‘Als ik de oven inga, blijft er een paar kilo ijzer over’JAN BOSKAMP 70 JAAR | Vandaag zijn zeventigste verjaardag vieren? Vergeet het. Johan Boskamp hoeft de heisa allerminst. Liever praat de Rotterdammer over voetbal. En zijn overleden vrouw Jenny: ,,Ik wilde oud worden met haar.” Een interview uit de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws.
Zeventig, Johan. Proficiat.
,,Ik vel me 170, hoor.”
Je ziet er anders nog goed uit.
,,Ik zit top in mijn vel, ja. Trlijk heb ik wel eens een mindere dag – dan kan ik nauwelijks op mijn poten staan. Maar er zijn ook dagen dat ik zo weer training zou gaan geven. Bij wijze van spreken, h.”
Doet het je op die leeftijd eigenlijk nog iets om te verjaren?
,,Ik ben er totaal niet mee bezig. Ik merk wel dat het een gespreksonderwerp is – ook bij de Nederlandse pers, dinsdagavond tijdens Belgi-Nederland. Wellicht hadden die mannen me niet zo lang gegeven. Vieren ga ik sowieso niet doen. Dat doe ik al achttien jaar niet meer – het heft niet voor mij.”
Heeft de dood van je vrouw in 2001 daarmee te maken?
,,Ja... Ik had met Jenny oud willen worden, maar n of andere imbeciel dacht er anders over met die kloteziekte (Jenny overleed aan kanker, red.). Dat is lastig.”
Men zegt dat verdriet slijt.
,,Nee, dat is niet waar. Ik praat nu voor mezelf: je stopt het gewoon weg. Elke dag denk ik aan Jenny. Dat zal nooit veranderen, ook al heb ik nu ook een geweldig leuke vriendin – topwijfie.”
Ben jij een type dat de kranten wil halen met je 100ste verjaardag?
,,Ik wil zo oud mogelijk worden. In dze toestand dan toch. Als ik als een plant achter het raam moet gaan staan, dan hoeft het niet meer, maar zoals het nu is, kan ik nog wel een tijdje mee. Ik heb een wreldleven, met dank ook aan mijn vriendin. En nooit heb ik n dag gewerkt. Net als jullie.”
Euhm, Johan...
,,Schei toch uit! (naar de ober) Een watertje, graag.”
Vond jij niet dat water ‘voor de vissen is’?
,,Nou, ik ben twee keer omgevallen, jongen. En twee keer hebben ze een klontje uit mijn hart gehaald. De eerste keer was in de douche, de tweede keer, nu n jaar geleden, voelde ik het aankomen en heb ik zelf gebeld. Voor de rest alles prima, al zijn de knien en de heup niet perfect. Maar sinds ik van 140 naar 113 kilogram gegaan ben, gaat het lekker.”
Waarom heeft het zo lang geduurd voor dat doordrong?
,,Het interesseerde me niet. Bovendien had ik een leuke tijd – ik ging vaak naar het restaurant. Alleen bleef de huisarts maar klagen, ik heb uiteindelijk toegegeven om van zijn gezeik af te zijn. Nu ga ik zelfs maandelijks op controle. Dat is om op de weegschaal te staan, bloeddruk meten bijvoorbeeld kan ik thuis ook wel.”
Op de weegschaal staan toch ook?
,,Ik denk niet dat die dokters veel vertrouwen in me hebben. Ik heb het nu wel onder controle, hoor.”
Heb je nog voorstellen gekregen om trainer te zijn?
,,Twee jaar geleden.”
Een topclub?
,,Geld. De woestijn.”
Waarom ging het niet door?
,,Ik kan het niet meer opbrengen. Ik ben wel met Lydia (zijn nieuwe vriendin, red.) naar Koeweit geweest. De ontvangst was groots, er waren zelfs televisieploegen. Bedoeling was dat ik er een dag later zou tekenen, ik zou ook de nationale ploeg coachen, maar... Nee. Toen wist ik dat het over was. Ach, Lydia en ik doen nu ook leuke dingen.”
Zoals?
,,We hebben net een weekendje Praag achter de rug, omwille van die achterlijke hobby van me (Boskamp is gefascineerd door Wereldoorlog II, red.). En voetbal kijken, natuurlijk. Iedere twee weken ben ik bij Feyenoord, dat is en blijft mijn cluppie.”
We zagen dat ze derde staan.
,,Dat is al een wonder! Kijk, ik ben een voetballiefhebber. Ik ga de hele wereld rond op zoek naar mooi voetbal – van Manchester naar Parijs tot Barcelona. Bij Feyenoord is het anders. Ik wil enkel dat ze winnen. Ik ben een supporter, op de tribune zit ik te schelden als een gek. En op televisie verdedig ik Feyenoord ltijd. Als ze speelden als een drol, dan zeg ik dat ze goed waren.”
Mag Lydia mee naar de wedstrijden?
,,Nee. Ik heb haar n keer meegenomen...”
Vertel.
,,Ik zweer het je, echt gebeurd. Arsenal-Manchester United. Tickets op de eretribune, tussen alle bobo’s. Ik ga zitten, Lydia gaat zitten. Ze doet haar tas open, pakt haar - hoe heet dat ook weer? Haar ding met die muziek, steekt haar oortjes in en begint ineens een boek te lezen. ‘Ze is niet goed bij haar hoofd’, heb ik gezegd tegen de mensen rondom me. Sindsdien neem ik haar nooit meer mee, hoe zeer ik haar ook mag.”
Heeft Lydia er vrede mee dat je voortdurend voetbal kijkt?
,,Geen idee. Er zijn wel een paar televisies thuis. We hebben niet dezelfde interesses. Lydia gaat graag naar musea. Ik ook, maar enkel als het over de oorlog gaat. Wat interesseren willekeurige stenen mij nu? Een steen is een steen, of het nu een jonge of een oude is, maar Lydia vindt het leuk. In het begin ben ik een paar keer meegegaan, na een tijdje ging ik in de kantine zitten. Lydia heeft mij toen nog wel proberen te veranderen. Tevergeefs: dat konden er maar twee.”
Je moeder en Jenny.
,,Mijn moeder hoefde maar te roepen, dan stond ik klaar. En bij Jenny had ik thuis niks te zeggen. Het is overal zo. Al die mannen die het tegendeel beweren, zijn leugenaars.”
Wat vind je van het omkopingsschandaal rond Bayat en Veljkovic.
,,Ik heb er ook zo een paar meegemaakt (het onderzoek naar de omgekochte wedstrijden Anderlecht-Nottingham en Standard-Waterschei, red.), dat is niet goed voor de sport. De mogelijke betrokkenheid van de scheidsrechters zeker niet. Het is fijn dat we weer kunnen voetballen, maar bedenk je eens dat er wat discutabele beslissingen zijn? Dan gaan die scheidsrechters van alles over zich heen krijgen. Laten we de uitkomst van het politiewerk afwachten, maar ik blijf hoe dan ook hoopvol. Het voetbal gaat nooit kapot, dat is een volkssport.”
En Boskamp, gaat die ooit kapot?
,,Als ik de oven in ga wel. Maar er blijft dan wel een paar kilo ijzer liggen, mijn knien zitten er vol mee.”