Op zondag 10 mei 2015 13:49 schreef Mirtee het volgende:Het is aankomende dinsdag twee weken geleden dat mijn ex het heeft uitgemaakt. Toen in mijn ogen twijfelachtig door dingen te zeggen als: denk ik, misschien hebben we allebei gewoon even tijd nodig en ik wil een knoop doorhakken. Het uitmaken was een gevolg van een heftig weekend. Ik ben in dit weekend totaal gebroken en heb tegen hem geschreeuwd en dingen gezegd als : je hebt mij niet meer nodig. Dit meende ik niet natuurlijk, ik was behoorlijk dronken. Die uitbarsting is een gevolg van alles wat er is gebeurd in een periode van 3 maanden. Ik ben ontslagen, te horen gekregen dat mijn vader longkanker heeft en het traject van de behandeling ingaan. Ruzie met mijn zus. Kortom, nogal veel en redelijk heftig. Hierdoor zat ik niet zo lekker in mijn vel en was mijn ex het enige lichtpuntje van leven. Hierdoor heb ik veel aandacht van hem gevraagd, die niet terecht is, want daarvoor heb ik dat nooit zoveel gedaan.
Door de manier waarop hij het uitmaakte en met wat er allemaal gebeurd is afgelopen weken, voelde ik me ontzettend schuldig. Ik heb me een week onzeker en ontzettend onrustig gevoeld, omdat ik hoopte dat hij wel terug zou komen op zijn woorden. Ik heb wel een brief geschreven met dat het me spijt hoe ik me gedragen heb, gewoon even mijn gevoel kwijt aan hem. Deze heb ik 1 dag na de breuk bij hem thuis gebracht toen hij er niet was. Samen met zijn spullen. Gevolg hiervan was dat ik zat te wachten op antwoord.
Zondag was de onrust in me zo groot dat ik heb besloten om hem dinsdag te bellen. Dat gaf me meteen al een beetje rust. Dinsdag zelf was ik ontzettend zenuwachtig. Ik heb hem gebeld. Hij was in gesprek. Toen heb ik hem een appje gestuurd of ik hem even mocht bellen en daarop stuurde hij terug: ik bel je zo;). Uiteindelijk belde hij. Ik vroeg of ik met hem kon praten omdat ik veel vragen heb. Hij was op weg naar onze beste vrienden die net een huis hebben gekocht samen en dus vandaag niet kon, maar woensdag wel. Daarop vroeg hij hoe het me ging en ik zei dat ik dat wist. Toen vroeg ik aan hem hoe het ging en toen kreeg ik als antwoord: beter dan ik had verwacht. Hij klonk ook redelijk afstandelijk (maar dat heeft hij vaker aan de telefoon).
Toen ik dat hoorde had ik zoiets van oh oke, 1,5 jaar is niks voor je geweest? De dag erop ben ik er redelijk rustig heen gegaan. En hebben we gepraat. Het kwam er op neer dat hij vind dat we over veel dingen anders denken en dat hij hier een paar weken over getwijfeld heeft. Hij zat er zieliger bij dan ik. Hij zei dat ie me ook wel miste hoor en dat hij afgelopen week ook heel veel bezig is geweest. Dus dat het daarom waarschijnlijk niet zo heftig was als bij mij. Ook heeft hij gezegd dat hij bang was dat ik er niet overheen zou komen. Ik zei dat hij zich geen zorgen hoeft te maken over mij. Ik heb daar tegen hem gezegd dat ik wel vind dat wij op persoonlijk vlak heel goed bij elkaar passen.. Dit voel ik nu nog steeds en dat heb ik vanaf dag 1 zo gevoeld. Ik zei dus dat ik wel vrienden wou blijven. Al is het maar dat we normaal samen bij onze beste vrienden thuis kunnen zijn. Ik heb hem wel gezegd dat ik voorlopig helemaal geen contact wil. Ik heb ook geblokkeerd op facebook. Gewoon voor mijn eigen.
Nu heb ik een date gehad vrijdag en eigenlijk ging dat best goed. Tot het moment dat we seks hadden. Het voelde niet fijn en ik moest alleen maar denken aan hoe fijn het was met mijn ex. En hoe makkelijk we daar mee omgingen. (ik heb geen spijt dat ik het gedaan heb)
Onze vrienden geven in juni een housewarming. Daar zie ik hem zeker. Maar hij komt als het goed is vandaag ook terug van een weekend berlijn met vrienden. Moet ik hem deze week een berichtje sturen met de vraag hoe het was.Om te horen hoe leuk het was, terwijl ik dat eigenlijk liever niet wil horen. Moet ik wachten op de housewarming of moet ik voordat we de housewarming hebben proberen iets te gaan drinken met hem, dat het niet een te grote klap voor me word als ik hem daar zie. Ik weet het niet zo goed. Ik begin morgen wel bij een nieuwe 'baan' en dat weet hij ook. Dus kan ik wel mezelf bezig gaan houden. En ik hoop dat het feit dat ik werk heb, misschien iets bij hem heeft losgemaakt van ohh ze is wel serieus bezig met de toekomst.
Ik weet dat ik het gevoel van hem terug willen ook misschien los moet laten. Maar het enige waar ik al 2 weken aan denk is dat ik hem altijd leuk heb gevonden en misschien ook nog wel verliefd ben. Het liefst zou ik hem ook zeggen dat ik wel serieus ben over de toekomst (onze toekomst) en dat die paar kleine dingen waar we verschillend over denken, voor mij helemaal geen probleem zijn en dat ik zijn mening daar in wel snap en die ook respecteer (klein voorbeeld muziek).
Ik weet gewoon nu even niet zo goed wat ik moet doen en hoe ik er mee om moet gaan.