Etappe 17: Tirano - Lugano (Zwi), 134 kmWat worden we deze Giro verwend. De zestiende etappe was weer een epische. Misschien zelfs een historische, ik ga deze rit in ieder geval niet snel vergeten. Contador die na pech eventjes 50 seconden dichtfietst op de Mortirolo alsof het niets is. Kruijswijk die ineens een van de beste klimmers van het peloton is. Katusha dat al vrij vroeg in de rit de knuppel in het hoenderhok gooit. Astana dat zichzelf misschien wel in de vingers snijdt door te lang op Aru te gokken. Uiteindelijk wel jammer voor de fans van het Nederlandse wielrennen dat Landa wint, maar je kan hem ook niet echt iets kwalijk nemen. De manier waarop hij weg wist te rijden was indrukwekkend, of we het nu serieus moeten nemen of niet. Ook mooi om te zien hoe de renners in kleine groepjes binnen druppelden, met steeds een paar minuten tussen de groepen. Het was met recht de koninginnerit. De combinatie Mortirolo - Aprica levert altijd en zeker in deze Giro, die gewoon fantastisch is. We hebben nog een paar ritten te gaan die ook fantastisch kunnen worden, maar dan moeten we eerst wel deze rit overleven. De zeventiende rit lijkt op voorhand wat minder spectaculair.
![tappa_dettagli_tecnici_planimetria_17.jpg?v=20150423125849]()
![tappa_dettagli_tecnici_altimetria_17.jpg?v=20150423125931]()
In Tirano starten de renners. Tijdens de zestiende etappe kwamen ze hier ook al voorbij, toen was er een tussensprint in dit dorp met 9000 inwoners. Een dorpje in de regio Lombardije, provincie Sondrio. De Berninabahn die we tijdens de vorige etappe al zagen loopt dwars door dit dorp, voor de kerk langs. Hier in Tirano is ook het eindpunt van deze spoorlijn die in het Zwitserse St. Moritz het andere eindpunt heeft. De vorige keer dat de renners hier passeerden gingen ze op weg naar de Mortirolo, tijdens deze rit hoeven ze niet zulke obstakels te overwinnen. We gaan de andere kant op, richting Zwitserland en blijven zo'n beetje de hele dag door de vallei fietsen. Het is de eerste keer dat er een rit vertrekt in Tirano. Er zijn wel al twee ritten aangekomen in dit dorp.
![basilica.jpg]()
In 2008 de 20e rit van de Giro. Ook weer een rit over de Mortirolo en Aprica, maar dan nog met een afdaling richting Tirano. 2008 was het jaar van Emanuele Sella, hij ging weer eens full retard en boekte zo zijn derde etappezege. Ook in 2011 kwam er een rit aan in Tirano, een etappe die ook de Tonale en Aprica bevatte. Ulissi pakte toen zijn eerste ritoverwinning in de Giro. Niet echt op een hele normale manier. Hij was samen met Visconti, Lastras en Bakelants voorop geraakt in de laatste kilometers en ze zouden gaan sprinten voor de overwinning. Ulissi ging de sprint aan en Visconti probeerde hem te passeren. Ulissi deed een beetje de deur dicht en daar was Visconti niet blij mee. Hij haalde zijn hand van zijn stuur om Ulissi een flinke duw te geven. Ulissi schrok daar van en stopte met trappen waardoor Visconti zijn wiel als eerste over de streep kon duwen. Lang mocht hij niet van de overwinning genieten, hij zou teruggezet worden naar de derde plaats en de overwinning ging naar Ulissi.
![giro-stage17-181.jpg]()
Het grootste gedeelte van de etappe rijden de renners door een vallei langs de rivier Adda. De eerste kilometers van de rit hebben ze in de vorige rit in tegenovergestelde richting afgelegd. Na een kilometer of acht verlaten ze even de grote weg en beginnen ze aan de klim naar Teglio. Een klim van de derde categorie, 7,4 kilometer aan 6,5%. Hier zal het kopgroepje van de dag wel gevormd worden. Verder is het een beetje een nutteloze berg als het de rest van de dag praktisch helemaal vlak is. De afdaling na Teglio is niet eens zo heel makkelijk. Slechte weg, paar bochten. Wel een heel eind van de streep, dus zoveel risico's zullen er wel niet genomen worden. Na een stuk afdaling komen de renners op een stuk terecht dat nog niet helemaal in de vallei ligt. Daar komen ze na 35 kilometer koers pas weer terecht. In deze vallei volgen ze de grote weg en komen ze na een kilometer of 63 uit in Morbegno, waar de eerste tussensprint van de dag is.
![40_full.jpg]()
Eigenlijk is het bijna heiligschennis om door zo'n vallei te fietsen zonder een fatsoenlijke klim aan te doen. In Morbegno zou je bijvoorbeeld kunnen beginnen aan de Passo San Marco, kilometer of 26 aan 6,5%. Al dat soort uitdagingen laten we tijdens deze rit links liggen. Misschien wel begrijpelijk als je alle ritten hiervoor en hierna bekijkt, maar toch jammer. Tot de volgende tussensprint blijft het volledig vlak. De omgeving zal wel fraai zijn, na een kilometer of 75 komen we bij het Comomeer aan en daar blijven we een hele tijd langs fietsen, tot de tweede tussensprint. Die tussensprint is in Menaggio, waar we afscheid nemen van het Comomeer en aan de finale van deze etappe beginnen. 106 van de 134 kilometer hebben de renners gehad. Na Menaggio slaan de renners rechtsaf richting Zwitserland.
![20130913-215338.jpg]()
In de slotkilometers van deze rit zitten nog twee bultjes. De eerste van deze twee begint al in Menaggio. Een klimmetje van 2,8 kilometer aan ongeveer 7% gemiddeld. Nog best een pittig dingetje, maar het verschil zal hier niet echt gemaakt gaan worden. Boven in Croce di Menaggio daalt het natuurlijk een beetje, maar de wegen zijn hier best recht en breed. Niks aan het handje. Na 117 kilometer fietsen komen de renners uit in Porlezza en bij het Meer van Lugano. Langs dit meer liggen een aantal tunneltjes en de weg is best bochtig. Er worden een aantal dorpjes gepasseerd en zeker in die dorpjes kan het nog wel even link zijn. Smalle bochtige weg, huizen direct naast de weg. Wegdek dat ook niet altijd even goed is. Voor een groter peloton niet ideaal om hier te passeren. De weg ligt wat hoger dan het meer, dus heb je hier een prachtig uitzicht. Na 126 kilometer koers rijden we Zwitserland binnen en mogen de renners gelijk over nog een bultje. Een heel klein bultje, laten we het op anderhalve kilometer aan een procent of 5-6 houden.
![img1.jpg]()
Na dat bultje mogen de renners afdalen richting Lugano. Deze afdaling is nog niet zonder gevaar, op drie kilometer van de streep twee haarspeldbochten. We zitten inmiddels wel in Zwitserland, dus hele brede wegen. Na die haarspeldbochten volgen nog een paar bochten, een beetje draaien en keren langs het meer. Tussen de voorlaatste en de laatste kilometer dan weer geen bochten. In de laatste kilometer nog wel een aantal bochten. Op 950 meter van de streep een flinke bocht naar links en 200 later een bocht naar rechts, maar dat is best een flauwe bocht. Daarna eigenlijk nog wel wat flauwe bochtjes, het is bepaald geen rechte weg langs het meer. De laatste 200 meter gaat het wel rechtdoor.
![do4csWX.png]()
![4tmIOAr.png]()
Lugano is een stad in Zwitserland met 68.000 inwoners. Het is voor het eerst deze Giro dat we Italië verlaten. Uitstapjes naar Lugano zijn er wel vaker geweest, onder andere in 1998. Een rit eindige en vertrok in Lugano. De 21e etappe ging van Mendrisio naar Lugano en werd gewonnen door Honchar. Dan kan je het wel raden, het was een tijdrit. Een dag later vertrok men in Lugano en eindigde men in Milaan om die Giro af te sluiten. Ook in 1947 kwam er een rit aan in Lugano. Giulio Bresci won toen. Ook toen vertrok er een rit in Lugano, ook richting Milaan. Daar zal dit jaar geen sprake van zijn. Lugano is een stad die vooral veel Italiaanse invloeden heeft, logischerwijs. Het is de geboorteplaats van Rubens Bertogliati, niet echt de beste renner van allemaal, maar alleen al het noemen waard omdat hij voor Saunier Duval heeft gereden. Dan ben je altijd een baas. Best een hip stadje, mooi gesitueerd natuurlijk. De renners finishen langs het meer, in een best wel fraaie straat. Mooie gebouwen met dure winkels aan de rechterkant, meer aan de linkerkant.
![25_panorama_lugano.jpg]()
Voorlopig lijkt het weer beter te gaan worden. Tijdens deze rit wordt een graad of 24 voorspeld en geen enkele regen. Ook niet zoveel wind. Prima weertje dus, niks meer aan doen. Om 13:55 vertrekken de renners pas, het is immers een hele korte rit. Tussen 17:02 en 17:22 worden ze in de straten van Lugano verwacht. Geen idee hoe laat Sporza er bij zal zijn, de vervelende Ronde van België begint nu. Natuurlijk enorm leuk om te zien dat Mathieu van der Poel iedereen op minuten fietst, maar de Giro is toch net even wat interessanter. Bij deze rit maakt het dan nog niet echt uit, maar de dagen hierna wordt het toch wat vervelend. Als je echt de Giro wil zien zit er waarschijnlijk niks anders op dan een streampje van de Rai te pakken of Eurosport op te zetten.
Er zijn al heel veel sprinters afgestapt, dus deze rit hoeft niet eens te eindigen in een massasprint. Het is natuurlijk wel een van de laatste kansen voor de overgebleven sprinters, maar het valt te bezien of Trek en Lampre in staat zijn om de koers te controleren. Andere ploegen zullen waarschijnlijk wel niet mee gaan helpen. Misschien dat ze bij Lotto Djumbo nog zo gek zijn om voor Hofland te gaan, maar een beter idee zou zijn om iemand in de aanval te sturen. Dit is zo'n typische etappe voor een enorme kopgroep die dan 10 minuten voorsprong krijgt, of nog meer. Enorm korte etappe, zware dagen achter de rug, weinig sprinters over. Ik zet mijn geld op een kopgroep. Dan is het uiteraard weer tijd om vijf volledig willekeurige namen te noemen.
1. Lobato. Dat zou mooi zijn, gewoon de aanval kiezen. Als zijn ploeg niet voor hem wil werken moet hij maar een andere oplossing vinden. Je hebt wel weer kans dat de rest van zo'n kopgroep niet met hem wil rijden, maar dat zien we dan wel. Graag met de middelvingers omhoog over de streep als hij wint.
2. Colbrelli. Deze naam kan je ook vervangen door een andere god van Bardiani. Die jongens gaan sowieso in de aanval en dan hebben ze eigenlijk altijd wel een kans, of het nu Battaglin, Pirazzi of Colbrelli is. Zelfs Boem heeft het voor elkaar gekregen om een rit te winnen.
3. Hansen. Een grote ronde zonder Hansen in de aanval is geen grote ronde, dus mag Adam nog wel eens een keer een poging wagen.
4. Dillier. BMC hoeft verder ook niet echt ergens voor te rijden, dus dan kan er wel een mannetje in de aanval. Dillier is nog niet echt opgevallen, maar rijdt stiekem wel heel goed. Staat nu 59e in het klassement en dat is niet slecht voor zo'n zware jongen. Kan blijkbaar ook nog best aardig klimmen. Ook nog een beetje rap en sterk op het vlakke, goede jongen voor een vlucht in zo'n rit.
5. Zilioli. Rennertje van Androni, omdat we anders niet aan ons dagelijkse Saviomoment komen.