abonnement iBood bol.com Vodafone Ziggo Coolblue
pi_201540255
Het schijnt regelmatig bij kinderen voor te komen, maar ik heb er hier eigenlijk nog nooit iets over gelezen.

Ik vermoed dat onze dreumes hier af en toe mee te maken heeft. Hij wordt af en toe (soms een paar avonden na elkaar en dan weer een tijdje niet) huilend wakker 's avonds en dan is er werkelijk waar geen land mee te bezeilen. We halen hem uit bed om hem te troosten en hij kronkelt alle kanten op in onze armen. Zo is hij al een paar keer bijna uit mijn armen gevallen. Wat we ook doen, hij is niet rustig te krijgen. Na een minuut of 5 kunnen we hem vaak weer in bed leggen. Het komt ook altijd rondom hetzelfde tijdstip voor, altijd rond 11 uur.

Nu heb ik gelezen dat het belangrijk is om een kind niet aan te raken. Als het weer voorkomt laten we hem in bed liggen, kijken hoe dat gaat.

Heeft iemand hier ervaring mee?
  maandag 27 september 2021 @ 14:43:14 #2
237930 DW457
DW457, wie anders?
pi_201540585
Zijn dat niet gewoon nachtmerries?
pi_201540678
Mijn oudste heeft ze wel gehad. Hij had wel nachtmerries, maar deze zijn echt extreem. Hij werd ook niet echt wakker, maar bleef in die angst. Alsof ze fysiek wel wakker zijn, maar in hun hoofd nog dromen.
Meestal gingen we naast hem zitten/liggen en geruststellend praten/zingen. Het gaat wel weer over en hij had de dag erna er geen herinnering aan.

Nachtmerries heeft hij jaren gehad, maar die night terrors maar een korte periode gelukkig.

Wat bij ons lastig was, was dat hij ook groeipijn kreeg rond een jaar of 2/3. Dan was het vanuit de slaap echt even goed kijken hoe wakker hij was en wat de oorzaak was.
pi_201542030
Yep, we hebben hier best wat night terrors gehad. Ik las dat het beste is om je kind niet aan te raken en zelf rustig te blijven. Ik ging altijd zachtjes een liedje zingen en bleef dat herhalen, totdat Sjaak rustig werd. Het hielp mij ook om rustig te blijven, geen idee of het Sjaak hielp hoor.
pi_201542063
quote:
0s.gif Op maandag 27 september 2021 14:43 schreef DW457 het volgende:
Zijn dat niet gewoon nachtmerries?
Nachtmerries zijn het niet. Het komt waarschijnlijk door de overgang naar de REMslaap.

Ik vergeet er trouwens bij te vermelden dat er ook gewoon geen contact met hem te maken is als hij dat heeft.
Vanmiddag bij het middagslaapje sliep hij een uurtje en ook daar was het raak :{
pi_201542088
quote:
0s.gif Op maandag 27 september 2021 16:59 schreef MevrouwCactus het volgende:
Yep, we hebben hier best wat night terrors gehad. Ik las dat het beste is om je kind niet aan te raken en zelf rustig te blijven. Ik ging altijd zachtjes een liedje zingen en bleef dat herhalen, totdat Sjaak rustig werd. Het hielp mij ook om rustig te blijven, geen idee of het Sjaak hielp hoor.
Dat rustig blijven was wel een dingetje :@ Als je niet weet wat er aan de hand is en niets helpt om je kind rustig te krijgen, werkt dat nogal frustrerend.

Liedje zingen zoals @Deepfreeze ook zei onthoud ik :)
pi_201542101
quote:
0s.gif Op maandag 27 september 2021 17:04 schreef Sunshine1982 het volgende:

[..]
Dat rustig blijven was wel een dingetje :@ Als je niet weet wat er aan de hand is en niets helpt om je kind rustig te krijgen, werkt dat nogal frustrerend.

Liedje zingen zoals @:Deepfreeze ook zei onthoud ik :)
Ik weet het, daarom zing ik misschien ook meer voor mezelf dan voor Sjaak ;)
pi_201558643
Wauw, het heeft gewoon een naam! Wist ik niet...
Zoon, nu 10 jaar, heeft er heel veel last van gehad. Het heeft tot rond zijn zevende jaar geduurd en het was echt drama. Werd hij wakker, maar ook weer niet. Gillen, huilen, wartaal uitkramen en hij was totaal onbereikbaar. Liep als een malle door de slaapkamer, de gang, ging dan weer in een hoekje zitten gillen. We hebben hierom het traphek tot een jaar geleden maar laten zitten. Als hij zo`n bui had was ik als de dood dat ie van de trap af zou donderen want hij wist echt niet wat hij deed.
Hij was op geen enkele manier tot bedaren te brengen en het werd vaak zo erg dat hij ervan moest kokhalzen. Wakker kreeg ik hem nooit, niet met hard in mijn handen klappen, niet luid zijn naam roepen, vastpakken. En de volgende dag kon hij zich helemaal niets meer herinneren.
Heb er zelfs een keer een filmpje van gemaakt want ik vond dit zo weird. Maar het heeft dus een naam.

In het begin raakte ik zelf in paniek omdat ik niet wist wat ik ermee aan moest. Na een paar keer went het, klinkt stom maar het is wel zo. Je wordt dan zelf ook rustiger omdat je weet dat het een keer zal ophouden.
Oplossing heb ik niet. Ik probeerde hem eerst gerust te stellen, rustig praten, liedjes zingen maar dat hielp niet omdat ik niet tot hem kon doordringen.
Kalm tegen hem praten, zorgen dat hij zichzelf geen pijn deed en uit laten razen. Meer kon ik niet doen. Zodra hij uitgeput was en het over was weer in bed leggen en dan was ie ook meteen weer vertrokken.

Sterkte voor iedereen die hiermee te maken heeft. Het is voor jezelf heel naar om mee te maken omdat je machteloos staat. Je wil ze helpen maar dat lukt niet. En zelf weten ze er achteraf niets meer van.
If they say
Why, why, tell her that it's human nature...
pi_201560570
quote:
0s.gif Op dinsdag 28 september 2021 22:37 schreef Mushanga71 het volgende:
Wauw, het heeft gewoon een naam! Wist ik niet...
Zoon, nu 10 jaar, heeft er heel veel last van gehad. Het heeft tot rond zijn zevende jaar geduurd en het was echt drama. Werd hij wakker, maar ook weer niet. Gillen, huilen, wartaal uitkramen en hij was totaal onbereikbaar. Liep als een malle door de slaapkamer, de gang, ging dan weer in een hoekje zitten gillen. We hebben hierom het traphek tot een jaar geleden maar laten zitten. Als hij zo`n bui had was ik als de dood dat ie van de trap af zou donderen want hij wist echt niet wat hij deed.
Hij was op geen enkele manier tot bedaren te brengen en het werd vaak zo erg dat hij ervan moest kokhalzen. Wakker kreeg ik hem nooit, niet met hard in mijn handen klappen, niet luid zijn naam roepen, vastpakken. En de volgende dag kon hij zich helemaal niets meer herinneren.
Heb er zelfs een keer een filmpje van gemaakt want ik vond dit zo weird. Maar het heeft dus een naam.

In het begin raakte ik zelf in paniek omdat ik niet wist wat ik ermee aan moest. Na een paar keer went het, klinkt stom maar het is wel zo. Je wordt dan zelf ook rustiger omdat je weet dat het een keer zal ophouden.
Oplossing heb ik niet. Ik probeerde hem eerst gerust te stellen, rustig praten, liedjes zingen maar dat hielp niet omdat ik niet tot hem kon doordringen.
Kalm tegen hem praten, zorgen dat hij zichzelf geen pijn deed en uit laten razen. Meer kon ik niet doen. Zodra hij uitgeput was en het over was weer in bed leggen en dan was ie ook meteen weer vertrokken.

Sterkte voor iedereen die hiermee te maken heeft. Het is voor jezelf heel naar om mee te maken omdat je machteloos staat. Je wil ze helpen maar dat lukt niet. En zelf weten ze er achteraf niets meer van.
Wat heftig h ;( Wat jij beschrijft lees ik heel vaak terug. Slaapwandelen schijnt daar ook nauw mee verbonden te zijn. Ook kinderen die zo wild in en uit bed tekeer gaan dat ze zichzelf ook echt verwonden. En dat allemaal zonder echt wakker te zijn... Ik vind het een bizar fenomeen.

Gelukkig heeft de onze het niet zo heftig en frequent (even afkloppen). Hij heeft het een paar keer in de avond de gehad en ook afgelopen maandag voor het eerst tijdens zijn middagslaap. Ik las dat nachtangst ook te maken heeft met prikkels die een kind overdag krijgt. Ik was die ochtend met mijn zoontje naar monkeytown geweest... Wel fijn dat je door alle info een beetje kunt ontdekken waardoor het zou kunnen komen, maar het blijft ontzettend heftig. Je wilt zo graag je kind troosten, maar het beste is om je kind tijdens zo'n episode niet wakker te maken. Het voelt zo niet natuurlijk.
pi_201562334
quote:
0s.gif Op woensdag 29 september 2021 08:40 schreef Sunshine1982 het volgende:

[..]
Wat heftig h ;( Wat jij beschrijft lees ik heel vaak terug. Slaapwandelen schijnt daar ook nauw mee verbonden te zijn. Ook kinderen die zo wild in en uit bed tekeer gaan dat ze zichzelf ook echt verwonden. En dat allemaal zonder echt wakker te zijn... Ik vind het een bizar fenomeen.

Gelukkig heeft de onze het niet zo heftig en frequent (even afkloppen). Hij heeft het een paar keer in de avond de gehad en ook afgelopen maandag voor het eerst tijdens zijn middagslaap. Ik las dat nachtangst ook te maken heeft met prikkels die een kind overdag krijgt. Ik was die ochtend met mijn zoontje naar monkeytown geweest... Wel fijn dat je door alle info een beetje kunt ontdekken waardoor het zou kunnen komen, maar het blijft ontzettend heftig. Je wilt zo graag je kind troosten, maar het beste is om je kind tijdens zo'n episode niet wakker te maken. Het voelt zo niet natuurlijk.
Het is ook heel bizar en beangstigend. Ik ben er nu pas over aan het lezen, wist niet eens dat er een naam voor was. Heb altijd gedacht dat het aan mijn zoon lag 🙁.
Er is veel info over te vinden, ook dat kids die dit hebben later meer kans hebben om te gaan slaapwandelen. Weet ik wat me eventueel nog te wachten staat...
Maar positief, ze groeien er overheen.

Maar jouw mannetje is ook nog zo jong. Als hij het weer heeft, blijf bij hem en zorg dat hij zich niet bezeerd. Hier begon het steeds met huilen, maar net even anders dan het gewone huilen. Dan wist ik al hoe laat het was. Soms bleef hij in bed liggen en dan stopte het ook vrij snel. Als hij eruit kwam was het andere koek. Maar ik liet hem nooit alleen.

Wat ik net las, is dat je hem ook rond de tijd dat het kan gebeuren, hem wakker maken om even te plassen. En dan weer laten slapen. Misschien eens proberen als hij veel prikkels heeft gehad die dag?
En tijdens zo'n aanval idd, niet wakker proberen te maken, daar ging ik in het begin de mist mee in. Later merkte ik dat het wel weer overging. Maar als ouder zijnde wl je gewoon je kind helpen en troosten.

We hadden van de week Aragog door de woonkamer stampen. Nou ben ik niet bang voor spinnen maar deze mocht manlief wegwerken😁. S'avonds toen zoon al sliep, hoorde ik ineens: maaaam, haal die spin weg! Dus ik zei: er is geen spin, die is al buiten.
Neeeeeee, haal weg, ik zie hem! Het was pikkedonker. Dus licht aangedaan maar dat hielp niet, spin was er en bleef er. Licht weer uit en toen sliep hij ineens zo weer. En de volgende dag wist hij er niks meer van.
Ik bedoel maar...🙁
If they say
Why, why, tell her that it's human nature...
pi_201562753
quote:
0s.gif Op woensdag 29 september 2021 11:05 schreef Mushanga71 het volgende:

[..]
Het is ook heel bizar en beangstigend. Ik ben er nu pas over aan het lezen, wist niet eens dat er een naam voor was. Heb altijd gedacht dat het aan mijn zoon lag 🙁.
Er is veel info over te vinden, ook dat kids die dit hebben later meer kans hebben om te gaan slaapwandelen. Weet ik wat me eventueel nog te wachten staat...
Maar positief, ze groeien er overheen.

Maar jouw mannetje is ook nog zo jong. Als hij het weer heeft, blijf bij hem en zorg dat hij zich niet bezeerd. Hier begon het steeds met huilen, maar net even anders dan het gewone huilen. Dan wist ik al hoe laat het was. Soms bleef hij in bed liggen en dan stopte het ook vrij snel. Als hij eruit kwam was het andere koek. Maar ik liet hem nooit alleen.

Wat ik net las, is dat je hem ook rond de tijd dat het kan gebeuren, hem wakker maken om even te plassen. En dan weer laten slapen. Misschien eens proberen als hij veel prikkels heeft gehad die dag?
En tijdens zo'n aanval idd, niet wakker proberen te maken, daar ging ik in het begin de mist mee in. Later merkte ik dat het wel weer overging. Maar als ouder zijnde wl je gewoon je kind helpen en troosten.

We hadden van de week Aragog door de woonkamer stampen. Nou ben ik niet bang voor spinnen maar deze mocht manlief wegwerken😁. S'avonds toen zoon al sliep, hoorde ik ineens: maaaam, haal die spin weg! Dus ik zei: er is geen spin, die is al buiten.
Neeeeeee, haal weg, ik zie hem! Het was pikkedonker. Dus licht aangedaan maar dat hielp niet, spin was er en bleef er. Licht weer uit en toen sliep hij ineens zo weer. En de volgende dag wist hij er niks meer van.
Ik bedoel maar...🙁
Toen ik nog niet wist wat hij heeft, wilde ik hem ook troosten en op schoot nemen. Maar alle keren dat ik dat deed werd het gehuil geschreeuw en kronkel de hij alle kanten op. Op een ge gegeven moment raakte ik nogal gefrustreerd dat ik mijn stem verhief en zei dat het klaar was. Vervolgens liet ik hem op de grond staan want ik dacht dat hij gewoon niet op schoot wilde. Hij liep heel wankel, achteraf gezien omdat hij natuurlijk nog half sliep. Als ik daaraan terug denk voel ik me zo schuldig ;( Arm manneke... Maar ik wist het niet....

Afgelopen maandag hoorde ik hem al na 45 minuten in bed huilen en toen hij weer hetzelfde gedrag vertoonde ging er plots een lamp bij me branden.

[ Bericht 1% gewijzigd door Sunshine1982 op 29-09-2021 12:24:22 ]
pi_201563681
Wij hebben dat een tijd terug ook gehad. Al weet ik niet of ik het echt Night terror kan / mag noemen. Inderdaad telkens rond hetzelfde tijdstip (vaak als hij 3 tot 4 uur sliep). Overigens niet overdag maar alleen in de avond. Soms dacht ik ook aan een drukke dagen en veel prikkels verwerken, maar andere momenten was dat echt niet aan de orde.

In het dreumes topic ook tip gekregen om kort voor dat tijdstip wakker te maken, maar meneer werd dan echt wakker en wilde niet meer slapen.
Hebben hem in begin ook gepakt enzo hoor. Gevoelsmatig voelt dat fijner. Bij mij bleef hij redelijk liggen / zitten / hangen, maar bij z’n vader niet.

Met pijn in ons hart hebben we hem toen laten liggen, maar wel in de gaten gehouden. Moet zeggen dat het bij mij hielp om naar bed te gaan met het idee ‘straks is het weer raak’ ipv ‘zou het vandaag weer zijn?’ Dan was ik er zelf al wat op voorbereid en wat rustiger.
"It's good to be open-minded, but not so open that your brains fall out."
pi_201564570
Night terrors hebben onze kinderen ook (gehad). Er was een fase vanaf 1,5-2 jaar dat ze er beiden last van hadden. De jongste is nu 6 en heeft het ineens weer. Ik vind het eigenlijk lastiger nu hij ouder is. Hij schreeuwt ook elke keer GA WEG als we naar hem toe willen gaan. Maar als we dat doen, is het toch niet goed. Naast hem zitten en rustig praten helpt hem ook niet, oppakken terwijl hij tegenspartelt is met deze leeftijd (en gewicht) ook geen optie meer.

Toen ze jonger waren, hielp het om ze toch even op te pakken en bijvoorbeeld even bij het raam naar buiten kijken. Rustig praten over wat we zagen (wolken, maan, sterren, etc.), daar werden ze meestal rustiger van.

Wat ook stom is, dat je dan een uur bezig kan zijn, en ze er zich de volgende ochtend helemaal niks van kunnen herinneren }:|. Dus tja, het voelt heel tegennatuurlijk, maar ze gewoon laten is waarschijnlijk echt de beste optie.
Venus in pocketformaat
loveli
pi_201574460
quote:
1s.gif Op woensdag 29 september 2021 11:34 schreef Sunshine1982 het volgende:

[..]
Toen ik nog niet wist wat hij heeft, wilde ik hem ook troosten en op schoot nemen. Maar alle keren dat ik dat deed werd het gehuil geschreeuw en kronkel de hij alle kanten op. Op een ge gegeven moment raakte ik nogal gefrustreerd dat ik mijn stem verhief en zei dat het klaar was. Vervolgens liet ik hem op de grond staan want ik dacht dat hij gewoon niet op schoot wilde. Hij liep heel wankel, achteraf gezien omdat hij natuurlijk nog half sliep. Als ik daaraan terug denk voel ik me zo schuldig ;( Arm manneke... Maar ik wist het niet....

Afgelopen maandag hoorde ik hem al na 45 minuten in bed huilen en toen hij weer hetzelfde gedrag vertoonde ging er plots een lamp bij me branden.
Meis, ik snap dat je je schuldig voelde, ben zelf in het begin ook wel boos geweest omdat zoon niet luisterde en daarna steekt het schuldgevoel de kop op🙁. Zoon had zijn ogen open en leek op zich wakker dus begreep er niks van. En als jouw zoon op de grond wilde staan, dan kun je toch even niet anders? Dan kronkelt hij zich wel los en was hij anders terecht gekomen. Voordeel is wel, ze weten achteraf niet wat er is gebeurd. Niet meer schuldig voelen, je weet nu wat het is en kan er op inspelen.
En als hij huilt, kijk hoe hij eraan toe is en laat hem liggen. Als hij uit bed komt ben je er iig bij. Blijft hij liggen, dan valt hij wel weer in slaap.
Het is echt moeilijk. Sterkte 😘
If they say
Why, why, tell her that it's human nature...
pi_201577845
@AutomatiC het is hier ook best vreemd. Op dagen dat hij naar de opvang gaat heeft hij er nooit last van. Je zou zeggen dat hij op zo'n dag genoeg prikkels krijgt. Hij heeft het vaak in het weekend. Misschien ervaart hij het toch als te druk wanneer zijn zus ook thuis is.

@Phaidra dat is rot ;( Zijn er veranderingen in zijn leven gaande waardoor het misschien is teruggekomen?

@mushanga fijn jouw posts :*
pi_201578144
quote:
0s.gif Op donderdag 30 september 2021 12:50 schreef Sunshine1982 het volgende:
@:Phaidra dat is rot ;( Zijn er veranderingen in zijn leven gaande waardoor het misschien is teruggekomen?
Groep 3 oO<. Sinds de start van de zomervakantie is hij overdag ook heel dwars, alles is nee of als wij iets willen wil hij per definitie iets anders. Of hij beweert gewoon dat hij iets nooit heeft gezegd, of negeert alles wat je zegt volledig :X. Op dagen dat hij overdag lange driftbuien heeft, is het 's nachts ook raak met nachtangsten.

Ik had gehoopt dat de spanning voor groep 3 af zou nemen nu het schooljaar weer begonnen is, maar waarschijnlijk is hij nu ook nog extra vermoeid door alle nieuwe indrukken en nieuw geleerde dingen.

Voor zijn gedrag overdag zijn we nu begonnen met stickers plakken. Boos zijn mag, ergens mee oneens zijn natuurlijk ook, maar je kan dat ook op een rustiger manier uiten. Dat proberen we nu een beetje te stimuleren met die stickers, zeg maar. Het werkt niet elke dag, maar er zit wel een stijgende lijn in.
Venus in pocketformaat
loveli
abonnement iBood bol.com Vodafone Ziggo Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')