Iets als op onderstaande foto kwam er hedenochtend bij mij binnen
![vYUhXSN.jpg]()
Nieuw is ie niet(bouwjaar 87) en toch ook eigenlijk weer wel(sindsdien nog nooit gebruikt).
De Tamron 47A 4/70-210mm werd in '87 in de handel gebracht als poging om AF naar manualfocus-camera's te brengen (op dat moment waren er nog maar een stuk of drie AF-spiegelreflexen)
Het hele AF-stuk was onderbracht in de lens zelf die daardeur aan de achterkant nogal wat uitsteeksels heeft waarin de AF-sensor, de sturing en vooral drie batterijen voor de aandrijving gehuisvest zijn.
Je zet hem op een camera en om scherp te stellen druk je op een knop op de zijkant van de lens waarna de AF in principe het werk zou moeten doen.
Optisch nog best een uitdaging, er zit in de lens een 'beamsplitter' die zorgt dat de AF-sensor ook wat van het plaatje te zien krijgtIn dit genre lenzen zijn er verder nog een Sigma 55-200mm te vinden(later gerebrand naar Prakticar en voorzien van een Practica B-vatting) en een Vivitar 200mm te vinden. Vanwege de aangebouwde AF-module werd het principe het eerst toegepast op redelijk grote lenzen zodat die aanbouw niet zo opviel
Qua snelheid is de AF geen match voor een Minolta7000, Een Nikon F501 of zelfs een Canon T80, de Tamron stelt lekker langzaam scherp en vermits genoeg contrast wél weer uiterst doeltreffend.
Omdat dit type AF-lenzen nogal duur was en met name Minolta zijn eerste AF-serie aardig scherp geprijsd in de markt zette mislukte het hele concept jammerlijk en bij gevolg zijn de betrokken lenzen inmiddels redelijk zeldzaam geworden. Mazzeltje dus dat ik een compleet nieuwe te pakken heb
Waarom heb ik dat ding dan gekocht

1 Historisch hebbedingetje, ik heb nou eenmaal een zwak voor volslagen mislukte concepten

2 Optisch hebbedingetje. Omdat men midden jaren 80 nog niet helemaal begreep hoe je nou precies een AF-lens moest bouwen ging men steeds uit van het principe dat als je een puike lens als basis neemt, je al halverwege bent. De eerste blikken in de zoeker bevestigen al wat ik vermoedde, de Tamron 47A is qua scherpte en contrast een juweeltje dat op zijn minst de Minolta 4/70-210mm 'Beercan' in beeldkwaliteit evenaart. Dat met de toch wel trefzekere AF zou wel eens een hele leuke basis voor een goeie lens voor bijv. libellen en vlinders kunnen betekenen
Met als leuke bijkomstigheid dat de AF-sensor in dit geval vóór de tussenring zit in plaats van erachter.Kortom weer een leuk stukje fotohistorie op de plank en iets leuks om mee naar het voorjaar toe te werken