Nou ja jongens, hij was natuurlijk wel een beetje over z'n top heen.
Elke dag weer ging hij hard aan de slag om KLB te snoeien, te kerven in het ideaalbeeld dat leefde in zijn hoofd. Die zeldzame combinatie van liefde en discipline, die van de users eiste dat zij hoogwaardige topics postten.
Maar het is een veeleisende omgeving. En hij legde de lat gewoon hoog. Misschien wel te hoog. De middernacht-topics werden harder, kwetsender. Vaak met pornografische elementen uit de darknets.
Hij kon daar wakker van liggen. Wij als users staan er niet bij stil, maar de scherpe en soms ietwat zure reacties holden hem langzaam uit. De huilie-smileys

Het kots-emoticon

De sarcastische reacties

Het was gewoon te veel.
Op een avond kwam hij vermoeid thuis van een zware dag en groette zijn moedertje met een kus op de rechterwang, zoals dat gebruikelijk was aldaar. De warme prak stond reeds op tafel. Toen hij met een zware plof zich in de stoel liet vallen, keek zijn moeder hem aan en zag de wallen. Hij keek haar aan maar onder haar onderzoekende ogen moest hij zijn blik afwenden.
Hij rustte zijn hoofd in zijn handen, de ogen bedekkend. Even was het stil en je kon de staande klok horen tikken. Toen schokten zachtjes zijn schouders. Pharkus... huilt.
De machtige Pharkus. Gevreesd en gerespecteerd. Gereduceerd tot een gebroken man. Beroofd van zijn innerlijke passie, de tandwielen van het emotionele machinepark versleten. "Pharkusje..." stamelde moeder.
De lege huls van de man is nog over. Het loopt, het spreekt, maar de ogen zijn leeg.
Beroofd van zijn zintuigen, alles voor Fok!. Alles. Mijn god Danny, had ingegrepen. Je had op tijd kunnen zijn.Pharkus, wij saluteren je.
HOEZEE
HOEZEE
HOEZEE
Een moment stilte alstublieft.