quote:Heel erg bekend juist, ik heb wonden op mijn bovenarm, zodat ik mooi een t-shirt aan kan, korte broek is er niet meer bij, maar goed.
Op donderdag 10 april 2003 00:21 schreef Yuki het volgende:
hmm... even heel iets anders... en ook eigenlijk weer niet want ik ga maar es uitleggen WAAROM ik dit nou eigenlijk doe...ik heb pijn... en dan niet fysiek maar psychisch. Het doet pijn van binnen. en normaal zou ik die pijn los kunnen laten, of iig even weg kunnen drukken door een flink potje janken. Daar doe ik mezelf nix mee aan, en t lucht wel op.
En nu ben ik aan de paroxetine... en ik kan dus niet (of nauwelijks) meer huilen. 3 tranen misschien, als ik mazzel heb...
En tog moet die pijn weg... dat is t punt dat ik mezelf pijn ga doen... fysiek dus. Onder het motto (hoe ziek t ook klinkt, t is waar): als mn arm/hand/been/whatever pijn doet, hoef ik die andere pijn niet te voelen. en fysieke pijn gaat wel weer over, zo erg is t niet.
soms kan ik die drang tegenhouden, door te denken aan reacties van anderen... ik ben eigenlijk best een mietje... ik kras het liefst zo onopvallend mogelijk... anders krijg je van die rare blikken...
soms slaat dat om in woede... TRUT DAT JE JE DAAR DRUK OM MAAKT... MIETJE!!!! en maar krassen mensen :siemand hiermee bekend?
Natuurlijk maak je je druk om wat de mensen ervan denken. Dat is toch logisch, het feit dat je zelf door hebt dat het niet helemaal in orde is is al weer een stap in de goede richting.
Laatst ging ik me omkleden op het werk, trek ik zonder er bij na te denken mijn shirt uit, loopt er net een collega naar binnen. Kreeg me toch een potje gezeur aan mijn kop (afgezien van het feit dat het net die collega is die overal over zeurt).
De pijn die je voelt, waar komt die vandaan?..heeft die een reden of een bron, zo ja dan is het goed om die bron eens proberen objectief te bekijken, en kijken wat er nou echt aan de hand is (ik ben geen psycholoog maar ik spreek uit ervaring)
De fysieke pijn geeft je een endorfine stoot, en dan voel je je weer even goed, het is net een soort drugs. En net als drugs kan het verslavend werken.
Reacties van je omgeving zijn normaal, die kun je verwachten en daar moet je je op voorbereiden, wat nou als je een keer naar het strand gaat met de familie?
Wees niet bang om voor je problemen uit te komen, zoals je ook hier kan zien kampen meer mensen er mee, en het is dus eingelijk helemaal niet zo raar. Zodra je omgeving weet wat er speelt zullen ze het (meestal) begrijpen.
Ik heb het al eerder gezegd, maar het blijft waar
Wees niet bang om jezelf te zijn...
Sterkte, en groetjes
Mark
quote:Bij de sport die ik beoefen loop ik ook schade op...niet zozeer structureel, maar wel tijdelijk, om de pijngrens en de hardheidsgraad te verhogen. Hetgene wat ik voorstel is wat mij betrefd absoluut beter dan krassen, krabben of snijden. Met name omdat je de gevolgen van bijvoorbeeld rauwe knokkels langer blijft voelen dan bijvoorbeeld snijwonden. Ik wil geen hele uiteenzetting gaan maken hier van mijn visie daarom alleen nog het volgende:
Op zondag 6 april 2003 16:10 schreef addicted_to_jellybeans het volgende:[..]
Dit vind ik nou niet echt een geweldige tip . Trouwens je knokkels rauw slaan valt ook onder mutulatie. Denk dan eerder aan een matras waar je tegen aan kan meppen.
Wat wel beter werkt is juist zorgen voor ontspanning werkte bij mij vaak , zodra die gedachten merkte dat ze opkwamen dan zorgde ik voor extra ontspanning als afleiding en dat ik me beter voelde .
Misschien is sporten ook een goede tip . Zoek gewoon iets waar je zelf wel je ei kwijt kan maar geen schade van kan oplopen zelf .
De dingen die ik doe om mijn frustraties af te reageren zijn het gevolg van een keuze die ik maak met mijn volle verstand. Ik vind het fijn en voel me er goed bij. Daarom wens ik het geen automutulatie te noemen, ook omdat er geen geestelijke problemen aan ten grondslag liggen. Wellicht is mijn kijk op de problemen die mensen hebben die automutileren niet compleet en daarom mijn input onterecht. Ik ben iig blij dat ik een lijn kan trekken tussen mezelf kapotmaken of op een semi gezonde manier af te kunnen reageren op de zaken die maken dat de initiële waarde van het leven nul is.
Take care of yourself...and then eachother!
Dit werkt meestal wel tenminste bij mijn vriendin wel bij haar gaat het om zichzelf pijn te doen en dat doet behoorlijk pijn zo`n elastiek (heb het zelf eens geprobeerd) en dat helpt haar om niet te gaan snijden.....
quote:Das dus t stomme... ik weet niet waar t vandaan komt... ineens een golf van somberheid die over me heen komt, die op me drukt als iets heel zwaars...
Op donderdag 10 april 2003 09:40 schreef Tr3Mm0r het volgende:
De pijn die je voelt, waar komt die vandaan?..heeft die een reden of een bron, zo ja dan is het goed om die bron eens proberen objectief te bekijken, en kijken wat er nou echt aan de hand is (ik ben geen psycholoog maar ik spreek uit ervaring)
quote:Ik zit nog op school, en ben nog niet zover dat ik mn klasgenoten (die ik toch al niet allemaal vertrouw) te vertellen waarom ik een snee op mn arm heb bijv... tis erg duidelijk te zien dat ik die zelf gemaakt heb, maar heb geen zin om het allemaal uit te leggen. Ik heb het eens geprobeerd en de eerste reacties waren zo vervelend, dat ik ben opgehouden. Dat doe ik dus niet meer. Zelfde verhaal bij sportvereniging... ik ken die mensen amper, maar ze zien het wel
Wees niet bang om voor je problemen uit te komen, zoals je ook hier kan zien kampen meer mensen er mee, en het is dus eingelijk helemaal niet zo raar. Zodra je omgeving weet wat er speelt zullen ze het (meestal) begrijpen.Ik heb het al eerder gezegd, maar het blijft waar
Wees niet bang om jezelf te zijn...Sterkte, en groetjes
Mark
iig bedankt voor je adviezen 
quote:Dat heb ik inderdaad ook heel erg. En mensen vragen dan: "Wat is er?" Maar ik kan het dan toch niet uitleggen, omdat ik niet weet wat er is.
Op vrijdag 11 april 2003 21:08 schreef Yuki het volgende:[..]
Das dus t stomme... ik weet niet waar t vandaan komt... ineens een golf van somberheid die over me heen komt, die op me drukt als iets heel zwaars...
quote:Ik loop vaak (als de krassen niet te erg zijn) gewoon in een t-shirt. Littekens heb ik wel heel veel, maar het interesseert me niet als iemand het ziet. Als iemand er naar vraagt zeg ik vaak: "Ohw niks." of "Ohw, van de kat." Ze weten toch niet dat ik geen kat heb
Op vrijdag 11 april 2003 21:08 schreef Yuki het volgende:[..]
Ik zit nog op school, en ben nog niet zover dat ik mn klasgenoten (die ik toch al niet allemaal vertrouw) te vertellen waarom ik een snee op mn arm heb bijv... tis erg duidelijk te zien dat ik die zelf gemaakt heb, maar heb geen zin om het allemaal uit te leggen. Ik heb het eens geprobeerd en de eerste reacties waren zo vervelend, dat ik ben opgehouden. Dat doe ik dus niet meer. Zelfde verhaal bij sportvereniging... ik ken die mensen amper, maar ze zien het wel
iig bedankt voor je adviezen
Maar verder intereseert het me niet zoveel. Ik ga niet duidelijk met een nog "verse" snee in mijn pols in een t-shirt lopen, maar als ze al redelijk vervaagd zijn of als het littekens zijn boeit het me niet meer.
maar volgende week (als ik weer naar school moet) wordt t mooi weer... en ben toch echt niet van plan met een t-shirt met lange mouwen te gaan lopen... en t zit op me onderarm, knalrood enzo, en erg duidelijk niet door een kat of ander dier
vind t gewoon te moeilijk om uit te leggen... mensen die niet weten wat een depressie is zullen zich (meestal) niet in kunnen leven in je gevoel, en bestempelen het heel snel als aandachtvragen of aanstellerij. Ze snappen niet dat ik keihard vecht om mezelf tegen te houden... zo frustrerend...
waar ik nog t meest tegen op zie is dat mn ouders, broer en vriend t zullen zien... die zien t namelijk dit weekend nog, als het op zn ergst is... het zijn de mensen waar ik t meest op kan vertrouwen, en toch ben ik bang voor hun reacties... zie mn ma er wel voor aan om mn passer af te pakken, messen buiten mn buurt te houden enzovoorts... en dit kan ook nooit goed zijn voor mn relatie 
waarom voelt t op t moment zelf zo prettig (hoe ziek t ook klinkt) en is t daarna alleen maar klote? 
.Met je ouders, je broer en je vriend is toch anders, want je kan het niet altijd voor ze verbergen. Weten ze dat je depressief bent? Want je moet het ze denk ik toch een keer vertellen. Als zij weten wat er aan de hand is, kunnen ze er rekening mee houden. Mijn vriend weet hoe kut het met me gaat, en hij weet dat ik af en toe nog steeds snij. In het begin schrok hij er ontzettend van als ik het deed en werd hij kwaad enzo, maar nu kijkt hij er anders tegenaan en hij weet dat ik "gewoon zo ben". Hij is nu nog wel verdrietig als ik gesneden heb, maar hij wordt er niet kwaad om.
Mijn ouders weten het nu ook niet, maar ze wisten het wel (toen ik nog in therapie was). Denk dat het wel de beste oplossing is als ze het weten, desnoods vertel je het via iemand anders (je psych bijvoorbeeld).
Sterkte
quote:Omdat het verkeerd is. Snijden is niet goed meissie, maar ik denk dat je dat zelf ook wel snapt. Op het "moment van" voelt het lekker, en goed, maar daarna niet. Het is net als met drugs (daar heb ik het altijd mee vergeleken): het is een verslaving, en uiteindelijk heb je het altijd nodig om je prettig te voelen, terwijl het zonder ook moet kunnen.
Op vrijdag 11 april 2003 23:07 schreef Yuki het volgende:
=knip=waarom voelt t op t moment zelf zo prettig (hoe ziek t ook klinkt) en is t daarna alleen maar klote?
dat hoort ie morgen) mn ma brengt me elke week naar therapie, tis een end weg, dus dat kan niet anders...ik heb besloten schijt te hebben aan mn klasgenoten... als ze t zien weten ze t wel, dus als ze vragen gaan stellen zeg ik t gewoon niet als ik er geen zin in heb.
ben nu heel bang voor de reactie van mn vriend... tis voor t eerst dat ie t echt ziet als ik iets gedaan heb... heb wel es eerder iets gedaan, maar toen hadden we nog niets met elkaar, dus hij wist van niets. en nu komt ie morgen langs, en als we naar t bos gaan zoals afgesproken moet ik t m toch wel vertellen... ik wil dat ie t hoort van mij, en niet opeens ziet ofzo... dat lijkt me helemaal vreselijk. gezellig 2 maanden jubileum morgen 
en mn ouders en broer nog... ik denk dat ik hen nix laat horen, en eigenlijk maar hetzelfde doe als bij mn klasgenoten. Ik kan echt niet steeds uit gaan leggen waarom ik dat doe, hoe t er komt, etc. t sloopt me al om t aan mn psych te vertellen... mn ma weet dat ik neigingen heb gehad afgelopen week, maar toen heb ik t steeds tegen kunnen houden.
maar gisteren heb ik t voor mn gevoel eindeloze gevecht tegen de neigingen verloren... weg gevoel dat ik t zelf wel red ZONDER mutilatie...
die dikke streep op mn onderarm valt maar amper te verbergen... helemaal omdat ik de korstjes er ook steeds af haal met de passer waarmee ik ook die snee heb veroorzaakt... t wordt steeds roder
stukje dat mn gevoel prima beschrijft:
"this pain is just too real..." uit My Immortal van Evanescence
quote:Ik heb onderhand ook al op msn met je hierover gesproken, maar ik zal mijn "goede raad" ook wel eventjes hier posten
Op zaterdag 12 april 2003 15:38 schreef Yuki het volgende:
me ouders weten, broer en vriend weten dat ik depressief ben... sommige klasgenotes van me ook... mn vriend weet echt alles (alleen nog niet dat ik gesneden heb, en er eigenlijk al de hele dag mee bezig ben...ik heb besloten schijt te hebben aan mn klasgenoten... als ze t zien weten ze t wel, dus als ze vragen gaan stellen zeg ik t gewoon niet als ik er geen zin in heb.
ben nu heel bang voor de reactie van mn vriend... tis voor t eerst dat ie t echt ziet als ik iets gedaan heb... heb wel es eerder iets gedaan, maar toen hadden we nog niets met elkaar, dus hij wist van niets. en nu komt ie morgen langs, en als we naar t bos gaan zoals afgesproken moet ik t m toch wel vertellen... ik wil dat ie t hoort van mij, en niet opeens ziet ofzo... dat lijkt me helemaal vreselijk. gezellig 2 maanden jubileum morgen
en mn ouders en broer nog... ik denk dat ik hen nix laat horen, en eigenlijk maar hetzelfde doe als bij mn klasgenoten. Ik kan echt niet steeds uit gaan leggen waarom ik dat doe, hoe t er komt, etc. t sloopt me al om t aan mn psych te vertellen... mn ma weet dat ik neigingen heb gehad afgelopen week, maar toen heb ik t steeds tegen kunnen houden.
maar gisteren heb ik t voor mn gevoel eindeloze gevecht tegen de neigingen verloren... weg gevoel dat ik t zelf wel red ZONDER mutilatie...
die dikke streep op mn onderarm valt maar amper te verbergen... helemaal omdat ik de korstjes er ook steeds af haal met de passer waarmee ik ook die snee heb veroorzaakt... t wordt steeds roderstukje dat mn gevoel prima beschrijft:
"this pain is just too real..." uit My Immortal van Evanescence
. Misschien dat anderen er ook nog wat aan hebben ofzo. Ik vind het heel knap van je dat je het morgen aan je vriend gaat vertellen wat er aan de hand is, en daar wil ik je heel veel sterkte bij wensen. Ik denk dat hij er wel begrip voor heeft. Tenminste, hij zal het vastwel in het begin "raar" vinden, en er erg van schrikken, maar bij mij was het zo, dat mijn vriendje er een beetje aan begon te "wennen". Hij heeft me gezegd dat hij het nooit zal begrijpen, en dat hij dat ook niet wil, maar het doet minder pijn dan in het begin.Je doet anderen er inderdaad pijn mee, met krassen/snijden. Dus ik hoop dat jij en je vriend er een beetje uit komen samen, maar dat moet wel lukken denk ik
.hmmzz dat ging niet erg lekker, ik hoop dat je er wat van snapt, kon niet erg uit me woorden komen
Ik kreeg op school en bij american football in de kleedkamer allen maar rare schuine blikken, met mijn postuur helpt de algemene "fuck off" blik dan heel erg. En er werden geen vragen gesteld. Wat ik wel heb gemerkt is dat als jij er niet zo veel problemen van maakt er ook niet zo veel en erg op gereageerd word. Natuurlijk als je nog 4 jaar met diezelfde lui op school moet zitten, zou ik wel wt meer oppassen.
Er komt een punt waarop je zegt....ja..nou en, en dan boeit de hele omgeving je eigenlijk niet meer. Mijn vriendje noemde me scarface 
hij wist waarom ik het deed, hij was het er niet mee eens, maar toch, als we s'avonds in bed lagen deed hij juist zachter en aardiger tegen daar waar ik had gesneden.
Voor de rest weten een paar goede vrienden van me wat ik doe, niet waarom. Daar ben ik mezelf nog altijd over aan het ondervragen.
Als ik een keer een snee op mijn onderarm ofzo heb dan kom ik er meestal goed vanaf als ik zeg dat het door de kat kwam (ookal kan een kat niet 10 cm in een perfecte rechte lijn snijden) maar goed, mensen zijn van nature uit goedgelovig.
Ik dnk dat je in een volwassen n begrijpende omgeving zit je je eigen probleem (want dat is het nog steeds) veel makkelijker kan begrijpen. Ik heb zelf gemerkt dat toen we met het werk in ijsland gingen zwemmen ik er niet een reacties op kreeg, terwijl het toch overduidelijk was.
Oh trouwens lampies idee van dat elsatiekje werkt in dusverre goed dat ik liever geen gigantische bloeduitstorting op mijn pols wil hebben. Maar inderdaad voor het gevoel van pijn werkt het perfect 
bedankt voor het delen van deze optie.
Schaam je niet voor jezelf, ik ken jullie amper behalve van deze thread eigenlijk. Maar ik denk niet dat het nodig is om je te schamen voor wie jullie zijn
Groetjes
Mark
de school boeit me eigenlijk niet zoveel... daar doe ik toch niemand pijn als ik mezelf pijn doe. Heb t vandaag aan mn beste vriend vertelt, en die schrok zich al wezenloos... hij eiste dat ik beloofde t nooit meer te doen... kheb m niets beloofd... kan immers niet garanderen dat t nooit meer gebeurd.
om het mn vriend te vertellen vind ik nog wel het ergst. ik heb al heel erg t idee dat ie zich druk om me maakt, wat ik niet wil, en dit maakt het alleen maar erger. maar de grootste angst zit erin dat ik bang ben dat ie zich er geen raad mee weet, er niet mee om kan gaan oid, en dat ik m dan kwijt raak... hoe stom het ook klinkt, hij is nu het enige waar ik voor leef... hij geeft me hoop
mn ouders weten wel zo ongeveer hoe ik me voel, en heb nog geen zin ze t te vertellen. ze zien t wel, en als ze dan een verklaring willen zal ik ze die (uiteindelijk) wel geven. maar om mn ouders maak ik me niet zo druk, die zullen er altijd voor me zijn, of ik mezelf nou dingen aan doe of niet.
ik heb ineens wel veel minder zin in de boswandeling die gepland staat voor morgen 
quote:Dat hij zich wezenloos schrok kan ik begrijpen ja. Als ik er geen ervaring mee zou hebben (zowel bij mezelf als in mijn omgeving), zou ik me ook wezenloos schrikken. 2 Jaar geleden zou ik met een vriendin mee op vakantie gaan naar Oostenrijk, vlak daarvoor ben ik begonnen met snijden. Zij wist het van me, en had tegen mij gezegd dat ik ermee MOEST stoppen, want als ik door ging mocht ik niet mee op vakantie. Ze wilde immers niet met een "gek" opgescheept zitten. Nou ja, toen heb ik maar gezegd dat ik ermee zou stoppen.
Heb t vandaag aan mn beste vriend vertelt, en die schrok zich al wezenloos... hij eiste dat ik beloofde t nooit meer te doen... kheb m niets beloofd... kan immers niet garanderen dat t nooit meer gebeurd.
quote:Mijn vriend is momenteel ook het enige waar ik voor leef, ook al weet ik dat het verkeerd is. Ik heb hier op Fok! een topic geopend, ik geloof vorige week, waar mij heel hard is duidelijk gemaakt dat ik een eigen leven moest hebben. Het topic heet paniek.
om het mn vriend te vertellen vind ik nog wel het ergst. ik heb al heel erg t idee dat ie zich druk om me maakt, wat ik niet wil, en dit maakt het alleen maar erger. maar de grootste angst zit erin dat ik bang ben dat ie zich er geen raad mee weet, er niet mee om kan gaan oid, en dat ik m dan kwijt raak... hoe stom het ook klinkt, hij is nu het enige waar ik voor leef... hij geeft me hoop
Ik hoop dat je vriend het beter opneemt dan die vriend aan wie je het hebt verteld. Als je het aan je vriend gaat vertellen, probeer dan ook te vertellen WAAROM je snijdt, want dan kan hij je misschien helpen.
quote:Komt wel goed
mn ouders weten wel zo ongeveer hoe ik me voel, en heb nog geen zin ze t te vertellen. ze zien t wel, en als ze dan een verklaring willen zal ik ze die (uiteindelijk) wel geven. maar om mn ouders maak ik me niet zo druk, die zullen er altijd voor me zijn, of ik mezelf nou dingen aan doe of niet.
Wacht gewoon het goede moment af, net als je nu met je vriend hebt gedaan...
Shit, het is dus toch geen korte reactie geworden. Nou ja, Yuki, zolang je er maar wat aan hebt meis. Ik zal aan je denken morgen
=edit=
Typo's
quote:Probeer het iig NIET te doen om je verdriet etc te vergeten. Ik weet dat het daarmee gewoon lukt, maar het werkt verslavend en uiteindelijk zit je helemaal onder de littekens en ravijnen en blijf je het je hele leven zien. Niet doen dus. Je komt er alleen maar dieper de put door in.
Op zaterdag 12 april 2003 21:02 schreef Yuki het volgende:
tis voor mij de eerste keer dat t ook door anderen gezien kan worden... heb wel es wat op me hand gehad, klein sneetje, maar dat leek op een kras van een kat ofzo, dus kreeg geen vragen... of op mn bovenbenen, die ziet toch niemand...de school boeit me eigenlijk niet zoveel... daar doe ik toch niemand pijn als ik mezelf pijn doe. Heb t vandaag aan mn beste vriend vertelt, en die schrok zich al wezenloos... hij eiste dat ik beloofde t nooit meer te doen... kheb m niets beloofd... kan immers niet garanderen dat t nooit meer gebeurd.
om het mn vriend te vertellen vind ik nog wel het ergst. ik heb al heel erg t idee dat ie zich druk om me maakt, wat ik niet wil, en dit maakt het alleen maar erger. maar de grootste angst zit erin dat ik bang ben dat ie zich er geen raad mee weet, er niet mee om kan gaan oid, en dat ik m dan kwijt raak... hoe stom het ook klinkt, hij is nu het enige waar ik voor leef... hij geeft me hoop
mn ouders weten wel zo ongeveer hoe ik me voel, en heb nog geen zin ze t te vertellen. ze zien t wel, en als ze dan een verklaring willen zal ik ze die (uiteindelijk) wel geven. maar om mn ouders maak ik me niet zo druk, die zullen er altijd voor me zijn, of ik mezelf nou dingen aan doe of niet.
ik heb ineens wel veel minder zin in de boswandeling die gepland staat voor morgen
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
) maarja... t hoge woord is er uit, en hij werd niet boos ofzomn moeder heeft t vandaag ontdekt en schrok zich de ****
ze gaat zometeen mn psych opbellen
op school nog nix gehoord... hoop echt dat dat zo blijft, maar denk niet dat dat zo zal zijn
quote:Het zal waarschijnlijk wel een hele opluchting voor je zijn dat het eruit is
Op maandag 14 april 2003 14:42 schreef Yuki het volgende:
gelukkig is alles goed gegaan... hij is wel geschrokken enzo, en volgens mij maakt ie zich nu nog meer zorgen (mn moeder heeft t vandaag ontdekt en schrok zich de ****
ze gaat zometeen mn psych opbellenop school nog nix gehoord... hoop echt dat dat zo blijft, maar denk niet dat dat zo zal zijn
, en ik ben blij dat je het je vriend verteld hebt. Weet je psych trouwens dat je snijdt? Dan is het denk ik niet zo heel erg je dat je moeder gaat bellen. Vervolgens kan jij dan aan de psych vertellen wat er aan de hand is. Maargoed, sterkte
mn psych wilde t weten als er iets dergelijks gebeurde (snijden of andere mutilatie dus), zodat ie t dan met een kinderpsychiater kan bespreken...
en mn medicatie MOET omhoog volgens hem... lijkt mij ook wel een plan, ik merk helemaal nix, alleen de bijwerkingen
is idd wel een opluchting dat mn vriend t weet... zag er heel erg tegenop maar t is allemaal goedgekomen... 1 ding is zeker, hoe klote ik me ook voel, 
blijf ik
zometeen ff slapen... ben doodmoe 
quote:Hmmmzz, ik hoop dat het gaat werken, de medicatie. Ik heb zelf nooit medicijnen gehad, maar ik hoop dat ze bij jou gaan werken. En dat het goed komt geloof ik wel inhoor meis
Op maandag 14 april 2003 15:39 schreef Yuki het volgende:
mn psych weet dattik neigingen heb gehad afgelopen week... mn ma is vanochtend bij m geweest voor gesprek (moet zo af en toe ofzo) maar toen had ze nog nix gezien... toen ze thuiskwam vanmiddag en ik op de bank zat zag ze t ineens... schrok zich dood...
mn psych wilde t weten als er iets dergelijks gebeurde (snijden of andere mutilatie dus), zodat ie t dan met een kinderpsychiater kan bespreken...
en mn medicatie MOET omhoog volgens hem... lijkt mij ook wel een plan, ik merk helemaal nix, alleen de bijwerkingenis idd wel een opluchting dat mn vriend t weet... zag er heel erg tegenop maar t is allemaal goedgekomen... 1 ding is zeker, hoe klote ik me ook voel,
zometeen ff slapen... ben doodmoe
doet msn het bij jou trouwens ook niet??
naja, dan maar weer ff achter pc hangen... net doodongeruste ma uitgezwaaid... kwam heel liev aan met een pleister met betadinezalf... omdat t ontstoken is
mn psych wil dat ik eenmalig naar kinderpsychiater ga, en hij gaat mn huisarts bellen omdat ie vind (zeker nadat ie dit hoorde) dat ik op moet hogen. de dosering die ik nu heb is echt TE laag, niet werkzaam. en hij gaat op vakantie, dus gaat ie regelen dat als er iets is ik naar mn huisarts kan gaan om te praten.
msn doet t wel bij mij
quote:Natuurlijk is ze ongerust, maar gelukkig weet ze het nu. Wel lief van haar dat ze er zo mee omgaat, en goed van je dat je het hebt verteld *trots is*
Op maandag 14 april 2003 16:20 schreef Yuki het volgende:
slapen lukt nietnaja, dan maar weer ff achter pc hangen... net doodongeruste ma uitgezwaaid... kwam heel liev aan met een pleister met betadinezalf... omdat t ontstoken is
quote:Hmmm misschien helemaal niet zo'n slecht idee, die pillen zijn er nou eenmaal om je door die depressie heen te helpen, en als ze niet werken dan heb je er natuurlijk niks aan. En gelukkig dat ze dat onderling regelen zodat je toch iemand hebt om tegen te praten.
mn psych wil dat ik eenmalig naar kinderpsychiater ga, en hij gaat mn huisarts bellen omdat ie vind (zeker nadat ie dit hoorde) dat ik op moet hogen. de dosering die ik nu heb is echt TE laag, niet werkzaam. en hij gaat op vakantie, dus gaat ie regelen dat als er iets is ik naar mn huisarts kan gaan om te praten.
quote:hier nog steeds niet
msn doet t wel bij mij
hoor ik net van me ma dat t is omdat mn eigen psych vind dat de mutilatie (en mn verhaal erbij van: alles om me heen lijkt te verdwijnen) een grote complicerende factor is... ben benieuwd wat die psychiater er mee kan
ik ben nu wel zo verschrikkelijk moe... moet over een uur bij de balletschool zijn, kleine kindjes helpen enzo beetje afleiding kan geen kwaad.
De rest van de dag blijf ik denk op mn bed liggen, viel onder de lessen vandaag bijna in slaap... lucky me dat er klasgenoten zijn die ff porren als een docent kijkt
en mja, dat van mn moeder... ze zag het en vroeg een verklaring... had de moed niet om er zelf over te beginnen... wel bij mn pa gedaan, kreeg beetje vreemde reactie, merkte dat ie er niet echt iets mee kon, geen plaats kon geven ofzo. maar deed gelukkig niet moeilijk, en werd ook niet boos gelukkig.
nu eerst nog ff half uurtje pitten... 
Ik zou mijn ouders wel alles over me willen vertellen maar ik ben bang dat ik dat serieus het huis uit geschopt word ofzo, of in ieder geval niet meer relaxed met mijn vader door een deur zou kunnen. en dat zou zo jammer zijn, want hij is echt de aardigste stiefpa die ik ooit heb gehad........hij is alleen vreselijk homofoob, en als er iets niet helemaal volgens de norm is is het volgens hem raar en moet opgesloten worden enzo....
Mijn moeder zou het wel begrijpen denk ik...
nogmaals ik vind het super van je, heel erg goed, en ook een stuk beter voor jezelf want er valt nu wel een last van je af, je weet dat je vanaf nu op kan bouwen wat je kwijt bent geraakt. En als je ouders het begrijpen, dan kan je ook ophun steun rekenen
Heel veel sterkte en
Mark
quote:Omdat je dan met die littekens en wonden zit opgescheept. Stop er nu mee, anders ga je er helemaal kapot aan en moet je niet verbaasd staan dat je over en jaar in een inrichting zit ofzo. Zoiets is net als drugs, het moment zelf voelt het heel goed, maar erna krijg je er superveel last van. Kappen dus, ik kan het niet anders zeggen.
Op vrijdag 11 april 2003 23:07 schreef Yuki het volgende:
waarom voelt t op t moment zelf zo prettig (hoe ziek t ook klinkt) en is t daarna alleen maar klote?
Een gedicht over Maanvis
Het ONZ / [KAMT] Kennis- en Adviescentrum Maanvis Topics , voor al je vragen over mijn topiques!
quote:Juist, je voelt je dom en zwak omdat je toegeeft aan die gevoelens. Het is inderdaad net drugs, de endorfine die je lichaam aanmaakt is een soort van drug omdat het je beter laat voelen, en dus gesstelijk verslavend werkt.
Op dinsdag 15 april 2003 16:02 schreef Maanvis het volgende:[..]
Omdat je dan met die littekens en wonden zit opgescheept. Stop er nu mee, anders ga je er helemaal kapot aan en moet je niet verbaasd staan dat je over en jaar in een inrichting zit ofzo. Zoiets is net als drugs, het moment zelf voelt het heel goed, maar erna krijg je er superveel last van. Kappen dus, ik kan het niet anders zeggen.
Kappen, ja, als het zo makkelijk was had ik het al lang gedaan, had iedereen die relaisseert waar die mee bezig is al lang gedaan denk ik. Maar je hebt wel gelijk....Het is gewoon _niet_ goed... geluklkig is er tegenwoordig voldoende hulp voor te krijgen..
quote:Mn moeder zag het toevallig omdat ik door het mooie weer een t-shirtje aangetrokken had met korte mouwtjes. t zou ook nogal opvallen als ik met een lang shirt bleef lopen met DIT weer
Op dinsdag 15 april 2003 15:38 schreef Tr3Mm0r het volgende:
Ik vind het heel erg dapper van je. Ik heb zelf nog niet de moed op kunnen brengen om het aan mijn ouders te vertellen of het te laten merken. *zucht*Ik zou mijn ouders wel alles over me willen vertellen maar ik ben bang dat ik dat serieus het huis uit geschopt word ofzo, of in ieder geval niet meer relaxed met mijn vader door een deur zou kunnen. en dat zou zo jammer zijn, want hij is echt de aardigste stiefpa die ik ooit heb gehad........hij is alleen vreselijk homofoob, en als er iets niet helemaal volgens de norm is is het volgens hem raar en moet opgesloten worden enzo....
Mijn moeder zou het wel begrijpen denk ik...
nogmaals ik vind het super van je, heel erg goed, en ook een stuk beter voor jezelf want er valt nu wel een last van je af, je weet dat je vanaf nu op kan bouwen wat je kwijt bent geraakt. En als je ouders het begrijpen, dan kan je ook ophun steun rekenen
Heel veel sterkte en
Mark
Maar goed... ken jouw ouders niet natuurlijk, en met een stiefvader is t denk ik wel anders... maar iig je moeder zal je heus niet zat worden hoor. Ze is en blijft je ma, en ze zal je dus echt t huis niet uitschoppen als je vertelt waar je mee zit/zat en dat je daarom jezelf verwond (hebt). Dus als je stiefpa t buiten de norm vind vallen zal je moeder t echt wel voor je opnemen, denk dat je daar op kan rekenen.
Uit eerdere posts heb ik begrepen dat je homo bent (correct me if I'm wrong 
)... weet je stiefpa dat dan niet? las ergens dat je een vriend hebt, dat zal ie wel weten neem ik aan?
Op mn ouders zou ik zeker kunnen rekenen... als ik t ze maar vraag. en dat is zo verrekte moeilijk op t moment dat ik ermee bezig ben. Ik sluit me helemaal af van alles en iedereen, en alles om me heen lijkt ook volledig te verdwijnen. Ik zie nix meer (behalve mn arm/been en passer/mes), hoor nix meer, voel nix meer... er is gewoon nix meer behalve hetgene waar ik me op dat moment op richt.
Ik hoop iig wel dat t snel overgaat, hopelijk kunnen medicijnen daarbij helpen... ik doe mn ouders en goeie vrienden er al vreselijk pijn mee... maar mn vriend zit er ook vreselijk mee, en dat kan ik niet hebben... dat doet ook mij pijn...
maarja... die pijn van binnen is zo vreselijk overheersend
