Dankzij Zweite Deutsche Fernsehen, ook bekend als ZDF of Duitsland 2, heb ik mn jeugd aardig wat oudere films voorbij zien komen. Sommige goed, sommige slecht, sommige zelfs abominabel. Een aantal zijn blijven hangen, vaak vooral omdat niet zo zeer de film, als wel de combinatie van film en muziek bleef hangen.
1. Where Eagles DareHier begon het eigenlijk allemaal, een action vehicle voor Clint Eastwood en Richard Burton. Die sinistere beelden van de Alpen, de scherpe trommels en die donderende drums, en dan ineens de BMW motoren van die Junkers. Het is "maar een actiefilm" maar de muziek van Ron Goodwin máákt er veel meer van dan ie eigenlijk waard is. En ik met mn 6 jarig verstand dacht dat heel Duitsland zo dreigend en gevaarlijk was haha. Het introduceerde me ook in het genre thrillers dat Alistair Mclean schreef
2. For a few dollars moreDe Italiaanse cinema was (en ís) bij de Duitse tv nog steeds heel geliefd. Ieder jaar rond hemelvaart is er een compleet weekend vol Italowesterns en op de sterfdag van Bud Spencer (27 juni) zijn er minstens drie zenders die de hele dag alleen maar films van Spencer uitzenden. Lee van Cleef is ook zo'n acteur die aan de Italiaanse filmindustrie zijn carrière te danken heeft. In de VS kreeg hij vanwege zijn wat dreigende voorkomen vaak alleen de schurkenrol. Tot Sergio Leone Van Cleef hem naast Clint Eastwood in For a few dollars more castte. Het is nooit een heel goed idee om midden in een trilogie binnen te vallen, maar ook a Fistful of Dollars en The good, the bad and the ugly waren zeer goed te pruimen. Zeker vanwege de fantastische muziek van Ennio Morricone, die zelfs de vele mindere films die daarna volgden nog van een beetje sjeu kon voorzien
3. Assault on precinct 13Voor John Carpenter wereldwijd doorbrak met Halloween maakte hij in 1976 de keiharde thriller Assault on precinct 13 over een mini Alamo in een verlaten politiebureau. Met een superklein budget, acteurs die nauwelijks betaald werden (darwin joston kreeg bv een rol omdat ie Carpenters buurman was en toch niks te doen had) en een aantal scenes dat zowel bezoekers als recensenten liet steigeren. De minimalistische soundtrack was echter een schot in de roos: een paar oude synthesizers, een sequencer en een drumcomputer. Plus heel veel geduld aldus Carpenter, want het spul was zo oud dat iedere toon opnieuw geprogrammeerd moest worden.