R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Even een stukje gekeken. Wat ze beschrijft gaat om een schreeuwende minderheid van vrouwen en mannen die gewoon echt van het padje is (dat gaat veel verder dan alleen vrouwenrechten, denk ook aan zaken als white privilege, genderneutraliteit, lbgtq+, inclusiviteit, enz). Waarbij inderdaad die idioten doordraven en het tegenovergestelde bereiken van wat ze willen.quote:
Maar alleen vrouwen? Nope. Vrouwen en mannen.
En zo zie je maar weer: aan beide uitersten worden idiote meningen aangehangen.quote:Op zaterdag 5 oktober 2019 12:00 schreef Salvad0R het volgende:
[..]
Vloeit "feminisme voort uit de onderdrukking van vrouwen"??? Apart, gezien Jay Rockefeller aangaf dat z'n vader "feminisme" heeft uitgevonden en gepusht via de Rockefeller Foundation.,.,. met als enige reden om de andere helft van de bevolking aan het werkt te krijgen om er belasting over te kunnen heffen.
Het kwam niet voort uit "onderdrukking", feminisme IS onderdrukking (van de familie, van de band tussen man en vrouw, van de kracht van vrouwen).
Ook is een grote reden geweest dat het kleine groepje miljardairs controle over de geesten van de kinderen wilden door ze vanaf vroege leeftijd naar staatsscholen te sturen.
Maar ga vooral door met pussy proberen te verkrijgen door te doen alsof je een feminist bent
Hier, luister naar deze eindbaas, uitvinder van de bikini; Aaron Russo:
Het is niet alleen minder moeite doen, het zijn de enorm hoge verwachtingen die men van Een Relatie Hebben heeft. De Relatie moet in alle opzichten Perfect zijn, de partner mag nooit falen want dan wordt die ingewisseld voor een ander. Buiten dat is De Relatie zo begeerlijk en men zo bang om single en dus loser te zij dat men nauwelijks de tijd neemt om elkaar te leren kennen voor men zich in een relatie stort.
Vroeger (50 jaar terug) was het meer dat je elkaar viavia leerde kennen, gezamenlijke vrienden en kennissen. Als het klikte met iemand uit zo'n groep, kreeg je verkering waarbij je elkaar privé zag, samen, beetje zoenen en zo. Hoefde niet per se exclusief te zijn en seks was niet echt aan de orde. Samenwonen (hokken) in fatsoenlijke families ook niet, samen op vakantie kan nog net. Als er iets mis was met de beoogde partner, kreeg je dat uit de vriendengroep te horen, of anders wel van buurtgenoten, want je woonde toch vaak bij elkaar in de buurt - het is niet ondenkbaar dat je elkaar al in je jeugd tegen bent gekomen.
Als het serieuzer werd en je het idee kreeg dat dit de juiste partner was, kon je je verloven. Daarbij waren wederzijdse families nauw betrokken en als de partner niet deugde zou je dat wel te horen krijgen - daar is de verloving voor bedoeld, binnen de familie aankondigen dat je een relatie hebt. Tegelijkertijd is dat het moment om naar een huis op zoek te gaan.
Vervolgens ging je trouwen, de laatste mogelijkheid voor anderen om je op een verkeerde keuze te wijzen. Doorgaans kende je elkaar al zo'n twee jaar bij deze stap, en het regelen van de bruiloft is al een mooie "test" om te zien of je onder stress ook nog een goed team vormt. Pas met trouwen had je echt een band met elkaar die door iedereen als serieuze relatie werd gezien.
Ondertussen had je al ruim de tijd gehad om elkaar beter te leren kennen en waren er voldoende conflicten geweest waarbij je moeite moest doen om samen verder te gaan. Belangrijk, want scheiden was vreselijk lastig en had veel negatieve gevolgen. Voldoende punten dus om je op je relatie te bezinnen: wil je er echt mee doorgaan tot de dood jullie scheidt?
Natuurlijk waren er huwelijksconflicten, maar omdat er veel op het spel stond gooide je niet zomaar de handdoek in de ring. Je ziet in die "oude huwelijken" vaak dat men elkaar relatief vrij laat: hij heeft zijn werk en lol met collega's, zij doet het huishouden en de kinderen en komt op de koffie bij de buurvrouw of andere moeders die ze van het schoolplein kent. Ze hebben elk hun eigen hobby's, waarin ze lol hebben met vrienden. De ander hoeft niet perfect te zijn, maar wel het anker om naar terug te keren. Je deelt de kinderen, een huis, de seks en daarin kom je tot overeenstemming. De rest is minder belangrijk, je kunt andere dingen leuk vinden en van mening verschillen: dat respecteer je uit naam van de liefde.
Tegenwoordig is de keuze va partners enorm, je kunt over de hele wereld daten. Dat doe je op basis van wat de ander over zichzelf zegt, niet wat gezamenlijke vrienden je vertellen. Grote kans dus dat je een kut in de zak koopt.
Vervolgens probeer je binnen korte tijd enkele dates te hebben om te kijken of het wat is. Elkaar ongedwongen leren kennen buiten de tijd dat je date in de agenda staat is er niet bij. Daar heb je het ook beiden veel te druk voor.
Komt bij dat de relatie -het hebben van een relatie- enorm belangrijk wordt gevonden, belangrijker dan de partner zelf. Bij mannen wordt een vrouw als een trofee gezien, niet als iemand met wie je een relatie onderhoudt.
Ook zie je dat de verwachtingen hooggespannen zijn (recent nog iemand die vond dat een relatie inhield dat je de hele nacht met elkaar mocht knuffelen in de twijfelaar). FOMO, dus alles moet snel, en YOLO, alles moet gelijk perfect zijn want er is geen tijd om te verspillen aan imperfectie.
Met beiden 8 uur werken per dag voor de hypotheek, het huishouden samen draaien en slapen, en eventueel kinderen, hou je bitter weinig tijd over voor elkaar, laat staan tijd voor relatieonderhoud of om elkaar beter te leren kennen (wat een doorlopend proces is omdat je je blijft ontwikkelen).
En uit elkaar gaan is tegenwoordig heel eenvoudig en zo normaal dat niemand zal adviseren om het nog even te proberen omdat de gevolgen zo rampzalig zijn.
Vroeger (50 jaar terug) was het meer dat je elkaar viavia leerde kennen, gezamenlijke vrienden en kennissen. Als het klikte met iemand uit zo'n groep, kreeg je verkering waarbij je elkaar privé zag, samen, beetje zoenen en zo. Hoefde niet per se exclusief te zijn en seks was niet echt aan de orde. Samenwonen (hokken) in fatsoenlijke families ook niet, samen op vakantie kan nog net. Als er iets mis was met de beoogde partner, kreeg je dat uit de vriendengroep te horen, of anders wel van buurtgenoten, want je woonde toch vaak bij elkaar in de buurt - het is niet ondenkbaar dat je elkaar al in je jeugd tegen bent gekomen.
Als het serieuzer werd en je het idee kreeg dat dit de juiste partner was, kon je je verloven. Daarbij waren wederzijdse families nauw betrokken en als de partner niet deugde zou je dat wel te horen krijgen - daar is de verloving voor bedoeld, binnen de familie aankondigen dat je een relatie hebt. Tegelijkertijd is dat het moment om naar een huis op zoek te gaan.
Vervolgens ging je trouwen, de laatste mogelijkheid voor anderen om je op een verkeerde keuze te wijzen. Doorgaans kende je elkaar al zo'n twee jaar bij deze stap, en het regelen van de bruiloft is al een mooie "test" om te zien of je onder stress ook nog een goed team vormt. Pas met trouwen had je echt een band met elkaar die door iedereen als serieuze relatie werd gezien.
Ondertussen had je al ruim de tijd gehad om elkaar beter te leren kennen en waren er voldoende conflicten geweest waarbij je moeite moest doen om samen verder te gaan. Belangrijk, want scheiden was vreselijk lastig en had veel negatieve gevolgen. Voldoende punten dus om je op je relatie te bezinnen: wil je er echt mee doorgaan tot de dood jullie scheidt?
Natuurlijk waren er huwelijksconflicten, maar omdat er veel op het spel stond gooide je niet zomaar de handdoek in de ring. Je ziet in die "oude huwelijken" vaak dat men elkaar relatief vrij laat: hij heeft zijn werk en lol met collega's, zij doet het huishouden en de kinderen en komt op de koffie bij de buurvrouw of andere moeders die ze van het schoolplein kent. Ze hebben elk hun eigen hobby's, waarin ze lol hebben met vrienden. De ander hoeft niet perfect te zijn, maar wel het anker om naar terug te keren. Je deelt de kinderen, een huis, de seks en daarin kom je tot overeenstemming. De rest is minder belangrijk, je kunt andere dingen leuk vinden en van mening verschillen: dat respecteer je uit naam van de liefde.
Tegenwoordig is de keuze va partners enorm, je kunt over de hele wereld daten. Dat doe je op basis van wat de ander over zichzelf zegt, niet wat gezamenlijke vrienden je vertellen. Grote kans dus dat je een kut in de zak koopt.
Vervolgens probeer je binnen korte tijd enkele dates te hebben om te kijken of het wat is. Elkaar ongedwongen leren kennen buiten de tijd dat je date in de agenda staat is er niet bij. Daar heb je het ook beiden veel te druk voor.
Komt bij dat de relatie -het hebben van een relatie- enorm belangrijk wordt gevonden, belangrijker dan de partner zelf. Bij mannen wordt een vrouw als een trofee gezien, niet als iemand met wie je een relatie onderhoudt.
Ook zie je dat de verwachtingen hooggespannen zijn (recent nog iemand die vond dat een relatie inhield dat je de hele nacht met elkaar mocht knuffelen in de twijfelaar). FOMO, dus alles moet snel, en YOLO, alles moet gelijk perfect zijn want er is geen tijd om te verspillen aan imperfectie.
Met beiden 8 uur werken per dag voor de hypotheek, het huishouden samen draaien en slapen, en eventueel kinderen, hou je bitter weinig tijd over voor elkaar, laat staan tijd voor relatieonderhoud of om elkaar beter te leren kennen (wat een doorlopend proces is omdat je je blijft ontwikkelen).
En uit elkaar gaan is tegenwoordig heel eenvoudig en zo normaal dat niemand zal adviseren om het nog even te proberen omdat de gevolgen zo rampzalig zijn.
Jij bent ook doorgedraaid met 'feminisme is onderdrukking'.quote:
[..]
Vloeit "feminisme voort uit de onderdrukking van vrouwen"??? Apart, gezien Jay Rockefeller aangaf dat z'n vader "feminisme" heeft uitgevonden en gepusht via de Rockefeller Foundation.,.,. met als enige reden om de andere helft van de bevolking aan het werkt te krijgen om er belasting over te kunnen heffen.
Het kwam niet voort uit "onderdrukking", feminisme IS onderdrukking (van de familie, van de band tussen man en vrouw, van de kracht van vrouwen).
Ook is een grote reden geweest dat het kleine groepje miljardairs controle over de geesten van de kinderen wilden door ze vanaf vroege leeftijd naar staatsscholen te sturen.
Maar ga vooral door met pussy proberen te verkrijgen door te doen alsof je een feminist bent
Hier, luister naar deze eindbaas, uitvinder van de bikini; Aaron Russo:
Feminisme betekent arbeidsparticipatie van vrouwen en dat vrouwen dezelfde rechten hebben. Sta je daar niet achter?
Dat betekent ook dat vrouwen nu een stem hebben en ook kunnen zeggen wat ze willen. Maar sommige mannen zoals jij kunnen daar niet tegen. Mensen zoals jij houdt die vrouwen liever in de keuken en dat ze een broedmachine is. Rot toch op joh.
Het gaat aan beide kanten helemaal mis. Maar dat zijn gefrustreerde vrouwen aan de ene kant en gefrustreerde mannen aan de andere kant.
Ik denk zelf dat ze minder moeite doen. Kritischer zijn (oa Tinder). Maar ook weer langer bij elkaar blijven als het toch niet helemaal goed gaat.
FOK! is net een groot tijdschrift
Dit.quote:Op zaterdag 5 oktober 2019 12:42 schreef Lunatiek het volgende:
Het is niet alleen minder moeite doen, het zijn de enorm hoge verwachtingen die men van Een Relatie Hebben heeft. De Relatie moet in alle opzichten Perfect zijn, de partner mag nooit falen want dan wordt die ingewisseld voor een ander. Buiten dat is De Relatie zo begeerlijk en men zo bang om single en dus loser te zij dat men nauwelijks de tijd neemt om elkaar te leren kennen voor men zich in een relatie stort.
Vroeger (50 jaar terug) was het meer dat je elkaar viavia leerde kennen, gezamenlijke vrienden en kennissen. Als het klikte met iemand uit zo'n groep, kreeg je verkering waarbij je elkaar privé zag, samen, beetje zoenen en zo. Hoefde niet per se exclusief te zijn en seks was niet echt aan de orde. Samenwonen (hokken) in fatsoenlijke families ook niet, samen op vakantie kan nog net. Als er iets mis was met de beoogde partner, kreeg je dat uit de vriendengroep te horen, of anders wel van buurtgenoten, want je woonde toch vaak bij elkaar in de buurt - het is niet ondenkbaar dat je elkaar al in je jeugd tegen bent gekomen.
Als het serieuzer werd en je het idee kreeg dat dit de juiste partner was, kon je je verloven. Daarbij waren wederzijdse families nauw betrokken en als de partner niet deugde zou je dat wel te horen krijgen - daar is de verloving voor bedoeld, binnen de familie aankondigen dat je een relatie hebt. Tegelijkertijd is dat het moment om naar een huis op zoek te gaan.
Vervolgens ging je trouwen, de laatste mogelijkheid voor anderen om je op een verkeerde keuze te wijzen. Doorgaans kende je elkaar al zo'n twee jaar bij deze stap, en het regelen van de bruiloft is al een mooie "test" om te zien of je onder stress ook nog een goed team vormt. Pas met trouwen had je echt een band met elkaar die door iedereen als serieuze relatie werd gezien.
Ondertussen had je al ruim de tijd gehad om elkaar beter te leren kennen en waren er voldoende conflicten geweest waarbij je moeite moest doen om samen verder te gaan. Belangrijk, want scheiden was vreselijk lastig en had veel negatieve gevolgen. Voldoende punten dus om je op je relatie te bezinnen: wil je er echt mee doorgaan tot de dood jullie scheidt?
Natuurlijk waren er huwelijksconflicten, maar omdat er veel op het spel stond gooide je niet zomaar de handdoek in de ring. Je ziet in die "oude huwelijken" vaak dat men elkaar relatief vrij laat: hij heeft zijn werk en lol met collega's, zij doet het huishouden en de kinderen en komt op de koffie bij de buurvrouw of andere moeders die ze van het schoolplein kent. Ze hebben elk hun eigen hobby's, waarin ze lol hebben met vrienden. De ander hoeft niet perfect te zijn, maar wel het anker om naar terug te keren. Je deelt de kinderen, een huis, de seks en daarin kom je tot overeenstemming. De rest is minder belangrijk, je kunt andere dingen leuk vinden en van mening verschillen: dat respecteer je uit naam van de liefde.
Tegenwoordig is de keuze va partners enorm, je kunt over de hele wereld daten. Dat doe je op basis van wat de ander over zichzelf zegt, niet wat gezamenlijke vrienden je vertellen. Grote kans dus dat je een kut in de zak koopt.
Vervolgens probeer je binnen korte tijd enkele dates te hebben om te kijken of het wat is. Elkaar ongedwongen leren kennen buiten de tijd dat je date in de agenda staat is er niet bij. Daar heb je het ook beiden veel te druk voor.
Komt bij dat de relatie -het hebben van een relatie- enorm belangrijk wordt gevonden, belangrijker dan de partner zelf. Bij mannen wordt een vrouw als een trofee gezien, niet als iemand met wie je een relatie onderhoudt.
Ook zie je dat de verwachtingen hooggespannen zijn (recent nog iemand die vond dat een relatie inhield dat je de hele nacht met elkaar mocht knuffelen in de twijfelaar). FOMO, dus alles moet snel, en YOLO, alles moet gelijk perfect zijn want er is geen tijd om te verspillen aan imperfectie.
Met beiden 8 uur werken per dag voor de hypotheek, het huishouden samen draaien en slapen, en eventueel kinderen, hou je bitter weinig tijd over voor elkaar, laat staan tijd voor relatieonderhoud of om elkaar beter te leren kennen (wat een doorlopend proces is omdat je je blijft ontwikkelen).
En uit elkaar gaan is tegenwoordig heel eenvoudig en zo normaal dat niemand zal adviseren om het nog even te proberen omdat de gevolgen zo rampzalig zijn.
[b]Op dinsdag 11 oktober 2011 23:06 schreef zwartemarktplaats het volgende:[/b]
Als Momotaro een voetbalteam was dan had jij waarschijnlijk een stadionverbod :P
Blog
Als Momotaro een voetbalteam was dan had jij waarschijnlijk een stadionverbod :P
Blog
Lulkoek natuurlijk, want vrouwen hebben altijd gewerkt. Alleen de elite van de 19e eeuw had vrouwen die thuis zaten en thee dronken. Andere vrouwen hielpen mee in het bedrijf van hun man, weduwen namen het bedrijf meestal over en hadden dan gelijke rechten als bedrijfseigenaar. Jonge/ongetrouwde vrouwen waren dienstmaagd of meid. Bij de industrialisatie werd het thuis spinnen en weven, typische vrouwenarbeid, naar de fabriek gebracht. Sinds de industrialisatie werden vrouwen zelfstandiger omdat ze makkelijker een eigen inkomen konden hebben en zo zelfstandig konden leven, dus zonder vader of man of baas bij wie ze onder een dak moesten wonen.quote:
[..]
Vloeit "feminisme voort uit de onderdrukking van vrouwen"??? Apart, gezien Jay Rockefeller aangaf dat z'n vader "feminisme" heeft uitgevonden en gepusht via de Rockefeller Foundation.,.,. met als enige reden om de andere helft van de bevolking aan het werkt te krijgen om er belasting over te kunnen heffen.
quote:Op zaterdag 5 oktober 2019 12:42 schreef black-soldier het volgende:
[..]
Dat betekent ook dat vrouwen nu een stem hebben en ook kunnen zeggen wat ze willen. Maar sommige mannen zoals jij kunnen daar niet tegen. Mensen zoals jij houdt die vrouwen liever in de keuken en dat ze een broedmachine is.
r0ng . Hoe sta jij tegenover vrouwen die er voor kiezen zich niet in de arbeidsmarkt te mengen en "gewoon" fulltime moeder willen zijn?
Kijk jij op dat soort vrouwen neer? Mogen die wel zeggen wat ze willen, van jou?
Want ik heb totaal geen drang naar censuur, en de behoefte om mensen te zeggen dat ze op moeten rotten... of dat ze hun natuurlijke goddelijke taak als moeder moeten verloochenen om deel uit te maken van de "maatschappij", doen alsof ik het beste voor heb met vrouwen, maar intussen ze het leven zuur maken met onmogelijke tegenstrijdige doelstellingen zoals "carrière maken" en een goede moeder zijn.
Volgens mij projecteer je je eigen onzekerheid over je positie in de samenleving op vrouwen.
En dat is een goede ontwikkeling? Eenzame kinderloze vrouwen? Je beseft dat wanneer jij je 1 x niet voortplant, dat de moeite van al je voorouders voor niets is geweest?quote:
e vrouwenarbeid, naar de fabriek gebracht. Sinds de industrialisatie werden vrouwen zelfstandiger omdat ze makkelijker een eigen inkomen konden hebben en zo zelfstandig konden leven, dus zonder vader of man of baas bij wie ze onder een dak moesten wonen.
Necrofiele bestialiteit is hartstikke verboden man!quote:
Aan een dood paard ga je ook niet lopen trekken. Voor jou (en mij, en haar en wie dan ook) tien anderen.
De vraag is natuurlijk: waarom ga je überhaupt een relatie aan met een dood paard? Waarom neem je niet de tijd om te controleren of er überhaupt leven zit in dat paard? M.a.w. waarom heb je niet de tijd genomen om te kijken of het wat kan worden met die partner? Wat heb je gedaan om je over die partner te laten informeren voordat je er iets mee begon?
Of wilde je gewoon gratis neuken en een gratis huishoudster en laten weten dat je een succesvolle niffo bent, want relatie? Leuke accessoire voor op de passagierstoel van je waggie?
En heb je je ooit afgevraagd wat zij van jou verwacht, behalve dat je je sokken in de wasmand doet en het dopje terug op de tube tandpasta? In hoeverre heb je moeite gedaan om aan die verwachtingen te voldoen, of om ze af te zwakken, of was je bang dat je niet meer mocht krikken als je niet meeging in die wensen?
Sorry ik heb echt geen interesse in een gesprek met een pseudo-psycholoog.quote:
[..]
Necrofiele bestialiteit is hartstikke verboden man!
De vraag is natuurlijk: waarom ga je überhaupt een relatie aan met een dood paard? Waarom neem je niet de tijd om te controleren of er überhaupt leven zit in dat paard? M.a.w. waarom heb je niet de tijd genomen om te kijken of het wat kan worden met die partner? Wat heb je gedaan om je over die partner te laten informeren voordat je er iets mee begon?
Of wilde je gewoon gratis neuken en een gratis huishoudster en laten weten dat je een succesvolle niffo bent, want relatie? Leuke accessoire voor op de passagierstoel van je waggie?
En heb je je ooit afgevraagd wat zij van jou verwacht, behalve dat je je sokken in de wasmand doet en het dopje terug op de tube tandpasta? In hoeverre heb je moeite gedaan om aan die verwachtingen te voldoen, of om ze af te zwakken, of was je bang dat je niet meer mocht krikken als je niet meeging in die wensen?
"For the man sound of body and serene of mind, there is no such thing as bad weather; Every day has its beauty. And storms which whip the blood, do make it pulse more vigorously."
Waar staat dat het een goede ontwikkeling is?quote:
[..]
En dat is een goede ontwikkeling? Eenzame kinderloze vrouwen? Je beseft dat wanneer jij je 1 x niet voortplant, dat de moeite van al je voorouders voor niets is geweest?
Jij bent trouwens ook behoorlijk van het padje als je denkt dat voortplanting iets individueels is bij kuddedieren. Juist wanneer een deel zich niet voortplant maar wel inzet voor de kinderen van anderen in de kudde kun je een sterke en gezonde kudde hebben, waarin geen tekorten voor volgende generaties zijn.
Jij bent TS niet.quote:
[..]
Sorry ik heb echt geen interesse in een gesprek met een pseudo-psycholoog.
Jij bent een troll toch?quote:
[..]
Hoe sta jij tegenover vrouwen die er voor kiezen zich niet in de arbeidsmarkt te mengen en "gewoon" fulltime moeder willen zijn?
Kijk jij op dat soort vrouwen neer? Mogen die wel zeggen wat ze willen, van jou?
Want ik heb totaal geen drang naar censuur, en de behoefte om mensen te zeggen dat ze op moeten rotten... of dat ze hun natuurlijke goddelijke taak als moeder moeten verloochenen om deel uit te maken van de "maatschappij", doen alsof ik het beste voor heb met vrouwen, maar intussen ze het leven zuur maken met onmogelijke tegenstrijdige doelstellingen zoals "carrière maken" en een goede moeder zijn.
Volgens mij projecteer je je eigen onzekerheid over je positie in de samenleving op vrouwen.
Nou ja. Als vrouwen ervoor kiezen fulltime moeder te zijn is dat prima, maar ze moeten na het einde van hun relatie wel zichzelf kunnen bedruipen (of een nieuwe partner met geld vinden), en dat lukt vaak niet waardoor het bijstandsmoeders worden. Dat het de meeste niet lukt om bij dezelfde baaspartner te blijven tegenwoordig zegt eigenlijk al genoeg over inzet en ambities.
Als je weleens boeken over vroeger leest, zie je inderdaad dat het vroeger "beter" was. Bij gearrangeerde huwelijken en moetjes zie je dat partners naar elkaar toegroeien (zoals collega's dat ook doen) en over het algemeen tevreden zijn met wat ze hebben: iemand die voor je zorgt en die er altijd voor je is, die je kunt vertrouwen en met wie je samen aan de toekomst werkt.quote:
En hoe weet je dat het vroeger anders was, of beter was? Want wordt je gelukkig als je maar bij elkaar blijft om het bij elkaar zijn?
Ze beseften misschien wel dat hun partner niet perfect is in vele opzichten (uiterlijk, bedprestaties, inkomen, karakter, overeenkomstige liefhebberijen), maar hebben niet het geloof dat ze alles op alles moeten zetten (en dus hun huwelijk verslonzen) om wèl die perfecte partner te vinden. Die perfecte partner, die ridder op het witte paard, is een onbereikbaar droombeeld en daarom juist niet perfect.
Overigens was het volgens de kerk een doodzonde, maar als je zorgzame partner op wie je altijd kon bouwen qua seks wat minder was, was overspel toch redelijk normaal in die tijd. De relatie, en dus het huwelijk, was meer een zakelijke overeenkomst tussen twee families om bezittingen veilig te stellen of uit te breiden.
Andersom verlangde niemand van je dat je in alle opzichten een perfecte partner moest zijn, dus de druk was minder en dus ook de moeite. Scheiden was sowieso geen optie.
Ik heb de indruk dat intimiteit daardoor ingewisseld wordt door rationele mechanismen. Niet "we moeten nu neuken want we zijn allebei botergeil" maar "we moeten uiterlijk op onze derde date seks hebben want lichamelijk contact is goed voor het hechtingsproces en als het met de seks niet ok is dan is het voor mij niet meer de moeite waard om meer tijd in het daten te stoppen."quote:
[..]
Eens. Mensen (zeker twintigers) hebben ook steeds meer losse contacten waardoor intimiteit ook steeds meer inwisselbaar wordt.
quote:
[..]
Jij bent een troll toch?
Nou ja. Als vrouwen ervoor kiezen fulltime moeder te zijn is dat prima, maar ze moeten na het einde van hun relatie wel zichzelf kunnen bedruipen (of een nieuwe partner met geld vinden), en dat lukt vaak niet waardoor het bijstandsmoeders worden. Dat het de meeste niet lukt om bij dezelfde baaspartner te blijven tegenwoordig zegt eigenlijk al genoeg over inzet en ambities.
Vroeger bleef men bij elkaar omwille van moeten/afhankelijkheid. Vrouwen konden nergens heen. Als de mannen het zat waren gingen ze buiten de deur neuken.quote:
Het is niet alleen minder moeite doen, het zijn de enorm hoge verwachtingen die men van Een Relatie Hebben heeft. De Relatie moet in alle opzichten Perfect zijn, de partner mag nooit falen want dan wordt die ingewisseld voor een ander. Buiten dat is De Relatie zo begeerlijk en men zo bang om single en dus loser te zij dat men nauwelijks de tijd neemt om elkaar te leren kennen voor men zich in een relatie stort.
Vroeger (50 jaar terug) was het meer dat je elkaar viavia leerde kennen, gezamenlijke vrienden en kennissen. Als het klikte met iemand uit zo'n groep, kreeg je verkering waarbij je elkaar privé zag, samen, beetje zoenen en zo. Hoefde niet per se exclusief te zijn en seks was niet echt aan de orde. Samenwonen (hokken) in fatsoenlijke families ook niet, samen op vakantie kan nog net. Als er iets mis was met de beoogde partner, kreeg je dat uit de vriendengroep te horen, of anders wel van buurtgenoten, want je woonde toch vaak bij elkaar in de buurt - het is niet ondenkbaar dat je elkaar al in je jeugd tegen bent gekomen.
Als het serieuzer werd en je het idee kreeg dat dit de juiste partner was, kon je je verloven. Daarbij waren wederzijdse families nauw betrokken en als de partner niet deugde zou je dat wel te horen krijgen - daar is de verloving voor bedoeld, binnen de familie aankondigen dat je een relatie hebt. Tegelijkertijd is dat het moment om naar een huis op zoek te gaan.
Vervolgens ging je trouwen, de laatste mogelijkheid voor anderen om je op een verkeerde keuze te wijzen. Doorgaans kende je elkaar al zo'n twee jaar bij deze stap, en het regelen van de bruiloft is al een mooie "test" om te zien of je onder stress ook nog een goed team vormt. Pas met trouwen had je echt een band met elkaar die door iedereen als serieuze relatie werd gezien.
Ondertussen had je al ruim de tijd gehad om elkaar beter te leren kennen en waren er voldoende conflicten geweest waarbij je moeite moest doen om samen verder te gaan. Belangrijk, want scheiden was vreselijk lastig en had veel negatieve gevolgen. Voldoende punten dus om je op je relatie te bezinnen: wil je er echt mee doorgaan tot de dood jullie scheidt?
Natuurlijk waren er huwelijksconflicten, maar omdat er veel op het spel stond gooide je niet zomaar de handdoek in de ring. Je ziet in die "oude huwelijken" vaak dat men elkaar relatief vrij laat: hij heeft zijn werk en lol met collega's, zij doet het huishouden en de kinderen en komt op de koffie bij de buurvrouw of andere moeders die ze van het schoolplein kent. Ze hebben elk hun eigen hobby's, waarin ze lol hebben met vrienden. De ander hoeft niet perfect te zijn, maar wel het anker om naar terug te keren. Je deelt de kinderen, een huis, de seks en daarin kom je tot overeenstemming. De rest is minder belangrijk, je kunt andere dingen leuk vinden en van mening verschillen: dat respecteer je uit naam van de liefde.
Tegenwoordig is de keuze va partners enorm, je kunt over de hele wereld daten. Dat doe je op basis van wat de ander over zichzelf zegt, niet wat gezamenlijke vrienden je vertellen. Grote kans dus dat je een kut in de zak koopt.
Vervolgens probeer je binnen korte tijd enkele dates te hebben om te kijken of het wat is. Elkaar ongedwongen leren kennen buiten de tijd dat je date in de agenda staat is er niet bij. Daar heb je het ook beiden veel te druk voor.
Komt bij dat de relatie -het hebben van een relatie- enorm belangrijk wordt gevonden, belangrijker dan de partner zelf. Bij mannen wordt een vrouw als een trofee gezien, niet als iemand met wie je een relatie onderhoudt.
Ook zie je dat de verwachtingen hooggespannen zijn (recent nog iemand die vond dat een relatie inhield dat je de hele nacht met elkaar mocht knuffelen in de twijfelaar). FOMO, dus alles moet snel, en YOLO, alles moet gelijk perfect zijn want er is geen tijd om te verspillen aan imperfectie.
Met beiden 8 uur werken per dag voor de hypotheek, het huishouden samen draaien en slapen, en eventueel kinderen, hou je bitter weinig tijd over voor elkaar, laat staan tijd voor relatieonderhoud of om elkaar beter te leren kennen (wat een doorlopend proces is omdat je je blijft ontwikkelen).
En uit elkaar gaan is tegenwoordig heel eenvoudig en zo normaal dat niemand zal adviseren om het nog even te proberen omdat de gevolgen zo rampzalig zijn.
Is dat nu echt beter dan we nu hebben?
Als de seks niet goed is, dan is dat gewoon een hele goede reden om niet te investeren in een relatie.quote:
[..]
Ik heb de indruk dat intimiteit daardoor ingewisseld wordt door rationele mechanismen. Niet "we moeten nu neuken want we zijn allebei botergeil" maar "we moeten uiterlijk op onze derde date seks hebben want lichamelijk contact is goed voor het hechtingsproces en als het met de seks niet ok is dan is het voor mij niet meer de moeite waard om meer tijd in het daten te stoppen."
Volgens mij komen juist beide varianten volop voor. (Herken ze in ieder geval bij mezelf.) Dus de typische dronken uitgaansnacht waarbij je geil bent en bij elkaar in bed belandt en inderdaad het officiëlere daten waarbij ik er zelf ook heilig in geloof dat je sneller aan elkaar hecht als je snel intiem bent met elkaar.quote:
[..]
Ik heb de indruk dat intimiteit daardoor ingewisseld wordt door rationele mechanismen. Niet "we moeten nu neuken want we zijn allebei botergeil" maar "we moeten uiterlijk op onze derde date seks hebben want lichamelijk contact is goed voor het hechtingsproces en als het met de seks niet ok is dan is het voor mij niet meer de moeite waard om meer tijd in het daten te stoppen."
Maar het klinkt alsof jij daar geen fan van bent.
First of all: Goed doordacht betoog, eigenlijk kan ik me in alles wel vinden. Goed dat je door de luchtbel van pure verliefdheid, romanticiteit etc. heenprikt. De meeste mensen hadden dat vroeger niet en nu nog steeds niet. De High School Musical stelletjes zijn zeldzaam. De meeste mensen settelden gewoon omdat ze niet veel keus hadden en het deden met de mogelijkheden die ze hadden. (En vanuit dat punt inderdaad naar elkaar toegroeiden.)quote:
Het is niet alleen minder moeite doen, het zijn de enorm hoge verwachtingen die men van Een Relatie Hebben heeft. De Relatie moet in alle opzichten Perfect zijn, de partner mag nooit falen want dan wordt die ingewisseld voor een ander. Buiten dat is De Relatie zo begeerlijk en men zo bang om single en dus loser te zij dat men nauwelijks de tijd neemt om elkaar te leren kennen voor men zich in een relatie stort.
Vroeger (50 jaar terug) was het meer dat je elkaar viavia leerde kennen, gezamenlijke vrienden en kennissen. Als het klikte met iemand uit zo'n groep, kreeg je verkering waarbij je elkaar privé zag, samen, beetje zoenen en zo. Hoefde niet per se exclusief te zijn en seks was niet echt aan de orde. Samenwonen (hokken) in fatsoenlijke families ook niet, samen op vakantie kan nog net. Als er iets mis was met de beoogde partner, kreeg je dat uit de vriendengroep te horen, of anders wel van buurtgenoten, want je woonde toch vaak bij elkaar in de buurt - het is niet ondenkbaar dat je elkaar al in je jeugd tegen bent gekomen.
Als het serieuzer werd en je het idee kreeg dat dit de juiste partner was, kon je je verloven. Daarbij waren wederzijdse families nauw betrokken en als de partner niet deugde zou je dat wel te horen krijgen - daar is de verloving voor bedoeld, binnen de familie aankondigen dat je een relatie hebt. Tegelijkertijd is dat het moment om naar een huis op zoek te gaan.
Vervolgens ging je trouwen, de laatste mogelijkheid voor anderen om je op een verkeerde keuze te wijzen. Doorgaans kende je elkaar al zo'n twee jaar bij deze stap, en het regelen van de bruiloft is al een mooie "test" om te zien of je onder stress ook nog een goed team vormt. Pas met trouwen had je echt een band met elkaar die door iedereen als serieuze relatie werd gezien.
Ondertussen had je al ruim de tijd gehad om elkaar beter te leren kennen en waren er voldoende conflicten geweest waarbij je moeite moest doen om samen verder te gaan. Belangrijk, want scheiden was vreselijk lastig en had veel negatieve gevolgen. Voldoende punten dus om je op je relatie te bezinnen: wil je er echt mee doorgaan tot de dood jullie scheidt?
Natuurlijk waren er huwelijksconflicten, maar omdat er veel op het spel stond gooide je niet zomaar de handdoek in de ring. Je ziet in die "oude huwelijken" vaak dat men elkaar relatief vrij laat: hij heeft zijn werk en lol met collega's, zij doet het huishouden en de kinderen en komt op de koffie bij de buurvrouw of andere moeders die ze van het schoolplein kent. Ze hebben elk hun eigen hobby's, waarin ze lol hebben met vrienden. De ander hoeft niet perfect te zijn, maar wel het anker om naar terug te keren. Je deelt de kinderen, een huis, de seks en daarin kom je tot overeenstemming. De rest is minder belangrijk, je kunt andere dingen leuk vinden en van mening verschillen: dat respecteer je uit naam van de liefde.
Tegenwoordig is de keuze va partners enorm, je kunt over de hele wereld daten. Dat doe je op basis van wat de ander over zichzelf zegt, niet wat gezamenlijke vrienden je vertellen. Grote kans dus dat je een kut in de zak koopt.
Vervolgens probeer je binnen korte tijd enkele dates te hebben om te kijken of het wat is. Elkaar ongedwongen leren kennen buiten de tijd dat je date in de agenda staat is er niet bij. Daar heb je het ook beiden veel te druk voor.
Komt bij dat de relatie -het hebben van een relatie- enorm belangrijk wordt gevonden, belangrijker dan de partner zelf. Bij mannen wordt een vrouw als een trofee gezien, niet als iemand met wie je een relatie onderhoudt.
Ook zie je dat de verwachtingen hooggespannen zijn (recent nog iemand die vond dat een relatie inhield dat je de hele nacht met elkaar mocht knuffelen in de twijfelaar). FOMO, dus alles moet snel, en YOLO, alles moet gelijk perfect zijn want er is geen tijd om te verspillen aan imperfectie.
Met beiden 8 uur werken per dag voor de hypotheek, het huishouden samen draaien en slapen, en eventueel kinderen, hou je bitter weinig tijd over voor elkaar, laat staan tijd voor relatieonderhoud of om elkaar beter te leren kennen (wat een doorlopend proces is omdat je je blijft ontwikkelen).
En uit elkaar gaan is tegenwoordig heel eenvoudig en zo normaal dat niemand zal adviseren om het nog even te proberen omdat de gevolgen zo rampzalig zijn.
Het enige wat ik niet helemaal begrijp is dat je de moderne manier minder lijkt te vinden terwijl het nou eenmaal een feit is dat er onbeperkte date-mogelijkheden zijn. We kunnen het niet meer terugdraaien en zullen het hiermee dus moeten doen.
Ja, dat is veel beter. Er waren toen veel meer mensen die tevreden waren en onder de babyboomers heb je talloze koppels die hun gouden of diamanten huwelijk vieren, zelfs nu zij makkelijk kunnen scheiden.quote:
[..]
Vroeger bleef men bij elkaar omwille van moeten/afhankelijkheid. Vrouwen konden nergens heen. Als de mannen het zat waren gingen ze buiten de deur neuken.
Is dat nu echt beter dan we nu hebben?
Een voordeel was dat men de plicht voor elkaar te zorgen "in voor- en tegenspoed" doorgaans serieus nam en bij kinderen deed men samen moeite om deze goed op te voeden.
Buiten de deur neuken hoeft geen probleem te zijn, alleen orthodox religieuzen en egoïsten vinden dat vreselijk.
Het grote punt is dat men nu het ultieme geluk nastreeft, terwijl men vroeger tevreden was. Als je de lotto wint heb je geluk, de meeste mensen winnen niet. Als je je leven wilt laten afhangen van dergelijke gelukskansen wordt je zeer waarschijnlijk nooit gelukkig, niet in een relatie en niet als single.
Het gras zal altijd groener zijn. Je zal altijd op Tinder iemand tegenkomen die net iets leuker is dan die andere.quote:
[..]
Vroeger bleef men bij elkaar omwille van moeten/afhankelijkheid. Vrouwen konden nergens heen. Als de mannen het zat waren gingen ze buiten de deur neuken.
Is dat nu echt beter dan we nu hebben?
Dus mensen nemen inderdaad niet meer echt de tijd om te investeren in wat ze al hebben. Daardoor mislukken zoveel relaties.
Als een relatie hebben gelijk staat aan seks, dan heb je deels gelijk.quote:
[..]
Als de seks niet goed is, dan is dat gewoon een hele goede reden om niet te investeren in een relatie.
Je vergeet echter dat de "seksproef" tegenwoordig op een tijdstip tijdens het daten komt waarop er nog geen vertrouwdheid met elkaar is, je kent elkaar amper. Dat is op zich voor veel mensen al een barrière om zich letterlijk bloot te geven aan een ander. Maar zelfs als het de eerste keer wel redelijk ok is qua omstandigheden, is de test nietszeggend, omdat je elkaar de kans niet geeft elkaar te leren kennen, te leren wat de ander lekker vindt, wat jij lekker vindt wat de ander kan en doet, en die verlangens op elkaar af te stemmen. Daar heb je gewoon tijd voor nodig, en die neemt men tegenwoordig niet meer.
Akkoord, als je drie jaar samenwoont en in hetzelfde bed slaapt en je durft je nog niet te laten gaan met seks en jullie weigeren moeite te doen om te leren wat voor de ander lekker is, dan kun je het beter voor gezien houden en accepteren dat een relatie niet voor je is weggelegd.
Dat laatste ben ik geen fan van, omdat het een leugen is en tamelijk dom. Als iemands karakter is dat hij of zij voorzichtig is, wat preuts misschien en de kut wat uit de boom wil kijken, dan gaat "zo snel mogelijk intiem zijn" je tegenwerken, want dat vindt die persoon niet fijn. Terwijl als je wat langer met elkaar omgaat, zodat die persoon zich bij jou op zijn/haar gemak voelt de seks verdomd goed kan zijn, vele malen beter dan met iemand met wie er nog geen gezamenlijke basis van vertrouwen is.quote:
[..]
Volgens mij komen juist beide varianten volop voor. (Herken ze in ieder geval bij mezelf.) Dus de typische dronken uitgaansnacht waarbij je geil bent en bij elkaar in bed belandt en inderdaad het officiëlere daten waarbij ik er zelf ook heilig in geloof dat je sneller aan elkaar hecht als je snel intiem bent met elkaar.
Maar het klinkt alsof jij daar geen fan van bent.
|
|
