God, wat herkenbaar.
Ookal ben ik een stuk jonger (eighties kid) voel ik regelmatig de melancholie van weleer. Karaktervolle gezichten en scheve gebitten zijn ingehaald door volgespoten hamsterwangen en TL-kleurige facings. Een decor wat creatief in mekaar is geschroefd en geschilderd, vervangen door flitsende computeranimatie. De tijd dat je de telefoon kon laten rinkelen want
"ooh, ik was niet thuis" was altijd een geloofwaardig excuus. Met zijn allen keken we naar de zaterdagavondshows met natte haren en een schaaltje leverworst op de bank en ipv downsucken, zat ik in de startblokken met mijn cassetterecorder, telkens nèt het begin missend van het liedje waar ik al uren op zat te wachten bij de radio. Halstarrig houd ik me soms vast aan oude traditie, waarna de maatschappij me soms dwingt een stap verder te zetten
omdat je nu eenmaal uiteindelijk met bepaalde zaken mee moet 
Regelmatig trek ik erop uit, de nostalgie opzoekend met mijn camera. In de vervallenheid van oude panden ervaar ik een mystieke schoonheid en een echo Van toen. Het gevoel een andere tijd in te stappen en deze in stilte ingetogen vast te leggen geeft me een verbondenheid tussen heden en verleden. Een moment van bezinning op de vergankelijkheid van leven.