geen macrolens bij me heb. Dit is de derde keer dit jaar dat ik ze onbewust tegen het lijf loop. Moet er wel bij zeggen door het speuren naar die beesten de afgelopen jaren, heb ik een soort radar dat ik ze op 20 meter afstand herken aan hun opvallende grootte en stuntelig gefladder (zijn erg grote vlinders)
Onderstaande foto is boven de 1800 meter gemaakt op de route naar de "Bluemlisalp Hut" vanaf Kandersteg:
[ afbeelding ]
Ter vergelijking: onderstaande foto is twintig minuten later gemaakt. Ik kijk hier achteruit naar het dal, en de foto is net onder de bosjes 80 meter lager gemaakt. (hoogte vertekent nogal, je ziet rechtsonder op een paadje (het pad waar ik vanaf kwam) als je heel goed kijkt nog mensen lopen. (wel eerst klikken voor vergroten)
[ afbeelding ]
Tijdens het grasmaaien zag ik constant vlinders op m'n vlinderstruik.
Toen ik na het grasmaaien de camera erbij had, was er geen vlinder meer te bekennen.
Ze weten het, die schobbejakkenquote:
Tijdje niet gepost, zat in Zwitserland in de Alpen, heel veel wandelen, maar zonder macrolens. En dat weten die beesten, hè?
Een van de ergste gevallen had ik ooit op een zeer warme dag in de Weerribben. Helemaal voorbereid met de APO Macro 400mm kon ik ze van grote afstand hebben.
De libellen leken het vuile spel door te hebben en gingen allemaal eensgezind met de rug naar me toe zitten, zodanig dat de voorkant gericht stond op een kant waar ik zelfs met die lange tele nog niet bij kon
De laatste tijd heb ik ook weinig insecten kunnen fotograferen. Waar het er weer voor was had ik geen tijd en aangezien de stukjes zomer steeds in de werkweek vallen was er op het moment dat ik tijd had een overvloed aan wind en regen en een tekort aan temperatuur.
Een nieuwe Vivaldi zou dit jaar moeten toeslaan met alleen Herfst
Waarschijnlijk herkenden de diverse insecten die zich aan de bloemen tegoed deden mijn Canon FD 3.5/50mm Macro niet als een macrolens.
Toch weer een keer een insect te pakken
Helophilus pendulus by Ouwesok, on Flickr
Toch weer een keer een insect te pakken
Helophilus pendulus by Ouwesok, on Flickr
Het geluid van het lensdopje.....quote:
[..]
Dat gedrag van insecten is wel herkenbaar
Tijdens het grasmaaien zag ik constant vlinders op m'n vlinderstruik.
Toen ik na het grasmaaien de camera erbij had, was er geen vlinder meer te bekennen.
Naast het matige weer zie ik hier heel erg weinig libelles. En maar twee soorten: oeverlibelles en bloedrode heidelibelles. Geen platbuiken, paardenbijters, viervlekken...quote:
[..]
De laatste tijd heb ik ook weinig insecten kunnen fotograferen. Waar het er weer voor was had ik geen tijd en aangezien de stukjes zomer steeds in de werkweek vallen was er op het moment dat ik tijd had een overvloed aan wind en regen en een tekort aan temperatuur.
Overigens heeft Zwitserland me wel aan het denken gezet. Die Nikon met 18-108 mm is eigenlijk te zwaar om 8 uur om je nek te hebben bij een wandeltocht op hoogte. Daarnaast heb ik een licht tot matige vorm van hoogtevrees (die ik welliswaar graag mag tarten), maar evenwichttechnisch is dan meer dan een kilo camera om je nek niet handig. Je hebt standaard de camera met één hand vast tegen bungelen, en eigenlijk wil je beide handen vrij hebben voor evenwicht. Ook de hoeveelheid ruimte in de rugzak die je ervoor reserveert is gewoon bijna een kwart van het grote vak. Dus ik wilde een goedkope systeemcamera. Ik gebruik (zeker in de alpen) een uv en/of polarisatiefilter, en dat kan niet met een compact camera. Mjin compactcamera heeft niet eens een zoeker, en die moet wel op de Nikon D7100-vervanger. Ook schiet ik graag raw voor de betere mogelijkheden tot nabewerking (14 bit ipv 8)
Voor macro blijk ik de D7100 gebruiken, het is meer voor de landschapsfoto's tijdens vakanties en dergelijke. Na een lijstje opgesteld te hebben met betaalbare en goede systeemcamera's ben ik uitgekomen bij de A6000 van Sony. Kon ik voor 300 euro overnemen. En ik weet van jou dat die ook nog eens bruikbaar is voor macro.
Heb 'em nu zes dagen en ondertussen wat getest, maar tering! Hoewel de kitlens niet zo denderend is (zei iemand chromatische abberratie?) levert de A6000 met de standaard instellingen een veel schoner beeld dan de D7100. Minder artifacts, minder ruis. Wel een overdreven groenweergave (valt echt op als je identieke foto's van beide camera's naast elkaar legt), maar mijn RAW converter lost dat wel op. Enige minpuntje: de chromatische abberratie wordt ook niet wazig, maar zeer scherp vastgelegd. Misschien tzt eens kijken voor een andere lens.
Of omgekeerd: Op Ali zijn adapters te koop voor minder dan 10 euro om je Nikon F mount lenzen op een Sony te gebruiken.. Dat zijn domme adapters (zelfs diafragma doet het niet meer), maar voor de macro lens (met een stelring voor diafragma) maakt dat niet uit.
_-L'avenir est déja là
Die standaardzoom van de A6000 heb ik ook. Ik heb er geen chromatische fouten mee maar ik moet zeggen dat ik hem eigenlijk nauwelijks gebruik. Je zou die op termijn kunnen vervangen door een wat betere standaardzoom, Sony heeft er de nodige.quote:
[..]
Het geluid van het lensdopje.....
Overigens heeft Zwitserland me wel aan het denken gezet. Die Nikon met 18-108 mm is eigenlijk te zwaar om 8 uur om je nek te hebben bij een wandeltocht op hoogte. Daarnaast heb ik een licht tot matige vorm van hoogtevrees (die ik welliswaar graag mag tarten), maar evenwichttechnisch is dan meer dan een kilo camera om je nek niet handig. Je hebt standaard de camera met één hand vast tegen bungelen, en eigenlijk wil je beide handen vrij hebben voor evenwicht. Ook de hoeveelheid ruimte in de rugzak die je ervoor reserveert is gewoon bijna een kwart van het grote vak. Dus ik wilde een goedkope systeemcamera. Ik gebruik (zeker in de alpen) een uv en/of polarisatiefilter, en dat kan niet met een compact camera. Mjin compactcamera heeft niet eens een zoeker, en die moet wel op de Nikon D7100-vervanger. Ook schiet ik graag raw voor de betere mogelijkheden tot nabewerking (14 bit ipv 8)
Voor macro blijk ik de D7100 gebruiken, het is meer voor de landschapsfoto's tijdens vakanties en dergelijke. Na een lijstje opgesteld te hebben met betaalbare en goede systeemcamera's ben ik uitgekomen bij de A6000 van Sony. Kon ik voor 300 euro overnemen. En ik weet van jou dat die ook nog eens bruikbaar is voor macro.
Heb 'em nu zes dagen en ondertussen wat getest, maar tering! Hoewel de kitlens niet zo denderend is (zei iemand chromatische abberratie?) levert de A6000 met de standaard instellingen een veel schoner beeld dan de D7100. Minder artifacts, minder ruis. Wel een overdreven groenweergave (valt echt op als je identieke foto's van beide camera's naast elkaar legt), maar mijn RAW converter lost dat wel op. Enige minpuntje: de chromatische abberratie wordt ook niet wazig, maar zeer scherp vastgelegd. Misschien tzt eens kijken voor een andere lens.
Of omgekeerd: Op Ali zijn adapters te koop voor minder dan 10 euro om je Nikon F mount lenzen op een Sony te gebruiken.. Dat zijn domme adapters (zelfs diafragma doet het niet meer), maar voor de macro lens (met een stelring voor diafragma) maakt dat niet uit.
Als je die macrolens die je nu op Nikon gebruikt op die A6000 adaptert ga je een sprong naar voren maken. Met een EVF kun je namelijk gewoon gediafragmeerd scherpstellen met daarbij focus peaking en de mogelijkheid om je zoekerbeeld tien keer te vergroten voor heel nauwkeurig scherpstellen. Maakt het leven bij het macro'en beduidend aangenamer.
Dat inzoomen om scherp te stellen heb ik al gezien. Dat is echt geweldig.quote:
[..]
Die standaardzoom van de A6000 heb ik ook. Ik heb er geen chromatische fouten mee maar ik moet zeggen dat ik hem eigenlijk nauwelijks gebruik. Je zou die op termijn kunnen vervangen door een wat betere standaardzoom, Sony heeft er de nodige.
Als je die macrolens die je nu op Nikon gebruikt op die A6000 adaptert ga je een sprong naar voren maken. Met een EVF kun je namelijk gewoon gediafragmeerd scherpstellen met daarbij focus peaking en de mogelijkheid om je zoekerbeeld tien keer te vergroten voor heel nauwkeurig scherpstellen. Maakt het leven bij het macro'en beduidend aangenamer.
En mocht je de lens ooit gaan gebruiken... Zie hieronder:
Links een uitsnede uit een 24mm foto (24M) van de Sony A6000, rechts idem van de Nikon D7100. Beiden op auto, en beiden als JPG (dus de camera heeft al beeldoptimalisatie gedaan)
Het valt op dat de Sony een veel schoner beeld oplevert, maar vermoedelijk (hoop ik) veroorzaakt de lens een blauwe lijn die er niet is, en de beeldoptimalisatie verscherpt die ook nog eens. (Beide uitsnedes zijn ongeveer 320x200 pixels, uit een beeld van 6000x4000, maar dit is wel de 100% weergave)
_-L'avenir est déja là
Einduluk vanmiddag even tijd voor de natuur en dus naar de Weerribben. Met verzengende hitte in een veengebied gaan lopen is een afrader kan ik je zeggen.
Toch een aantal plaatjes weten te scoren, meest heidelibellen. De lage setup kwam er ook nog even uit toen ik in de begroeiing een wespenspin ontdekte
Argiope bruennichi by Ouwesok, on Flickr
Sony A58 met Sony 2.8/50mm macro
Toch een aantal plaatjes weten te scoren, meest heidelibellen. De lage setup kwam er ook nog even uit toen ik in de begroeiing een wespenspin ontdekte
Argiope bruennichi by Ouwesok, on Flickr
Sony A58 met Sony 2.8/50mm macro
Vrijdagmiddag in die dampend hete Weerribben zie ik een sprinkhaan tegen een stengel landen. In mijn handen die 572D die tussen het hoge gras best lastig fotografeert.
Chorthippus biguttulus-groep by Ouwesok, on Flickr
Veldsprinkhanen zijn overigens vrij lastig te determineren, deze bigittulus kan iets van drie soorten zijn die onderling vrijwel niet te onderscheiden zijn.
Chorthippus biguttulus-groep by Ouwesok, on Flickr
Veldsprinkhanen zijn overigens vrij lastig te determineren, deze bigittulus kan iets van drie soorten zijn die onderling vrijwel niet te onderscheiden zijn.
Donderdag was de adapter binnen om Nikon lenzen op de Sony A6000 te zetten. Ik was benieuwd. Na werktijd, 's avonds, naar een stek in de buurt geweest. Ter plekke bleek dat ik niet kon fotograferen, maar dat was snel opgelost met "Fotograferen zonder lens" aanzetten. Het rare was alleen dat ik met de Sony lens met het half indrukken van de sluiter een scherpstel-vergroting gepresenteerd kreeg, en met de macrolens niet. Als ik er (via het menu) één uitlokte, kreeg ik de mededeling dat ik eerst een lens moest bevestigen....
Zonder scherpstel-vergroting een foto of 60 gemaakt in shutterspeed priority, met auto-iso. (Diafragma op de lens kan de Sony toch niet lezen). Tot mijn positieve verbazing koos de camera vaak voor ISO 100, en soms was het nog overbelicht ook! Dat red mijn Nikon niet. Maar niets was scherp. Foto's waren voor het gemak allemaal 1/125, en op de Nikon is dat vaak voldoende.
Vandaag via perplexity.ai (wat een geweldige zoekmachine!) besloten mijn firmware te updaten, en de scherpstel-vergroting aan een functietoets toe te wijzen. En weer naar de stek in de buurt. Ik ben zowat het water in gelazerd (zat achter libellen aan), omdat je bijna misselijk wordt van de schokkerig vertraagde zoeker. Als je daar gebukt door kijkt, raak je als je niet stabiel staat makkelijk uit evenwicht, omdat je je eigen beweging met vertraging ziet.
Daarnaast is de oplossing van perplexity (aan een toets toewijzen) een beetje matig. Want de Sony wil bevestiging. Je moet op het knopje in de cirkel drukken nadat je op de functietoets gedrukt hebt, om scherpstelvergroting in te schakelen. Een extra toets, die niet in de buurt van de sluiter zit. Omdat de scherpstelvergroting best wel een forse vergroting is, en je door deze actie je gezicht van de camera moet halen, heb je vaak geen idee waar je naar zit te kijken als je de vergroting ziet.
Van de 120 foto's was wederom niets scherp. Ik vermoed grotendeels bewegingsonscherpte, want ik had niet gezien dat na de firmware-update de sluitertijd op slechts 1/60 sec was blijven staan. Maar deze combinatie heeft ook een serieus ander probleem: Op de Nikon gaat tijdens het scherpstellen het diafragma volledig open, zodat je precies kan zien waar de scherptediepte zit. Dat zou ik op de Sony ook wel kunnen doen, maar dat moet dan handmatig door de diafragma ring te draaien, en dat wil je niet doen als je net lekker "in focus" bent.
Daarnaast heb ik de indruk -maar dat weet ik niet zeker- dat deze camera een andere afstand tussen lens(laowa 100mm f/2.8 2x ultra-macro) en sensor heeft dan de Nikon D7100. Het lijkt erop dat ik veel dichterbij moet komen om scherp te stellen, soms wel binnen de tien centimeter. Dan was 24.7 cm op de Nikon. En ik vind de scherptediepte -even getest met een distel- op F16 erg laag. Die zit op 2-4 mm, wat imho 8-12mm zou moeten zijn.
Ik ga het vandeweek nog wel een keer proberen, want op 1/60 zal bewegingsonscherpte ook een grote rol spelen (ook al gebruikte ik een monopod). Voor de zekerheid richting de 1/250, dan maar ISO320 oid...
Zonder scherpstel-vergroting een foto of 60 gemaakt in shutterspeed priority, met auto-iso. (Diafragma op de lens kan de Sony toch niet lezen). Tot mijn positieve verbazing koos de camera vaak voor ISO 100, en soms was het nog overbelicht ook! Dat red mijn Nikon niet. Maar niets was scherp. Foto's waren voor het gemak allemaal 1/125, en op de Nikon is dat vaak voldoende.
Vandaag via perplexity.ai (wat een geweldige zoekmachine!) besloten mijn firmware te updaten, en de scherpstel-vergroting aan een functietoets toe te wijzen. En weer naar de stek in de buurt. Ik ben zowat het water in gelazerd (zat achter libellen aan), omdat je bijna misselijk wordt van de schokkerig vertraagde zoeker. Als je daar gebukt door kijkt, raak je als je niet stabiel staat makkelijk uit evenwicht, omdat je je eigen beweging met vertraging ziet.
Daarnaast is de oplossing van perplexity (aan een toets toewijzen) een beetje matig. Want de Sony wil bevestiging. Je moet op het knopje in de cirkel drukken nadat je op de functietoets gedrukt hebt, om scherpstelvergroting in te schakelen. Een extra toets, die niet in de buurt van de sluiter zit. Omdat de scherpstelvergroting best wel een forse vergroting is, en je door deze actie je gezicht van de camera moet halen, heb je vaak geen idee waar je naar zit te kijken als je de vergroting ziet.
Van de 120 foto's was wederom niets scherp. Ik vermoed grotendeels bewegingsonscherpte, want ik had niet gezien dat na de firmware-update de sluitertijd op slechts 1/60 sec was blijven staan. Maar deze combinatie heeft ook een serieus ander probleem: Op de Nikon gaat tijdens het scherpstellen het diafragma volledig open, zodat je precies kan zien waar de scherptediepte zit. Dat zou ik op de Sony ook wel kunnen doen, maar dat moet dan handmatig door de diafragma ring te draaien, en dat wil je niet doen als je net lekker "in focus" bent.
Daarnaast heb ik de indruk -maar dat weet ik niet zeker- dat deze camera een andere afstand tussen lens(laowa 100mm f/2.8 2x ultra-macro) en sensor heeft dan de Nikon D7100. Het lijkt erop dat ik veel dichterbij moet komen om scherp te stellen, soms wel binnen de tien centimeter. Dan was 24.7 cm op de Nikon. En ik vind de scherptediepte -even getest met een distel- op F16 erg laag. Die zit op 2-4 mm, wat imho 8-12mm zou moeten zijn.
Ik ga het vandeweek nog wel een keer proberen, want op 1/60 zal bewegingsonscherpte ook een grote rol spelen (ook al gebruikte ik een monopod). Voor de zekerheid richting de 1/250, dan maar ISO320 oid...
_-L'avenir est déja là
Een EVF ten opzichte van een spiegelreflex moet je even aan wennen, komt in het begin inderdaad wat wiebelig over. Ik kan je uit ervaring vertellen dat dat vrij snel went.quote:
Donderdag was de adapter binnen om Nikon lenzen op de Sony A6000 te zetten. Ik was benieuwd. Na werktijd, 's avonds, naar een stek in de buurt geweest. Ter plekke bleek dat ik niet kon fotograferen, maar dat was snel opgelost met "Fotograferen zonder lens" aanzetten. Het rare was alleen dat ik met de Sony lens met het half indrukken van de sluiter een scherpstel-vergroting gepresenteerd kreeg, en met de macrolens niet. Als ik er (via het menu) één uitlokte, kreeg ik de mededeling dat ik eerst een lens moest bevestigen....
Zonder scherpstel-vergroting een foto of 60 gemaakt in shutterspeed priority, met auto-iso. (Diafragma op de lens kan de Sony toch niet lezen). Tot mijn positieve verbazing koos de camera vaak voor ISO 100, en soms was het nog overbelicht ook! Dat red mijn Nikon niet. Maar niets was scherp. Foto's waren voor het gemak allemaal 1/125, en op de Nikon is dat vaak voldoende.
Vandaag via perplexity.ai (wat een geweldige zoekmachine!) besloten mijn firmware te updaten, en de scherpstel-vergroting aan een functietoets toe te wijzen. En weer naar de stek in de buurt. Ik ben zowat het water in gelazerd (zat achter libellen aan), omdat je bijna misselijk wordt van de schokkerig vertraagde zoeker. Als je daar gebukt door kijkt, raak je als je niet stabiel staat makkelijk uit evenwicht, omdat je je eigen beweging met vertraging ziet.
Daarnaast is de oplossing van perplexity (aan een toets toewijzen) een beetje matig. Want de Sony wil bevestiging. Je moet op het knopje in de cirkel drukken nadat je op de functietoets gedrukt hebt, om scherpstelvergroting in te schakelen. Een extra toets, die niet in de buurt van de sluiter zit. Omdat de scherpstelvergroting best wel een forse vergroting is, en je door deze actie je gezicht van de camera moet halen, heb je vaak geen idee waar je naar zit te kijken als je de vergroting ziet.
Van de 120 foto's was wederom niets scherp. Ik vermoed grotendeels bewegingsonscherpte, want ik had niet gezien dat na de firmware-update de sluitertijd op slechts 1/60 sec was blijven staan. Maar deze combinatie heeft ook een serieus ander probleem: Op de Nikon gaat tijdens het scherpstellen het diafragma volledig open, zodat je precies kan zien waar de scherptediepte zit. Dat zou ik op de Sony ook wel kunnen doen, maar dat moet dan handmatig door de diafragma ring te draaien, en dat wil je niet doen als je net lekker "in focus" bent.
Daarnaast heb ik de indruk -maar dat weet ik niet zeker- dat deze camera een andere afstand tussen lens(laowa 100mm f/2.8 2x ultra-macro) en sensor heeft dan de Nikon D7100. Het lijkt erop dat ik veel dichterbij moet komen om scherp te stellen, soms wel binnen de tien centimeter. Dan was 24.7 cm op de Nikon. En ik vind de scherptediepte -even getest met een distel- op F16 erg laag. Die zit op 2-4 mm, wat imho 8-12mm zou moeten zijn.
Ik ga het vandeweek nog wel een keer proberen, want op 1/60 zal bewegingsonscherpte ook een grote rol spelen (ook al gebruikte ik een monopod). Voor de zekerheid richting de 1/250, dan maar ISO320 oid...
Hoe doe ik dat met die A6000 (en ook met de andere systeemcamera's)
Ik zet de camera op S en (bij een 90mm) zet de sluiter op 1/100 of korter. de ISO op Auto* waarbij ik dan de grenzen een beetje laat afhangen van het licht van die dag.
Het diafragma van de lens gaat op 11 en de loep zit onder de C1, net naast de ontspanner.
Focus peaking staat aan en die doet het als er licht genoeg is ook gewoon bij gesloten diafragma. Die peaking gebruik ik niet om nauwkeurig scherp te stellen maar voornamelijk om te weten of ik in de buurt zit. Pootjes, vleugeladering en antennes worden dan rood wat voor mij het sein is om de loep in te schakelen voor het laatste stukje.
*Ja, dan heb je soms wat ruis maar ik heb liever ruis dan bewegingsonscherpte
Tipje om hem snel in je vingers te krijgen: Maak het jezelf eerst makkelijk. Als ik iets in mijn vingers wil krijgen pak ik meestal de druivenstruik in mijn achtertuin waar meestal wel wat vliegen en blinde bijen te vinden zijn en waarop ik dan met de scherpstelling en de handeling van de lens kan oefenen. Is ook een prima trapveldje om even op te warmen voor ik de wildernis in ga.
Misschien bij voldoende tijd zal ik ook weer eens een rondje beestjes doen met de A6000 en een van mijn manual macro's.
Op C1 heb ik nu ook de loep zitten, maar vind jij het niet irritant dat deze pas werkt na bevestiging door de stip in de cirkel? Of is er een instelling om dit over te slaan?
En je hebt gelijk: Met de Nikon kan ik lezen en schrijven. Ik kan voorspellen hoe de camera reageert, en de Sony is meer een black-box. Dat moet nog ff groeien. Maar jij bent expert, kan jij iets zeggen over het effect van een andere afstand van lens tot cmos? Want ik heb echt de indruk dat deze anders is dan op de Nikon (De Sony heeft een veel kleinere afstand tot de CMOS, maar daar komt de lengte van de adapter (Sony->Nikon) nog wel bij. Je kent het effect wel van "tussenringen": grotere vergroting, maar je scherptediepte is compleet weg. Het is net of dat bij deze combinatie ook gebeurt. (Terwijl alles op F11 of F16 gefotografeerd is)
En je hebt gelijk: Met de Nikon kan ik lezen en schrijven. Ik kan voorspellen hoe de camera reageert, en de Sony is meer een black-box. Dat moet nog ff groeien. Maar jij bent expert, kan jij iets zeggen over het effect van een andere afstand van lens tot cmos? Want ik heb echt de indruk dat deze anders is dan op de Nikon (De Sony heeft een veel kleinere afstand tot de CMOS, maar daar komt de lengte van de adapter (Sony->Nikon) nog wel bij. Je kent het effect wel van "tussenringen": grotere vergroting, maar je scherptediepte is compleet weg. Het is net of dat bij deze combinatie ook gebeurt. (Terwijl alles op F11 of F16 gefotografeerd is)
_-L'avenir est déja là
Qua scherptediepte zou je geen verschil mogen zien tussen de Sony of de Nikon body die allebei een APS-C sensor hebben.quote:
Op C1 heb ik nu ook de loep zitten, maar vind jij het niet irritant dat deze pas werkt na bevestiging door de stip in de cirkel? Of is er een instelling om dit over te slaan?
En je hebt gelijk: Met de Nikon kan ik lezen en schrijven. Ik kan voorspellen hoe de camera reageert, en de Sony is meer een black-box. Dat moet nog ff groeien. Maar jij bent expert, kan jij iets zeggen over het effect van een andere afstand van lens tot cmos? Want ik heb echt de indruk dat deze anders is dan op de Nikon (De Sony heeft een veel kleinere afstand tot de CMOS, maar daar komt de lengte van de adapter (Sony->Nikon) nog wel bij. Je kent het effect wel van "tussenringen": grotere vergroting, maar je scherptediepte is compleet weg. Het is net of dat bij deze combinatie ook gebeurt. (Terwijl alles op F11 of F16 gefotografeerd is)
Scherptediepte rond de 1:1 is ongeacht het diafragma te beschouwen als 'zo goed als niks' waarbij het niet uitmaakt of je die 1:1 met een 100mm of met een 30mm of met een 300mm bereikt, de scherptediepte is een millimeter of net geen drie en daar heb je het mee te doen.
De kunst is en blijft dan ook om manieren te vinden om het gebrek aan scherptediepte in het plaatje minder een issue te maken, klinkt simpel en is eigenlijk de sleutel tot goeie macrofotografie. Je kunt een insect onmogelijk helemaal in de scherpte hebben en dus moet je er creatief mee worden. Het steekt vaak weer de kop op als je met een nieuw of deels nieuw setje begint te macro'en en het niet allemaal vanzelf lijkt te gaan. Komt allemaal weer goed als je hem eenmaal in de vingers hebt.
Met die hele lange tele's en vogeltjes fotograferen is dat nog veel erger. Voor een nieuwe supertele neem ik rustig zo'n 500 opnamen de tijd om ermee te leren fietsen. Ze zijn werkelijk allemaal anders en je moet steeds weer wennen
Nog even uit mijn ervaring een paar dingen die je met die A6000 gaat merken of tegenkomen:
1 De A6000 is schrikbarend klein als je een spiegelreflex gewend bent. Dat merk je aan het fenomeen dat je handen veel te groot aanvoelen. Dat merk je ook aan het fenomeen dat je overal wat dichter op moet. Gaat allemaal wennen en met veel oefenen krijg je het gevoel dat ie naar je vingers gaat staan.
in werkelijkheid gaan je vingers en vooral je ogen naar die A6000 staan
2 Stel je zoeker optimaal af voor je gaat fotograferen en blijf die afstelling checken. Er gaan dagen voorbij, afhankelijk van wat ik fotografeer dat ik die zoeker wel een paar keer weer op mijn oog moet draaien waarbij aangetekend dat ik nogal moeilijke ogen heb
3 Met manualfocuslenzen en een A6000 kun je eigenlijk niet genoeg 'droogzwemmen' om het hele scherpstelspel in je vingers en je oog te krijgen. Gewoon in huis op kleine objectjes leren hoe je ze zo effectief mogelijk in de scherpte kunt fietsen en hoe dat er in die EVF uit gaat komen te zien. Oefen ook vooral op dat gediafragmeerd scherpstellen en het snel inschakelen van de loep (ik druk gewoon twee keer op die C1, waarschijnlijk zit je nu nog in het stadium, 'Oh ja, het was C1'). Heb je uiteindelijk in het veld enorm voordeel van.
Nog een ding als je het even weer moet oppakken: Voor je eerste opnamen met een nieuwe camera of nieuwe lens begin je met dingen die niet kunnen lopen of vliegen. Bloemen zijn een goed startpunt en als het lekker gaat zijn je eerste insecten al niet ver weg.
Nog een voorbeeld van zoiets waar ik hem zelf nog niet zo heb als ik hem wil en dat is het 'laag fotograferen'.
Setje van dienst is de kleine A58 met daar voorop de Sony 2.8/50mm macro. Setje is niet traag, setje is niet snel en setje kan piepende scherp.
De uitdaging is om laag in het gras beestjes als sprinkhanen te pakken en meer bepaald de scherpte daar neer te leggen waar ik hem hebben wil. De zoeker wordt dan niet gebruikt, richten doe ik op het scherm van de A58 dat dan haaks achter de camera staat zodat ik er van bovenaf goed zicht op heb.
Het wordt nog niet helemaal zoals ik wil waarbij het ook nog eens vertraagd wordt omdat het met het weer tot nog toe nogal tegenviel en dat ik op die dagen dat ik weer een beestjes had getergd werd door vervelende hoofdpijn die het laag bij de grond werken tot een stevige kwelling maakt. Je staat nogal lang voorover gebukt en moet na een paar opnamen weer heel voorzichtig rechtop gaan staan en wachten tot de wereld weer stilstaat
Een wekkertje in het woldlakebos
Omocestus viridulus by Ouwesok, on Flickr
Omocestus viridulus by Ouwesok, on Flickr
Setje van dienst is de kleine A58 met daar voorop de Sony 2.8/50mm macro. Setje is niet traag, setje is niet snel en setje kan piepende scherp.
De uitdaging is om laag in het gras beestjes als sprinkhanen te pakken en meer bepaald de scherpte daar neer te leggen waar ik hem hebben wil. De zoeker wordt dan niet gebruikt, richten doe ik op het scherm van de A58 dat dan haaks achter de camera staat zodat ik er van bovenaf goed zicht op heb.
Het wordt nog niet helemaal zoals ik wil waarbij het ook nog eens vertraagd wordt omdat het met het weer tot nog toe nogal tegenviel en dat ik op die dagen dat ik weer een beestjes had getergd werd door vervelende hoofdpijn die het laag bij de grond werken tot een stevige kwelling maakt. Je staat nogal lang voorover gebukt en moet na een paar opnamen weer heel voorzichtig rechtop gaan staan en wachten tot de wereld weer stilstaat
Een wekkertje in het woldlakebos
Omocestus viridulus by Ouwesok, on Flickr
Omocestus viridulus by Ouwesok, on Flickr
Ik heb even mijn manier van werken met de A6000 geprobeerd.quote:
Op C1 heb ik nu ook de loep zitten, maar vind jij het niet irritant dat deze pas werkt na bevestiging door de stip in de cirkel? Of is er een instelling om dit over te slaan?
En je hebt gelijk: Met de Nikon kan ik lezen en schrijven. Ik kan voorspellen hoe de camera reageert, en de Sony is meer een black-box. Dat moet nog ff groeien. Maar jij bent expert, kan jij iets zeggen over het effect van een andere afstand van lens tot cmos? Want ik heb echt de indruk dat deze anders is dan op de Nikon (De Sony heeft een veel kleinere afstand tot de CMOS, maar daar komt de lengte van de adapter (Sony->Nikon) nog wel bij. Je kent het effect wel van "tussenringen": grotere vergroting, maar je scherptediepte is compleet weg. Het is net of dat bij deze combinatie ook gebeurt. (Terwijl alles op F11 of F16 gefotografeerd is)
Op de A6000 zit een Tamron 72B, een manualfocus 90mm, de voorloper van mijn AF 272B. Zelfs de zonnekap is uitwisselbaar. Tussen de 72B en de camera zitten een m42 adaptall en een pdraad<->emount adapter.
Camera staat op S, de tijd op 1/200s. Het diafragma van de 72B staat op 8 in dit geval. Licht is niet geweldig, deze vlieg wilde kennelijk liever in de schaduw zitten.
Focus peaking staat bij mij aan met rode contouren daar waar het contrast zit. Ik schuif voorzichtig de camera richting de vlieg tot ik rode contouren krijg. Dan snel twee keer op C1 drukken voor de loupe en daarmee zoek ik ergens tussen de haartjes op de rug van de vlieg en zijn pootjes en vuur de boel af.
Het hele proces gaat aanmerkelijk rapper dan de beschrijving doet vermoeden.
Oefenvlieg by Ouwesok, on Flickr
In de aanloop naar de opname heb ik echter al de nodige keren gekeken of mijn zoeker goed is afgesteld en of ik met de lens die ik niet bepaald dagelijks gebruik scherpte kan vinden. Daarna gaat het eigenlijk vrij makkelijk en trefzeker.
Voor een betere opname stel ik de scherpte beter zo in dat het vleugeltje in de scherpte komt, met een kleine wijziging van de opnamehoek is dat nog haalbaar, het onscherpe gedeelte van de vlieg wordt dan aardig aan het zicht onttrokken, in dit geval ging het me echter om het oefeningetje om een vlieg in de scherpte te krijgen en zonder bewegingsonscherpte vastgelegd te krijgen.
[ Bericht 5% gewijzigd door #ANONIEM op 30-07-2024 21:59:55 ]
Vanmiddag een juffer die wel in de zon ging hangen, beetje weinig kleur maar prima beestje om even lekker mee te spelen zolang ie blijft hangen (drie opnamen).
Setje als boven, tijd wederom op die 1/200s, diafragma nu op 11. Aanloop zoals bij de vorige met wel het verschil dat je met een juffer iets langer bezig bent met die focus peaking fase. Je wilt namelijk de hele staart zoveel mogelijk in de scherpte houden en zet de loep dus pas op als je die hele staart rood ziet oplichten. Met de loep weer fijninstelling doen en dan afvuren
Oefenjuffer by Ouwesok, on Flickr
Ik probeer het steeds drie keer waarbij ik tussen de opnamen in opnieuw de scherpte opzoek. Kost in het begin even wat tijd maar met wat oefening kan dat heel rap. Met deze juffer kreeg ik dus net tijd voor die drie schoten, daarna moest ie ineens hoognodig weg.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 30-07-2024 22:28:05 ]
Setje als boven, tijd wederom op die 1/200s, diafragma nu op 11. Aanloop zoals bij de vorige met wel het verschil dat je met een juffer iets langer bezig bent met die focus peaking fase. Je wilt namelijk de hele staart zoveel mogelijk in de scherpte houden en zet de loep dus pas op als je die hele staart rood ziet oplichten. Met de loep weer fijninstelling doen en dan afvuren
Oefenjuffer by Ouwesok, on Flickr
Ik probeer het steeds drie keer waarbij ik tussen de opnamen in opnieuw de scherpte opzoek. Kost in het begin even wat tijd maar met wat oefening kan dat heel rap. Met deze juffer kreeg ik dus net tijd voor die drie schoten, daarna moest ie ineens hoognodig weg.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 30-07-2024 22:28:05 ]
Aha! Dat moet ik ff onthouden....quote:
Dan snel twee keer op C1 drukken voor de loupe
Ik had al geschreven dat ik vond dat ik zo dichtbij moest, en dat de scherpediepte naar nul zakte, dus ik heb vandaag even wat testjes gedaan...
DIt zijn vier foto's met dezelfde lens, twee op de Nikon en twee op de Sony. Dit zijn camera's met een identiek maat sensor (23.5 x 15.6 mm), maar omdat de een een systeemcamera is, en de ander een DSLR met spiegel, gaat in die laatste het licht via een veel langere weg door de behuizing. Daardoor verschuiven kennelijk waardes...
In beide gevallen staat de minimale afstand geselecteerd, de camera op statief, en is de lens voorkant gelijk met het begin van de lineaal. Sony heeft een minimale scherpstel-afstand met deze lens van ongeveer 58mm, Nikon kan niet dichterbij dan ongeveer 105mm. Daardoor zijn de Sony foto's ook veel verder ingezoomd. De zes bij de Sony foto's is meer dan twee maal zo groot als de 1 (van het getal 11) bij de Nikon. Mijn 2:1 macro lens verandert in een 4:1! Helaas is zelfs met diafragma dicht (F/22) de echte scherptediepte zoek. Ongeveer 3mm, waarbij de Nikon ongeveer 10-12mm haalt. Met diagragma open heeft de Sony slechts een scherptediepte van <1mm... Overigens heeft Nikon ook maar <2mm, maar dat is wel het dubbele...
Ik kan dit verschil alleen verklaren door een verschil in afstand tussen sensor en lens op beide camera's. Hoeft niet erg te zijn, maar het is wel een extreem verschil.
Op zich zegt dit ook niets over wat je ermee kunt, dus ik heb nog eens getest waarbij beide camera;s dezelfde lens weer gebruiken, en nu is scherpgesteld op het getal 5 van de 15. Hiervoor moet de lens op de Sony dus ongeveer 2x zo ver scherpgesteld te worden als op de Nikon (lens heeft geen zoom). Wat gebeurt er dan met de scherptediepte?
(Tekst mist, maar diafragma dicht is f/22)
Hoewel de Sony slechter presteert dan de Nikon (je levert 20-30% scherptediepte in) valt dit wel mee. Overigens zijn de JPG's van Nikon ruim groter. (En bij Jpegs geldt, meer detail is grotere afbeelding qua megabytes) Het contrast is bij Nikon (zie het bureaublad) ook veel beter. (Alle vier de foto's zijn geen crops, dit is de 100% 24MP, maar wel verkleind)
Dit hoeft overigens niet aan de camera's te liggen: Voor deze vier foto's staat de lens indien gemonteerd op een Sony op een veel verder scherpstelpunt (ruim 50% verder).
Op zich is dit denk ik niet verkeerd. Een lens die geoptimaliseerd is voor gebruik met een bepaalde mount (en merk camera) zal snel op een andere camera net minder presteren. Ik wijt de verschillen aan de afstand tussen lens en sensor. (beide camera's schoten RAW plus JPG, en de raws zijn in de collage verwerkt, er is dus geen nabewerking door de camera's gedaan) Ik heb nog tussenringen liggen voor macro fotografie, dus misschien eens kijken of ik met zo'n ring de camera's meer identiek kan krijgen.
Ik wilde vanmiddag ook even gaan testen met praktijksituaties, maar de accu was op. Daar verdient de Nikon (met ruim 1.000 foto's per acculading) wel een enorme plus. Na 206 foto's plus firmware update zit ik tegen een compleet lege accu aan te kijken bij de Sony.
De accu is nu weer opgeladen, als ik morgen de zin heb om mij te pijnigen (29 graden) ga ik naar een plek langs de Waal waar ik in het verleden vaker geschoten heb. Ik ben benieuwd.
_-L'avenir est déja là
Best wel een overzicht. Dat soort testen heb ik nog niet met mijn lenzen gedaan, meestal ga ik direct ermee op beestjesjacht en als er dan rare dingen zijn merk ik dat over het algemeen vanzelf wel en als er ongerijmdheden in zitten dan gaan we op onderzoek uit, soms met testobjecten als een lineaal of een good old geodriehoek.
Dat je geen scherptediepte overhoudt bij 1:1 is vrij normaal, je ziet dat het bij die vlieg ook niet echt overhoudt met de scherptediepte. Bij het juffertje wel maar daar zat ik nog op geen stukken na bij de 1:1.
Dat je geen scherptediepte overhoudt bij 1:1 is vrij normaal, je ziet dat het bij die vlieg ook niet echt overhoudt met de scherptediepte. Bij het juffertje wel maar daar zat ik nog op geen stukken na bij de 1:1.
Ik heb deze test gedaan omdat ik niet snap dat bij de (inmiddels) eerste vierhonderd foto's er niet één scherp wordt op het punt dat ik wil. (Zitten ook stillevens met bloemen tussen) En dat is me nog nooit gebeurd met een camera.
Bovenstaande gebeurde veel. Foto kent zijn scherpe plekken, maar ik mikte op de ogen. En waar je met de Nikon dan gewoon 20 afbeeldingen achter elkaar neemt zodat er altijd wel een scherpe tussen zit, kan ik me dat niet permitteren op de Sony. Die kan ongeveer 240 foto's op één accu (de Nikon 1.100)
Vandaag ongeveer 200 foto's gemaakt, bloemen, vliegen, libellen en bijen. Ik weet niet of je met jou Tamron 72B nog diafragma ondersteuning hebt, maar het is geen doen om het diafragma open te zetten voor scherpstellen, en daarna weer dicht te draaien. Maar op F/11 of F/16 zie ik -zelfs met scherpstelvergroting- bij een niet perfect stilstaand onderwerp (wind, insect beweegt) waar nou exact de scherpte zit. Op F/2.8 wel. Daarnaast zit je stiekum best in de donker te werken met F/16, waardoor de viewfinder een extreem korrelig slecht beeld geeft. Focus peaking lijkt ook op de ruis te reageren... Ik ben natuurlijk verwend met een echte viewfinder(veel hogere kwaliteit beeld) en diafragma open tijdens scherpstellen.
Wat me ook niet kan bekoren, is dat ik de sluiter niet half in mag drukken voordat ik de foto neem. (Dan ben je de scherpstelvergroting kwijt, dus Focus Peaking en scherpstelvergroting kunnen ook niet samen). Bij niet perfect stilstaande beelden wil ik juist 'timen', al lijkt dat hier toch niet te kunnen door de vertraagde weergave in de viewfinder. Maar zelfs als dat zou kunnen, en ik zie met mijn scherpstelvergroting dat ik nu moet afdrukken, moet je eigenlijk een te grote beweging maken aan de body. Op de Nikon heb je tijdens het scherpstellen de hele tijd de sluiter al driekwart ingedrukt om zo min mogelijk beweging te veroorzaken...
Een gedeelte van de problemen komen ook doordat de lens 2:1 macro is. En dan acteert de lens op de Sony ook nog als een bijna 4:1 macro. Het is supervergrotend, en de scherpstelvergroting daar nog eens bovenop in combinatie met de camera niet helemaal perfect stil kunnen houden, zorgt voor een continue dansend beeld. Je vindt voortdurend niet meer terug waar je naar aan het kijken bent. Het lukt mij met geen mogelijkheid om een onderwerp op 15 cm afstand zonder statief rustig te kunnen bekijken in de viewfinder met scherpstelvergroting aan.
In de huidige situatie lijkt de Nikon dus een aantrekkelijke camera voor deze lens, tenzij....
• Ik zou kunnen kijken voor een Sony macro lens.
• Extra accus halen, zodat je meer blind kunt schieten.
• Ik heb ook nog een Sigma 180mm f/2.8 macrolens liggen, die is 1:1, misschien dat die een wat minder steile leercurve oplevert.
• Ik zou bijvoorbeeld de Sony alleen met statief kunnen gebruiken.
• Misschien wordt de Sony sneller als ik dingen als gezichtsherkenning e.d. uit zet. (minder vertraging op viewfinder)
• (Dit lijkt me wel een leuke uitdaging) Er is veel ruimte over in de adapter van Sony E naar Nikon. Als ik een binnenringetje erin maak die de diafragma pal mee kan nemen (met een veertje zodat hij standaard dicht is, tenzij ik een knop buiten in druk) zou je de gebruikelijke "Diafragma open tijdens scherpstellen" kunnen nabootsen. En ik denk dat ik met F/2.8 geen scherpstelvergroting nodig heb... En als het mis gaat ben ik een adapterring van EUR 5.46 kwijt...
Bovenstaande gebeurde veel. Foto kent zijn scherpe plekken, maar ik mikte op de ogen. En waar je met de Nikon dan gewoon 20 afbeeldingen achter elkaar neemt zodat er altijd wel een scherpe tussen zit, kan ik me dat niet permitteren op de Sony. Die kan ongeveer 240 foto's op één accu (de Nikon 1.100)
Vandaag ongeveer 200 foto's gemaakt, bloemen, vliegen, libellen en bijen. Ik weet niet of je met jou Tamron 72B nog diafragma ondersteuning hebt, maar het is geen doen om het diafragma open te zetten voor scherpstellen, en daarna weer dicht te draaien. Maar op F/11 of F/16 zie ik -zelfs met scherpstelvergroting- bij een niet perfect stilstaand onderwerp (wind, insect beweegt) waar nou exact de scherpte zit. Op F/2.8 wel. Daarnaast zit je stiekum best in de donker te werken met F/16, waardoor de viewfinder een extreem korrelig slecht beeld geeft. Focus peaking lijkt ook op de ruis te reageren... Ik ben natuurlijk verwend met een echte viewfinder(veel hogere kwaliteit beeld) en diafragma open tijdens scherpstellen.
Wat me ook niet kan bekoren, is dat ik de sluiter niet half in mag drukken voordat ik de foto neem. (Dan ben je de scherpstelvergroting kwijt, dus Focus Peaking en scherpstelvergroting kunnen ook niet samen). Bij niet perfect stilstaande beelden wil ik juist 'timen', al lijkt dat hier toch niet te kunnen door de vertraagde weergave in de viewfinder. Maar zelfs als dat zou kunnen, en ik zie met mijn scherpstelvergroting dat ik nu moet afdrukken, moet je eigenlijk een te grote beweging maken aan de body. Op de Nikon heb je tijdens het scherpstellen de hele tijd de sluiter al driekwart ingedrukt om zo min mogelijk beweging te veroorzaken...
Een gedeelte van de problemen komen ook doordat de lens 2:1 macro is. En dan acteert de lens op de Sony ook nog als een bijna 4:1 macro. Het is supervergrotend, en de scherpstelvergroting daar nog eens bovenop in combinatie met de camera niet helemaal perfect stil kunnen houden, zorgt voor een continue dansend beeld. Je vindt voortdurend niet meer terug waar je naar aan het kijken bent. Het lukt mij met geen mogelijkheid om een onderwerp op 15 cm afstand zonder statief rustig te kunnen bekijken in de viewfinder met scherpstelvergroting aan.
In de huidige situatie lijkt de Nikon dus een aantrekkelijke camera voor deze lens, tenzij....
• Ik zou kunnen kijken voor een Sony macro lens.
• Extra accus halen, zodat je meer blind kunt schieten.
• Ik heb ook nog een Sigma 180mm f/2.8 macrolens liggen, die is 1:1, misschien dat die een wat minder steile leercurve oplevert.
• Ik zou bijvoorbeeld de Sony alleen met statief kunnen gebruiken.
• Misschien wordt de Sony sneller als ik dingen als gezichtsherkenning e.d. uit zet. (minder vertraging op viewfinder)
• (Dit lijkt me wel een leuke uitdaging) Er is veel ruimte over in de adapter van Sony E naar Nikon. Als ik een binnenringetje erin maak die de diafragma pal mee kan nemen (met een veertje zodat hij standaard dicht is, tenzij ik een knop buiten in druk) zou je de gebruikelijke "Diafragma open tijdens scherpstellen" kunnen nabootsen. En ik denk dat ik met F/2.8 geen scherpstelvergroting nodig heb... En als het mis gaat ben ik een adapterring van EUR 5.46 kwijt...
_-L'avenir est déja là
|
|
