Tong's Voetbalverhalen #1

Je hebt door de supporters warm geknuffelde voetballers. Simon Tahamata is er zo één. Eén meter 68 en dribbelaar aan de linkerflank bij Ajax eind jaren 70 en begin jaren 80. Nog voor Robbie de Wit, Bryan Roy en Jesper Olsen was er deze Moluks-Nederlandse speler die later Belg werd.



Simon speelde om te winnen, maar dat was niet de hoofdreden. Kleine Simon speelde om te genieten en de toeschouwers te laten genieten. Genieten liet ie ons. Zijn dribbelkunsten zijn te vergelijken met de grootste dribbelaars van tegenwoordig. Hoewel....Simon was natuurlijker, spontaner en indrukwekkender

In 1979 speelde ie zijn eerste interland. In Bern, Zwitserland. Nederland-Argentinië. Was het 75-jarig bestaan van de FIFA. Kleine Simon was de beste man van het veld. Eén van de grootste spelers was van dezelfde leeftijd. Een tegenstander van Simon in die wedstrijd, ene Maradona, vroeg jaren later aan de Nederlandse pers wat er toch met die kleine man was gebeurd. Het zou voor Simon bij 21 interlands blijven. Een mooi aantal. In deze Nederlandse voetbaltijden zou ie de eerste zijn geweest om te worden opgeroepen.

Met Ajax werd deze mooie voetballer 3 keer landskampioen, met Standard Luik won ie het landskampioenschap 2 keer.

Zelfs bij Feijenoord werd ie een publiekslieveling. Simon was met zijn dribbels en gulle lach immers van iedereen. Tegenwoordig is ie jeugdtrainer bij Ajax. Stel hem op in de A1. En hij wordt gescout door Manchester City.

November 1978, de grootste godenzoon kreeg zijn afscheidswedstrijd. Hij, die als verlosser kwam voor het Nederlandse en Spaanse voetbal, werd aan het kruis genageld. De spijkers onder de zolen van de Bayern spelers, zoals Rumenigge, Breitner en Sepp Maier waren nog rood gloeiend van vroegere vernederingen. Ajax-Bayern München had een feest moeten worden, niet 'Het Laatste Avondmaal.'



Het begon al op Schiphol, een dag voor de wedstrijd. Niemand van Ajax was aanwezig om de Duitse grootmacht te ontvangen. Daarna werden ze in een tweederangs hotel ondergebracht. Er sluimerden natuurlijk al revanchegevoelens bij Bayern. In het beste seizoen van Ajax ooit, 1972, verloren ze in de EC-1 thuis met 0-5 en uit met 4-0.

Bij het betreden van het stadion werden de Duitsers beschimpt met 'schweine hunde' en 'Nazi's'
De Ajaxspelers negeerden verder hun Duitse tegenstanders. Een onprettige sfeer was geschapen.
Het voornemen van de Duitsers was er een leuke wedstrijd van te maken. Maar de keuze voor Bayern bleek een verkeerde te zijn. Engelse topclubs waren ook beschikbaar.

Later nam Cruijff wraak op de 0-8 van die avond. De grootste Nederlandse voetballer ging naar Amerika, om daar ook voetballer van het jaar te worden. Door een faillisement ging ie nog voetballen bij het kleine Levante en terug naar Ajax om kampioen te worden. Met een magistrale goal in zijn eerste wedstrijd tegen Haarlem.

Uit wraak op Ajax voorzitter Ton Harmsen plakte hij er nog een jaartje Feijenoord achteraan. Waar ie met revanchegevoelens spijkerhard toesloeg. Ondanks een 8-2 nederlaag tegen....Ajax, werd Feijenoord kampioen. Met o.a. een piepjonge Ruud Gullit. Nog zonder rasta haar. Cruijff zette voor altijd een punt achter zijn actieve loopbaan. Dat was in 1984, zeven jaar na de 0-8. Bayern is nog steeds een grootmacht. Ajax teert inmiddels op de rook van Jopie. Cruijffie is niet meer. Zijn rentree bij Ajax in de Meer tegen Haarlem vergeet niemand meer. Zijn afscheidswedstrijd hoort verdrongen te worden.

Sommige spelers worden na hun carrière herinnerd door één wapenfeit. Robbie Rensenbrink wordt onrecht aangedaan door alleen aan zijn bal op te paal te refereren, in de laatste minuut van de WK-78 finale tegen Argentinië. Andere spelers teren op zo'n gebeurtenis. Zijn trots op die ene gebeurtenis. Danken er hun status aan. Zoals ook Helmuth Ducadam. De doelman van het Roemeense Steaua Boekarest in de jaren 80.



Nooit had een Oost-Europese club de EC-1 gewonnen. De huidige CL. Wel had Dynamo Kiew in de jaren 70 furore gemaakt in andere Europese competities. Mei 1986, Steaua Boekarest speelt de EC-1 finale in Spanje. Uitgerekend in Sevilla tegen Barcelona. Barcelona had nog nooit de hoogste Europese prijs gewonnen, kreeg nu een schot voor open doel en de winst was eigenlijk al zeker. 50.000 Spanjaarden op de tribunes. Een handjevol Bobo's uit Roemenië.

Ducadam speelde de wedstrijd van zijn leven. Het was na 90 minuten 0-0. Na de verlengingen stond het nog steeds 0-0. Ducadam was op dat moment al een held. Zijn ultieme hoogtepunt moest echter nog komen. Het leek alsof ie net was warmgedraaid toen ie de eerste strafschop van de Spanjaarden stopte. Dat bleek ook zo te zijn. Nummer twee volgde, en nummer drie. Bij de vierde gestopte penaltie werd het oorverdovend stil in Sevilla. Een legende was geboren. De Oost-Blokker Panenka werd onsterfelijk door een geniale strafschop. Een andere Oost-Blokker door er vier op een rij te stoppen.



Barcelona moest nog wachten op Cruijff en Koeman om de cup met de grote oren te winnen.
Ducadam zelf heeft daarna nog maar een paar wedstrijden gespeeld. Hij moest stoppen door bloedarmoede. Letterlijk arm zal ie na 1986 niet zijn geweest. Het voetbal was een cultheld rijker.