quote:
Toen ik dit las sprongen de tranen me echt in de ogen omdat ik snap dat je gelijk hebt maar ik ga het proberen uit te leggen.
-Stevige hoofdpijn en niet helder nadenken mag wel op 1.
-Gisteravond had hij krampjes en heeft mijn man lang met hem gezeten. Daarna sprak hij wel uit dat hij dacht dat Flens misschien teveel voeding binnenkreeg waardoor hij die krampjes kreeg. En ook al heb ik toen beredeneerd dat het heel makkelijk is om te wijzen naar teveel of te weinig voeding, trok ik me die opmerking wel aan.
-Zelf aanleggen lukt(e) nog nooit, daar mis ik twee handen extra. Mijn man moet eigenlijk uit bed om hem te pakken en dan te helpen aanleggen of verschonen maar wil zich er met de speen van af maken. Heb daar wel gedreigd dat we zijn eigen mond ook dicht kunnen tapen.
-Tijdens het voeden val ik soms als een blok in slaap, wat ik heel eng vind met baby in bed. Dan is er wat toezicht nodig maar mijn man slaapt ook rustig verder. Zo durf ik hem dus ook niet in mijn eentje te voeden.
-Baby op de borst duwen wanneer hij overstuur is voelt voor mij alsof hij straks ook meedoet met #metoo. Wanneer hij eenmaal aan het drinken is dan is hij heel tevreden, maar hij kan echt driftig zijn, mogelijk inderdaad door missen/negeren van signalen.
-Om vier uur zette mijn man het bedje nog wat schuiner omdat Flens toch last hield van spugen en veel slikken. Toen ik zag dat Flens begon met zijn hongersignalen was hij nog altijd aan het slikken en dan weet ik niet of het goed is om hem toch aan te leggen.
-Flens reageerde goed op het pinken. Ik hoor steeds dat als hij blijft zuigen en niet uitspuugt, dat het zuigbehoefte is en geen honger.
-Flens heeft veel last van de grote toeschietreflex, wanneer hij net aangelegd ligt dan laat hij minstens vijf keer los. Dan voelt het voor mij als falen om hem goed aan te leggen en ik word er dus vreselijk nerveus van.
-Die laatste nachtvoeding is tot nu toe steeds het moment geweest waarop ik het niet meer zie zitten. Soms leg ik hem dan maar huid op huid maar ook alleen als ik zeker weet dat ik wakker kan blijven. Andere keren ga ik onder de douche als ik van streek ben door iets wat mijn man zegt of doet/niet doet. In dat geval leg ik wel weer aan op de klok.
Als ik bovenstaande zou lezen zou ik ook denken wat een smoesjes, maar het zijn allemaal zorgen waardoor ik hem laat liggen.
Wat ik wel ben gaan doen is meer lezen over borstvoeding als er teveel melk is en daar heb ik mijn tijd mee gevuld nadat Flens even gekalmeerd was met pinken. En lezen over clusteren omdat ik ook nog geen flauw idee had wat dat nou betekende maar volgens mij is dat nog niet aan de orde.
Nou las ik dat met plat op de rug liggen en hij op zijn buik hij minder binnen zou krijgen vanwege tegenwerkende zwaartekracht. Dit maakte me wel hoopvol want bij huid op huid had hij zichzelf ook al eens op die manier aangelegd met bouncen. In tegenstelling tot mij snapt hij zelf wel hoe het moet.
Na wat moed verzamelen dus baby laten pakken door man, die protesteerde want volgens hem sliep hij nog, ondanks dat die armpjes wel aan het zwiepen waren. Toen hij hem pakte was het ook wel weer een lappen pop wat het voor hem bevestigde. Na mijn berichtje hier hebben we hem verschoond, meestal doen we dat tussen de borsten door. Dit trucje om Flens te activeren was ik even vergeten.
Na zijn voeding straks van anderhalf uur ben ik even gaan douchen om te kalmeren van het gedoe met mijn man. Daarna was Flens nog onrustig en wou nu geen speen (dan weet ik dus wel zeker dat het geen zuigreflex is). Daarop wou ik hem in ieder geval huid op huid hebben om hem te kalmeren. Met bouncen gaf hij aan dat hij weer wou drinken en dat ging gelijk goed.
Ik wil in ieder geval graag voeden op verzoek maar het komt nog vaak neer op op de klok voeden. Ik ga wel vaak kijken als hij in de slaapkamer is en ik niet maar dan ligt hij steeds echt tevreden te slapen. Gisteravond wou ik hem in de wagen hebben maar had hij teveel last van het slikken en moest hij toch weer terug het wiegje in.
Het is maar lastig allemaal, ik doe keihard mijn best en probeer mezelf maar te vergeven dat ik nog niet alles kan en weet.