Tong's Voetbalverhalen #1

quote:

Op woensdag 30 december 2020 00:56 schreef JR-Style-93 het volgende:

[..]

Plaats eens wat van je columns die in je plaatselijke krant staan dan.

Twee cliënten in de apotheek. Het wachten kan nooit lang duren. Slecht weer buiten, binnen viel de neerslachtigheid mee. Dat zou vooral later pas echt blijken. Ik kon op dat moment kiezen tussen fietsen in een regenbui of "even" geduldig wachten tijdens een lachbui. In Theater De Poorterij kost een briefkaart op de eerste rang meer geld. Vooral nu Jan en Anneke Scheffers er helaas, al een tijdje, niet meer op de kleintjes letten. Gelukkig werkt Tuup er nog wel om de lachbanden op te pompen. En zijn Jan en Anneke onder de pannen met hun kleinkeinder. Na kort op het antwoord te hebben gebroed, koos ik derhalve eieren voor m'n geld. Alleen de popcorn ontbrak nog, toen ik naar de zitplaats naast het koffieapparaat begeleid werd.

De nog steeds nadruppelende bejaarde dame nam de tijd om het gesprek met de apothekersassistente opgang te brengen. Ik vermoed dat ze al haar geheimen, behalve haar pincode, aan het opbiechten was. Nadat ze steunend op haar rollator zich één maal omdraaide, herkende ik haar gezicht. Zonder haar naam te weten wist ik 100 % zeker dat het hier "Een Echte Bommelaar" betrof. "Een echte Bommelse" in de volksmond. "Een Echte Zaltbommelaar" las ik laats op een T-shirt. Dat is net zoiets als een schorre reclamestem die aanbevelend roept: 'Echt, de winkelketen die tegen buitenlandse overname vecht.'

Geduldig liet ik het stukje echt Bommels kleppen in het typisch Bommels-stadsgebeuren over me heen komen. Of op me neerdalen, qua weer op dat moment. Zeiken zou dan: "Ut règent dat zekt" worden. Ik voelde me op m'n gemak, trok m'n jas uit en m'n pantoffels aan. Zo te horen mankeerde de dame iets aan haar oor. Of ze iets tegen de ruis kon krijgen. Het liefst die ze tien jaar geleden daar had gekocht. 'U weet wel, die groene pilletjes in een blauw doosje.' 'Kan ook een groen doosje zijn geweest.'

Twee doosjes werden voor haar neergelegd. Een groene en een blauwe. Ze werkten beiden hetzelfde. Oraal. De inname van de medicatie moest met een glaasje water. 'Mag het ook met een stenen kopje?' Vanzelfsprekend mocht dat. Geen probleem zelfs. Dat vond de lieve bejaarde Bommelse erg fijn. Ze was namelijk nogal zuinig op haar glazen serviesgoed.
Nu was het zo dat ze niet echt veel te besteden had en dus informeerde naar de prijs. Dat kwam neer op 4 euro per doosje. Ongeacht de kleur. Dat was wel veel geld. Ze vroeg daarom hoelang ieder doosje zou mee kunnen gaan. Dat bleek drie jaar te zijn.

'Heeft u echt niets anders? Ik ben namelijk al 77. Over drie jaar ben ik misschien al dood. Dan haal ik het geld er nooit meer uit' Na toch maar het onbekende avontuur te zijn aan gegaan -wisselen van pilletjes naar druppels- zocht de inmiddels bijna droge, oudere vrouw met rollator haar portemonnaie. Zorgvuldig legde ze de 90 cent kleingeld op de balie. Het wachten kon me op dat moment niet lang genoeg duren. Het was geen dijenkletser geweest. Maar deze liefhebber van droge humor was op zijn wenken bediend. De lieve bejaarde vrouw mag vandaag bij me in Het Theater van het Sentiment schuilen. Mijn eigen moeke is niet voor niets eveneens 77. Actrice bovendien. Die op haar eigen kleintjes let.



Als blikken konden doden.....

Ze viel me vanochtend al op. Je kent ze wel. Dat je denkt: 'Meid loop door, die chocoladeletters liggen er volgende maand nog steeds.' Alsof ze m'n gedachten kon lezen stapelde ze de letters op alfabet en op kleur. Puur, of ik er wel notie van wilde nemen. Qua inpeperen kon hier geen zwartkijkende, gekleurde Piet tegenop. Ze had geen haast zo te zien. Ik zou hier niks in de melk te brokkelen krijgen. Ze hervatte haar duidelijk van tevoren uitgestippelde snoeproute.

Ik moest denken aan mijn eerste dag in het magazijn van De Basismarkt. Op het industrieterrein, schuin tegenover het distributiecentrum van de PTT. Het zal 1996 geweest zijn. Voordat ik mijn route als orderverzamelaar begon met het eerste orderbriefje, gekregen van Paul van Steenbergen uit Gameren, kwam ik langs twee andere orderpickers. Die ik vaag van gezicht kende. De één vroeg, nogal luid: 'Bende gij nie van Nivo?' Ik schrok een beetje, was bijna geïntimideerd. Buiten dat ie nogal hard praatte, had ie een blik van: 'Durf eens ja te zegge, dan sla ik oe verrot.' Ik vroeg timide of ie me wel eens had zien voetballen dan. 'Jazeker, mè munne neef, De Platte.' Bleek later dat Henkie Versfeld, daar heb ik het over, altijd zo praatte. Dat ie het type ruwe bolster blanke pit is. Bleek ie later idd een goeie gast te zijn. Je vergeeft zo iemand zelfs dat ie supporter van Feyenoord is.

Ik hervatte mijn tocht in de Albert Heijn. Ik volgde dezelfde weg als de, laat ik het netjes zeggen, vrouw die haar woorden niet op een schaaltje weegt, al heeft ze nog zoveel gesuikerde letters. Er is een tijd geweest dat je mij kon volgen gewoon door het zweetspoor op de grond. De broodkruimels die ik op mijn pad vond vanochtend waren onmiskenbaar van de onderweg snoepende voorgangster. Het was geen tuinpad van m'n vader, eerder een slakkengangetje in de rij voor het jubilerende Bommelse sterren restaurant La Provence. Die bestaat inmiddels 30 jaar. Ooit, lang geleden, 's nachts om een uurtje of 3 samen met Eric van de Aa aangebeld. Of ze ook broodjes kroket verkochten.

Ik kon er dus niet langs. Het leek me niet echt een schappelijke dame, hoewel ze er wel in huis houde. Ik liet het maar op zijn beloop. Klinkt misschien vreemd, maar weer kwam Henkie en De Basismarkt bij me in gedachten op. Van de grootste Luci Nilis fan van Nederland, tevens de gemeenste grensrechter in de Bommelerwaard, Paul van Steenbergen weer een orderbrief gekregen. Vol goede moed aan het verzamelen. Niet op de hoogte van de spelregels op de werkvloer passeerde ik Henk, alsof ie een trage linksachter van het tweede van Olympia was. Toen hoorde ik plots met de meest lijzige stem, alsof Frans Bromet aan het filmen was onder zijn eigen commentaarstem: 'Gááááán we inhááááálen?' Ik werd even op z'n Henks en op z'n Bommels op m'n plaats gewezen.

Vanochtend eenmaal buiten, m'n boodschapjes in de fietstas op de bagagedrager aan het laden. Staat de chocoladeletterkundige, spreekwoordelijk, pal naast me. Het was denk ik net even een stukje te ver lopen na alle inspanningen in de winkel. Ze gooide namelijk, met een ferme zwaai, haar halfje bruin in een rekje aan het stuur. 'U lijkt wel zo'n ouderwetse bakker, die deden dat vroeger ook.' Langzaam richtte ze haar hoofd op. Ze besnuffelde me, met een misprijzende blik, van top tot teen. Het dedain spatte onder haar zware wenkbrauwen me tegemoet. Ze gaf geen krimp. Haar houding zei genoeg. 'Het was maar een grapje mevrouw.' 'Dat zijn geen grapjes. Dat laat je maar. Daar ben ik niet van gediend.' 'Ik zei toch niks verkeerds mevrouw?'

Toen ze wegreed keek ik een andere klant aan. We hadden geen woorden nodig. We lachten beiden binnensmonds. Alsof we met een mond vol tanden stonden. Dan is het contrast met m'n oud-collega groot. Als Feyenoorder wist-ie 20 jaar geleden al van aanpakken. Had geen woorden nodig om tot daden te komen. Bij Henkie wist je al snel wat voor een vlees je in de Kuip had. Zoals De Kromme ooit hand in hand, tegen de tranen vechtend, afscheid nam van de "norse" Ernst Happel, zo steek ik m'n hand in het vuur voor de man wiens blikken kunnen doden. Zolang wij Feyenoord maar mogen blijven inblikken.



Het gaat niet alleen om de stenen van "De leugenbank" aan de Waal. Het is ook de plek die het uniek- en echt Bommels maakt. Het vooruitzicht dat het uitzicht gericht zal zijn naar het gruwelijke monument dat aangeeft hoe hoog het water stond in 1995, doet bij menig hangbejaarde de waterlanders activeren. Het zou niet misstaan in de havenstad Rotterdam. Dan zou het beeld van Zadkine moeten wijken. Denk niet dat het wijkteam in Rotterdam-zuid daar achter zal staan. Hoe gruwelijk beide beelden ook zijn. Het ene beeld is van een onaantastbare schoonheid, het andere weerspiegelt alles dat fout is in al haar lelijkheid. De gestrekte arm van "Philip Cocu" maakt het af. Bij deze PSV-trainer staat het water ook aan de lippen.

De achterban van diens club roert zich steeds meer. Volgens velen zit ie al te lang op de trainersstoel van PSV. De achterbank van "onze" Sterkhouders mag er komen voor de reservespelers. Die mogen even plaatsnemen. De echte roergangers en woordvoerders moeten uitzicht blijven houden op het hoofdveld. In dit geval de Waal. Met hoeveel geld de bestuurders ook over de brug komen.

In Amerika verhuizen sportploegen gewoon van stad. The Los Angeles Dodgers heetten 50 jaar geleden The Brooklyn Dodgers. Kwestie van geld. Die Amerikaanse Dollars zijn nu overgewaaid naar Europa. Met geld het hart uit de club Manchester City gestolen. Een arbeidersclub. Qua ziel ooit vergelijkbaar met Feyenoord. Qua status, traditie en sympathie vergelijkbaar met Sparta. Manchester City is in de vaart der volkeren gestegen, het eigene, het volkse echter kwijtgeraakt.

Ik ben een NIVO Sparta-man. Maar realiseer me wel dat VV Zaltbommel, Olympia eigenlijk of nog meer gewoon "Bommel"
ondanks het groene shirt, meer het rode hart van de Zaltbommelse voetbaltraditie vertegenwoordigt. Afgelopen week zou "Bommel" honderd jaar hebben bestaan. Via Facebook en m'n buurman Mari van der Linden kwam ik het te weten. Mijn oud-collega Henkie Versveld noemt Mari altijd: "De kleine Erpel." Olympia bestaat niet meer. Maar Mari heeft een schitterend archief opgebouwd in de loop der jaren.

Veel van de vroegere Bommelspelers, leden of supporters zijn met de vroegere buurman, NIVO Sparta, meeverhuisd naar het mooiste sportcomplex van Gelderland. "De Watertoren." De voetballers met een stokkie van mixed hockeyclub Bommelerwaard hebben er ook hun stekkie gevonden. Zelfs hengelaar Henkie Versveld drinkt er tegenwoordig zijn Cola-Mix. Er is een mengeling gecreëerd waar menig dorp en menige stad jaloers op zal zijn.

Bommel blijft zo een stad met allure. Er moet echter wel worden opgepast dat de kleintjes niet worden vergeten in de grote stad Zaltbommel. Burgemeester Albert van den Bosch is verhuisd naar de Tweede Kamer. Hij bezet er namens de VVD een zetel. Nivo Sparta Is verhuisd van de Oude Bosche Weg naar een nieuwe toekomst. De hockeyers hebben zich er eveneens genesteld. Het oude, vertrouwde nest in "De Stad" voor de echte Bommelaren moet echter worden gekoesterd. Het zijn de kleine dingen die het hem doen.

Nu is het aan anderen om zich groots te tonen en de tunnelvisie te laten varen. Hockeyers hebben allang geen aardappel meer in hun keel. Henkie Versfeld smeert zijn keel inmiddels bij NIVO. Dus onder leiding van dirigent Cobie Werner van "Het Bommelsche Leugenbank Koor", en in de traditie van het Rotterdamse Sparta:

'Zaltbommel.....naar vóóóóóren!'

Terug naar het voetballen.....

Het laatste grote Nederlandse team dat via de Hollandsche School de wereld veroverde is het Ajax van de jaren 90. Tot vorig jaar. Ajax in de CL. Wat niemand voor mogelijk hield gebeurde. Met Real Madrid-Ajax als hoogtepunt. Alsof Gerrie Mühren tot leven kwam. De bal op de pantoffel. Even in de lucht.

Natuurlijk heb ik genoten van de EC-2 winst van Feyenoord in 2002. Hoe mooier kun je een Europacup winnen dan in je eigen Kuip? Daarvoor nog even Borussia Dortmund en Inter verslaan. Kom er tegenwoordig eens om. Of kom er eens aan. De winst in de halve finale tegen Bayern München in de halve finale van Ajax in de Champions League staat als supporter op mijn netvlies gebrand. Ook tegen een Duitse topclub. Die door het grote geld Meistershaft ist.

Ajax is een grote naam uit de historie. Niemand verwachtte deze prestaties dat seizoen. Ook in 1992 met mooi voetbal de EC-3 gewonnen tegen Torino. Niemand bevroedde dat we aankomende sterren in huis hadden. Ik hoef ze niet op te noemen. 5-2 tegen Bayern met werelddoelpunten van geweldige voetballers. in het seizoen van de CL overwinning 94-95. Toen ook niet verbroed of vermoed. Vorig jaar geen overwinningsgebaar van Frenkie, of Mathijs. Maar de vreugde kan volgend jaar des te mooier zijn. Het EK-2020 in 2021 winnen. Oranje blijft uniek. Op de Hollandsche school voor eigen publiek. Van A tot Z met eigen talenten. In de geest van Feyenoorder Leen Vente.

De Finale tegen AC Milan was niet spraakmakend. Wel goed smakend achteraf. Kluivert als wisselspeler, als 17-jarige ingebracht door de latere bondscoach Louis van Gaal. Mijn buren zijn inmiddels verhuisd. Na het doelpunt van Kluivert rende ik niet over de straat. De straat rende over mij. Wegens geluidsoverlast. Ik hoop op herhaling. Maar blijf in Bommel wonen. Smullend in een klein stadje, in een klein landje. Van het grote succes genietend. Keer op keer. Kan geen FC Corona iets aan doen. Later spreken we weer over toen. Van weet je nog? Dat seizoen.

Je hebt spitsen in alle soorten en maten. Ian Rush had het totale plaatje. Perfect tweebenig, geweldige kopper, snel op de eerste meters, een schlitsohr, meedogenloos in de 16.



Zijn palmares bij Liverpool is indrukwekkend. Vijf landstitels, vijf League Cups, drie FA Cups en als bonus twee Europa Cups 1. 1983/1984 was zijn beste seizoen. In de halve finale scoorde ie in de moeilijke uitwedstrijd tegen Rapid Boekarest twee keer goed voor een 1-2 zege. De finale werd gewonnen tegen AS Roma.

Het was een elftal met legendarische Liverpudlians. Kenny Dalglish, Phil Neal, Ronnie Whelan (RIP), Graeme Souness en andere helden. "King of the Kop" werd zijn bijnaam. Ze raakten niet uitgezongen als ie weer eens had gescoord op Anfield. De teller zou blijven staan bij 346 goals in 660 officiële wedstrijden. Als international voor Wales nam ie opvallend vaak de winnende treffer voor zijn rekening.

Het Liverpool-sprookje strandde een jaar later in de finale tegen Juventus. De club waar ie in 1987 voor uit zou komen. Na een jaar keerde hij terug naar Liverpool. Waar ie tot 1996 zou spelen. Tijdens het Heizeldrama brak een muur de zegereeks van de na Real Madrid en AC Milan succesrijkste club in Europa. Voor jaren uit Europa verbannen. De vloek of ban werd nog wreder toen de club op Hillsborough getroffen werd in het rode hart. Ian Rush staat naast deze feiten in hun geheugen gegrift. Net zoals het bordje boven de ingang in de spelerstunnel. "You'll never walk alone."

Nottingham Forrest won in 1979 en 1980 de EC-1. Het werd daarmee de enige club die vaker de EC-1 won dan landskampioen werd. Natuurlijk hadden ze geweldige spelers. Robinson of Francis bijvoorbeeld. Maar het succes was eigenlijk te danken aan de legendarische coach Brian Clough. Er wordt naar mijn mening iets te vaak over legendes gesproken in het voetbal. Clough verdient dat predicaat echter voor de volle 100 procent.

Als speler stond hij bekend als iemand die makkelijk doelpunten wist te maken, in 274 competitiewedstrijden wist hij 251 maal te scoren. Clough leidde, als coach, Derby County eind jaren zestig begin jaren zeventig van de bodem van de tweede divisie naar het landskampioenschap. Het jaar er op werden ze door het onverslaanbare Ajax uitgeschakeld in de EC-1.

De finales in 1979 en 1980 werden gewonnen van Malmö FF en Hamburgers SV. In 1980 schakelden ze Ajax uit in de halve finale. De wraak van de eerdere nederlagen met Derby County smaakte waarschijnlijk zoet voor deze alcoholist. Er is een mooie film over zijn leven gemaakt die het kijken waard is. Hij heeft zoveel indrukwekkends en memorabels gedaan dat deze column te lang zou worden. Clough verwierf in Nederland bekendheid als de bedenker van de term Mickey Mouse League, de weinig vleiende bijnaam voor de Nederlandse competitie.



Clough is even beroemd/berucht door zijn voetbalprestaties als door zijn teksten en drankgebruik.
Enkele van zijn uitspraken:

"Rome wasn't built in a day. But I wasn't on that particular job."
"Beckham? His wife can’t sing and his barber can’t cut hair."
To the Forest physio after Stuart Pearce suffered concussion: "Tell him he’s Pele and that he’s playing up front for the last 10 minutes."
On Roy Keane: "I only ever hit Roy once. He got up so I couldn't have hit him very hard."
On Sven Erikson getting the England job: "At last we’ve appointed a manager who speaks English better than the players."
"When I go, God’s going to have to give up his favourite chair."
"I'm sure the England selectors thought if they took me on and gave me the job, I'd want to run the show. They were shrewd, because that's exactly what I would have done."

Na zijn levertranspantatie: "To put everybody’s mind at rest, I’d like to stress that they didn’t give me George Best’s old liver."
Over zijn relatie met spelers: ”We talk about it for twenty minutes and then we decide I was right.”
"I wouldn't say I was the best manager in the business. But I was in the top one."

Hans Kraay junior speelt vaak toneel tijdens Veronica Inside. Het vroegere voetbal inside. Dat is jammer omdat ie wel zinnige dingen te zeggen heeft. De smalende lach van Gijp en Derksen dwingt hem in die rol



Hetzelfde deed ie tijdens zijn actieve voetbalcarriere. Het dwangmatig voldoen aan de behoeften van een ander. Hij was een talent bij Feijenoord. Een voetballende verdediger. Hij werd profvoetballer. Maar dacht dat ie zich op de been moest houden door te schoppen. Niet tegen de bal. Maar tegen de tegenstander.

Hij werd daardoor wel een cultheld bij De Graafschap. En bij Den Bosch aanvoerder in een team met Theo Lucius en Ruud van Nistelrooij.

Zijn vader had geen affectie voor hem. Geen complimentjes en arm om de schouder door Kraaij senior. Kraaij senior was international. Hans Junior zou er nooit aan kunnen tippen. Net zoals zijn ploeggenoot bij Feijenoord, René van der Gijp, nooit zou kunnen tippen aan ome Cor. Mede door senior zelf. Junior wist dat ie nooit topscorer zou worden. Wilde zich wel bewijzen. Dan maar in het negatieve. Aandacht is aandacht.

Kraaij Junior kreeg een schorsing van 24 wedstrijden. Later gereduceerd tot 15. Hij gaf scheidsrechter Wil de Vrieze een schouderduw. Had in het American Football niet misstaan. Junior ging in de geschorste periode dan ook in Amerika voetballen. Speelde toen in hetzelfde elftal met één van de beste spelers ooit. George Best Wie kan zeggen dat ie met Hans Kraaij samen heeft gespeeld ?

Deze voetballer toverde met de toverstaf aan de voeten. Kleurrijk en glanzend. Net zoals "onze" Dennis lijkt-ie in ons geheugen geen doorsnee, gewoon doelpunt te hebben gemaakt. Hij leek zich te schamen voor een intikkertje. Dat was voor het gepeupel.



Luc Nilis voetbalde in de verkeerde tijd voor het verkeerde land. Zijn genialiteit werd in België genegeerd en ingeleverd voor het verdedigende systeem. De verdedigende stellingen werden opgetrokken en werden belangrijker gevonden dan een wereldspits in stelling te brengen. Met die Nilis zou België tegenwoordig op ieder groot toernooi favoriet zijn. Nilis moest het in interlands doen met een sporadische hoge bal. Bij Anderlecht kregen buitenlandse aankopen meer waardering.

PSV zag zijn grootsheid wel. Bij PSV zou ie furore gaan schrijven. Nilis was een kunstenaar. betoverde het publiek. Het ene wonderdoelpunt na het andere. Verliezen tegen Barcelona maakte niet uit. Zijn wonderdoelpunt staat in ons geheugen gegrift. Met zijn voeten sprak-ie boekdelen. Hij deelt zijn sterren-positie bij PSV met Romario en Ronaldo. Skieten Willie ook natuurlijk. Ronaldo noemde hem laatst de beste speler waar-ie mee samen heeft gespeeld. En dat uit de mond van een Braziliaans wonderkind.

Zelden heeft een voetballer wraak genomen zoals Lucie Nilis op België. In Nederland werd-ie voetballer van het jaar. Dat zijn er meer geweest. Maar niet in het jaar dat Ajax de wereld veroverde door in 1995 de CL te winnen. Zijn tranen, en van zijn vrouw, waren oprecht. Op het podium, toen-ie gekozen was tot voetballer van het jaar, stond een trotse geniale Belg. Ik huilde met hem mee. Had medelijden met België, dat ze zo'n voetballer jarenlang hadden ondergewaardeerd.

Een kunstenaar. Zijn voeten als penselen, met de fluwelen streling van Breugel. Eeuwig op ons netvlies gebrand. Als een meester uit de gouden eeuw, door een Philips-lampje in de spotlights gezet.

Publiekslievelingen zijn doorgaans de betere voetballers. Anders de harde werkers op het middenveld of de granieten verdedigers. Eventueel uit beton gegoten. Daarom is de ongekende populariteit van René van Rijswijk bij zijn clubs zo uitzonderlijk. Bijna een raadsel.



De Rotterdammer begon in het betaalde voetbal bij RKC in Waalwijk, daarna Cambuur en NEC, om weer bij Cambuur te eindigen. Zijn slungelige lichaamsbouw maakte van de rechtsbuiten een a-typische profvoetballer. Wat hem nog meer een vreemde eend in de voetbalbijt maakte was zijn haardracht. Valderama, Lalas en Gullit hadden als spelers een opmerkelijk kapsel. Dat waren wereldtoppers, die zich dat konden en mochten veroorloven.

De klittende paardenstaart tot op zijn billen maakte van van Rijswijk een buitenbeentje. Zijn interesse in alternatieve gitaarmuziek en psychologie was ook niet standaard te noemen. Je zou verwachten dat als je je zo etaleert en profileert, je dat compenseert met prestaties op het veld. Hij had echter als bijnaam "De spits die nooit scoort." De latere student psychologie scoorde voor zijn drie clubs in 314 wedstrijden welgeteld 31 doelpunten. Dat zijn zo'n 50 doelpunten minder dan dat zijn beste vriend en ploeggenoot bij NEC, Patrick Pothuizen, aan gele kaarten ontving (Nederlands record).



De talentloze, blind rennende, hardwerkende en nooit scorende rechtsbuiten had niks met het voetbalwereldje. Hij vond zijn collega's maar eenheidsworsten. Toch werd-ie op handen gedragen door de supporters. Van Rijswijk scoorde in De Goffert in 123 wedstrijden 3 keer voor NEC. Hij wist in drie seizoenen, 3 keer de nul te houden. Nadat hij 60 wedstrijden achtereen het net niet wist te vinden, kreeg hij een niet te missen kans, raakte de bal verkeerd met zijn scheenbeen, waarna de bal tergend langzaam over de doellijn hobbelde. Hij liep nog net geen ererondje. Maakte zijn cultstatus wel waar. Het hartstochtelijk juichen van de NEC-supporters was oprecht. Zo maak je ze niet veel meer mee tegenwoordig. Ondanks de kappers-corona-crisis.

quote:

Op dinsdag 9 februari 2021 04:32 schreef LangeTabbetje het volgende:
Ik zie columns of stukje voorbij komen over WK's, Brian Clough, en Ian Rush waarbij ik het verband niet helemaal zie met de titel van dit topic ? "Eredivisiecolumn" ?

Dekt ook de lading niet. Maar goed. Ik ga gewoon door.

Er zijn wedstrijden die onterecht nooit legendarisch zijn geworden. Het zijn Oh-Ja wedstrijden. Wedstrijden vaak tussen grote clubs. Dit was er zo één. Halve finale Champions League, April 2003. Old Trafford. Manchester United-Real Madrid. Twee grootmachten met een grote historie. Dat is geen garantie voor mooi voetbal. Deze avond wel.



Eén van de mooiste wedstrijden ooit op het hoogste niveau. Droomvoetbal tussen twee teams op hun piek. Zeven doelpunten. Dus niet gelijkelijk verdeeld. Manchester trok aan het langste eind bij de 4-3

Ronaldo, de ster die ontlook in Nederland, scoorde drie keer namens de Spanjaarden. Een andere latere wereldster scoorde twee keer. Twee spelers die het mooie PSV-shirt droegen. Met trots naar een ander land gingen. Om te scoren en geschiedenis te schrijven.

Ik weet niet meer of ie z'n haren in de plooi hield tijdens het juichen. Beckham was de enige echte Ronaldo wel voor destijds. Tegenwoordig lachen ze in de plooi voor de fotografen. Hij viel in. Z'n haren toen al gladgestreken.

En Ruud? Ik wil het niet op de spits drijven. Daar doen we een moord voor tegenwoordig in Oranje.

Manchester United (4-3-3): Barthez; Brown, Ferdinand, Silvestre (P Neville, 79), O'Shea; Veron (Beckham, 63), Keane (Fortune, 82), Butt; Solskjaer, Van Nistelrooy, Giggs.

Real Madrid (4-3-2-1): Casillas; Salgado, Hierro, Helguera, Roberto Carlos; Makelele, Guti, McManaman (Portillo, 69); Figo (Pavon, 88), Zidane; Ronaldo (Solari, 67).

Het Chelsea van tegenwoordig kan qua sympathie niet tippen aan het Chelsea van jaren geleden. Chelsea was het Sparta van Engeland. Een door iedereen geliefde club. Het grote geld regeerde nog niet. Toch wonnen ze de UEFA-cup begin jaren 70.



Gebouwd op een Londens fundament. Zonder groot en veel buitenlands geld.

De sterspelers waren doelman Peter Bonetti en aanvaller Peter Osgood. Osgood was de George Best van Chelsea. Speelde tussen 1964 en 1974 voor de Londense club. Helaas was in die tijd Sir Alf Ramsey (wel wereldkampioen) de bondscoach. Die moest niets hebben van langharig tuig, dat zich hip kleedde en die zich lieten zien in het uitgaansleven. 150 doelpunten scoorde hij voor Chelsea. Helaas bleef het bij vier interlands.

Peter Osgood was Zlatan jaren vooruit. Strooide met sierlijke dribbels, fantastische schoten en mooie doelpunten. Het was de beste allround-aanvaller van zijn generatie. Hij genoot van het leven. Het leven dat ie in 2006 moest verlaten. Op 59-jarige leeftijd overleed de flamboyante voetballer aan een hartaanval. Typisch genoeg, vlak na de begrafenis van een familielid. Voor eeuwig in het hart op Stamford Bridge.

quote:

Op vrijdag 26 februari 2021 19:16 schreef Shreyas het volgende:

[..]

Dit was de kwartfinale, maar voor de rest, goed verhaal!

Ik moet toch eens vaker Wikipedia raadplegen.

Wie kent Clyde Wijnhard nog? Een loopbaan als onopvallende speler op bescheiden niveau. Dat soort zoden zetten ze zelfs in Volendam niet aan de dijk. Toch maakte hij in 1992 op 19-jarige leeftijd zijn debuut voor Ajax. Hij kwam tot 4 wedstrijden in het seizoen 92/93 en 4 doelpunten. Hij werd als nog-net-niet afgeschreven speler uitgeleend aan FC Groningen.



Daar bleek-ie Ajax niet te kunnen overtuigen hem terug te halen. Althans niet als aanvaller. 23 wedstrijden en 3 doelpuntjes is schamel. Coach Louis van Gaal wilde hem echter wel in het Ajax-shirt zien. Als rechtsbuiten ombouwen tot aanvallende verdediger. (Misschien iets voor Feyenoord met Kelly) Zoals-ie later met Winston Bogarde zou doen. Wijnhard zag zichzelf echter als aanstaande top-aanvaller, weigerde en maakte een transfer naar RKC.

Wijnhard wilde dus niet, de aanvallende middenvelder en rechtsbuiten Michael Reiziger hapte wel toe. Als eveneens uitgeleende speler van Ajax aan FC Volendam en FC Groningen had en zag-ie geen toekomst in de Meer. De opleiding op de Toekomst had ie wel degelijk achter de rug. Wat hem in het verschiet zou gaan liggen had ie nooit kunnen bevroeden. Die toekomst had door geen glazen bol heks voorspeld kunnen worden

Van Gaal de ziener zag het wel. Michael Reiziger werd, in de traditie van andere omgeschoolde Ajax-aanvallers, Wim Suurbier en Ruud Krol, een wereldtopper in de verdediging. Als dynamische rechtsachter met snelheid en prima voorzet, won ie met Ajax de Champions League en speelde hij voor AC Milan en zeven seizoenen voor Barcelona. Zijn palmares zou een halve column beslaan.

72 interlands later stopte hij als vereerde voetbalheld. Een sprookjesboek met een vergulde pen. Clyde Wijnhard slaapt nog steeds slecht. De nachtmerrie van de verkeerde keuze zal hem blijven achtervolgen. Zoals Reiziger steraanvallers succesvol achtervolgde. Zijn stoutste dromen waarmakend.

Sommige voetballers hebben het aan zichzelf te danken dat ze geen grote spelers zijn geworden. Bij andere grote talenten lag het niet in eigen hand. Op het EK-88 speelden Gerald Vanenburg en Arnold Mühren, op links en rechts als aanvallende middenvelders

.

Oranje speelde voorheen altijd met drie voorhoedespelers. Het was bijna heiligschennis van coach Michels om er vanaf te stappen. Hij had echter geen keus. Met twee wereldaanvallers, Marco van Basten en Ruud Gullit, was de keus snel gemaakt.

Als het leven, en vooral voetballeven rechtvaardig zou zijn geweest, Waren de vleugels wel degelijk bezet geweest door raspaardjes. Eén er van was René van der Gijp. Eén van de grootste talenten van zijn generatie. Een geweldige voetballer, die het echter belangrijker vond de komiek uit te hangen en te lui was om zijn eigen veters te strikken. Natuurlijk haalde ie de Nederlandse top bij PSV. Dat bleef bij twee seizoenen. Lokeren, Arau en Sparta waren zijn andere stations. Als voetbalanalist en als mens een wereldtopper. Als speler een voetnoot.

De linksbuiten die had moeten schitteren, had gouden vleugels. De kleurrijke schoonheid van een vlinder gecombineerd met het charisma van een aanstaande wereldster. Het noodlot sloeg echter toe. Robbie de Wit werd, als speler van Ajax, getroffen door een hersenbloeding. De begaafde linksbuiten had aan twee jaar FC Utrecht genoeg om Ajax van zijn kwaliteiten te overtuigen. Werd nog in zijn eerste jaar bij Ajax, als 21-jarige international.

De publiekslieveling van Ajax, mocht maar 8 interlands spelen. Op vakantie in 1986 werd ie als 22jarige profvoetballer getroffen door een hersenbloeding. Het leek allemaal mee te vallen. Zijn medespelers stuurden nog een kaartje: 'We wisten niet dat je hersens had.' Het lachen verging ze al snel, de snelle technische linksbuiten, bleek zijn laatste wedstrijd te hebben gespeeld.

Een speler, bestemd voor de wereldtop, speelde maar 4 seizoenen betaald voetbal. In 8 interlands maakte hij 3 doelpunten. Waarvan er twee legendarisch zijn. Robbie de Wit kreeg in 1993 en 2005 nogmaals een hersenbloeding. Marco van Basten heeft aan de wereld kunnen laten zien wat schoonheid is. Moest te vroeg stoppen. Robbie de Wit heeft die kans nooit echt gehad. Als je terug kijkt naar zijn doelpunten tegen Hongarije en België, zie je wat voor een gemis dat is geweest.

Robbie de Wit, de wereldster die nooit heeft mogen stralen.

Zelden verdiende iemand zó snel vier vermeldingen in het Guiness Book of Records als Robert Lewandowski. De Poolse spits had er welgeteld negen minuten voor nodig. We gaan terug naar 22 september 2015, een avond om nooit te vergeten.



Bayern München speelde een thuiswedstrijd in de competitie tegen VFL Wolfsburg, kwam op een 1-0 achterstand en ging met die stand de rust in. Na de pauze zorgde invaller Lewandowski voor één van de grootste voetbalmirakels ooit. Hij produceerde binnen negen minuten vijf doelpunten. Tussen de 51ste en 60ste minuut veranderde 0-1 in 5-1, het leek wel magie.

De in 1988 in Warschau geboren spits had zich gestaag naar de Europese top gespeeld. In 2008 tekende hij als 20-jarige een contract bij de Poolse topclub Lech Poznan, om nog hetzelfde seizoen onder coach Leo Beenhakker te debuteren als international. In zijn eerste seizoen in de hoogste Poolse competitie speelde hij alle wedstrijden, scoorde 14 doelpunten en had veel assists. Het seizoen 2009-2010 deed hij het nog beter met 18 doelpunten. Hij eindigde daarmee als topscorer en werd met zijn club landskampioen.

Inmiddels als talent bij de beloften in Polen waargemaakt, waren er daarna veel clubs geïnteresseerd om de nog steeds jonge spits over te nemen van Lech Poznan. FC Twente, PSV, Blackburn Rovers en Bayer Leverkusen waren onder de gegadigden. Het werd echter een andere Duitse club waar Lewandowski voor koos, Borussia Dortmund legde hem voor vier jaar vast. In het seizoen 2010-2011 werd hij gelijk kampioen met Dortmund. Het tweede jaar op rij dat ie een landskampioenschap kon vieren.

In het daaropvolgende seizoen startte hij alle wedstrijden in de basis, terwijl geen andere speler dat seizoen meer speelminuten maakte. Tegen FC Augsburg scoorde hij zijn eerste hattrick in het betaalde voetbal, om dat later te herhalen tegen Bayern München in de bekerfinale. In dat seizoen zou ie 22 keer scoren. Aan het eind van van 2012 werd ie beloond voor zijn successen door gekozen te worden tot Pools voetballer van het jaar.

Tussen december 2012 en april 2013 was hij in twaalf opeenvolgende wedstrijden trefzeker (veertien doelpunten) een nieuw clubrecord. In juni 2013 sloot de clubleiding een overname van Lewandowski naar Bayern uit. Voor Dortmund speelde hij in de editie 2012/13 van de Champions League alle dertien wedstrijden. In de heenwedstrijd van de halve finale tegen Real Madrid op 24 april maakte Lewandowski vier doelpunten. Dortmund won met 4–1. Hij behoorde daarmee tot een groep van acht voetballers die eerder al viermaal trefzeker waren in een Champions League-wedstrijd – onder anderen Ruud van Nistelrooij, Lionel Messi en Mario Gómez – maar geen van hen wist dat te doen in een halve finale. Daarnaast was hij de eerste voetballer met een hattrick tegen Real Madrid en de eerste speler met vijf doelpunten tegen Madrid in één seizoen.

Borussia Dortmund was een grote club, een club waar menigeen zou willen spelen. Maar de belangstelling van Bayern München, Manchester United en Juventus was zo aantrekkelijk dat het een grote teleurstelling was dat ie de mogelijkheid van zijn club niet kreeg om te vertrekken.

Het seizoen 2013-2014 werd zodoende zijn laatste seizoen in Dortmund. Met 20 doelpunten en de topscorerstitel nam ie waardig afscheid van het Ruhrgebied. De persoonlijke statistieken van zijn periode bij Borussia zijn indrukwekkend. In totaal kwam hij in vier seizoenen bij Borussia Dortmund in actie in 186 wedstrijden (alle competities), waarin hij 103 doelpunten maakte en 44 assists leverde.

Op 4 januari 2014 maakte Bayern München bekend Lewandowski te zullen overnemen na afloop van de jaargang 2013/14. De overname was transfervrij, omdat hij zijn contract in Dortmund uitgediend had. Lewandowski tekende een contract voor vijf seizoenen, tot 30 juni 2019. Gelukkig voor de liefhebber werd zijn contract tussentijds verlengd.

In de jaargang 2014/15, het eerste van Lewandowski in Beieren, speelde hij in alle competities tezamen 49 wedstrijden voor Bayern, waarin hij 25 doelpunten maakte en dertien assists leverde. In het topscorersklassement van de Bundesliga eindigde hij samen met ploeggenoot Arjen Robben op een gedeelde tweede plaats (beide zeventien doelpunten), achter Alexander Meier (negentien doelpunten). Mooie cijfers, die in de schaduw zouden komen te staan van iets nóg groters.

In het seizoen 2015-2016 werd hij met 30 doelpunten voor het eerst topscorer van de Bundesliga. Een prestatie van formaat. Toch zullen weinig voetballiefhebbers eraan refereren als ze het over dat seizoen hebben. Nadat hij aan het begin van de tweede helft tegen VFL Wolfsburg bij een 0–1 achterstand Thiago Alcántara verving, maakte Lewandowski tussen de 51ste en 60ste minuut van de wedstrijd vijf doelpunten, goed voor een uiteindelijke 5–1 eindstand. Lewandowski maakte daarbij zowel de snelste hattrick (drieënhalve minuut), de snelste vier (in minder dan zes minuten) als de snelste vijf doelpunten ooit. Verder maakte geen voetballer vijf doelpunten na, als invaller, binnen de lijnen te zijn gekomen.

Voor de nationale ploeg van Polen heeft ie na zijn debuut in 2008 in bijna 120 interlands meer dan 60 keer gescoord. Lewandowski maakte op 6 oktober 2019 zijn zesde hattrick voor de nationale ploeg. Hij maakte die dag alle doelpunten in een met 0–3 gewonnen kwalificatiewedstrijd voor het EK 2020 in en tegen Letland. Of EK 2021, zo je wilt.

Een internationale ster met een gedroomde loopbaan die voor weinigen is weggelegd. Die echter vooral in de herinnering zal blijven voortleven door negen magische minuten. Minuten die de boeken zijn ingegaan. Minuten die vastgelegd zijn in het grote recordboek voor gerealiseerde dromen. Daar mag een pint Guiness op gedronken worden.

Er zijn voetballers die jong overlijden. Er zijn ook voetballers die geschitterd hebben op een WK, die te jong het huidige voor het eeuwige speelveld verruilden. De Polen Deijna en Smolarek bijvoorbeeld, of de Oostenrijker Pezeij, de Belg Ludo Coeck of de Italiaan Tardelli. Dokter Socrates van Brazilië zoop zich jong het graf in. "Onze" Wimpie Suurbier werd nog 75 als dubbele WK-finalist. Rashidi Yekini is echter zo'n speler die te jong gesmoord werd in zijn droomwereld. Geboren in 1963 overleed deze letterlijke gigant in 2012. Net geen 50 geworden.



Als ik aan het WK-94 in Amerika denk, denk ik aan de kwartfinale Brazilië-Nederland (3-2). Maar ik denk ook aan deze grote Afrikaan. Hij hing in de touwen na het eerste Nigeriaanse doelpunt ooit op een WK. Tegen Bulgarije maakte ie in de 3-0 gewonnen wedstrijd de 1-0. De beelden waren uniek. Net zo uniek als de beelden van de in extase juichende Tardelli, tijdens Italië-West-Duitsland de WK-finale '82.

Het was Finidi George, de Nigeriaan van het grote Ajax midden jaren 90 die de voorzet gaf. Het mooie van dat Nigeriaanse elftal was dat er meer spelers uit Nigeria in de Europese top speelden. Ze combineerden de Nigeriaanse/Afrikaanse hardheid met de Europese flair. Sunday Oliseh was een zondagvoetballer in de Eredivisie. Zoals Peter Rufai, Onana voorging als Afrikaanse doelman van wereldniveau. Emmanuel Amonike en Daniel Amokachi waren ook beesten en technische toppers op het andere continent. De Super Adelaars sloegen met succes hun vleugels uit. Ondanks de incapabele Nederlandse coach Clemence Westerhof.

Yekini echter, zal eeuwig worden herinnerd. De grote spits, lichamelijk en geestelijk, zal voor eeuwig de held blijven. Met 37 doelpunten in 58 interlands misschien nooit meer in te halen. Als speler van Vitória Setubal maakte hij in die periode 90 doelpunten in 108 wedstrijden, en werd hij in 1993 gekozen tot Afrikaans voetballer van het jaar.

Hij was het grote voorbeeld voor George Weah, de Liberiaanse stervoetballer van AC Milan, die de eerste niet-Europese voetballer van het jaar zou worden. Soccer zal nooit de harten stelen van de traditionele Amerikaanse sportliefhebber. Maar even, al was het een paar tellen, stal Rashidi Yekini de harten van een wereldpubliek op een wereldpodium. Mijn hart heeft-ie voor altijd gestolen. De tijd stond even stil. Evenals zijn hart, na een kortstondig ziekbed, het begaf. Wat hij teruggaf was een moment om te koesteren, in het toch al illustere WK-geschiedenisboek.

Zelfs de onafhankelijke voetballiefhebbers herinneren het zich nog. AZ-Sporting Lissabon, halve finale UEFA-Cup, 5 mei 2005. Bevrijdingsdag. Het werd echter een bevrijding voor de Portugese tegenstander. Nederland was nog niet gezonken in de spelonken van het internationale voetbal, en moest niet nog eens 12 jaar wachten op Ajax in een Europa-cup finale, 2017 tegen het Manchester United van Mourinho. Ook een Portugees. Drie jaar eerder had Feijenoord nog de EC-3 gewonnen in de eigen Kuip. AZ was op weg deze stunt te evenaren.



AZ had al 22 jaar geen Europees voetbal gespeeld. Maakte er in de verouderde Alkmaarderhout een Europese triomftocht van. Terwijl men in de competitie ook geweldig presteerde. Met een derde plaats als gevolg. Onder leiding van topcoach Co Adriaanse werden clubs als, Auxerre, Glasgow Rangers en Villareal uitgeschakeld. Het elftal beschikte over een spelersgroep om je lange vingers bij af te likken. Kenneth Perez, Denny Landzaat, Barry Opdam, Barry van Galen , Ron Vlaar en Tim de Cler bijvoorbeeld.

De uitwedstrijd was met 2-1 verloren. Een uitslag die in Europa perspectief biedt. Een uit-doelpunt is vaak goud waard. Ook bij een nederlaag. AZ speelde de terugwedstrijd erg goed en verdiende in 90 minuten meer dan de uiteindelijke 2-1 stand. Verlengingen in het verschiet. Verlengingen die langer zouden duren dan twee keer 15 minuten. De extra seconden in de blessuretijd van de tweede verlenging dompelden Alkmaar en veel andere Nederlandse voetballiefhebbers in diepe rouw.

AZ had in de verlenging via Kew Jaliens een 3-1 voorsprong genomen. Genoeg dus om de finale te bereiken. Er stonden 120 minuten en een 3-1 stand op het sleetse scorebord. Waarom coach Co Adriaanse alsnog wisselde zal eeuwig een raadsel blijven. Barry van Galen zei later dat-ie er 15 jaar later nog nachtmerries over heeft. De kleine, 19-jarige Bonivacius werd in het veld gebracht voor Tarik Sektioui. Duidelijk een wissel om tijd te rekken.

Laat nu net de ingevallen Bonivacius in de laatste seconden een corner veroorzaken. Met zijn hoofd nog wel. Waarschijnlijk de eerste tevens laatste kopbal uit zijn carierre. Luttele seconden scheiden de Alkmaarders van de finale als Miguel Garcia in de 121e minuut de 3-2 scoort. Een lelijk doelpunt, maar toch onhoudbaar voor doelman Henk Timmer. "Dit vergeet je nooit meer." Barry van Galen." " Dit neem ik in mijn graf mee", aldus een ontgoochelde Adriaanse na afloop.

Er zijn zure nederlagen van topclubs in eindfases van grote toernooien. PSV, Feyenoord en Ajax kunnen ze zo opnoemen. Maar een club als AZ, zal waarschijnlijk nooit meer in deze situatie belanden. 16 jaar later heerst er trots. Maar de borst vooruit had op het podium moeten eindigen.

Wat rest is een legendarische nederlaag op een sensationele manier. Fier mogen ze nog steeds zijn. Maar oh, wat hadden ze het graag met Co gevierd. Louis nam het stokje over. Drukte ook zijn stempel. Maar dit elftal miste de kus van de juf. AZ in rouw. De griffier maakte overuren in Alkmaar.

Ik had het als voetbal-romanticus laatst over de mooiste Europacup-1 finale ooit. Ik bedoelde Benfica-Real Madrid begin jaren 60. 5-3. In De Kuip. Eusébio-Puskas. De eerste keer dat één van de grootste Europese voetballers van zich deed spreken. Tegen de gevestigde vedette uit Hongarije. Het linksbenige kanon, tegen de Parel van Mozambique.



Eusébio zou later nog vaak schitteren. Zoals op het WK-66 in Engeland. Dat ik het de mooiste finale ooit noemde is zo subjectief als maar kan. Ik meen dat ik één jaar oud was. Het waren de oude beelden en verhalen die me tot die uitdrukking brachten. Een column mag af en toe iets of wat aandikken, eventueel prikkelen. Maar het recente verleden, of actuele heden blijft de waarheidsbron om uit te putten.

Een Europacup-1 finale, tegenwoordig Champions League-finale, die me wel op het netvlies gebrand staat is die van 16 jaar geleden. Zoals Eusébio schitterde op het WK-66 in Engeland, was er nu een Engelse club bij betrokken. Een club die je ook legendarisch kunt noemen. De finale zou later het predicaat....... 'Het Mirakel van Istanboel' worden genoemd. En een miraculeuze droomfinale was het. Liverpool-AC Milan. In het Atatürk Olympisch Stadion.

De wedstrijd ging niet voor niets de geschiedenis in als het Mirakel van Istanboel. Favoriet AC Milan (ook al het woord legendarisch waard) kwam al na een minuut 1-0 voor, dankzij een goal van verdediger en aanvoerder Paolo Maldini. Nog voor de rust werd de score uitgediept tot 3-0, dankzij twee doelpunten van de Argentijnse aanvaller Hernán Crespo. Liverpool bijna knock-out. Maar hing nog net in de touwen.

Wedstrijd leek gespeeld dus. Echter in de tweede helft scoorde Liverpool 3 keer in 6 minuten. In zes dolle minuten (54, 56 en 60) maakte Liverpool gelijk. Door Gerrard, Smicer en Xavi Alonso. De namen in deze column zouden stuk voor stuk niet misstaan in een wereldelftal.

Het bleef ook na verlengingen 3-3. Een eindstand op zich al spectaculair. Nog spectaculairder door de wederopstanding van de Engelse grootmacht. De VBL-mod op FOK! was destijds Doc. Ik had tijdens de wedstrijd af en toe telefonisch contact met hem. De "grootste" Liverpool-fan die je je in Nederland kunt voorstellen. (bij wijze van) Hij kon het van de zenuwen niet meer aan. Ging douchen tijdens de strafschoppen.

In de strafschoppenreeks probeerde doelman Jerzy Dudek (ex-Feijenoord) de tegenstanders van Milan af te leiden. Hij imiteerde de "spaghettibenen" van gewezen Liverpool-keeper Bruce Grobbelaar. Het had op dat moment succes. Serginho schoot over. De Liverpudlian Smicer maakte 3-2 voor zijn ploeg. Bij deze voordelige stand voor Liverpool moest de Oekraïense aanvaller Andrij Sjevtsjenko scoren.

De speler van Milan had twee jaar eerder nog de beslissende penalty binnen getrapt in de Champions League-finale tegen Juventus. Ditmaal werd zijn schot gestopt door de "dronken" Dudek. Liverpool won zo zijn vijfde Europacup-1 (CL) na een onwaarschijnlijke, en ongeëvenaarde thriller. Jaren later kwam Liverpool weer op een voetstuk. Weer lag Europa aan de voeten van deze giganten.

Doc huilde 16 jaar geleden vreugdetranen. Helden van Liverpool. En een helden VBL-mod destijds. Het water van de douche was niet koud. Het werd een warm bad. Je kunt van een mindere club fan zijn. De geschiedschrijving van The Reds zou na die memorabele wedstrijd niet opdrogen. Doc zijn tranen ook niet. Die bungelen eeuwig op z'n vroegere FOK!-wangen.

De Fransman Marcel Desailly schopte in de EC-1/Champions League finale: Ajax-AC Milan in 1995 bijna het hoofd van Jari Litmanen van diens Finse romp. Ajax-coach Louis van Gaal deed het beter. Die maakte de imitatie van de eeuw. Die zweefde hoger dan het luchtkasteel van Ti-Ta-Tovenaar. Bij wie het fluitje af en toe wel terecht van de hoogste toren blies.]



De voetballer Desailly was bikkelhard. Geen baltovenaar, maar wel een sierlijke voorstopper. Een beest in het veld, een klein hartje er buiten. Studentikoos brilletje, iedereen te woord staand. Hij speelde onder meer voor Olympique Marseille, AC Milan en Chelsea. Ook speelde hij voor het Frans elftal, waarmee hij in 1998 het WK, in 2000 het EK, en in 2001 en 2003 de Confederations Cup won. In 2005 zette hij een punt achter zijn imponerende carrière.

Dat was eerder in zijn leven wel anders. Toen het talentvolle voetballertje Marcel Desailly 16 was overleed zijn oudere broer Seth Adonkor. Ik houd niet van de term halfbroer. De junior was met stomheid geslagen. Naar later bleek niet verslagen. Desailly werd later beschouwd als een van de beste verdedigers uit zijn tijd, en werd daarom ook door Pelé in maart 2004 vermeld in de opgestelde lijst FIFA 100 beste spelers.

Zijn broer de verdediger van FC Nantes overleed na een avond en nacht uitgaan met voetbalvrienden tijdens een auto-ongeluk. De jonge Desailly moest van zijn vader stoppen met voetballen. Kiezen voor zijn studie. Die gaf de voetbalsport de schuld. Jonge Marcel sloeg terecht het advies, raad en bevel van zijn vader in de wind. Een fabelachtige carriere zou na deze beslissing in het verschiet liggen. Zijn luchtkastelen zouden ze niet van hem afpakken.

Later zou ie als enige speler twee keer achter elkaar de Champions-Leaque winnen met twee verschillende clubs. Olympique Marseille en AC Milan. Zijn derde CL zou ie niet winnen. Dankzij een 18-jarig Ajax voetballertje. Een spelertje dat ook grote hoogtes zou bereiken. Maar wel met de bal aan de voet en meestal het koppie erbij.

Het intellect van Desailly ontbrak bij deze jonge Kluivert. Als wereldaanvaller verhief ie zich wel. Waar de 16-jarige Marcel nog droomde kwam de 17-jarige Patrick met beide benen op de grond. In één sprong in de voetbalrealiteit. Wereldklasse ontmoette elkaar. Met tussendoor de wereldcoach die niet zijn handschrift zette onder deze finale. Maar zijn benen liet spreken. Zoals een toptrainer nooit eerder had gedaan.



Verbaal was van Gaal ongeëvenaard. Evenals zijn sprongvermogen. De jonge karate kid in het veld, en de jonge doelpuntenmaker als held. Maar even vaak, net zoals later, werd ook Louis zijn naam in gouden letters gespeld. De tovenaar van het luchtkasteel. Zoals een echte Spartaan betaamt, ook op Spangen en het Rotterdamse Kasteel vermeld. Maar in de Amsterdamse Arena hangt zijn foto aan de wand. Zonder zwarte karate band.

Het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Robin van Persie zweefde door de lucht en maakte één van de mooiste doelpunten ooit in Oranje. Nederland bakte er niks van tegen Spanje in de eerste helft op het WK-2014. Toen kwam de tover-kopbal over de beste keeper ter wereld. De Spaanse doelman Casillas viste achter het net. De rest is geschiedenis.



Een waanzinnige wending in een wedstrijd die bijna verloren leek. Spanje miste kans op kans om de 2-0 te maken. Oranje werd weggespeeld. Echter Nederland had nog klassespelers, die door de succescoach Louis van Gaal als speerpunt werden gebruikt. I.p.v in de schulp te kruipen werden de spelers naar voren gedirigeerd.

De dirigent aan de zijlijn haalde het maximale uit zijn elftal. Met wereldklasse voorin had het geen nut te blijven verdedigen. Na de rust ontbrandde het Duel van de Waanzin. De Spanjaarden, gewend aan superioriteit, kwamen de Hollandsche-school tegen.

De mannen van Louis van Gaal maakten 1-2, 1-3, 1-4. Na een sprint over 40 meter met de bal aan de voet maakte de beste speler, Arjen Robben, er zelfs 1-5 van. Een apotheose zelden gezien. In euforie waren we dronken van geluk. In de café's ging de tap extra open. We wisten toen nog niet dat we er nog jaren op moesten teren. We waren blind van geluk. Het drankgelag werd een hoongelach. Van Persie werd een tweede Clarence. Over tien jaar krijgt ie een afscheidswedstrijd, tegen Quick Boys.

quote:

Op dinsdag 9 maart 2021 14:11 schreef tjoptjop het volgende:
Tong, ben op zoek naar een wedstrijd. Ik weet helaas te weinig details om goed te kunnen zoeken. Maar het was op een EK/WK poulefase waarbij beide landen aan een puntje genoeg hadden. Die wedstrijd werd echt een genante vertoning van "we willen niet voetballen". Geen idee meer welke periode en welke landen, weet wel dat er destijds wel best wat om te doen was.

Het bedrog van Gijón is de benaming voor een wedstrijd gespeeld tijdens het Wereldkampioenschap voetbal 1982 tussen West-Duitsland en Oostenrijk op 25 juni 1982. De wedstrijd werd gespeeld in El Molinón in de Spaanse stad Gijón, en stond onder leiding van de Schotse scheidsrechter Bob Valentine.

De wedstrijd tussen West-Duitsland en Oostenrijk was de laatste in Groep B. Algerije had een dag eerder al met 3-2 gewonnen van Chili en West-Duitsland en Oostenrijk wisten dat een Duitse overwinning met één of twee doelpunten voor beide landen voldoende zou zijn voor kwalificatie naar de volgende ronde. Elk ander resultaat zou gunstig zijn voor Algerije en dus ten koste gaan van of West-Duitsland of Oostenrijk.

West-Duitsland kwam in de wedstrijd al snel met 1-0 voor door een doelpunt van Horst Hrubesch.[2] Wat na de Duitse goal volgde was het langdurig en schaamteloos rondspelen van de bal rond de middencirkel, tot grote woede van de Spaanse en Algerijnse fans die getuige waren van het akkoordje tussen West-Duitsland en Oostenrijk ten koste van Algerije. De Algerijnse fans zwaaiden met bankbiljetten naar de spelers terwijl de Spaanse fans "Fuera, fuera" ("Eruit, eruit") schreeuwden.

De aanwezige Duitse en Oostenrijkse fans reageerden vooral besmuikt, alhoewel een Duitse fan uit protest de vlag van zijn land verbrandde. Na afloop protesteerde Algerije zonder succes bij de FIFA, maar de wedstrijd had wel tot gevolg dat de wereldvoetbalbond besloot dat de afsluitende groepswedstrijden voortaan op dezelfde dag en hetzelfde tijdstip moeten worden gespeeld. Deze regel geldt tot op de dag van vandaag. Ook de UEFA hanteert deze regel tijdens het EK. Ook hierbij worden de afsluitende groepswedstrijden op dezelfde dag en hetzelfde tijdstip gespeeld. Ook tijdens de twee laatste rondes van voetbalcompetities zoals de Nederlandse Eredivisie worden alle wedstrijden op dezelfde dag en hetzelfde tijdstip gespeeld.

Uiteindelijk eindigden Oostenrijk, West-Duitsland en Algerije in groep B alle drie op 4 punten, met Algerije op plaats 3 door het mindere doelsaldo.