NWS Nieuws & Achtergronden
Discussieer hier diepgaander over de actualiteiten.
Deze van zondag?quote:Op donderdag 21 september 2017 18:52 schreef Aloulu het volgende:
Goede docu gisteravond over Myanmar op de publieke zender. Zeer aan te raden. Worden nationalistische monniken gevolgd. Prachtig land overigens.
https://www.npo.nl/de-mac(...)0-09-2017/KN_1693544
Yes. Echt de moeite waard. Zeer interessant zeker met dit conflict nu.quote:
Deze van zondag?
https://www.npo.nl/de-mac(...)0-09-2017/KN_1693544
Op woensdag 26 oktober 2022 07:33 schreef Lospedrosa:
“Kan gebeuren in een live uitzending dat je je een beetje laat meeslepen er bleert dat je kinderen maar moet verbranden.”
“Kan gebeuren in een live uitzending dat je je een beetje laat meeslepen er bleert dat je kinderen maar moet verbranden.”
Ze worden NOG meer gediscrimineerd als de nederlandse moslims.quote:Op donderdag 21 september 2017 19:50 schreef Arthur_Spooner het volgende:
Wat vindt GS van de Rohingya-problematiek?
Ik zou best christen en verlost willen zijn, als de christenen er maar wat verloster uit zouden zien.
(Nietzsche)
(Nietzsche)
Fake news. Dit filmpje heb ik eerder gezien. In een andere context.quote:Op dinsdag 19 september 2017 13:05 schreef polderturk het volgende:
WTF?!?
Rohingya baby gemarteld door Birmese soldaat? Baby krijgt stroomschokken.
https://twitter.com/TurkeyDeeply/status/902007328576286720
https://themuslimissue.wo(...)d-forced-conversion/
http://www.barenakedislam(...)heads-off-buddhists/
http://www.barenakedislam(...)heads-off-buddhists/
Environmentalism and its most extreme version, global warming alarmism, asks for an almost unprecedented expansion of government intrusion and intervention into our lives and of government control over us.
Václav Klaus
Václav Klaus
https://www.nrc.nl/nieuws(...)rs-13134321-a1574503
Rohingya-Vluchtelingen hebben geen water, geen eten, geen ouders
Op modderige velden in Bangladesh klonteren duizenden Rohingya-vluchtelingen uit Birma samen. Joeri Boom trekt met de stroom mee naar het kamp in Balukhali, waar ook voor kinderen geldt dat ze zichzelf moeten redden.
Het stipje groeit en groeit. En verandert in een traditionele Bengaalse vissersboot. Halvemaanscheepjes worden ze in Bangladesh genoemd, wegens hun hoge, halfronde voor- en achtersteven. Ze zijn niet veel groter dan een flinke sloep. Het bootje loopt vast op een zandbank. Er klauteren mensen uit. Mannen en vrouwen, ze dragen kinderen in hun armen en uitpuilende zakken op hun hoofd. Ze omklemmen waterkruiken, ze zijn uitgeput.
Een vrouw zakt in elkaar aan de waterlijn. Ze droeg een baby en sleurde een peuter mee door het water. De baby houdt ze in haar armen geklemd, de peuter staat nu naast haar en kijkt ons met grote ogen aan. „Oh Allah”, zucht ze. Haar ogen draaien weg. We rennen naar haar toe, gevolgd door een Bangladeshi man met een grote fles water. Hij stond net als wij op het strand naar de rookkolommen aan de overkant van het water te kijken. De vrouw gebaart naar haar kinderen. Alle drie drinken gulzig.
Eerst zagen we één rookpluim. Een dunne, witte. Al snel waren het er vijf, sommige pikzwart. Verder landinwaarts begon het eveneens te branden. We zagen vuren flakkeren. Aan de overkant van het water – de brede grensrivier tussen Bangladesh en Birma – ligt Rakhine (spreek uit: Ragein), de armste deelstaat van Birma. Daarvandaan vluchten al jarenlang Rohingya-moslims die hun leven niet zeker zijn te midden van de boeddhistische meerderheid.
Sinds 25 augustus is de vluchtelingenstroom aangezwollen tot een exodus. Die vrijdag vielen slecht bewapende strijders van de Arakan Rohingya Salvation Army (Arsa) politieposten aan. Ze doodden een handvol agenten. In Arsa-gelederen zouden honderden, en volgens sommige berichten zelfs duizenden doden zijn gevallen. Leger, politie en militante groepen etnische Rakhine, die boeddhistisch zijn en de Rohingya beschouwen als gevaarlijke islamitische indringers, vielen vervolgens Rohingya-dorpen aan. Het leger zegt op zoek te zijn naar Rohingya-strijders. Maar mensenrechtenorganisaties en de VN menen dat sprake is van een georganiseerde campagne om de Rohingya uit Birma te verdrijven. „Een schoolvoorbeeld van etnische zuivering”, volgens de mensenrechtencommissaris van de VN.
Door sloten waden
„Dat zijn brandende dorpen”, vertelde een Bangladeshi grenswacht ons, wijzend op de rookpluimen. „Die zien we al weken.” Hij had er geen probleem mee ons door te laten. We liepen kilometers lang over zandbanken om bij de kustlijn te komen, zo dicht mogelijk bij de vuren – Birma laat geen journalisten toe tot Rakhine.
„Ze hebben ons dorp verbrand”, zegt de uitgeputte vrouw. Ze draagt een lang zwart gewaad met witte borduursels, zonder sluier. „In Birma schieten militairen op ons. We hebben niet genoeg te eten. We kunnen er niet overleven. We zijn al acht dagen op de vlucht. We hebben door sloten gewaad, met borstdiep water, om aan ze te ontsnappen.”Haar man, Muhammad Hossein, loopt heen en weer van het bootje naar het strand. Hij helpt twee oude vrouwen om veilig aan land te komen en draagt de bezittingen van zijn gezin naar het strand. Twee grote dichtgeknoopte zakken. „De Rakhine zijn het ergst”, zegt hij. „Ze jagen op ons. Nadat onze huizen waren aangevallen trokken we van dorp naar dorp. Vanmorgen werd ook het laatste dorp waar we onderdak vonden aangevallen. We hadden geen keus meer. We moesten het water over.”
De ongeveer dertig vluchtelingen hebben nog een lange tocht te gaan. We geven hun ons drinkwater. Ze moeten de Bangladeshi grenswachten omzeilen en in de beschutting van de glooiende heuvels tussen het grensstadje Teknaf, de meest zuidelijke stad van Bangladesh, en de toeristenplaats Cox’s Bazar zien te geraken. Daar kunnen ze opgaan in de anonimiteit van honderdduizenden mede-Rohingya, die net als zij vluchtten voor de Birmese ordetroepen. In Bangladesh zijn sinds 25 augustus al minstens 410.000 Rohingya aangekomen.
De vluchtelingen komen uit de streken rond Busidong en hebben allemaal hetzelfde verhaal: hun dorpen werden aangevallen door mannen in legeruniformen. Steeds waren er groepen Rakhine bij, meestal niet in uniform, soms alleen bewapend met machetes, soms ook met geweren. Zij staken de huizen in brand. Elk dorp waar de opgejaagde Rohingya heen vluchtten was uiteindelijk hetzelfde lot beschoren. „Jullie horen hier niet”, zeiden ze tegen Mariam, een jonge vrouw met een beige hoofddoek. Zij vluchtte met haar broer, maar tijdens de laatste aanval verloor ze hem uit het oog. „Ik weet niet of ik hem ooit nog zal zien”, zegt ze.
Hutjes van bamboe
Al jaren zijn er berichten over Rohingya-moslims die Birma ontvluchten. In gammele bootjes, door oerwoud en over heuvels, vaak langs paadjes waar Birmese grenswachten mijnen hadden gelegd – dat gebeurde onlangs opnieuw.
De meeste vluchtelingen van de afgelopen jaren kwamen terecht in Bangladesh. Voordat de exodus na 25 augustus op gang kwam, streken daar al zo’n 400.000 Rohingya neer. Het land herbergt nu dus al ruim 800.000 Rohingya. De meesten wonen in hutjes van bamboe en zwart en oranje tentzeil. Dichtbij elkaar, op plekken die door de overheid zijn aangewezen. ‘Vluchtelingenkampen’ worden die plekken genoemd. Maar in feite zijn het ongeorganiseerde klonteringen van mensen, zonder welke faciliteit dan ook.
We klimmen in de laadbak van een vrachtwagen vol vluchtelingen. Elke vierkante centimeter is bedekt met zakken, kinderen, bejaarden en vrouwen met en zonder sluiers. Er zijn maar weinig jonge mannen. Vechten ze voor Arsa? Daarover laten de vluchtelingen niets los. We rijden een half uur mee – een zware rit vol misselijkmakend geklots en gebonk. De Rohingya moeten nog minstens een uur in de laadbak doorbrengen voordat ze een van de kampen zullen bereiken.
Een meisje van een jaar of tien met een rood shirt zit voorin de laadbak. Ze heeft pientere ogen en ontfermt zich over haar broertje dat moet overgeven. Aan het einde van de middag begint het te stortregenen. Door een watersluier zie ik vanuit onze auto opeens het meisje. Langs de kant van de weg, bij Balukhali, doet ze verwoede pogingen om met één bamboepaal en een groot zwart plastic zeil een tent te bouwen. Haar broertje staat met zijn armen over elkaar te bibberen, naast hun moeder die een gehavende paraplu vasthoudt. Vanuit een tent naast haar wordt het meisje gadegeslagen door een jongen van haar leeftijd, die minachtend naar haar spuugt.
Afgedragen kleding
De volgende ochtend is ons bouwvallige hotelletje in Teknaf omringd door honderden vluchtelingen. Ze drommen samen rond een truck vol afgedragen kleding. Vanuit de laadbak wordt die hen toegeworpen. Schoon water of voedsel is er niet. Er schijnt een orkaan-alarm te zijn afgekondigd. Zelfs als de harde wind uitblijft, zal het hevig gaan regenen. Daartegen zijn de tentjes van de vluchtelingen niet bestand.
Een orkaan wordt het niet, maar de regens zijn fel. Bij het vluchtelingenkamp Balukhali zijn alle laag gelegen velden, die vol staan met geïmproviseerde hutjes, ondergelopen. Een deel van het kamp is alleen bereikbaar via een V-vormige bamboebrug. Een paar lange, aan elkaar gebonden bamboestengels van één voet breed, vormen de basis, met hoger bevestigde bamboestaken als leuningen. De brug overspant een meter of veertig. Normaal gesproken hangt hij boven het water. Nu hangt hij erin. Aan beide kanten van het gammele bouwwerk verdringen zich tientallen mensen. Op de brug zelf schuifelt een rij vluchtelingen voorzichtig heen en weer. Elkaar passeren is een heksentoer. Aan de angstige blikken valt af te lezen dat maar weinig Rohingya kunnen zwemmen. Een jongetje van een jaar of zes klampt zich midden op de brug vast aan een bamboestaak. Het waait flink. Angstig kijkt hij om zich heen. Dan begint hij naar de oever te schuifelen, waarbij hij de leuning, die eigenlijk te hoog voor hem is, zo stevig mogelijk vasthoudt.
Als het jongetje de oever bijna heeft bereikt, staat daar een vrouw met een doek om haar hoofd. Ze gebaart naar hem. Maar als hij de laatste lange stap maakt, en half vallend vaste grond bereikt, vangt ze hem niet op. Toch niet zijn moeder. Het jongetje krabbelt op en verdwijnt in de menigte. Alleen.
Volgens Unicef, de VN-organisatie die zich richt op kinderen, is ongeveer zestig procent van de vluchtelingen kind. 220.000 kinderen hebben dringend hulp en bescherming nodig. „Ze zijn heel gevoelig voor ziektes en uitputting. We hebben tot nu toe ongeveer 1.300 kinderen geïdentificeerd die zonder hun ouders zijn aangekomen. Zij zijn hier zonder degenen die ze het meest vertrouwen. Ze lopen kans op ernstige trauma’s”, zegt Unicef-woordvoerder Christophe Bouliérac. We ontmoeten hem in een van de kampen. Hij is vanuit Genève ingevlogen om aandacht voor de vluchtelingenkinderen te vragen. „Dit is echt enorm. We moeten de hulp snel uitbreiden.”
Onbegaanbare modderpoelen
De volgende dag is een groot deel van de tentjes rond het vluchtelingenkamp Balukhali verdwenen. Waar eerst vluchtelingen beschutting vonden, is nu een watervlakte. De regen is gestopt, maar de velden en heuvels zijn veranderd in haast onbegaanbare modderpoelen.
Tegenover het kamp, op een lage heuvel, zit in een tent een vrouw met een schotwond in het vlees van haar onderrug. Ze heet Jasmin. „Op een ochtend kwamen er trucks met gewapende mannen. Ze staken onze huizen in brand en schoten op ons. Ik werd geraakt door een uit elkaar spattende kogel. En ik raakte mijn dochter kwijt. We hebben zonder haar moeten vluchten.” Ze spreekt haast machinaal, haar ogen groot. Af en toe trekt er een grimas over haar gezicht. „Het doet pijn”, zegt ze. Haar oude, gerimpelde moeder is vroedvrouw en heeft de wond van haar dochter provisorisch verbonden. Medische hulp hebben ze nog niet gevonden.
Wij worden vaak aangezien voor hulpverleners. Als we het tentje uit kruipen worden we aangesproken door twee vrouwen. De ene vrouw heeft een baby in haar armen van zo’n twee maanden oud. Het heeft koorts, maakt ze duidelijk. De andere vrouw hoeft niets uit te leggen. Haar baby rust bewegingloos tegen haar schouder. Haar achterhoofdje is bedekt met grote rode zweren.
Hutjes worden afgebroken, tentzeilen opgevouwen en bamboepalen aan elkaar gebonden. Je moet oppassen waar je loopt. In de modder zijn de handgegraven latrines vol uitwerpselen bijna niet zichtbaar. Noor Along, een man met een gegroefd gelaat, heeft zijn spullen gepakt. „De politie heeft gezegd dat we hier niet mogen wonen. Te dicht bij de weg. Dus gaan we ergens anders heen.” Hij wijst naar het noorden, in de richting van vluchtelingenkamp Kutuphalong. „Daar is plaats genoeg, zeggen ze.” Hij hijst een stok met aan beide kanten een grote baal vol spulletjes op zijn schouders en begint langzaam te lopen.
In Kutuphalong is het zo druk, dat het moeilijk voorstelbaar is dat er nog mensen bij kunnen. Later die middag ontdekken we in het reusachtige kamp een kliniekje waar één overheidsarts werkt. Hij heeft zijn handen vol aan hoestende, koortsige kinderen. We keren terug naar de plek waar we Jasmin en de jonge moeders met hun zieke baby’s ontmoetten. Het terrein is leeg. Het tentje van Jasmin is verdwenen.
Rohingya-Vluchtelingen hebben geen water, geen eten, geen ouders
Op modderige velden in Bangladesh klonteren duizenden Rohingya-vluchtelingen uit Birma samen. Joeri Boom trekt met de stroom mee naar het kamp in Balukhali, waar ook voor kinderen geldt dat ze zichzelf moeten redden.
Het stipje groeit en groeit. En verandert in een traditionele Bengaalse vissersboot. Halvemaanscheepjes worden ze in Bangladesh genoemd, wegens hun hoge, halfronde voor- en achtersteven. Ze zijn niet veel groter dan een flinke sloep. Het bootje loopt vast op een zandbank. Er klauteren mensen uit. Mannen en vrouwen, ze dragen kinderen in hun armen en uitpuilende zakken op hun hoofd. Ze omklemmen waterkruiken, ze zijn uitgeput.
Een vrouw zakt in elkaar aan de waterlijn. Ze droeg een baby en sleurde een peuter mee door het water. De baby houdt ze in haar armen geklemd, de peuter staat nu naast haar en kijkt ons met grote ogen aan. „Oh Allah”, zucht ze. Haar ogen draaien weg. We rennen naar haar toe, gevolgd door een Bangladeshi man met een grote fles water. Hij stond net als wij op het strand naar de rookkolommen aan de overkant van het water te kijken. De vrouw gebaart naar haar kinderen. Alle drie drinken gulzig.
Eerst zagen we één rookpluim. Een dunne, witte. Al snel waren het er vijf, sommige pikzwart. Verder landinwaarts begon het eveneens te branden. We zagen vuren flakkeren. Aan de overkant van het water – de brede grensrivier tussen Bangladesh en Birma – ligt Rakhine (spreek uit: Ragein), de armste deelstaat van Birma. Daarvandaan vluchten al jarenlang Rohingya-moslims die hun leven niet zeker zijn te midden van de boeddhistische meerderheid.
Sinds 25 augustus is de vluchtelingenstroom aangezwollen tot een exodus. Die vrijdag vielen slecht bewapende strijders van de Arakan Rohingya Salvation Army (Arsa) politieposten aan. Ze doodden een handvol agenten. In Arsa-gelederen zouden honderden, en volgens sommige berichten zelfs duizenden doden zijn gevallen. Leger, politie en militante groepen etnische Rakhine, die boeddhistisch zijn en de Rohingya beschouwen als gevaarlijke islamitische indringers, vielen vervolgens Rohingya-dorpen aan. Het leger zegt op zoek te zijn naar Rohingya-strijders. Maar mensenrechtenorganisaties en de VN menen dat sprake is van een georganiseerde campagne om de Rohingya uit Birma te verdrijven. „Een schoolvoorbeeld van etnische zuivering”, volgens de mensenrechtencommissaris van de VN.
Door sloten waden
„Dat zijn brandende dorpen”, vertelde een Bangladeshi grenswacht ons, wijzend op de rookpluimen. „Die zien we al weken.” Hij had er geen probleem mee ons door te laten. We liepen kilometers lang over zandbanken om bij de kustlijn te komen, zo dicht mogelijk bij de vuren – Birma laat geen journalisten toe tot Rakhine.
„Ze hebben ons dorp verbrand”, zegt de uitgeputte vrouw. Ze draagt een lang zwart gewaad met witte borduursels, zonder sluier. „In Birma schieten militairen op ons. We hebben niet genoeg te eten. We kunnen er niet overleven. We zijn al acht dagen op de vlucht. We hebben door sloten gewaad, met borstdiep water, om aan ze te ontsnappen.”Haar man, Muhammad Hossein, loopt heen en weer van het bootje naar het strand. Hij helpt twee oude vrouwen om veilig aan land te komen en draagt de bezittingen van zijn gezin naar het strand. Twee grote dichtgeknoopte zakken. „De Rakhine zijn het ergst”, zegt hij. „Ze jagen op ons. Nadat onze huizen waren aangevallen trokken we van dorp naar dorp. Vanmorgen werd ook het laatste dorp waar we onderdak vonden aangevallen. We hadden geen keus meer. We moesten het water over.”
De ongeveer dertig vluchtelingen hebben nog een lange tocht te gaan. We geven hun ons drinkwater. Ze moeten de Bangladeshi grenswachten omzeilen en in de beschutting van de glooiende heuvels tussen het grensstadje Teknaf, de meest zuidelijke stad van Bangladesh, en de toeristenplaats Cox’s Bazar zien te geraken. Daar kunnen ze opgaan in de anonimiteit van honderdduizenden mede-Rohingya, die net als zij vluchtten voor de Birmese ordetroepen. In Bangladesh zijn sinds 25 augustus al minstens 410.000 Rohingya aangekomen.
De vluchtelingen komen uit de streken rond Busidong en hebben allemaal hetzelfde verhaal: hun dorpen werden aangevallen door mannen in legeruniformen. Steeds waren er groepen Rakhine bij, meestal niet in uniform, soms alleen bewapend met machetes, soms ook met geweren. Zij staken de huizen in brand. Elk dorp waar de opgejaagde Rohingya heen vluchtten was uiteindelijk hetzelfde lot beschoren. „Jullie horen hier niet”, zeiden ze tegen Mariam, een jonge vrouw met een beige hoofddoek. Zij vluchtte met haar broer, maar tijdens de laatste aanval verloor ze hem uit het oog. „Ik weet niet of ik hem ooit nog zal zien”, zegt ze.
Hutjes van bamboe
Al jaren zijn er berichten over Rohingya-moslims die Birma ontvluchten. In gammele bootjes, door oerwoud en over heuvels, vaak langs paadjes waar Birmese grenswachten mijnen hadden gelegd – dat gebeurde onlangs opnieuw.
De meeste vluchtelingen van de afgelopen jaren kwamen terecht in Bangladesh. Voordat de exodus na 25 augustus op gang kwam, streken daar al zo’n 400.000 Rohingya neer. Het land herbergt nu dus al ruim 800.000 Rohingya. De meesten wonen in hutjes van bamboe en zwart en oranje tentzeil. Dichtbij elkaar, op plekken die door de overheid zijn aangewezen. ‘Vluchtelingenkampen’ worden die plekken genoemd. Maar in feite zijn het ongeorganiseerde klonteringen van mensen, zonder welke faciliteit dan ook.
We klimmen in de laadbak van een vrachtwagen vol vluchtelingen. Elke vierkante centimeter is bedekt met zakken, kinderen, bejaarden en vrouwen met en zonder sluiers. Er zijn maar weinig jonge mannen. Vechten ze voor Arsa? Daarover laten de vluchtelingen niets los. We rijden een half uur mee – een zware rit vol misselijkmakend geklots en gebonk. De Rohingya moeten nog minstens een uur in de laadbak doorbrengen voordat ze een van de kampen zullen bereiken.
Een meisje van een jaar of tien met een rood shirt zit voorin de laadbak. Ze heeft pientere ogen en ontfermt zich over haar broertje dat moet overgeven. Aan het einde van de middag begint het te stortregenen. Door een watersluier zie ik vanuit onze auto opeens het meisje. Langs de kant van de weg, bij Balukhali, doet ze verwoede pogingen om met één bamboepaal en een groot zwart plastic zeil een tent te bouwen. Haar broertje staat met zijn armen over elkaar te bibberen, naast hun moeder die een gehavende paraplu vasthoudt. Vanuit een tent naast haar wordt het meisje gadegeslagen door een jongen van haar leeftijd, die minachtend naar haar spuugt.
Afgedragen kleding
De volgende ochtend is ons bouwvallige hotelletje in Teknaf omringd door honderden vluchtelingen. Ze drommen samen rond een truck vol afgedragen kleding. Vanuit de laadbak wordt die hen toegeworpen. Schoon water of voedsel is er niet. Er schijnt een orkaan-alarm te zijn afgekondigd. Zelfs als de harde wind uitblijft, zal het hevig gaan regenen. Daartegen zijn de tentjes van de vluchtelingen niet bestand.
Een orkaan wordt het niet, maar de regens zijn fel. Bij het vluchtelingenkamp Balukhali zijn alle laag gelegen velden, die vol staan met geïmproviseerde hutjes, ondergelopen. Een deel van het kamp is alleen bereikbaar via een V-vormige bamboebrug. Een paar lange, aan elkaar gebonden bamboestengels van één voet breed, vormen de basis, met hoger bevestigde bamboestaken als leuningen. De brug overspant een meter of veertig. Normaal gesproken hangt hij boven het water. Nu hangt hij erin. Aan beide kanten van het gammele bouwwerk verdringen zich tientallen mensen. Op de brug zelf schuifelt een rij vluchtelingen voorzichtig heen en weer. Elkaar passeren is een heksentoer. Aan de angstige blikken valt af te lezen dat maar weinig Rohingya kunnen zwemmen. Een jongetje van een jaar of zes klampt zich midden op de brug vast aan een bamboestaak. Het waait flink. Angstig kijkt hij om zich heen. Dan begint hij naar de oever te schuifelen, waarbij hij de leuning, die eigenlijk te hoog voor hem is, zo stevig mogelijk vasthoudt.
Als het jongetje de oever bijna heeft bereikt, staat daar een vrouw met een doek om haar hoofd. Ze gebaart naar hem. Maar als hij de laatste lange stap maakt, en half vallend vaste grond bereikt, vangt ze hem niet op. Toch niet zijn moeder. Het jongetje krabbelt op en verdwijnt in de menigte. Alleen.
Volgens Unicef, de VN-organisatie die zich richt op kinderen, is ongeveer zestig procent van de vluchtelingen kind. 220.000 kinderen hebben dringend hulp en bescherming nodig. „Ze zijn heel gevoelig voor ziektes en uitputting. We hebben tot nu toe ongeveer 1.300 kinderen geïdentificeerd die zonder hun ouders zijn aangekomen. Zij zijn hier zonder degenen die ze het meest vertrouwen. Ze lopen kans op ernstige trauma’s”, zegt Unicef-woordvoerder Christophe Bouliérac. We ontmoeten hem in een van de kampen. Hij is vanuit Genève ingevlogen om aandacht voor de vluchtelingenkinderen te vragen. „Dit is echt enorm. We moeten de hulp snel uitbreiden.”
Onbegaanbare modderpoelen
De volgende dag is een groot deel van de tentjes rond het vluchtelingenkamp Balukhali verdwenen. Waar eerst vluchtelingen beschutting vonden, is nu een watervlakte. De regen is gestopt, maar de velden en heuvels zijn veranderd in haast onbegaanbare modderpoelen.
Tegenover het kamp, op een lage heuvel, zit in een tent een vrouw met een schotwond in het vlees van haar onderrug. Ze heet Jasmin. „Op een ochtend kwamen er trucks met gewapende mannen. Ze staken onze huizen in brand en schoten op ons. Ik werd geraakt door een uit elkaar spattende kogel. En ik raakte mijn dochter kwijt. We hebben zonder haar moeten vluchten.” Ze spreekt haast machinaal, haar ogen groot. Af en toe trekt er een grimas over haar gezicht. „Het doet pijn”, zegt ze. Haar oude, gerimpelde moeder is vroedvrouw en heeft de wond van haar dochter provisorisch verbonden. Medische hulp hebben ze nog niet gevonden.
Wij worden vaak aangezien voor hulpverleners. Als we het tentje uit kruipen worden we aangesproken door twee vrouwen. De ene vrouw heeft een baby in haar armen van zo’n twee maanden oud. Het heeft koorts, maakt ze duidelijk. De andere vrouw hoeft niets uit te leggen. Haar baby rust bewegingloos tegen haar schouder. Haar achterhoofdje is bedekt met grote rode zweren.
Hutjes worden afgebroken, tentzeilen opgevouwen en bamboepalen aan elkaar gebonden. Je moet oppassen waar je loopt. In de modder zijn de handgegraven latrines vol uitwerpselen bijna niet zichtbaar. Noor Along, een man met een gegroefd gelaat, heeft zijn spullen gepakt. „De politie heeft gezegd dat we hier niet mogen wonen. Te dicht bij de weg. Dus gaan we ergens anders heen.” Hij wijst naar het noorden, in de richting van vluchtelingenkamp Kutuphalong. „Daar is plaats genoeg, zeggen ze.” Hij hijst een stok met aan beide kanten een grote baal vol spulletjes op zijn schouders en begint langzaam te lopen.
In Kutuphalong is het zo druk, dat het moeilijk voorstelbaar is dat er nog mensen bij kunnen. Later die middag ontdekken we in het reusachtige kamp een kliniekje waar één overheidsarts werkt. Hij heeft zijn handen vol aan hoestende, koortsige kinderen. We keren terug naar de plek waar we Jasmin en de jonge moeders met hun zieke baby’s ontmoetten. Het terrein is leeg. Het tentje van Jasmin is verdwenen.
Environmentalism and its most extreme version, global warming alarmism, asks for an almost unprecedented expansion of government intrusion and intervention into our lives and of government control over us.
Václav Klaus
Václav Klaus
Hindoes worden afgeslacht door de Rohingya-jihadisten!!!! SYSTEM ERROR$@%@#$!& Does. Not. Fit. With. Victim. Narrative.
[b]Op <a href="http://forum.fok.nl/topic/2419064/1/999#p176295558" target="_blank" >vrijdag 5 januari 2018 08:29</a> schreef <a href="http://forum.fok.nl/user/profile/144984" target="_blank" >xminator</a> het volgende:[/b]
Anyway gelukkig zijn er een hoop mensen net zo dom als jij. Daarom koop ik nu wat extra ripple..
Anyway gelukkig zijn er een hoop mensen net zo dom als jij. Daarom koop ik nu wat extra ripple..
Vandaar dat je er niets over hoort in de MSM.quote:Op maandag 25 september 2017 20:53 schreef alilami het volgende:
Hindoes worden afgeslacht door de Rohingya-jihadisten!!!! SYSTEM ERROR$@%@#$!& Does. Not. Fit. With. Victim. Narrative.
Vele duizenden tot waarschijnlijk een miljoen hindoes en boeddhisten zijn in 1972 in Bangladesh gedood.
Het Chakma (boeddhistisch) volk in de Chittagong-heuvels (Bangladesh) is bijna geheel uitgeroeid.
De overgebleven Chakma zijn gevlucht naar India en Myanmar.
Het Chakma (boeddhistisch) volk in de Chittagong-heuvels (Bangladesh) is bijna geheel uitgeroeid.
De overgebleven Chakma zijn gevlucht naar India en Myanmar.
https://en.m.wikipedia.org/wiki/1971_Bangladesh_genocidequote:
Vele duizenden tot waarschijnlijk een miljoen hindoes en boeddhisten zijn in 1972 in Bangladesh gedood.
Het Chakma (boeddhistisch) volk in de Chittagong-heuvels (Bangladesh) is bijna geheel uitgeroeid.
De overgebleven Chakma zijn gevlucht naar India en Myanmar.
De tldr versie?quote:
https://www.nrc.nl/nieuws(...)rs-13134321-a1574503
Rohingya-Vluchtelingen hebben geen water, geen eten, geen ouders
Op modderige velden in Bangladesh klonteren duizenden Rohingya-vluchtelingen uit Birma samen. Joeri Boom trekt met de stroom mee naar het kamp in Balukhali, waar ook voor kinderen geldt dat ze zichzelf moeten redden.
Het stipje groeit en groeit. En verandert in een traditionele Bengaalse vissersboot. Halvemaanscheepjes worden ze in Bangladesh genoemd, wegens hun hoge, halfronde voor- en achtersteven. Ze zijn niet veel groter dan een flinke sloep. Het bootje loopt vast op een zandbank. Er klauteren mensen uit. Mannen en vrouwen, ze dragen kinderen in hun armen en uitpuilende zakken op hun hoofd. Ze omklemmen waterkruiken, ze zijn uitgeput.
Een vrouw zakt in elkaar aan de waterlijn. Ze droeg een baby en sleurde een peuter mee door het water. De baby houdt ze in haar armen geklemd, de peuter staat nu naast haar en kijkt ons met grote ogen aan. „Oh Allah”, zucht ze. Haar ogen draaien weg. We rennen naar haar toe, gevolgd door een Bangladeshi man met een grote fles water. Hij stond net als wij op het strand naar de rookkolommen aan de overkant van het water te kijken. De vrouw gebaart naar haar kinderen. Alle drie drinken gulzig.
Eerst zagen we één rookpluim. Een dunne, witte. Al snel waren het er vijf, sommige pikzwart. Verder landinwaarts begon het eveneens te branden. We zagen vuren flakkeren. Aan de overkant van het water – de brede grensrivier tussen Bangladesh en Birma – ligt Rakhine (spreek uit: Ragein), de armste deelstaat van Birma. Daarvandaan vluchten al jarenlang Rohingya-moslims die hun leven niet zeker zijn te midden van de boeddhistische meerderheid.
Sinds 25 augustus is de vluchtelingenstroom aangezwollen tot een exodus. Die vrijdag vielen slecht bewapende strijders van de Arakan Rohingya Salvation Army (Arsa) politieposten aan. Ze doodden een handvol agenten. In Arsa-gelederen zouden honderden, en volgens sommige berichten zelfs duizenden doden zijn gevallen. Leger, politie en militante groepen etnische Rakhine, die boeddhistisch zijn en de Rohingya beschouwen als gevaarlijke islamitische indringers, vielen vervolgens Rohingya-dorpen aan. Het leger zegt op zoek te zijn naar Rohingya-strijders. Maar mensenrechtenorganisaties en de VN menen dat sprake is van een georganiseerde campagne om de Rohingya uit Birma te verdrijven. „Een schoolvoorbeeld van etnische zuivering”, volgens de mensenrechtencommissaris van de VN.
Door sloten waden
„Dat zijn brandende dorpen”, vertelde een Bangladeshi grenswacht ons, wijzend op de rookpluimen. „Die zien we al weken.” Hij had er geen probleem mee ons door te laten. We liepen kilometers lang over zandbanken om bij de kustlijn te komen, zo dicht mogelijk bij de vuren – Birma laat geen journalisten toe tot Rakhine.
„Ze hebben ons dorp verbrand”, zegt de uitgeputte vrouw. Ze draagt een lang zwart gewaad met witte borduursels, zonder sluier. „In Birma schieten militairen op ons. We hebben niet genoeg te eten. We kunnen er niet overleven. We zijn al acht dagen op de vlucht. We hebben door sloten gewaad, met borstdiep water, om aan ze te ontsnappen.”Haar man, Muhammad Hossein, loopt heen en weer van het bootje naar het strand. Hij helpt twee oude vrouwen om veilig aan land te komen en draagt de bezittingen van zijn gezin naar het strand. Twee grote dichtgeknoopte zakken. „De Rakhine zijn het ergst”, zegt hij. „Ze jagen op ons. Nadat onze huizen waren aangevallen trokken we van dorp naar dorp. Vanmorgen werd ook het laatste dorp waar we onderdak vonden aangevallen. We hadden geen keus meer. We moesten het water over.”
De ongeveer dertig vluchtelingen hebben nog een lange tocht te gaan. We geven hun ons drinkwater. Ze moeten de Bangladeshi grenswachten omzeilen en in de beschutting van de glooiende heuvels tussen het grensstadje Teknaf, de meest zuidelijke stad van Bangladesh, en de toeristenplaats Cox’s Bazar zien te geraken. Daar kunnen ze opgaan in de anonimiteit van honderdduizenden mede-Rohingya, die net als zij vluchtten voor de Birmese ordetroepen. In Bangladesh zijn sinds 25 augustus al minstens 410.000 Rohingya aangekomen.
De vluchtelingen komen uit de streken rond Busidong en hebben allemaal hetzelfde verhaal: hun dorpen werden aangevallen door mannen in legeruniformen. Steeds waren er groepen Rakhine bij, meestal niet in uniform, soms alleen bewapend met machetes, soms ook met geweren. Zij staken de huizen in brand. Elk dorp waar de opgejaagde Rohingya heen vluchtten was uiteindelijk hetzelfde lot beschoren. „Jullie horen hier niet”, zeiden ze tegen Mariam, een jonge vrouw met een beige hoofddoek. Zij vluchtte met haar broer, maar tijdens de laatste aanval verloor ze hem uit het oog. „Ik weet niet of ik hem ooit nog zal zien”, zegt ze.
Hutjes van bamboe
Al jaren zijn er berichten over Rohingya-moslims die Birma ontvluchten. In gammele bootjes, door oerwoud en over heuvels, vaak langs paadjes waar Birmese grenswachten mijnen hadden gelegd – dat gebeurde onlangs opnieuw.
De meeste vluchtelingen van de afgelopen jaren kwamen terecht in Bangladesh. Voordat de exodus na 25 augustus op gang kwam, streken daar al zo’n 400.000 Rohingya neer. Het land herbergt nu dus al ruim 800.000 Rohingya. De meesten wonen in hutjes van bamboe en zwart en oranje tentzeil. Dichtbij elkaar, op plekken die door de overheid zijn aangewezen. ‘Vluchtelingenkampen’ worden die plekken genoemd. Maar in feite zijn het ongeorganiseerde klonteringen van mensen, zonder welke faciliteit dan ook.
We klimmen in de laadbak van een vrachtwagen vol vluchtelingen. Elke vierkante centimeter is bedekt met zakken, kinderen, bejaarden en vrouwen met en zonder sluiers. Er zijn maar weinig jonge mannen. Vechten ze voor Arsa? Daarover laten de vluchtelingen niets los. We rijden een half uur mee – een zware rit vol misselijkmakend geklots en gebonk. De Rohingya moeten nog minstens een uur in de laadbak doorbrengen voordat ze een van de kampen zullen bereiken.
Een meisje van een jaar of tien met een rood shirt zit voorin de laadbak. Ze heeft pientere ogen en ontfermt zich over haar broertje dat moet overgeven. Aan het einde van de middag begint het te stortregenen. Door een watersluier zie ik vanuit onze auto opeens het meisje. Langs de kant van de weg, bij Balukhali, doet ze verwoede pogingen om met één bamboepaal en een groot zwart plastic zeil een tent te bouwen. Haar broertje staat met zijn armen over elkaar te bibberen, naast hun moeder die een gehavende paraplu vasthoudt. Vanuit een tent naast haar wordt het meisje gadegeslagen door een jongen van haar leeftijd, die minachtend naar haar spuugt.
Afgedragen kleding
De volgende ochtend is ons bouwvallige hotelletje in Teknaf omringd door honderden vluchtelingen. Ze drommen samen rond een truck vol afgedragen kleding. Vanuit de laadbak wordt die hen toegeworpen. Schoon water of voedsel is er niet. Er schijnt een orkaan-alarm te zijn afgekondigd. Zelfs als de harde wind uitblijft, zal het hevig gaan regenen. Daartegen zijn de tentjes van de vluchtelingen niet bestand.
Een orkaan wordt het niet, maar de regens zijn fel. Bij het vluchtelingenkamp Balukhali zijn alle laag gelegen velden, die vol staan met geïmproviseerde hutjes, ondergelopen. Een deel van het kamp is alleen bereikbaar via een V-vormige bamboebrug. Een paar lange, aan elkaar gebonden bamboestengels van één voet breed, vormen de basis, met hoger bevestigde bamboestaken als leuningen. De brug overspant een meter of veertig. Normaal gesproken hangt hij boven het water. Nu hangt hij erin. Aan beide kanten van het gammele bouwwerk verdringen zich tientallen mensen. Op de brug zelf schuifelt een rij vluchtelingen voorzichtig heen en weer. Elkaar passeren is een heksentoer. Aan de angstige blikken valt af te lezen dat maar weinig Rohingya kunnen zwemmen. Een jongetje van een jaar of zes klampt zich midden op de brug vast aan een bamboestaak. Het waait flink. Angstig kijkt hij om zich heen. Dan begint hij naar de oever te schuifelen, waarbij hij de leuning, die eigenlijk te hoog voor hem is, zo stevig mogelijk vasthoudt.
Als het jongetje de oever bijna heeft bereikt, staat daar een vrouw met een doek om haar hoofd. Ze gebaart naar hem. Maar als hij de laatste lange stap maakt, en half vallend vaste grond bereikt, vangt ze hem niet op. Toch niet zijn moeder. Het jongetje krabbelt op en verdwijnt in de menigte. Alleen.
Volgens Unicef, de VN-organisatie die zich richt op kinderen, is ongeveer zestig procent van de vluchtelingen kind. 220.000 kinderen hebben dringend hulp en bescherming nodig. „Ze zijn heel gevoelig voor ziektes en uitputting. We hebben tot nu toe ongeveer 1.300 kinderen geïdentificeerd die zonder hun ouders zijn aangekomen. Zij zijn hier zonder degenen die ze het meest vertrouwen. Ze lopen kans op ernstige trauma’s”, zegt Unicef-woordvoerder Christophe Bouliérac. We ontmoeten hem in een van de kampen. Hij is vanuit Genève ingevlogen om aandacht voor de vluchtelingenkinderen te vragen. „Dit is echt enorm. We moeten de hulp snel uitbreiden.”
Onbegaanbare modderpoelen
De volgende dag is een groot deel van de tentjes rond het vluchtelingenkamp Balukhali verdwenen. Waar eerst vluchtelingen beschutting vonden, is nu een watervlakte. De regen is gestopt, maar de velden en heuvels zijn veranderd in haast onbegaanbare modderpoelen.
Tegenover het kamp, op een lage heuvel, zit in een tent een vrouw met een schotwond in het vlees van haar onderrug. Ze heet Jasmin. „Op een ochtend kwamen er trucks met gewapende mannen. Ze staken onze huizen in brand en schoten op ons. Ik werd geraakt door een uit elkaar spattende kogel. En ik raakte mijn dochter kwijt. We hebben zonder haar moeten vluchten.” Ze spreekt haast machinaal, haar ogen groot. Af en toe trekt er een grimas over haar gezicht. „Het doet pijn”, zegt ze. Haar oude, gerimpelde moeder is vroedvrouw en heeft de wond van haar dochter provisorisch verbonden. Medische hulp hebben ze nog niet gevonden.
Wij worden vaak aangezien voor hulpverleners. Als we het tentje uit kruipen worden we aangesproken door twee vrouwen. De ene vrouw heeft een baby in haar armen van zo’n twee maanden oud. Het heeft koorts, maakt ze duidelijk. De andere vrouw hoeft niets uit te leggen. Haar baby rust bewegingloos tegen haar schouder. Haar achterhoofdje is bedekt met grote rode zweren.
Hutjes worden afgebroken, tentzeilen opgevouwen en bamboepalen aan elkaar gebonden. Je moet oppassen waar je loopt. In de modder zijn de handgegraven latrines vol uitwerpselen bijna niet zichtbaar. Noor Along, een man met een gegroefd gelaat, heeft zijn spullen gepakt. „De politie heeft gezegd dat we hier niet mogen wonen. Te dicht bij de weg. Dus gaan we ergens anders heen.” Hij wijst naar het noorden, in de richting van vluchtelingenkamp Kutuphalong. „Daar is plaats genoeg, zeggen ze.” Hij hijst een stok met aan beide kanten een grote baal vol spulletjes op zijn schouders en begint langzaam te lopen.
In Kutuphalong is het zo druk, dat het moeilijk voorstelbaar is dat er nog mensen bij kunnen. Later die middag ontdekken we in het reusachtige kamp een kliniekje waar één overheidsarts werkt. Hij heeft zijn handen vol aan hoestende, koortsige kinderen. We keren terug naar de plek waar we Jasmin en de jonge moeders met hun zieke baby’s ontmoetten. Het terrein is leeg. Het tentje van Jasmin is verdwenen.
Rohingyas zijn de grote slachtoffers.quote:
Crack the following and we will get back to you: !1!llssod000;;
Omdat hun jihad niet helemaal naar wens verloopt?quote:
[..]
Rohingyas zijn de grote slachtoffers.
Radical islam is the snake in the grass.
Moderate islam is the grass that hides the snake.
Moderate islam is the grass that hides the snake.
Pas maar op hoor straks komt hij weer aanzetten met de Turkse versie van de Hitlerkrant om je ongelijk te bewijzen.quote:
[..]
Omdat hun jihad niet helemaal naar wens verloopt?
1972 moest zijn 1971quote:
Vele duizenden tot waarschijnlijk een miljoen hindoes en boeddhisten zijn in 1972 in Bangladesh gedood.
Het Chakma (boeddhistisch) volk in de Chittagong-heuvels (Bangladesh) is bijna geheel uitgeroeid.
De overgebleven Chakma zijn gevlucht naar India en Myanmar.
Een link naar de Chakma's
https://www.amnesty.org.u(...)ittagong-hill-tracts
Die jihad begint pas vrees ik.quote:
[..]
Omdat hun jihad niet helemaal naar wens verloopt?
Als niet erkende bevolkingsgroep kun je organiseren wat je wil, alleen zal er geen hond naar omkijken.quote:
Kunnen de Rohingya's geen referendum organiseren?
Radical islam is the snake in the grass.
Moderate islam is the grass that hides the snake.
Moderate islam is the grass that hides the snake.
Goed stukquote:
Wat vindt GS van de Rohingya-problematiek?
Spijker, kopquote:en ik kan dat verdomde kutgeloof niet meer horen, zien of voelen! He-le-maal klaar met die mosseljankerts, sodetieft op naar je eigen zandbak, leef daar zoals je denkt dat jouw denkbeeldige vrindje het wil en blijf vooral mijlenver uit de buurt van de geciviliseerde wereld. we hebben hier de invloed van geloof geminimaliseerd tot wat gebeier op zondag en wat mafkezen in drenthe, werkt geweldig goed echt. Sinnds het begin van de verslaggeving over myanmar en de rohingya zat me dat woordje moslims al dwars en het lijkt er toch wel weer op dat ze het wederom niet snappen. Eerst je eigen stukkie totaal onleefbaar maken met dat tyfgeloof en als alles kaalgevreten en stukgesloopt is exporteren ze die ellende naar het volgende stuk. Net sprinkhanen. Zat van. doe maar eens eerst iets aan goeie pr, dit lijkt nergens naar en als islam een merk zou zijn zou het al lang geleden faiiliet gegaan zijn
* Je mag wel een iets normalere toon aanslaan. Realiseer je goed dat dit slechts jouw mening is.
officieel besta je niet, wat wil je dan bereiken met een referendum?quote:
Kunnen de Rohingya's geen referendum organiseren?
officieel kan je niet eens naar school of naar een arts of werken en jij hebt het over een referendum
wel sympathiek!
Ik heb Hem niet uit vrees voor de hel noch uit liefde voor het paradijs gediend, want dan zou ik als de slechte huurling zijn geweest; ik heb hem veeleer gediend in liefde tot Hem en in verlangen naar Hem.
-Rabia Al-Basri
-Rabia Al-Basri
dit soort reactiesquote:
Zal er geen seconde minder om slapen.
Ik heb Hem niet uit vrees voor de hel noch uit liefde voor het paradijs gediend, want dan zou ik als de slechte huurling zijn geweest; ik heb hem veeleer gediend in liefde tot Hem en in verlangen naar Hem.
-Rabia Al-Basri
-Rabia Al-Basri
Ze hebben het aan zichzelf te danken dus waarom zou ik er minder goed van slapen. Wen er maar aan.quote:
BARUJ SHEM KEVOD MALJUTO LE´OLAM VA´ED
klopt ja ze hadden gewoon niet als rohingja in myanmar geboren moeten worden dan hoefde de centrale regering hun burgerrechten niet in te trekken, omdat ze "Bengalis" zouden zijn, dan hadden ook deze etnische zuiveringen niet plaatsgevonden.quote:
[..]
Ze hebben het aan zichzelf te danken dus waarom zou ik er minder goed van slapen. Wen er maar aan.
actie-reactie.
eigen schuld dikke bult!
Ik heb Hem niet uit vrees voor de hel noch uit liefde voor het paradijs gediend, want dan zou ik als de slechte huurling zijn geweest; ik heb hem veeleer gediend in liefde tot Hem en in verlangen naar Hem.
-Rabia Al-Basri
-Rabia Al-Basri
Naja, dit is nogal ongenuanceerd. Maar je hebt gelijk dat het islamitische milities waren die het geweld zijn begonnen. Alleen is het collectief straffen van de rohingja's nogal buiten proportioneel.quote:
[..]
Ze hebben het aan zichzelf te danken dus waarom zou ik er minder goed van slapen. Wen er maar aan.
Getverdemme,de Rohingya executeren de meeste Hindoes in hun kampen en de aantrekkelijke vrouwen mogen blijven leven mits deze zich bekeren tot de islam.
http://www.dailymail.co.u(...)a-refugee-camps.html
En de Rohingya maar klagen dat ze zo slecht behandeld worden.....
http://www.dailymail.co.u(...)a-refugee-camps.html
En de Rohingya maar klagen dat ze zo slecht behandeld worden.....
Environmentalism and its most extreme version, global warming alarmism, asks for an almost unprecedented expansion of government intrusion and intervention into our lives and of government control over us.
Václav Klaus
Václav Klaus
Zoals overal wordt ook in Birma de islam terror boys&girls nog steeds met een te zachte hand behandeld.quote:
Getverdemme,de Rohingya executeren de meeste Hindoes in hun kampen en de aantrekkelijke vrouwen mogen blijven leven mits deze zich bekeren tot de islam.
http://www.dailymail.co.u(...)a-refugee-camps.html
En de Rohingya maar klagen dat ze zo slecht behandeld worden.....
Er waren in deze topicreeks ook meerdere filmpjes geplaatst van Rohingya die vanuit de moskee op ongelovigenjacht gingen. Maar toch worden de Nederlandse moslims boos als je zegt dat er misschien enig empathisch vermogen voor beide kanten nodig is om het geweld tot een einde te brengen.quote:
Getverdemme,de Rohingya executeren de meeste Hindoes in hun kampen en de aantrekkelijke vrouwen mogen blijven leven mits deze zich bekeren tot de islam.
http://www.dailymail.co.u(...)a-refugee-camps.html
En de Rohingya maar klagen dat ze zo slecht behandeld worden.....
Omdat de Turkse overheid en media aandacht aan dit probleem geeft hebben 'onze' moslims het er opeens over.quote:
[..]
Er waren in deze topicreeks ook meerdere filmpjes geplaatst van Rohingya die vanuit de moskee op ongelovigenjacht gingen. Maar toch worden de Nederlandse moslims boos als je zegt dat er misschien enig empathisch vermogen voor beide kanten nodig is om het geweld tot een einde te brengen.
Tieners en andere broekjes die het opeens over Birma hebben. Birma... Dat land heet al bijna dertig jaar anders.
Natuurlijk bestaan ze. Ze vermoorden en verkrachten toch massaal hindoes?quote:Op donderdag 28 september 2017 10:59 schreef Slayage het volgende:
[..]
officieel besta je niet, wat wil je dan bereiken met een referendum?
officieel kan je niet eens naar school of naar een arts of werken en jij hebt het over een referendum
wel sympathiek!
Die Lebenslust bringt dich um.
Eigen schuld inderdaad. Het trucje waarbij illegale migranten even snel een paar kinderen werpen en vervolgens denken dat ze daardoor allerlei rechten op kunnen eisen werkt niet overal ter wereld.quote:
[..]
klopt ja ze hadden gewoon niet als rohingja in myanmar geboren moeten worden dan hoefde de centrale regering hun burgerrechten niet in te trekken, omdat ze "Bengalis" zouden zijn, dan hadden ook deze etnische zuiveringen niet plaatsgevonden.
actie-reactie.
eigen schuld dikke bult!
Environmentalism and its most extreme version, global warming alarmism, asks for an almost unprecedented expansion of government intrusion and intervention into our lives and of government control over us.
Václav Klaus
Václav Klaus
Naast Boeddhisten zijn dus ook Hindoestanen het slachtoffer? Beetje ongeloofwaardig aangezien moslims volgers zijn van de religie van de vrede en hier dus het slachtoffer zijn.quote:
Tsja,
als zelfs Unesco zegt dat islam vredig is dan zal het wel zo zijn:
als zelfs Unesco zegt dat islam vredig is dan zal het wel zo zijn:
Environmentalism and its most extreme version, global warming alarmism, asks for an almost unprecedented expansion of government intrusion and intervention into our lives and of government control over us.
Václav Klaus
Václav Klaus
Dat geloven de moslims zelf niet eens.quote:
Tsja,
als zelfs Unesco zegt dat islam vredig is dan zal het wel zo zijn:
[ afbeelding ]
Ga fietsen jij !! ikke niet hoor..
http://barenakedislam.com(...)ngya-muslim-savages/
http://www.dailymail.co.u(...)a-refugee-camps.html
http://www.dailymail.co.u(...)a-refugee-camps.html
Environmentalism and its most extreme version, global warming alarmism, asks for an almost unprecedented expansion of government intrusion and intervention into our lives and of government control over us.
Václav Klaus
Václav Klaus
Het zijn de hindu Rohingya's die het meest te lijden hebben. Zij worden ook verkracht en gedood door de moslim Rohingya's.
quote:China en Rusland, twee permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, zijn belangrijke wapenleveranciers voor Myanmar. Myanmars militaire macht en politieke arrogantie hangen grotendeels samen met de enorme hoeveelheid Russische en Chinese wapens waarover het land beschikt. Een resolutie tegen Myanmar, zal waarschijnlijk weggestemd worden door China of Rusland, of door beide landen.
Volgens het International Peace Research Institute (Sipri) heeft China tussen 2010 en 2016 een reeks afspraken gemaakt over wapenleveranties aan Myanmar. Dat zou onder meer gaan om zeedoelraketten, luchtdoelsystemen, fregatten en tanks. In dezelfde periode bereikte Rusland overeenkomsten over de verkoop van gevechtsvliegtuigen, gevechtshelikopters, lichte helikopters en luchtdoelraketten. De Israëlische krant Haaretz beschuldigde Israël er in september van “oorlogsmisdadigers” te bewapenen. De krant stelde dat geweld tegen de Rohingya-moslims in het land in de afgelopen tijd is toegenomen, inclusief het in brand steken van dorpen. Informatie die volgens de krant bevestigd is door satellietbeelden. ‘Maar dat alles heeft niet geleid tot een ander beleid van het Israëlische ministerie van Defensie, dat weigert de wapenleveranties aan Myanmar stop te zetten.’
De hoeder van de natie verstevigde zijn rol in de samenleving met nog meer fanatisme. Veel westerse landen bevroren na het bloedbad de betrekkingen, maar met inkomsten uit de verkoop van natuurlijke hulpbronnen en belastingen over witgewassen drugsgelden werd flink geïnvesteerd. Er kwamen modernere wapens uit China en Rusland en het troepenaantal werd uitgebreid van 250.000 naar ongeveer 400.000. Officieren en andere hogere militairen kregen speciale opleidingen en aparte ziekenhuizen. Op de legeracademies werden niet alleen officieren opgeleid, maar ook ambtenaren voor het civiele bestuur. Via enorme conglomeraten strekte de Tatmadaw ook zijn tentakels uit in de economie.
Behalve China en Rusland behoort ook Noord-Korea tot de wapenleveranciers van Myanmar, zegt Daniel Darling, analist bij Forecast International Inc, een Amerikaans bedrijf dat de defensiemarkt onderzoekt. Myanmar heeft naar verluidt zestien Chinees-Pakistaanse JF-17 Thunder-gevechtsvliegtuigen besteld, waarvan de eerste naar verwachting nog dit jaar geleverd worden.
quote:Finally appearing from the shadows, Saudi Arabia affirmed that they had been discreetly helping the Rohingyas jihadis army, and had already offered them 50 million dollars’ worth of aid during that time. King Salman also added a gift of 15 million dollars. The Saudi ambassador to the UN in Geneva, Abdulaziz ben Mohammed Al-Wassil, mobilised the United Nations Human Rights Council (UNHRC).
The Myanmar army and the drug cartel armies which it fights against are all stronger individually than the Bangladesh armed forces. This is despite Myanmar being almost 90 million smaller in population than Bangladesh. Myanmar army is effective jungle warfare land force in Southeast Asia. Both Myanmar Army and the ethnic insurgent armies have had decades of combat experience and Myanmar has crushed the Rohingya" mujahid movements every time they emerged.
[ Bericht 4% gewijzigd door Aipen op 05-10-2017 18:06:01 ]
Een duidelijk message aan terroristen wat gebeurt mochten ze nogmaals tot islamitische terreuracties overgaan.quote:Executies in Myanmar
Het leger van Myanmar heeft eind augustus tientallen Rohingya-moslims geëxecuteerd in een dorpje in de staat Rakhine. Dat schrijft Human Rights Watch in een nieuw rapport. Het rapport stelt dat een groep van 25 militairen op 27 augustus een terrein in het dorpje Maung Nu omsingelde waar tientallen Rohingya hun toevlucht hadden gezocht. Volgens getuigen werden de mannen naar een centraal plein gebracht waar ze werden vastgebonden en geslagen werden. Een aantal militairen hakte met messen op de Rohingya in, terwijl anderen schoten. Bij de dodelijke slachtoffers zouden ook verschillende kinderen zijn geweest. Zo getuigt een 28-jarige vrouw dat ze zag hoe haar tienjarig neefje door het hoofd werd geschoten door één van de militairen. Iemand anders vertelt over een massagraf met daarin de dode lichamen van 10 tot 15 jonge kinderen. De lichamen zouden nadien in vrachtwagens zijn geladen en weggebracht.
Birmaanse taal geschreven in het Birmese schrift
Birmaanse taal geschreven in het Birmese schrift[ Bericht 7% gewijzigd door Aipen op 05-10-2017 07:19:20 ]
Buddha golden shrine worship in Yangon, Myanmar.
Buddha statue
[ Bericht 53% gewijzigd door Aipen op 05-10-2017 07:57:36 ]
Buddha golden shrine worship in Yangon, Myanmar.Buddha statue
Buddha statue
[ Bericht 53% gewijzigd door Aipen op 05-10-2017 07:57:36 ]
Women officers of Burma Army.
[ Bericht 11% gewijzigd door Aipen op 05-10-2017 05:28:14 ]
Women officers of Burma Army.quote:De drijvende kracht achter het verjagen van honderdduizenden Rohingya-moslims uit Burma is de machtige legerchef Min Aung Hlaing. Hij presenteert zichzelf als een staatsman en heeft een veto op grondwetswijzigingen. Ook de Rohingya-minderheid hoeft wat hem betreft beslist niet op meer rechten te rekenen. Dat maakte Min Aung Hlaing eerder dit jaar nog weer eens duidelijk in zijn gebruikelijke toespraak, de Dag van de Strijdkrachten. Daarin hield de generaal, zoals altijd, vast aan de beproefde, repressieve lijn. Die houdt in dat de moslims Bengali-indringers uit de overbevolkte buurland Bangladesh zijn, die nooit 'Rohingya' mogen worden genoemd. Gestoken in zandkleurig uniform, met een borst vol medailles, liet de keiharde legerleider er geen enkel misverstand over bestaan: "We hebben geen Rohingya in ons land."
[ Bericht 11% gewijzigd door Aipen op 05-10-2017 05:28:14 ]
Toe maar. Het is toch maar belastinggeld. Altijd makkelijk om met andermans geld te strooien alsof je sinterklaas bent.quote:Kabinet maakt twee miljoen euro vrij voor Rohingya-crisis in Myanmar. Demissionair minister van Ontwikkelingssamenwerking Lilianne Ploumen maakt twee miljoen euro vrij voor hulp aan Rohingya-vluchtelingen uit Myanmar. In Bangladesh zitten meer dan een half miljoen Rohingya in opvangkampen. Dat is veel meer dan waar de kampen op zijn berekend. De hulp voor deze vluchtelingen wordt besteed via het Wereldvoedselprogramma van de VN. Vorige maand maakte Ploumen al 500.000 euro vrij voor noodhulp aan deze vluchtelingen.
[ Bericht 69% gewijzigd door Aipen op 04-10-2017 22:32:57 ]
