Hoe koning Abid het woestijnvolk verenigde.

Volvos was een stad van nemen en nooit geven, deze mentaliteit maakte het dat er een tweespalt was in de stad. Aan de ene kant zij die altijd deden nemen en aan de andere kant zij waarvan werd genomen. Nergens ter wereld was er zo'n groot verschil tussen rijk en arm wist Anryuth. Om Volvos binnen te komen zouden ze een haven moeten zoeken in het arme gedeelte, het enige nadeel hiervan was dat koning Abid niet veilig in het ruim kon vertoeven, maar dat was beter dan in het rijke gedeelte waar de huurmoordenaars hem direct zouden vinden. Het paleis van Volvos zat namelijk vol met spionnen.

Toen Brodderlug voorstelde de boot te verkopen en ieder zijn weg te gaan kwam Abid tussen beide en hij zei dat hij het best in het ruim van de boot kon blijven. Dat de boot eigenlijk van hem was en of het een probleem was als hij in de boot zou vertoeven. Anryuth was blij met deze suggestie. Wat de dwerg vond wist hij niet, maar ook deze leek akkoord te gaan, ook al keek hij een beetje zuur, maar Anryuth dacht dat dat kwam doordat de rum op was.

Na het aan wal gaan waren er zoals altijd geen controles. Alles zoals normaal behalve dan de afwezigheid van de vele bedelaars die zich vastklampte aan iedere schipper die aan wal ging. Anryuth haalde zijn schouders op maakte haast naar het schimmige district van Volvos. Hij zag dezelfde pooiers als altijd op de straathoeken staan. De ork liep een steegje in, keek wat om zich heen en gooide toen een steen naar een dicht raam. Er was een pauze en de ork keek om zich heen, toen hij zag dat er niemand was kuchte hij drie keer en een trapladder kwam naar beneden. Anryuth kwam omhoog en nadat de trapladder omhoog was gehesen, vloog een vrouw hem om de nek. 'Anryuth' zei ze, en de ork omhelsde haar terug. 'En?' Vroeg de vrouw, neem je me deze keer mee? De ork grijnsde. 'Ik heb een boot en in die boot zit een koning zijn magie maakt het zo dat niemand kan vechten. Deze keer kan ik je meenemen Thalia.' Thalia schudde haar hoofd, 'Volvos is niet meer wat het geweest is.' Anryuth haalde zijn schouders op, 'de bedelaars zijn weg uit de haven maar verder...' Thalia viel hem in de reden. 'Die koning op je schip, dat is Abid niet?' Anryuth knikte. 'Abidos is platgebrand door Volvos die de rebellen van Erkano steunde.' Anryuth grijnsde, 'ik werd er ook aangevallen en ik heb een gebouw in de brand gezet.' Zei hij trots. Thalia zuchtte, 'een gebouw? Een gebouw en dat heeft heel Abidos doen platbranden?' 'Ik wist het,' zei de ork, 'maar hoe weet je dit?' 'In de avond' zei Thalia, 'kwam er beneden altijd wel weer iemand geruchten verspreiden over een draak, en gisteravond kwam er weer een nieuwe gerucht de draak had Abidos aangevallen.' Anryuth schudde zijn hoofd, 'er was geen draak.' Thalia knikte.

Anryuth dacht na over de woorden en dacht toen aan de woorden van Brodderlug, ook Brodderlug had verhalen over een draak gehoord. Brodderlug was gek van draken, maar hoe wist Brodderlug dan dat de draak naar Abidos zou komen, nee wacht er was geen draak. Werden deze geruchten al eerder verspreid? 'Wat is er?' Vroeg Thalia. Anryuth legde de situatie uit. 'Je hebt je schuld aan hem terugbetaald door hem uit de kerker te halen, toen liet hij jou in de steek toen jij iemand moest terugbetalen die jouw leven had gered met zijn kruisboog. Staan jullie niet quitte?' Anryuth dacht na maar schudde zijn hoofd. Hij haalde een koker uit zijn tuniek, haalde er een blaadje uit en legde het op een tafel in de kamer. Hij ging zitten, focuste zich op Brodderlug en er ontstaat een vage schets van Brodderlug. Anryuth schreef wat woorden op en zei tegen Thalia, 'kan een van je meisjes deze dwerg vinden?' Hij liet haar de schets zien, 'en geef hem deze boodschap.' Thalia knikte, 'vooraf betalen,' zei ze met een grijns. De ork gaf een glimlach terug en deed zijn tuniek uit.

Anyruth lag op bed en Thalia lag met haar hoofd op zijn borst. 'Denk je dat ik hier ooit weg kan komen vroeg ze?' Anryuth wist het antwoord niet. 'Als Erkano nu zelfs door Volvos wordt gesteund, hoe moet ik je hier dan wegkrijgen.' Thalia was zich hier ook van bewust. Overal waren spionnen te vinden. Toen moest Anryuth denken aan het drakentuig Kowalt de Zwarte en hoe hij deze bijna gekocht had. 'Waarom lach je?' Vroeg Thalia liefkozend en Anryuth legde uit hoe hij bijna dat drakentuig had gekocht en haar uit de stad had gehaald op een draak. 'Ooit,' beloofde hij haar, 'haal ik je hier weg. Dat zweer ik je.'

Thalia's armen waren als wurgslangen die Anryuth niet los zouden laten. Het blote lichaam van Anryuth had veel geleden op zijn laatste avonturen maar Thalia was als een priesteres met handen die verkwikte. Wurgslangen dus die niet hun doelwit wurgde en zo om het leven brachten. Nee Thalia wurgde de pijn die in zijn ziel zat genesteld. In Anryuth genoot van het moment maar de vrede werd al gauw verstoord. Een agente van Thalia meldde dat Brodderlug was gespot en dat hij van haar was weggerend. Bovendien was ze meegegaan met een rare man die al weken rondhing in elke taverne die er was en rare vragen stelde. Anryuth kwam uit het bed en vloekte. 'Die verdome dwerg...' Thalia sloeg haar armen weer om Anryuth heen, 'je moet weer gaan?' Anryuth pakt haar handen, pulkte ze los van zijn lichaam, draaide zich om en omhelsde haar. Iets nats raakte Thalia's schouder en toen de ork losliet deed hij snel zijn uitrusting aan. Iets later pakte hij een buidel met goudstukken en zette ze op tafel. 'Zorg goed voor de meiden en voor jezelf Thalia,' zei Anryuth. Ik kom weer terug ik zweer dat ik jullie hier wegkrijg uit Volvos. Niemand zal jullie vinden hier. De agente en Thalia knikte terwijl Anryuth verdween.

'Djass,' zei Anryuth. 'Alsjeblieft blijf Thalia beschermen.' Er was een lange stilte en toen hoorde Anryuth het. 'Ben jij het?' 'Mijn naam is Mamez, ik ben een leutenant in Djass zijn leger.' Anryuth zei tegen de demon, 'ruik je de vrouw nog waar ik net vandaan kom, alsjeblieft bescherm haar.' Er flitste een beeld van Mamez door Anryuth zijn gedachte en de demon lachte. 'Wij vechten ook voor liefde, ork.' Zei de demon en hij verdween om Thalia en haar agentes te beschermen.

En zo zette Anryuth voet door Volvos. Hij kon moeilijk naar de dwerg vragen zonder mensen verdacht te maken. Wat moest hij doen? De ork keek om zich heen en besloot naar het schip met koning Abid te gaan. De koning was veilig maar wat de ork niet had verwacht was een natte Paul. Anryuth grijnsde, 'sorry.' Paul schudde zijn hoofd, 'vandaag de dag is iedereen wantrouwig, maar bedankt dat je de koning veilig hebt gehouden.' Anryuth knikte, 'jullie kunnen beter de boot nemen en vluchten zei Anryuth. Paul vloekte, 'maar die dwerg.' Anryuth haalde zijn schouders op, 'verdwenen.' Paul knikte, 'we zagen hem voorbij komen in een boot, ik wilde een pijl door zijn hoofd schieten maar ik wil geen oorlog met Volvos.'

'Ik heb je de wind gegeven een boot en proviand, laat de dwerg leven.' Zei Anryuth, 'maar wat bedoel je met geen oorlog met Volvos?' Paul spuugde op de houten planken van het ruim. 'Ik zal hem laten leven uit respect voor jou.' Anryuth knikte, 'en de oorlog?' 'Oh het was een geheim agent van Volvos, net zoals ik een geheim agent ben van Abidos.' 'Een lid van je gilde? Vroeg Anryuth.' De man knikte. 'Het gilde stopt te bestaan zodra we in dienst treden van een koninkrijk. Verraders worden gedood, er staat nog steeds een prijs op de rode draad.' Anryuth zette zijn hardste gezicht op, 'de rode draad?' Paul knikte 'een vrouw van het gilde. Overal waar zij kwam vloeide bloed als bier in een taverne.' Anryuth schudde zijn hoofd, 'dan blijf ik beter uit haar buurt.' Paul knikte, 'als je die dwerg nog wil vinden moet je snel zijn ork.' Anryuth draaide zich om en toen hij bij de trap naar het dek was riep hij, 'neem de boot en ga ver weg. Ik hoop dat koning Abid gauw weer de oude is.' De ork liep de trappen op.

De zon was fel en Anryuth had het spoor van de dwerg en de geheim agent gevonden. Toen de ork dichterbij een heuvel kwam hoorde hij geschreeuw. De dwerg was omringd door een leger soldaten van Volvos. Er was een ork bij, maar Anryuth kende deze ork niet, maar een ongemakkelijk gevoel blies door zijn lijf. Andere orks zouden zijn bescherming kunnen penetreren zijn Thalia, de rode draad, zou zomaar gevonden kunnen worden. Hij vloekte en zag Brodderlug met zijn bijl nog in de hand.

Er was geen andere keuze, Anryuth trok zijn zwaard en verzamelde alle energie die hij had. Hij zette zich af en verliet de grond in een vliegensvlugge sprong richting Brodderlug en de soldaten om hem heen. Hij pakte Brodderlug bij de schouders en sprong weer vliegensvlug omhoog. Waar de soldaten stonden was nu een cirkel van vuur. Anryuth zette de boze dwerg neer op de grond. 'Niet vloeken, ik ben door mijn energie heen, zodra ik de cirkel ophef.' En met een brede grijns trok hij zijn zwaard. 'Die orks in dat groepje moeten dood, familieproblemen.' Zei Anryuth om geen argwaan te wekken. 'Ben je met me Brodderlug?'

Anryuth was niet blij. De dwerg had teveel eisen, vechten kon hij wel. Maar die veeleisendheid beviel Anryuth niet. Het moest zoals de dwerg het wilde of niet. Anryuth had niet veel op met het temmen van draken. Met demonen kon je tenminste praten en het was waar dat er demonen waren die draken uit hun rijk hadden verjaagd. Anryuth wist niet veel van de portalen naar andere wereld maar had vermoedens dat de demonen die hij opriep uit een andere tijd kwamen. Of ze nog echt leefde of een echo van het verleden waren, wist de ork niet maar hij had er vaak over nagedacht.

Maar Anryuth verloor al zijn gedachtes en ook Brodderlug uit het zicht toen hij Thalia zag staan. ‘Wat doe jij hier?’ Zei Anryuth en hij trok zijn zwaard. Maar het was al te laat, een rode flits boorde zich door Thalia’s romp en Anryuth zakte door zijn knieën. De hogepriester van Volvos en leider van de cult stond triomfantelijk op de stadsmuur. Anryuth leek iets te fluisteren en Mamez nam het lichaam van Thalia mee. De meiden volgde Mamez en ook Bordderlug deed een stap achteruit. Mamez ging zo snel als hij kon want de magie die hij voelde was geen normale magie. Djass had Mamez al eerder gewaarschuwd, maar Mamez nam deze waarschuwing niet serieus. Als die Anryuth zo sterk was en een pactgenoot van Djass, waarom kon die Djass dan niet helpen de oorlog in hun rijk te winnen? Maar nu Mamez op de vlucht sloeg begreep hij het allemaal. Die hogepriester had ook een pact en niet zomaar een pact, maar een pact met de vijand. Mamez een geducht en machtige demon stond nu met knikkende knieën op de rand van de afgrond, net onder het water. Een van de meiden die bij Thalia was wurmde haar los uit de klauwen van de demon, ‘laat haar los misschien kunnen we nog..’

De demon kwam weer bij zinnen en zei, ‘wacht dit is gedaan door onze vijand de Kinolok. De rode pijlen zijn giftig, een sjamaan van de Polzanton kan deze genezen, maar dan moet er een pact gemaakt worden.’ De meiden keken elkaar aan, ze hadden van Anryuth wat simpele magie geleerd maar niet hoe ze een pact moesten maken, dat stond Anryuth ze niet toe. ‘Er is geen tijd zei Mamez,’ En het was alsof de spieren in zijn gezicht bezeten werden door pure angst. Er ontstond een storm waar de ork stond en bliksem sloeg overal in, een wervelwind van elektriciteit en vuur verzamelde zich om de ork heen. Er was een helse klap en rook. Ten midden van deze rook kwam er een sloep richting het gezelschap. Koning Abid stapte uit, legde zijn hand op Thalia en ze begon weer te ademen. ‘Dit is alles wat ik kan doen,’ Zei de koning en hogepriester die was wakker geschud door de magie van Anryuth. ‘De ork is dood,’ zei Abid. Mamez schudde zijn hoofd, ‘het pact leeft nog.’ Abid keek op, ‘ze hebben mijn stad Abidos vernietigd en nu heeft een ork hun bijna vernietigd. De hogepriester van Volvos leeft, maar Volvos heeft geen magiër meer over.’ Mamez die nog steeds naar de rook staarde zei tegen Abid, ‘De vrouw is ze veilig?’ Abid keek weg van de rook en naar Thalia. ‘Het gif is verzwakt maar niet genezen, ik heb tijd gekocht.’ De demon knikte, ‘Abid,’ zei de demon, ‘een leger zal op ons af stormen, ga terug naar je boot.’ Abid schudde zijn hoofd, liep naar de afgrond en riep, ‘hoe ver ben je?’ ‘Bijna klaar,’ zei de stem. ‘Kom met ons mee,’ zei Abid. Paul slaat nu haken in de rotsen beneden deze afgrond met het touw kunnen we naar de boot vluchten.’ Mamez knikte, ‘help jij deze vrouwen,’ zei Mamez. ‘En jij demon?’ Vroeg Abid. ‘Ik moet Anryuth ophalen en..’ Een flits van kracht onderbrak de demon, en met zijn machtige klauwen kon hij de flits nog net afslaan. ‘Kinolok.’ Riep Mamez ‘Abid snel, neem ze mee en kijk of die dwerg nog ergens is, ik zie hem nergens.’ De Kinolok sprong naar voren en met een zwiep van zijn klauw raakte hij Mamez van schouder tot aan zijn buik. Mamez huilde van de pijn.