OUD Ouder(s)
Alles over (on)vruchtbaarheid, opvoeding en ontwikkeling.
Kursor ik vind dat je het hartstikke goed gedaan hebt 
. Het is ook allemaal heftig qua weeën als de ontsluiting zo snel gaat. Ik hoop dat je er over een tijdje toch met een goed gevoel op terug kan kijken.
. Het is ook allemaal heftig qua weeën als de ontsluiting zo snel gaat. Ik hoop dat je er over een tijdje toch met een goed gevoel op terug kan kijken.
Life is what happens while you are busy making other plans...
Ik heb het verslag van m'n bevalling geschreven zoals ik het tijdens de bevalling zelf beleefd/ervaren heb.
Achteraf gezien is het voor mij wel logisch dat ik in het ziekenhuis niets met de weeën kon. Dat vond ik jammer, maar neem ik mezelf gelukkig niet kwalijk (ik heb wel iets geleerd de afgelopen jaren). Dat ik al bijna in paniek was puur door het breken van de vliezen had ik compleet niet verwacht, zo'n heftige reactie. En het niet uit volle kracht persen...ehm...dat vind ik nog wel moeilijk.
Maar deze bevalling zit voor het overgrote deel wel positief in m'n hoofd. Ik ben serieus genomen, er is naar me geluisterd. Er waren toen mensen voor me en ook achteraf heb ik erover kunnen praten. Allemaal vinden ze dat ik het super heb gedaan.
Achteraf gezien is het voor mij wel logisch dat ik in het ziekenhuis niets met de weeën kon. Dat vond ik jammer, maar neem ik mezelf gelukkig niet kwalijk (ik heb wel iets geleerd de afgelopen jaren). Dat ik al bijna in paniek was puur door het breken van de vliezen had ik compleet niet verwacht, zo'n heftige reactie. En het niet uit volle kracht persen...ehm...dat vind ik nog wel moeilijk.
Maar deze bevalling zit voor het overgrote deel wel positief in m'n hoofd. Ik ben serieus genomen, er is naar me geluisterd. Er waren toen mensen voor me en ook achteraf heb ik erover kunnen praten. Allemaal vinden ze dat ik het super heb gedaan.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.@Chanty, en toen was ik aan het huilen. Je hebt, net als wat anderen ook zeggen, helemaal gelijk. Ik weet dat dat een van mijn problemen is, helaas. Volgens mij ging het tijdens de zwangerschap vrij aardig, maar op moeilijke momenten zijn oude manieren helaas toch snel je 'houvast'. Hoe ontzettend niet-functioneel/helpend ze ook mogen zijn. Ik hoop de draad weer op te pikken nu.
Met volle overgave persen vond ik ook het moeilijkste stuk, en dat zonder nare eerdere ervaring. Fijn dat de vk je erkenning gaf en je begrijpt.
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Wat fijn Kursorquote:Op maandag 2 juni 2014 16:52 schreef Kursor het volgende:
Maar deze bevalling zit voor het overgrote deel wel positief in m'n hoofd. Ik ben serieus genomen, er is naar me geluisterd. Er waren toen mensen voor me en ook achteraf heb ik erover kunnen praten. Allemaal vinden ze dat ik het super heb gedaan.
! Ik ben blij voor je dat het zo anders is gegaan dan de vorige keer, en dat je er (overwegend) positief op terug kunt kijken. De negatieve dingen gaan mettertijd ook wat meer naar de achtergrond, heb ik zelf ervaren 
. Ik vond het een heel mooi verhaal om te lezen, maar kan heel goed begrijpen dat je het door de snelheid en 'timing' (met wat er privé speelde) best heftig hebt gevonden.Bijzonder te lezen trouwens dat je schoonmoeder er bij was! Dat zou vast niet iedereen willen
.
Oh lieve Kursor
Fijn om te lezen dat je er een overwegend positief gevoel aan over hebt gehouden, heel fijn ook dat je verloskundige de ptss eruit gepikt heeft bij je. Een stukje erkenning voor wat er al zo lang speelt.
En ik herken wel wat je schrijft over dat hele snelle bevallen. Bij mij ging het bij de tweede ook zo snel, dat mijn lijf de kans niet kreeg om het bij te benen. Bij A. had ik veel meer de kans om weg te zakken tussen de weeën door, om de hormonen hun werk te laten doen en in een roes te komen. Bij E. kreeg mijn lijf daar gewoonweg de kans niet voor. Dat zorgt ervoor dat je superalert blijft en ik vond om die reden de bevalling van E. heftiger en pijnlijker (véél pijnlijker!) dan die van A. terwijl het in bijna 2 uurtjes gepiept was.
Je dochter(s!) zijn prachtig, je komt er wel. Hopelijk kun je het de tijd en de ruimte geven om het allemaal te verwerken. Ongeacht hoe je erop terugkijkt is bevallen gewoon echt een enorme big deal, zelfs als je helemaal roze wolkig bent.
Fijn om te lezen dat je er een overwegend positief gevoel aan over hebt gehouden, heel fijn ook dat je verloskundige de ptss eruit gepikt heeft bij je. Een stukje erkenning voor wat er al zo lang speelt.
En ik herken wel wat je schrijft over dat hele snelle bevallen. Bij mij ging het bij de tweede ook zo snel, dat mijn lijf de kans niet kreeg om het bij te benen. Bij A. had ik veel meer de kans om weg te zakken tussen de weeën door, om de hormonen hun werk te laten doen en in een roes te komen. Bij E. kreeg mijn lijf daar gewoonweg de kans niet voor. Dat zorgt ervoor dat je superalert blijft en ik vond om die reden de bevalling van E. heftiger en pijnlijker (véél pijnlijker!) dan die van A. terwijl het in bijna 2 uurtjes gepiept was.
Je dochter(s!) zijn prachtig, je komt er wel. Hopelijk kun je het de tijd en de ruimte geven om het allemaal te verwerken. Ongeacht hoe je erop terugkijkt is bevallen gewoon echt een enorme big deal, zelfs als je helemaal roze wolkig bent.
:)
^^ Ik herken het ook hoor, de paniek bij een snelle bevalling en het gevoel 'er niet in te komen'. Ik heb mezelf ook een groot deel van de bevalling verweten dat ik het niet kon, omdat ik geen rust tussen de weeën kon vinden en niets weg kon puffen. Het is een heel naar gevoel, de ervaring dat je geen grip op je lichaam hebt. Bij mij heeft het best een tijd geduurd (bijna een jaar) voordat dat gevoel een beetje kon sluiten. En ik had geen voorgeschiedenis met een traumatische bevalling, ik ging er heel blanco in. Ik vond het vooral ook moeilijk dat mensen mijn gevoel daarin niet echt erkenden, want het was immers toch zo vlot en voorspoedig gegaan, waar zat ik dan nog mee? Ik snap dat wel, want er was ook niet écht iets aan de hand geweest, maar ik vond dat wel lastig. Maar tijd heelt veel, en bij mij sleet het gevoel vanzelf, hopelijk bij jou ook!
I'm not troubled or sad, I'm just ready for bed.
Mijn verhaal ook eens. Op mn UD trouwens hihi 
Maar even onder een spoiler want het is best een lap tekst geworden 
Maar even onder een spoiler want het is best een lap tekst geworden SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.I never look back, darling. It distracts from the now.
♥
Mooi!!! Je mag supertrots zijn. Zo'n snelle en heftige ontsluiting ineens. Veel geluk met je beide dochters.
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Heftig he zo'n weeenstorm. Ik weet het nog zo goed van mijn eerste bevalling. Mijn ontsluiting ging nog iets sneller en ik dacht de hele tijd maar "ik moet nog minimaal 5-6 uur" (wist ik veel dat ik een weeenstorm had)
Knap gedaan hoor! Veel geluk met beide dochters
Knap gedaan hoor! Veel geluk met beide dochters
Life is what happens while you are busy making other plans...
Ohh Cwen, ik lees net jouw verhaal, en heb er (plaatsvervangend?) tranen van in mijn ogen.. Een prachtige voorbereiding, een prachtige bevalling, jij, jouw lichaam, jouw kindje, jullie wisten het en konden het! Wat ontzettend jammer dat de mensen om je heen het niet zagen en het op eind zo ruw waren... Dat neemt niet weg dat het eindresultaat geweldig is Maar ik hoop echt heel erg dat, mocht er een volgende keer komen, je nóg meer op jezelf durft te vertrouwen, nu je weet dat je het echt gewoon kunt aanvoelen 
Zodat het dan ook weer een prachtige bevalling mét een prachtige geboorte mag zijn
Maar ik hoop echt heel erg dat, mocht er een volgende keer komen, je nóg meer op jezelf durft te vertrouwen, nu je weet dat je het echt gewoon kunt aanvoelen Zodat het dan ook weer een prachtige bevalling mét een prachtige geboorte mag zijn
Thx allemaal!
Skoap haha ja idd. XD dan weet je niet waar je het zoeken moet he.
SQ thx!
Skoap haha ja idd. XD dan weet je niet waar je het zoeken moet he.
SQ thx!
I never look back, darling. It distracts from the now.
♥
♥
Enf wat een mooi verhaal. Ik kan me voorstellen dat het een paar heftige uurtjes waren. Gelukkig kijk je er met een fijn gevoel op terug. Nu lekker genieten.
Wat een bijzondere verhalen weer <3
Zo leuk om eeninblik te krijgen in hoe een bevalling verloopt en hoe verschillend bevallingen kunnen verlopen!
Hoe herinneren jullie de bevalling, en al die getallen en precieze tijdstippen? Hebben jullie een schriftje naast het bed gehad, of het journaal meegekregen? Ben je op zo'n moment uberhaupt bezig met opschrijven en documenteren? Of heeft manlief dingen onthouden? Mezelf kennende vergeet ik de details snel :S
Zo leuk om eeninblik te krijgen in hoe een bevalling verloopt en hoe verschillend bevallingen kunnen verlopen!
Hoe herinneren jullie de bevalling, en al die getallen en precieze tijdstippen? Hebben jullie een schriftje naast het bed gehad, of het journaal meegekregen? Ben je op zo'n moment uberhaupt bezig met opschrijven en documenteren? Of heeft manlief dingen onthouden? Mezelf kennende vergeet ik de details snel :S
Ik had op een gegeven moment echt geen besef meer van tijd, Roomsnoes. In een andere dimensie verkeerde ik, voor mijn gevoel. . Maar de vk heeft, heel summier weliswaar, bepaalde zaken genoteerd. En mijn vriend wist ook de tijden nog goed. Het is naar mijn idee ook beter om het zelf los te laten op het moment en niet teveel bezig te zijn met hoe laat, hoe lang e.d.
. Maar de vk heeft, heel summier weliswaar, bepaalde zaken genoteerd. En mijn vriend wist ook de tijden nog goed. Het is naar mijn idee ook beter om het zelf los te laten op het moment en niet teveel bezig te zijn met hoe laat, hoe lang e.d.
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Nikki: ja idd Ben echt heel blij dat mn laatste bevalling geen traumabevalling is geworden!
En gewoon snel opschrijven. Voor mij is het nu 1,5 week geleden, het zit nog redelijk vers in mn geheugen. Dus opgeschreven, miss dat ik nog wat details vraag aan mn man en die nog toevoeg, maar vind het wel fijn om het verhaal in grote lijnen nu te hebben voor later
Vriendin van me zei achteraf ook; volgens mij heb je vanaf dat je vliezen gebroken werden tot ze geboren werd je ogen niet open gehad Om even te illustreren hoe erg je in jezelf gekeerd kan zijn
Ben echt heel blij dat mn laatste bevalling geen traumabevalling is geworden!In het begin weet je het nog wel. Hoe verder, hoe vager het wordt. Vooral met die weeenstorm weet ik echt niets meer. Ik weet enigzins de volgorde, maar ook bepaalde stukken ben je gewoon niet mee bezig. Hoorde later ook nog wat dingen van mn man, zoals dat lanceren enzoquote:
Wat een bijzondere verhalen weer <3
Zo leuk om eeninblik te krijgen in hoe een bevalling verloopt en hoe verschillend bevallingen kunnen verlopen!
Hoe herinneren jullie de bevalling, en al die getallen en precieze tijdstippen? Hebben jullie een schriftje naast het bed gehad, of het journaal meegekregen? Ben je op zo'n moment uberhaupt bezig met opschrijven en documenteren? Of heeft manlief dingen onthouden? Mezelf kennende vergeet ik de details snel :S
En gewoon snel opschrijven. Voor mij is het nu 1,5 week geleden, het zit nog redelijk vers in mn geheugen. Dus opgeschreven, miss dat ik nog wat details vraag aan mn man en die nog toevoeg, maar vind het wel fijn om het verhaal in grote lijnen nu te hebben voor later
Vriendin van me zei achteraf ook; volgens mij heb je vanaf dat je vliezen gebroken werden tot ze geboren werd je ogen niet open gehad
Om even te illustreren hoe erg je in jezelf gekeerd kan zijn
I never look back, darling. It distracts from the now.
♥
♥
Ik weet bepaalde tijden omdat de klok recht voor m'n neus hing maar verder heb je geen besef van tijd vooral tijdens een weeënstorm.
Ook tijdens het persen (2u 15min) niet. Voor vriend duurde dat mega lang maar ik had dat gevoel op dat moment niet. En toen had ik mijn ogen ook de hele tijd dicht. Zo kon ik me beter concentreren.
maar verder heb je geen besef van tijd vooral tijdens een weeënstorm. Ook tijdens het persen (2u 15min) niet. Voor vriend duurde dat mega lang maar ik had dat gevoel op dat moment niet. En toen had ik mijn ogen ook de hele tijd dicht. Zo kon ik me beter concentreren.
Dat denk ik ook idd, dat je op dat moment in jezelf keert. En dat is natuurlijk ook wel de bedoeling Ik denk dat ik eens chriftje meeneem en vraag of de VK of manlief daar af en toe wat in kunnen krabbelen. Zolang de situatie het "toestaat" dan, want het is natuurlijk belangrijker dat zij er voor mij zijn dan dat het schriftje vol komt En mezelf "dwingen" om het binnen korte tijd op te schrijven. Ik ben nogal goed in het "oh dat komt later wel" en dat zou toch zonde zijn, als dingen vervagen.
Ik denk dat ik eens chriftje meeneem en vraag of de VK of manlief daar af en toe wat in kunnen krabbelen. Zolang de situatie het "toestaat" dan, want het is natuurlijk belangrijker dat zij er voor mij zijn dan dat het schriftje vol komt En mezelf "dwingen" om het binnen korte tijd op te schrijven. Ik ben nogal goed in het "oh dat komt later wel" en dat zou toch zonde zijn, als dingen vervagen.
Haha idd ik herinner me de 3.00u marker ook nog omdat ze zeiden dat ze rond half 3 zouden komen en ik t al zat was toen en idd, ook een klok voor mn neus. Maar op t einde ben je daar niet mee bezig. Ik niet iig.
ik herinner me de 3.00u marker ook nog omdat ze zeiden dat ze rond half 3 zouden komen en ik t al zat was toen en idd, ook een klok voor mn neus. Maar op t einde ben je daar niet mee bezig. Ik niet iig.
I never look back, darling. It distracts from the now.
♥
♥
Oh Kursor ik wilde je niet aan het huilen maken Maar echt alleen even een goed hart onder de riem steken. Fijn dat je nu wel al met een positiever gevoel terug kijkt, gaat helemaal goed komen!
Enf wat een verhaal maar super gedaan
Maar echt alleen even een goed hart onder de riem steken. Fijn dat je nu wel al met een positiever gevoel terug kijkt, gaat helemaal goed komen!Enf wat een verhaal maar super gedaan
Chanty's wegen zijn ondoorgrondelijk :p
Ik heb de tijden uit mijn ziekenhuisverslag gehaald. Ik heb bij mijn ontslag gevraagd of ik het verslag van de verpleging mocht hebben en dat mocht. Ik was en ben er heel blij mee, want ik had zelf op een gegeven moment echt geen benul meer van tijd. Ik heb mijn verhaal in de kraamweek opgeschreven. De echte details ben je namelijk echt snel kwijt. (nouja ik dan... 
)
)
Hieronder mijn verhaal, het is een behoorlijke lap geworden zie ik!
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Wir müssen leben, bis wir sterben!
rijstje! ik kende al een beetje het verhaal en de mooie plaatjes maar nu heb je me aan het janken...
ik kende al een beetje het verhaal en de mooie plaatjes maar nu heb je me aan het janken...
S. 2014
J. 2016
J. 2016
Enf bikkel 
... knap gedaan man!
Tijden enzo weet ik vanuit het verslag wat ik idd heb opgevraagd. En soms kwamen ze melden van: om dat en dat tijdatip gaan we dit doen .. en zus gaan we zo laat doen. Maar ik had qua pijnbeleving een uberrelaxte bevalling dus dan dringen die dingen ook beter tot je door misschien. Ik kan me voorstellen dat wanneer je in zon weeenstorm zit, het je geen ene mieter uitmaakt wanneer wat gebeurt.
Ik blijf die persoonlijke verhalen hier mooi vinden. Echt cliche maar waar.. geen een bevalling is hetzelfde.
... knap gedaan man!Tijden enzo weet ik vanuit het verslag wat ik idd heb opgevraagd. En soms kwamen ze melden van: om dat en dat tijdatip gaan we dit doen .. en zus gaan we zo laat doen. Maar ik had qua pijnbeleving een uberrelaxte bevalling dus dan dringen die dingen ook beter tot je door misschien. Ik kan me voorstellen dat wanneer je in zon weeenstorm zit, het je geen ene mieter uitmaakt wanneer wat gebeurt.
Ik blijf die persoonlijke verhalen hier mooi vinden. Echt cliche maar waar.. geen een bevalling is hetzelfde.
Mooi geschreven Rijst! Ik kreeg ook tranen in mijn ogen, bij je man die huilde en daarna ook bij het hoopje mens op je buik.
Rijst wat een mooi verhaal. Het klinkt ondanks de vele weeën wel als een fijne bevalling. En je man die mkest huilen.
Rijst
Hij weet alleen van lekker slapen, en ver daarbuiten lopen schapen.
De zon schijnt op zijn donk're haren, zo blijf ik heel lang naar hem staren.
Wie ben jij in dit leven om je droom op te geven?
Ylana
De zon schijnt op zijn donk're haren, zo blijf ik heel lang naar hem staren.
Wie ben jij in dit leven om je droom op te geven?
Ylana
Rijstebuiltje wat een prachtig verhaal. De ontsluiting, met name de 2e helft ging dus heel snel.
Carpe Diem- Pluk de Dag
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Dank allemaal voor jullie lieve reacties!
Ik kreeg de tip van SpeesEend om alles op te schrijven en dat heb ik ook gedaan!
Het heeft zeker bijgedragen aan het 'verwerken' van de bevalling, want die was zoals jullie hebben gelezen idd erg heftig!
Ik kreeg de tip van SpeesEend om alles op te schrijven en dat heb ik ook gedaan!
Het heeft zeker bijgedragen aan het 'verwerken' van de bevalling, want die was zoals jullie hebben gelezen idd erg heftig!
Wir müssen leben, bis wir sterben!
Rijst
Ik zat helemaal mee te persen toen ik je persfase-stukje las.
Ik zat helemaal mee te persen toen ik je persfase-stukje las
.
Love, it will not betray, dismay or enslave you
It will set you free
It will set you free
Het is een beeeetje lang geworden mijn bevallingsverhaal, wilde ook een stuk aanloop erin meenemen namelijk. Ik heb maar tussenkopjes gemaakt dan kunnen mensen kiezen om verderop te starten
Een stuitertje
Eigenlijk begint mijn bevallingsverhaal al met 33 weken wanneer blijkt dat ons mannetje in onvolkomen stuit ligt. Hij heeft nog alle tijd om te draaien, maar wanneer hij met 34 weken nog verkeerd om ligt, begin ik wat alternatieve methodes in te zetten in de hoop dat hij gaat draaien. Acupunctuur, moxa-therapie (zowel de Chinese als Japanse methode), acupressuur, een rijstkorrel op mijn enkel, op handen en knieën zitten, een zwangerschapsbelletje laag hangen, haptonomie en praten tegen de baby. We hebben echt alles geprobeerd in de weken die volgen, maar niks helpt. Ook de professionals krijgen de kleine niet gedraaid. Twee pogingen zijn er gedaan. Een door de verloskundige en een door een stuitenteam, met weeënremmers en ademhalingscoach. Ik krijg volop complimenten dat ik zo rustig en ontspannen onder de draaipogingen blijf, maar gedraaid wordt er niks. Klein eigenwijs ventje, hij blijft stoïcijns met zijn billen in mijn bekken zitten.
Ondertussen heb ik me al erbij neergelegd dat hij waarschijnlijk niet meer gaat draaien en ben ik op onderzoek uitgegaan wat mijn opties zijn voor de bevalling. Mijn eerste gevoel zegt dat ik een natuurlijke bevalling wil proberen. Maar zodra ik in mijn omgeving vertel dat hij in stuit ligt, roept iedereen dat ik absoluut een keizersnede moet doen want… horrorverhaal hier, risico daar. Ik begin te twijfelen en ga alle informatie inwinnen die er in te winnen valt. Dus ik heb contact met professionals, met ervaringsdeskundigen van zowel stuitbevallingen als keizersneden en ik lees me in in de risico’s en voordelen van beiden. Uiteindelijk wordt mijn voorgevoel alleen maar versterkt: ik wil geen keizersnede, ik wil een vaginale stuitbevalling proberen en ik geloof erin dat ik dit kan en dat dit het beste is voor mij en mijn kind. Mensen vinden het dapper, alsof ik me op een kansloze missie begeef. Maar ik zie het zitten, ik ben gek genoeg helemaal niet bang voor de bevalling. Dat had ik maanden geleden ook nooit gedacht.
Met 37 weken ben ik overgedragen aan het ziekenhuis waar ik mijn wensen bespreek met de gynaecoloog. Ik ben er heel duidelijk in dat ik een keizersnede als een noodoplossing zie en niet als een eerste keuze. En ik wil tijdens de bevalling een arts aan mijn zijde die er net als ik voor de volle 100% voor wil gaan. Ik wil wel de kans krijgen. Dit wordt me toegezegd en zo begint het grote wachten. Ik heb regelmatig controles maar er gebeurt niks. Ik voel me uitstekend ook al zijn de laatste weken inderdaad een stuk zwaarder qua slapen en vocht vasthouden. En ik geniet nog altijd zo van de bewegingen in mijn buik, wat ga ik dat missen straks! Nu heb ik altijd al gezegd dat ik verwacht dat hij rond de 20ste komt, maar zo lang zou ik nu niet eens mogen wachten. De druk vanuit het ziekenhuis neemt toe want ik mag niet langer dan 41 weken doorlopen.
40 weken voorbij
Inmiddels ben ik de 40 weken gepasseerd en ik heb nog niet eens voorweeën gehad, de baarmoedermond is nog niet rijp en er is geen ontsluiting. Ze kunnen dus niks doen, niet strippen, niet inleiden, en primen (baarmoedermond rijp maken zodat kan worden ingeleid) doen ze niet bij een stuit. Hoe vaak heb ik in die laatste weken wel niet het word ‘risico’ gehoord? Ik word er moe van. Wat nou risico? Hij ligt alleen met zijn hoofd omhoog in plaats van naar beneden, waarom kunnen we zolang het goed gaat met ons niet gewoon wachten? De antwoorden die ik krijg zijn niet altijd even bevredigend. Sowieso zie ik met elke controle weer een andere arts-assistent of gynaecoloog die er weer een andere visie op nahoudt.
Het is maandag 16 juni, 40 weken en 4 dagen. De controles zijn uitstekend maar daar komt dan waar ik steeds zo bang voor was: “We gaan alvast een keizersnede plannen.” De datum wordt gezet op 23 juni. Ik krijg nog een week om het zelf te doen. Ze geven me al meer tijd dan ze normaal zouden doen en daar ben ik blij om. Vrijdag heb ik weer controle en dan kijken ze of ik te strippen ben. Ik hoop dat mijn lichaam iets gaat doen, maar de week gaat in stilte voorbij. De gynaecoloog op vrijdag (de 20ste, mijn D-day) doet de standaard checks en alles is goed. Wanneer ik vraag of hij niet nog wil voelen of ik te strippen ben, zegt hij dat hij daar het nut niet van inziet. Het is in zijn ogen nieuwerwets gedoe. Als ik te strippen ben dan komt de bevalling de komende 1 a 2 dagen sowieso vanzelf op gang. Ik ben (zoals wel vaker) overrompeld. Het klinkt logisch wat deze man van in de 50 met ruime ervaring uitlegt. Maar buiten knaagt het meteen. Ik heb me nog altijd niet neergelegd bij de geplande keizersnede en nu weet ik niet eens of mijn lichaam zelf al iets gestart is, of inleiden nog een optie zou zijn, of strippen zou werken…
Strippen
Ik rij naar huis en chat met Mignonne hierover. Ze is op z’n zachts gezegd zwaar verontwaardigd dat me een kans op een natuurlijke bevalling is ontnomen. Uiteindelijk resulteert dit in de meest bizarre fok-meet ooit. Wupwup gaat kijken of ze me kan strippen en Mignonne komt gezellig langs voor de thee. Zodoende zijn mijn man en ik om 20 uur in Utrecht in het ziekenhuis. Daar blijkt dat ik 1,5 cm ontsluiting heb en dus te strippen ben! Jeeeyyyy mijn lichaam heeft iets gedaan! En nu is het afwachten. In de auto op weg naar huis voel ik heeeeeeel lichte krampjes, maar waarschijnlijk verbeeld ik me dat. De rest van de avond verloopt rustig en we gaan rond twaalf uur naar bed. Van Mignonne heb ik nog de tip gekregen om seks te hebben, dus ja voor het goede doel maken we het nog even gezellig. Echt slapen doe ik vervolgens niet, het trekt allemaal een beetje in mijn buik en ik lig niet echt fijn. Maar ik heb nog steeds niet het idee dat er echt iets aan de gang is.
Plop!
Om half vijf hoor ik ineens een plop. Plop?! Hmmmm, zouden dat mijn vliezen zijn? Ik voel geen water… Ik besluit om maar even naar de wc te gaan. Ik ben mijn bed nog niet uit of ik voel een stroom vruchtwater. Op de wc blijkt mijn slip inderdaad doorweekt maar ik twijfel toch of het vruchtwater is. Ik ruik namelijk niks zoetigs. Ik besluit van Mignonnes aanbod gebruik te maken en bel haar op. Al na twee keer overgaan neemt ze op. Ik vertel wat er gebeurd is en vraag of ze denkt dat het inderdaad mijn vliezen zijn. Ja daar lijkt het wel op. Terwijl we aan de telefoon zitten krijg ik mijn eerste wee die ik moet wegzuchten. Omdat het ziekenhuis heeft gezegd dat ik meteen moet komen als mijn vliezen breken, stelt Mignonne voor om langs te komen om even te luisteren naar het hartje van de baby. Ik wil zo lang mogelijk thuis blijven namelijk om met zoveel mogelijk cm het ziekenhuis in te komen.
Ik pak wat droog ondergoed en zeg tegen mijn man dat mijn vliezen gebroken zijn, maar hij maar lekker moet doorslapen nog. Beneden ga ik op een celstofmatje zitten en ondertussen moet ik behoorlijk mijn best doen om de weeën op te vangen. Ik besluit te gaan timen maar dat lukt niet goed omdat ik telkens te vaak op de knop druk. De weeën komen steeds sneller, heviger en duren langer en de pauzes zijn kort. Iets na vijf gaat de bel en staat Mignonne voor de deur. Ik doe open en we gaan meteen naar boven, nadat ik op de trap de zoveelste wee heb opgevangen. Ze luistert naar de hartslag van de baby die wat aan de hoge kant is maar verder prima. Ook moet ik mijn temperatuur opmeten. Ondertussen blijven de weeën komen en komen. Schatting is dat ze bijna een minuut duren en elke 2 a 3 minuten komen. De temperatuur is eigenlijk te hoog, 38.4 graden. Dit kan duiden op een infectie, maar waarschijnlijk is het omdat ik hard aan het werk ben. Ondertussen is mijn man ook naar beneden gekomen want slapen lukte hem toch niet meer. De vraag is nu: wat gaan we doen? Ik besluit dat ik toch naar het ziekenhuis wil. De weeën zijn al zo heftig en we moeten nog een stuk rijden naar Den Haag. Het is gelukkig zaterdag dus van de spits zullen we geen last hebben. Mignonne raadt me aan twee paracetamol in te nemen om de koorts wat te laten zakken zodat ze in het ziekenhuis niet meteen allerlei maatregelen gaan nemen. De laatste spullen worden bij elkaar gepakt, wat voor mijn gevoel echt uuuuren duurt en dan vertrekken we naar het ziekenhuis.
Naar het ziekenhuis
Dit is het dan! Mijn baby komt eraan en ik zit in de auto weeën op te vangen terwijl ik het water steeds uit me voel gutsen. Ik haat rode verkeerslichten en traag optrekkende vrachtwagens. En ik haat drempels, hobbels en bochten nog meer. Maar we zijn er bijna, weer een half uur overleefd. Ik stap uit en puf mezelf een weg naar binnen. Tsjee die beveiligers zullen ook wel denken. Mignonne is meegereden en zet me in een rolstoel met alle spullen terwijl mijn man de auto wegzet. Het duurt werkelijk een eeuwigheid, waar is die vent toch heen gegaan zeg?! En het water blijft maar stromen en stromen, al mijn kleding is doorweekt en ik vraag me af of ik inmiddels niet een compleet waterballet onder mijn rolstoel heb liggen. En eindelijk is daar mijn man. We nemen afscheid van Mignonne en begeven ons naar de verloskamers op de eerste verdieping.
Op de verloskamer kleed ik me uit en het water plenst op de grond. Sorry sorry sorry! Ik zie dat het water nu licht bruinig is, maar blijkbaar is het gewoon in orde. Ik mag op bed gaan liggen en terwijl ik doorga met mijn weeën opvangen komen er allerlei namen en gezichten voorbij waarvan ik er niet een onthouden heb. Er worden wat dingen gecheckt en ik word aangesloten op de ctg. De baby doet het goed en ze zien dat ik al heftige weeën heb. Ik word getoucheerd: 5 cm! Ik moet toch even glimlachen. 5 cm gewoon! Dat had ik niet durven dromen. Dit gaat goed, dit gaat me lukken, ik ga dit doen! Dikke neus met jullie keizersnede haha! Als opgemerkt wordt dat ik voor maandag gepland stond en het toch nog vanzelf op gang is gekomen, houd ik wijselijk mijn mond dicht.
Continue weeënstorm
Het is rond 9 uur als ik weer word getoucheerd. Inmiddels zit ik eigenlijk vanaf het breken van de vliezen in een continue weeënstorm. Niks rustige opbouwfase! Het resultaat is wat teleurstellend: 5,5 misschien 6 cm. Wel een volledig verstreken baarmoedermond en billen verder ingedaald. Ze stellen voor dat ik iets neem tegen de pijn omdat ik vannacht weinig rust heb gehad en nu ook totaal geen rust krijg met heftige weeën die soms 1,5 minuut duren en om de minuut komen. Achteraf hoor ik van mijn man dat de ctg de weeën niet eens meer volledig kon registeren. Ik stem in met een morfinepompje want dit gaat niet langer zo. Hopelijk zorgt wat rust ervoor dat de ontsluiting gaat vorderen. Het infuus is gelukkig al eerder gezet (damn dat deed pijn want het lukte niet in beide handen) dus de morfine kan vrij snel worden toegediend. Rond half tien begint het te werken en ik voel mezelf wegzweven. Mijn gedachten dwalen alle kanten op en ik kan mijn ogen niet open houden. Soms komt er een wee en die zucht ik weg. De pijn is goed te doen, ja zo kan ik het wel even volhouden. Ik weet niet precies hoe laat het is (rond half elf/ elf uur?) wanneer ik te horen krijg dat ik nu te weinig weeën heb (nog maar elke tien minuten) en de ontsluiting niet vordert. Ze gaan weeënversterkers geven want zo duurt het te lang.
Langzaam wordt de dosis opgevoerd en de weeën komen weer steeds sneller en heviger. Weer een weeënstorm en de morfine helpt niet meer. Rond twaalf uur zit ik nog steeds op die 6 cm en ondertussen begint de persdrang sterker te worden door de billen die steeds dieper komen te liggen. De gynaecoloog geeft aan dat ze het te lang vindt duren en ik krijg nog een uur. Dan moet de ontsluiting wel echt vooruit zijn gegaan. Nog een uur… ik kan dit! We gaan dit doen! Maar na drie kwartier smeek ik erom dat er iemand moet komen kijken. De persdrang is bijna niet te stoppen en de weeën zijn zo pijnlijk dat ik niet meer weet waar ik het moet zoeken. Ik kronkel in alle bochten en probeer alles weg te puffen maar het einde is zoek. Als dit geen volledige ontsluiting is dan weet ik het niet meer. De arts-assistente komt kijken. 7 cm… Ze stellen een ruggenprik voor. Best! Graag! NU! Ik trek dit geen seconde langer meer. Maar diep van binnen weet ik dat een ruggenprik het einde van deze bevalling gaat zijn en het begin van een keizersnede. Dat is ook wat de gynaecoloog zegt wanneer ze binnen komt. De ontsluiting vordert onvoldoende en ze wil op deze manier niet de persfase in omdat de kans groot is dat die ook niet vordert met alle gevolgen van dien en risico’s voor de baby. Een ruggenprik zorgt waarschijnlijk ervoor dat de weeën weer af nemen. Ze vraagt of ik akkoord ga met een keizersnede. Ja! Hel ja laat dit stoppen. Het is mooi geweest. Ik heb het geprobeerd en het heeft niet zo mogen zijn. Het is goed zo.
De keizersnede
De weeënversterkers worden stop gezet en de anesthesist gaat de ruggenprik voorbereiden voor de keizersnede. Ik krijg uitleg wat er gaat gebeuren maar het interesseert me niet want ik ben nog steeds bezig al die weeën op te vangen en de persdrang in bedwang te houden. Ik had nooit verwacht dat ik zou durven geluid te maken tijdens de bevalling, maar ik kerm alles bij elkaar en het lucht op. Het lijkt eeuwig te duren voor ze me over de gang richting OK rollen. De frequentie en intensiteit van de weeën is inmiddels afgenomen maar in combinatie met de persdrang is het ondragelijk. Ik moet op de rand van het bed gaan zitten. Ik ben doodsbang en het team probeert me gerust te stellen. Op het moment dat ze de ruggenprik willen zetten krijg ik weer een wee. Maar ze gaan niet wachten, hoe sneller de prik zit hoe sneller ik overal vanaf ben. Dus terwijl ik me probeer stil te houden en de assistent fijn knijp, wordt de ruggenprik gezet en alles wat ik voel is die vreselijke persdrang. Dit is de laatste wee die je voelt, zegt de assistent nog. En niet veel later voel ik een tinteling in mijn benen en een warm gevoel. De pijn verdwijnt als sneeuw voor de zon en ik word op een ander bed gelegd.
Om mij heen gebeurt er vanalles; ik word aangesloten op allerlei apparatuur, er worden schermen opgetrokken en ik moet mijn armen wijd neerleggen op een stel armsteunen. Het is koud dus er wordt een deken over mijn bovenlijf gelegd. Ik geloof dat ik nog nooit van mijn leven zo heb getrild als daar op die operatietafel. Niet van de kou, maar van de angst en de adrenaline. En ik huil als een klein kind. Eindelijk komt mijn man binnen gehuld in een groene outfit. Er wordt gevraagd of ik iets voel. Nee wat moet ik voelen? Blijkbaar zijn ze me flink aan het knijpen, dus dat is goed: ik voel niks meer. En even later hoor ik dat ze al begonnen zijn. Ik realiseer me dat mijn baby eraan komt. Nog even… En ik blijf maar shaken, mijn hele armen en bovenlijf zijn verkrampt en ik moet mijn best doen rustig te blijven ademen. De assistent blijkt de hele operatie mijn bloeddruk niet te hebben kunnen meten omdat ik zo lag te trillen. Dan ineens zeggen ze dat mijn man mag gaan staan, mocht hij willen zien hoe de baby uit mijn buik wordt gehaald.
En dan is hij er, en wordt een klein onder het bloed en smeer zittend ventje kort boven het doek gehouden. Dan verdwijnt hij weer even en een paar seconden later houden ze hem weer omhoog, nu enigszins schoon gepoetst. Ik hoor hem pruttelen en dan komt er een klein huiltje. Zijn ogen zijn wijd geopend en zijn armen gestrekt. Ik huil en lach tegelijk, mijn mannetje doet het. Vervolgens kijkt de kinderarts hem na en mijn man gaat mee naar de andere ruimte. Ik word gefeliciteerd en ze vragen hoe hij heet. L.ucas H.arm. Even later komen ze terug op de OK en wordt L.ucas op mijn borst gelegd. Twee grote ogen kijken me aan en we bestuderen elkaars gezicht aandachtig. Ongelofelijk dat dit al die negen maanden in mijn buik zat. Na een minuut of tien moeten we afscheid nemen en gaat mijn man met L.ucas terug naar de verloskamer om daar lekker te buidelen.
Het is voorbij
Ik lig nog steeds te shaken op de tafel terwijl ze me weer dichtmaken. Wel lukt het me langzaam om weer wat grapjes te maken. Zo vraag ik of ze echt niks vergeten zijn, een scalpel of zo. En terwijl ik daar lig durf ik al hardop te zeggen dat ik het zo weer zou doen dat bevallen. Hoe heftig het ook is en was. Het is het allemaal waard.
Nadat ik ben gehecht moet ik nog enige tijd op de verkoever blijven waar ze testen of alles in orde is en of de verdoving goed wegzakt. En ik houd eindelijk op met trillen. Ik voel iets kouds onder de dekens met mijn hand en concludeer vervolgens dat hij mijn eigen bovenbeen is. Het had net zo goed een stuk kipfilet kunnen zijn. Om 3 uur ben ik terug op de kamer bij mijn man en mijn zoontje. Mijn zoontje… Hij probeert al geruime tijd melk te drinken bij mijn man, dus we leggen hem snel aan. Hij is een natuurtalentje. Terwijl hij drinkt, geniet ik van zijn tevreden gezichtje. Dit is het dan! Ik ben mama!
Een stuitertje
Eigenlijk begint mijn bevallingsverhaal al met 33 weken wanneer blijkt dat ons mannetje in onvolkomen stuit ligt. Hij heeft nog alle tijd om te draaien, maar wanneer hij met 34 weken nog verkeerd om ligt, begin ik wat alternatieve methodes in te zetten in de hoop dat hij gaat draaien. Acupunctuur, moxa-therapie (zowel de Chinese als Japanse methode), acupressuur, een rijstkorrel op mijn enkel, op handen en knieën zitten, een zwangerschapsbelletje laag hangen, haptonomie en praten tegen de baby. We hebben echt alles geprobeerd in de weken die volgen, maar niks helpt. Ook de professionals krijgen de kleine niet gedraaid. Twee pogingen zijn er gedaan. Een door de verloskundige en een door een stuitenteam, met weeënremmers en ademhalingscoach. Ik krijg volop complimenten dat ik zo rustig en ontspannen onder de draaipogingen blijf, maar gedraaid wordt er niks. Klein eigenwijs ventje, hij blijft stoïcijns met zijn billen in mijn bekken zitten.
Ondertussen heb ik me al erbij neergelegd dat hij waarschijnlijk niet meer gaat draaien en ben ik op onderzoek uitgegaan wat mijn opties zijn voor de bevalling. Mijn eerste gevoel zegt dat ik een natuurlijke bevalling wil proberen. Maar zodra ik in mijn omgeving vertel dat hij in stuit ligt, roept iedereen dat ik absoluut een keizersnede moet doen want… horrorverhaal hier, risico daar. Ik begin te twijfelen en ga alle informatie inwinnen die er in te winnen valt. Dus ik heb contact met professionals, met ervaringsdeskundigen van zowel stuitbevallingen als keizersneden en ik lees me in in de risico’s en voordelen van beiden. Uiteindelijk wordt mijn voorgevoel alleen maar versterkt: ik wil geen keizersnede, ik wil een vaginale stuitbevalling proberen en ik geloof erin dat ik dit kan en dat dit het beste is voor mij en mijn kind. Mensen vinden het dapper, alsof ik me op een kansloze missie begeef. Maar ik zie het zitten, ik ben gek genoeg helemaal niet bang voor de bevalling. Dat had ik maanden geleden ook nooit gedacht.
Met 37 weken ben ik overgedragen aan het ziekenhuis waar ik mijn wensen bespreek met de gynaecoloog. Ik ben er heel duidelijk in dat ik een keizersnede als een noodoplossing zie en niet als een eerste keuze. En ik wil tijdens de bevalling een arts aan mijn zijde die er net als ik voor de volle 100% voor wil gaan. Ik wil wel de kans krijgen. Dit wordt me toegezegd en zo begint het grote wachten. Ik heb regelmatig controles maar er gebeurt niks. Ik voel me uitstekend ook al zijn de laatste weken inderdaad een stuk zwaarder qua slapen en vocht vasthouden. En ik geniet nog altijd zo van de bewegingen in mijn buik, wat ga ik dat missen straks! Nu heb ik altijd al gezegd dat ik verwacht dat hij rond de 20ste komt, maar zo lang zou ik nu niet eens mogen wachten. De druk vanuit het ziekenhuis neemt toe want ik mag niet langer dan 41 weken doorlopen.
40 weken voorbij
Inmiddels ben ik de 40 weken gepasseerd en ik heb nog niet eens voorweeën gehad, de baarmoedermond is nog niet rijp en er is geen ontsluiting. Ze kunnen dus niks doen, niet strippen, niet inleiden, en primen (baarmoedermond rijp maken zodat kan worden ingeleid) doen ze niet bij een stuit. Hoe vaak heb ik in die laatste weken wel niet het word ‘risico’ gehoord? Ik word er moe van. Wat nou risico? Hij ligt alleen met zijn hoofd omhoog in plaats van naar beneden, waarom kunnen we zolang het goed gaat met ons niet gewoon wachten? De antwoorden die ik krijg zijn niet altijd even bevredigend. Sowieso zie ik met elke controle weer een andere arts-assistent of gynaecoloog die er weer een andere visie op nahoudt.
Het is maandag 16 juni, 40 weken en 4 dagen. De controles zijn uitstekend maar daar komt dan waar ik steeds zo bang voor was: “We gaan alvast een keizersnede plannen.” De datum wordt gezet op 23 juni. Ik krijg nog een week om het zelf te doen. Ze geven me al meer tijd dan ze normaal zouden doen en daar ben ik blij om. Vrijdag heb ik weer controle en dan kijken ze of ik te strippen ben. Ik hoop dat mijn lichaam iets gaat doen, maar de week gaat in stilte voorbij. De gynaecoloog op vrijdag (de 20ste, mijn D-day) doet de standaard checks en alles is goed. Wanneer ik vraag of hij niet nog wil voelen of ik te strippen ben, zegt hij dat hij daar het nut niet van inziet. Het is in zijn ogen nieuwerwets gedoe. Als ik te strippen ben dan komt de bevalling de komende 1 a 2 dagen sowieso vanzelf op gang. Ik ben (zoals wel vaker) overrompeld. Het klinkt logisch wat deze man van in de 50 met ruime ervaring uitlegt. Maar buiten knaagt het meteen. Ik heb me nog altijd niet neergelegd bij de geplande keizersnede en nu weet ik niet eens of mijn lichaam zelf al iets gestart is, of inleiden nog een optie zou zijn, of strippen zou werken…
Strippen
Ik rij naar huis en chat met Mignonne hierover. Ze is op z’n zachts gezegd zwaar verontwaardigd dat me een kans op een natuurlijke bevalling is ontnomen. Uiteindelijk resulteert dit in de meest bizarre fok-meet ooit. Wupwup gaat kijken of ze me kan strippen en Mignonne komt gezellig langs voor de thee. Zodoende zijn mijn man en ik om 20 uur in Utrecht in het ziekenhuis. Daar blijkt dat ik 1,5 cm ontsluiting heb en dus te strippen ben! Jeeeyyyy mijn lichaam heeft iets gedaan! En nu is het afwachten. In de auto op weg naar huis voel ik heeeeeeel lichte krampjes, maar waarschijnlijk verbeeld ik me dat. De rest van de avond verloopt rustig en we gaan rond twaalf uur naar bed. Van Mignonne heb ik nog de tip gekregen om seks te hebben, dus ja voor het goede doel maken we het nog even gezellig. Echt slapen doe ik vervolgens niet, het trekt allemaal een beetje in mijn buik en ik lig niet echt fijn. Maar ik heb nog steeds niet het idee dat er echt iets aan de gang is.
Plop!
Om half vijf hoor ik ineens een plop. Plop?! Hmmmm, zouden dat mijn vliezen zijn? Ik voel geen water… Ik besluit om maar even naar de wc te gaan. Ik ben mijn bed nog niet uit of ik voel een stroom vruchtwater. Op de wc blijkt mijn slip inderdaad doorweekt maar ik twijfel toch of het vruchtwater is. Ik ruik namelijk niks zoetigs. Ik besluit van Mignonnes aanbod gebruik te maken en bel haar op. Al na twee keer overgaan neemt ze op. Ik vertel wat er gebeurd is en vraag of ze denkt dat het inderdaad mijn vliezen zijn. Ja daar lijkt het wel op. Terwijl we aan de telefoon zitten krijg ik mijn eerste wee die ik moet wegzuchten. Omdat het ziekenhuis heeft gezegd dat ik meteen moet komen als mijn vliezen breken, stelt Mignonne voor om langs te komen om even te luisteren naar het hartje van de baby. Ik wil zo lang mogelijk thuis blijven namelijk om met zoveel mogelijk cm het ziekenhuis in te komen.
Ik pak wat droog ondergoed en zeg tegen mijn man dat mijn vliezen gebroken zijn, maar hij maar lekker moet doorslapen nog. Beneden ga ik op een celstofmatje zitten en ondertussen moet ik behoorlijk mijn best doen om de weeën op te vangen. Ik besluit te gaan timen maar dat lukt niet goed omdat ik telkens te vaak op de knop druk. De weeën komen steeds sneller, heviger en duren langer en de pauzes zijn kort. Iets na vijf gaat de bel en staat Mignonne voor de deur. Ik doe open en we gaan meteen naar boven, nadat ik op de trap de zoveelste wee heb opgevangen. Ze luistert naar de hartslag van de baby die wat aan de hoge kant is maar verder prima. Ook moet ik mijn temperatuur opmeten. Ondertussen blijven de weeën komen en komen. Schatting is dat ze bijna een minuut duren en elke 2 a 3 minuten komen. De temperatuur is eigenlijk te hoog, 38.4 graden. Dit kan duiden op een infectie, maar waarschijnlijk is het omdat ik hard aan het werk ben. Ondertussen is mijn man ook naar beneden gekomen want slapen lukte hem toch niet meer. De vraag is nu: wat gaan we doen? Ik besluit dat ik toch naar het ziekenhuis wil. De weeën zijn al zo heftig en we moeten nog een stuk rijden naar Den Haag. Het is gelukkig zaterdag dus van de spits zullen we geen last hebben. Mignonne raadt me aan twee paracetamol in te nemen om de koorts wat te laten zakken zodat ze in het ziekenhuis niet meteen allerlei maatregelen gaan nemen. De laatste spullen worden bij elkaar gepakt, wat voor mijn gevoel echt uuuuren duurt en dan vertrekken we naar het ziekenhuis.
Naar het ziekenhuis
Dit is het dan! Mijn baby komt eraan en ik zit in de auto weeën op te vangen terwijl ik het water steeds uit me voel gutsen. Ik haat rode verkeerslichten en traag optrekkende vrachtwagens. En ik haat drempels, hobbels en bochten nog meer. Maar we zijn er bijna, weer een half uur overleefd. Ik stap uit en puf mezelf een weg naar binnen. Tsjee die beveiligers zullen ook wel denken. Mignonne is meegereden en zet me in een rolstoel met alle spullen terwijl mijn man de auto wegzet. Het duurt werkelijk een eeuwigheid, waar is die vent toch heen gegaan zeg?! En het water blijft maar stromen en stromen, al mijn kleding is doorweekt en ik vraag me af of ik inmiddels niet een compleet waterballet onder mijn rolstoel heb liggen. En eindelijk is daar mijn man. We nemen afscheid van Mignonne en begeven ons naar de verloskamers op de eerste verdieping.
Op de verloskamer kleed ik me uit en het water plenst op de grond. Sorry sorry sorry! Ik zie dat het water nu licht bruinig is, maar blijkbaar is het gewoon in orde. Ik mag op bed gaan liggen en terwijl ik doorga met mijn weeën opvangen komen er allerlei namen en gezichten voorbij waarvan ik er niet een onthouden heb. Er worden wat dingen gecheckt en ik word aangesloten op de ctg. De baby doet het goed en ze zien dat ik al heftige weeën heb. Ik word getoucheerd: 5 cm! Ik moet toch even glimlachen. 5 cm gewoon! Dat had ik niet durven dromen. Dit gaat goed, dit gaat me lukken, ik ga dit doen! Dikke neus met jullie keizersnede haha! Als opgemerkt wordt dat ik voor maandag gepland stond en het toch nog vanzelf op gang is gekomen, houd ik wijselijk mijn mond dicht.
Continue weeënstorm
Het is rond 9 uur als ik weer word getoucheerd. Inmiddels zit ik eigenlijk vanaf het breken van de vliezen in een continue weeënstorm. Niks rustige opbouwfase! Het resultaat is wat teleurstellend: 5,5 misschien 6 cm. Wel een volledig verstreken baarmoedermond en billen verder ingedaald. Ze stellen voor dat ik iets neem tegen de pijn omdat ik vannacht weinig rust heb gehad en nu ook totaal geen rust krijg met heftige weeën die soms 1,5 minuut duren en om de minuut komen. Achteraf hoor ik van mijn man dat de ctg de weeën niet eens meer volledig kon registeren. Ik stem in met een morfinepompje want dit gaat niet langer zo. Hopelijk zorgt wat rust ervoor dat de ontsluiting gaat vorderen. Het infuus is gelukkig al eerder gezet (damn dat deed pijn want het lukte niet in beide handen) dus de morfine kan vrij snel worden toegediend. Rond half tien begint het te werken en ik voel mezelf wegzweven. Mijn gedachten dwalen alle kanten op en ik kan mijn ogen niet open houden. Soms komt er een wee en die zucht ik weg. De pijn is goed te doen, ja zo kan ik het wel even volhouden. Ik weet niet precies hoe laat het is (rond half elf/ elf uur?) wanneer ik te horen krijg dat ik nu te weinig weeën heb (nog maar elke tien minuten) en de ontsluiting niet vordert. Ze gaan weeënversterkers geven want zo duurt het te lang.
Langzaam wordt de dosis opgevoerd en de weeën komen weer steeds sneller en heviger. Weer een weeënstorm en de morfine helpt niet meer. Rond twaalf uur zit ik nog steeds op die 6 cm en ondertussen begint de persdrang sterker te worden door de billen die steeds dieper komen te liggen. De gynaecoloog geeft aan dat ze het te lang vindt duren en ik krijg nog een uur. Dan moet de ontsluiting wel echt vooruit zijn gegaan. Nog een uur… ik kan dit! We gaan dit doen! Maar na drie kwartier smeek ik erom dat er iemand moet komen kijken. De persdrang is bijna niet te stoppen en de weeën zijn zo pijnlijk dat ik niet meer weet waar ik het moet zoeken. Ik kronkel in alle bochten en probeer alles weg te puffen maar het einde is zoek. Als dit geen volledige ontsluiting is dan weet ik het niet meer. De arts-assistente komt kijken. 7 cm… Ze stellen een ruggenprik voor. Best! Graag! NU! Ik trek dit geen seconde langer meer. Maar diep van binnen weet ik dat een ruggenprik het einde van deze bevalling gaat zijn en het begin van een keizersnede. Dat is ook wat de gynaecoloog zegt wanneer ze binnen komt. De ontsluiting vordert onvoldoende en ze wil op deze manier niet de persfase in omdat de kans groot is dat die ook niet vordert met alle gevolgen van dien en risico’s voor de baby. Een ruggenprik zorgt waarschijnlijk ervoor dat de weeën weer af nemen. Ze vraagt of ik akkoord ga met een keizersnede. Ja! Hel ja laat dit stoppen. Het is mooi geweest. Ik heb het geprobeerd en het heeft niet zo mogen zijn. Het is goed zo.
De keizersnede
De weeënversterkers worden stop gezet en de anesthesist gaat de ruggenprik voorbereiden voor de keizersnede. Ik krijg uitleg wat er gaat gebeuren maar het interesseert me niet want ik ben nog steeds bezig al die weeën op te vangen en de persdrang in bedwang te houden. Ik had nooit verwacht dat ik zou durven geluid te maken tijdens de bevalling, maar ik kerm alles bij elkaar en het lucht op. Het lijkt eeuwig te duren voor ze me over de gang richting OK rollen. De frequentie en intensiteit van de weeën is inmiddels afgenomen maar in combinatie met de persdrang is het ondragelijk. Ik moet op de rand van het bed gaan zitten. Ik ben doodsbang en het team probeert me gerust te stellen. Op het moment dat ze de ruggenprik willen zetten krijg ik weer een wee. Maar ze gaan niet wachten, hoe sneller de prik zit hoe sneller ik overal vanaf ben. Dus terwijl ik me probeer stil te houden en de assistent fijn knijp, wordt de ruggenprik gezet en alles wat ik voel is die vreselijke persdrang. Dit is de laatste wee die je voelt, zegt de assistent nog. En niet veel later voel ik een tinteling in mijn benen en een warm gevoel. De pijn verdwijnt als sneeuw voor de zon en ik word op een ander bed gelegd.
Om mij heen gebeurt er vanalles; ik word aangesloten op allerlei apparatuur, er worden schermen opgetrokken en ik moet mijn armen wijd neerleggen op een stel armsteunen. Het is koud dus er wordt een deken over mijn bovenlijf gelegd. Ik geloof dat ik nog nooit van mijn leven zo heb getrild als daar op die operatietafel. Niet van de kou, maar van de angst en de adrenaline. En ik huil als een klein kind. Eindelijk komt mijn man binnen gehuld in een groene outfit. Er wordt gevraagd of ik iets voel. Nee wat moet ik voelen? Blijkbaar zijn ze me flink aan het knijpen, dus dat is goed: ik voel niks meer. En even later hoor ik dat ze al begonnen zijn. Ik realiseer me dat mijn baby eraan komt. Nog even… En ik blijf maar shaken, mijn hele armen en bovenlijf zijn verkrampt en ik moet mijn best doen rustig te blijven ademen. De assistent blijkt de hele operatie mijn bloeddruk niet te hebben kunnen meten omdat ik zo lag te trillen. Dan ineens zeggen ze dat mijn man mag gaan staan, mocht hij willen zien hoe de baby uit mijn buik wordt gehaald.
En dan is hij er, en wordt een klein onder het bloed en smeer zittend ventje kort boven het doek gehouden. Dan verdwijnt hij weer even en een paar seconden later houden ze hem weer omhoog, nu enigszins schoon gepoetst. Ik hoor hem pruttelen en dan komt er een klein huiltje. Zijn ogen zijn wijd geopend en zijn armen gestrekt. Ik huil en lach tegelijk, mijn mannetje doet het. Vervolgens kijkt de kinderarts hem na en mijn man gaat mee naar de andere ruimte. Ik word gefeliciteerd en ze vragen hoe hij heet. L.ucas H.arm. Even later komen ze terug op de OK en wordt L.ucas op mijn borst gelegd. Twee grote ogen kijken me aan en we bestuderen elkaars gezicht aandachtig. Ongelofelijk dat dit al die negen maanden in mijn buik zat. Na een minuut of tien moeten we afscheid nemen en gaat mijn man met L.ucas terug naar de verloskamer om daar lekker te buidelen.
Het is voorbij
Ik lig nog steeds te shaken op de tafel terwijl ze me weer dichtmaken. Wel lukt het me langzaam om weer wat grapjes te maken. Zo vraag ik of ze echt niks vergeten zijn, een scalpel of zo. En terwijl ik daar lig durf ik al hardop te zeggen dat ik het zo weer zou doen dat bevallen. Hoe heftig het ook is en was. Het is het allemaal waard.
Nadat ik ben gehecht moet ik nog enige tijd op de verkoever blijven waar ze testen of alles in orde is en of de verdoving goed wegzakt. En ik houd eindelijk op met trillen. Ik voel iets kouds onder de dekens met mijn hand en concludeer vervolgens dat hij mijn eigen bovenbeen is. Het had net zo goed een stuk kipfilet kunnen zijn. Om 3 uur ben ik terug op de kamer bij mijn man en mijn zoontje. Mijn zoontje… Hij probeert al geruime tijd melk te drinken bij mijn man, dus we leggen hem snel aan. Hij is een natuurtalentje. Terwijl hij drinkt, geniet ik van zijn tevreden gezichtje. Dit is het dan! Ik ben mama!
Chanty's wegen zijn ondoorgrondelijk :p
Chanty, wat een prachtig verhaal en ik vind het zo goed dat je je zo goed ingelezen hebt en bij je gevoel bent gebleven. Echt hulde! 
Fijn dat je het -mede door WupWup en Mignonne - toch zelf hebt kunnen beginnen. En wat een prachtige foto's
pinkt een traantje weg
Fijn dat je het -mede door WupWup en Mignonne - toch zelf hebt kunnen beginnen. En wat een prachtige foto's pinkt een traantje weg
Wow Chanty wat een mooi verhaal . En wat heb je een absurdmooie baby!
Rijst, ook jouw verhaal gelezen. Mooi hoor! En fijn dat het schrijven je heeft geholpen
. En wat heb je een absurdmooie baby! Rijst, ook jouw verhaal gelezen. Mooi hoor! En fijn dat het schrijven je heeft geholpen
Wat een mooie en ontroerend verhaal. En mooi dat je in ieder geval hebt kunnen proberen om vaginaal te bevallen. Geeft denk ik vrede voor de uiteindeljke keizersnede. Geniet van je mooie zoon
Chanty, je bent mama.. En wat voor 1
Als je twijfelt aan bovenstaande tekst, neem dan contact op met je medisch specialist.
Oh chanty ik moet ervan huilen 
Wat een mooi verhaal en wat heerlijk dat je zoveel rust hebt gevonden in het verloop. Wat heb je het goed gedaan!
Wat een mooi verhaal en wat heerlijk dat je zoveel rust hebt gevonden in het verloop. Wat heb je het goed gedaan!
Één keer in de zoveel tijd komen dromen uit!
Mooi chanty en blij dat je er nu positief op terug kunt kijken. Ik ben heel blij voor je dat je zo zelf hebt kunnen beginnen en gewoon tot 7 cm bent gekomen! Top van jou en ook heel top voor L.! Heel mooi
en blij dat je er nu positief op terug kunt kijken. Ik ben heel blij voor je dat je zo zelf hebt kunnen beginnen en gewoon tot 7 cm bent gekomen! Top van jou en ook heel top voor L.! Heel mooi
:)
Chanty, wat een prachtig verhaal. Mooi ventje jouw Lucas. Vind het wel apart hoe de procedures verschillen. In mijn ziekenhuis werd er gezegd dat er pas met 41,4 actie als in inleiden etc ondernomen wordt als baby en moeder gezond zijn en alles goed is. En een stuitligging was daar geen uitzondering op als de baby via vaginale bevalling geboren zou worden.
Carpe Diem- Pluk de Dag
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Woow Chanty wat een mooi verhaal! Ik raak niet zo heel snel ontroerd maar jij krijgt het voor elkaar 
En je mag trots zijn op jezelf vrouw! Want je hebt het gewoon geprobeerd! En, als ik je verhaal goed interpreteer, dan denk ik dat je zelf ook vrede hebt met hoe het anders liep allemaal
En zoveel credits voor Mignonne en WupWup
En je mag trots zijn op jezelf vrouw! Want je hebt het gewoon geprobeerd! En, als ik je verhaal goed interpreteer, dan denk ik dat je zelf ook vrede hebt met hoe het anders liep allemaal
En zoveel credits voor Mignonne en WupWup
Ik hou van de Fokverloskundigen.
Hoe Poppedein mij toen heeft geholpen en jullie nu bij Chanty. Echt, mijn diepste complimenten en respect
[ Bericht 0% gewijzigd door Vlinder op 25-06-2014 23:05:04 ]
Hoe Poppedein mij toen heeft geholpen en jullie nu bij Chanty. Echt, mijn diepste complimenten en respect
[ Bericht 0% gewijzigd door Vlinder op 25-06-2014 23:05:04 ]
♡ Sa fier as de moanne, - en werom ♡
Mooi Chanty, vooral geweldig dat het toch hebt kunnen proberen! Prachtig kereltje met een geweldige naam!
♡ Sa fier as de moanne, - en werom ♡
Chanty, wat heb je het fantastisch gedaan. Ik heb het al eens eerder genoemd, maar kudo's dat je zo hard hebt gewerkt om geïnformeerde keuzes te maken en niet alles voor zoete koek te slikken. Top! En je man is ook een kanjer dat hij je daarbij bijstond natuurlijk. Lucas is prachtig!
Poppedein tochquote:Op woensdag 25 juni 2014 22:59 schreef Vlindur het volgende:
Ik hou van de Fokverloskundigen.
Hoe Poppejans mij toen heeft geholpen en jullie nu bij Chanty. Echt, mijn diepste complimenten en respect
Maar dat kan ik me nog wel herinneren inderdaad. Zo lief ook!
Chanty, wat een supermooi verhaal. Ben er stil van...
Logisch dat je soms overrompeld bent geweest door de artsen, maar telkens weer heb je informatie gezocht en alles op alles gezet voor die natuurlijke bevalling. Je mag super trots op jezelf zijn .
En het begin heb je toch maar mooi zelf gedaan! (Met hulp van WupWup en Mignonne, voor wie ik ook even doe).
Fijn dat je nu vrede kunt hebben met de ks. Het trillen op de operatietafel is trouwens ontzettend herkenbaar (en ik heb dat heel vaak gehoord van andere ks-moeders. Het schijnt er bij te horen).
Wat een prachtig mannetje heb je daar ook . Geniet maar van hem!
Ik hoop dat je deze weken snel zult aansterken.
Logisch dat je soms overrompeld bent geweest door de artsen, maar telkens weer heb je informatie gezocht en alles op alles gezet voor die natuurlijke bevalling. Je mag super trots op jezelf zijn
.En het begin heb je toch maar mooi zelf gedaan! (Met hulp van WupWup en Mignonne, voor wie ik ook even
doe).Fijn dat je nu vrede kunt hebben met de ks. Het trillen op de operatietafel is trouwens ontzettend herkenbaar (en ik heb dat heel vaak gehoord van andere ks-moeders. Het schijnt er bij te horen).
Wat een prachtig mannetje heb je daar ook
. Geniet maar van hem! Ik hoop dat je deze weken snel zult aansterken
.
Prachtig opgeschreven Chanty.
Hij weet alleen van lekker slapen, en ver daarbuiten lopen schapen.
De zon schijnt op zijn donk're haren, zo blijf ik heel lang naar hem staren.
Wie ben jij in dit leven om je droom op te geven?
Ylana
De zon schijnt op zijn donk're haren, zo blijf ik heel lang naar hem staren.
Wie ben jij in dit leven om je droom op te geven?
Ylana
Op
Ik wilde ook nog complimenten voor Wupwup en Mignonne toevoegen.
Carpe Diem- Pluk de Dag
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Chanty, wat een fijn geschreven verhaal. En wat goed dat je het toch nog tot zeven cm zelf hebt mogen doen! Wat een prachtig kindje ook .
.
Love, it will not betray, dismay or enslave you
It will set you free
It will set you free
Wat een mooi verhaal Chanty! Wat heb jij het super gedaan zeg!
In life, every ending is a new beginning..
Wat een lieve reacties allemaal mignonne en wupwup zijn mijn helden inderdaad ben echt zo blij dat ik dankzij hen de kans heb gekregen om het zelf te proberen. Daardoor kan ik gewoon vrede hebben met de keizersnede.
En heb toen ik op de operatietafel lag en bijna dicht was tegen de gyn gezegd: zal ik een geheimpje vertellen? Toen inderdaad gezegd van haar collega die niet wilde strippen en dat een vk die ik ken me gestript heeft. Toen keek ze me aan en zei: dat had ik ook gedaan.
mignonne en wupwup zijn mijn helden inderdaad ben echt zo blij dat ik dankzij hen de kans heb gekregen om het zelf te proberen. Daardoor kan ik gewoon vrede hebben met de keizersnede. En heb toen ik op de operatietafel lag en bijna dicht was tegen de gyn gezegd: zal ik een geheimpje vertellen? Toen inderdaad gezegd van haar collega die niet wilde strippen en dat een vk die ik ken me gestript heeft. Toen keek ze me aan en zei: dat had ik ook gedaan.
Chanty's wegen zijn ondoorgrondelijk :p
quote:
En heb toen ik op de operatietafel lag en bijna dicht was tegen de gyn gezegd: zal ik een geheimpje vertellen? Toen inderdaad gezegd van haar collega die niet wilde strippen en dat een vk die ik ken me gestript heeft. Toen keek ze me aan en zei: dat had ik ook gedaan.
!
Geweldig!quote:
Wat een lieve reacties allemaal
En heb toen ik op de operatietafel lag en bijna dicht was tegen de gyn gezegd: zal ik een geheimpje vertellen? Toen inderdaad gezegd van haar collega die niet wilde strippen en dat een vk die ik ken me gestript heeft. Toen keek ze me aan en zei: dat had ik ook gedaan.
Echt ademloos zitten lezen! Top gedaan en zo fijn dat die 'eigen start' je nu zoveel vrede met de keizersnede heeft opgeleverd! Dus inderdaad ook grote hulde voor WupWup en Mignonne
Chanty , wat heb je het enorm goed gedaan! Fijn dat je nu vrede hebt met de keizersnede.
En WupWup en Mignonne
, wat heb je het enorm goed gedaan! Fijn dat je nu vrede hebt met de keizersnede.En WupWup en Mignonne
Life is what happens while you are busy making other plans...
quote:
En heb toen ik op de operatietafel lag en bijna dicht was tegen de gyn gezegd: zal ik een geheimpje vertellen? Toen inderdaad gezegd van haar collega die niet wilde strippen en dat een vk die ik ken me gestript heeft. Toen keek ze me aan en zei: dat had ik ook gedaan.
zou ze collega er ook op aanspreken?
Wat een bijzonder verhaal, Chanty. Je zoon kan al zo ontzettend trots zijn op z'n stoere moeder. . En wat een schoonheid. .
. En wat een schoonheid. .
"All that maybe the slightly better ones do is sort of get inside your head and leave something there"
Dat vraag ik me ook af idd. Maar ik wil met de nacontrole (neem aan dat ze dan ook vragen hoe ik het allemaal ervaren heb) wel nog een opmerking erover maken.quote:Op donderdag 26 juni 2014 10:02 schreef WupWup het volgende:
[..]
Chanty's wegen zijn ondoorgrondelijk :p
Chanty wat een mooi verhaal , ik zat telkens met kippenvel te lezen. En wat ontzettend goed dat je er gewoon voor bent gegaan en je mannetje zelf zijn geboortedag heeft uitgekozen. En voor de vk's hier op fok.
, ik zat telkens met kippenvel te lezen. En wat ontzettend goed dat je er gewoon voor bent gegaan en je mannetje zelf zijn geboortedag heeft uitgekozen. En voor de vk's hier op fok.
Mooi geschreven Chanty!
Mooi om te lezen hoe je hebt voorbereid op je bevalling en hoe fijn dat je het eerst zelf hebt kunnen proberen. En wat een mooi jochie heb je gebakken
Mooi om te lezen hoe je hebt voorbereid op je bevalling en hoe fijn dat je het eerst zelf hebt kunnen proberen. En wat een mooi jochie heb je gebakken
Wat fijn Chanty, dat je tevreden terug kan kijken, ondanks dat je liever geen keizersnede had. Mooi geschreven
Lotte!
Noah!
Noah!
Ik merk dat ik de laatste dagen ook steeds vaker terug denk aan de bevalling. De meiden zijn al bijna een half jaar oud dus hier het verhaal..
Dinsdag 7 januari (35+4)
Controle bij de gyn. De onderste baby ligt sinds vier weken in stuit. De laatste dagen heb ik een hoop geprobeerd om haar te laten draaien, want een tweeling in stuit is hier in DLD sowieso reden voor een keizersnede. Ik ben er van overtuigd dat ik het ook zo kan, maar het ziekenhuis is onverbiddelijk. De echo laat een verrassend beeld zien; er ligt een hoofdje onder. Volgens de gyn van baby twee, ipv baby 1. Maar hey, een hoofd is een hoofd! Ze raad me aan om bij de afspraak in het ziekenhuis van komende vrijdag een inleiding te bespreken, zolang het nog zo blijft..
Woensdag 8 januari (35+5)
Nadat R. met de kinderen de deur uit is, besluit ik eindelijk mijn ziekenhuistas te pakken. De tas met spullen voor de babys stond al een tijdje klaar, maar het pakken van mijn eigen tas schuif ik al eeuwig voor me uit.
Tijdens het pakken Whatsapp ik wat met een vriendin. Donderdagmiddag hebben we een afspraak staan en zij neemt op haar weg hierheen de kinderen mee van de opvang. Ik grap nog dat ik dan ga bevallen, dan heb ik meteen oppas.
Voor de erkenning heb ik mijn zogenaamde Aufenthaltserlaubnis nodig en die heb ik tijdens de verhuizing in een doos vol andere papierzooi gegooid. Ik zit op de hoek van het bed en doorzoek de doos, als R. weer thuis komt. Hij heeft zijn jas nog aan, ik ga rechtop zitten en.. *pats*. Broek nat. R. vraagt wat er is en ik geef aan dat ik ofwel in mijn broek plas, of dat mijn vliezen gebroken zijn. Terwijl ik dat zeg komt de volgende golf. Duidelijk dus, vliezen. Leuk, schiet het door mijn hoofd. Drie keer een heel ander bevalbegin. R. rent ondertussen als een kip zonder kop rond en blijft maar roepen wat hij nu moet doen.
Handdoeken dan maar, om mee te beginnen. Kraamverband. En het nummer van het ziekenhuis, want het is nog te vroeg, ze moeten eigenlijk nog binnen blijven. Het ziekenhuis zegt me direct te komen en wel met een ambulance. Ambulance gebeld en me omgekleed. De ambulance is echter zo snel, dat ik nog in mijn ondergoed sta terwijl de broeders binnenkomen. Ze vragen hoe het gaat en ik geef aan dat alles ok is, maar dat ze misschien beter R. kunnen helpen, die nog steeds vrij gestressed rondloopt. Ik mag zelf naar beneden lopen en hoop dat we geen buren tegenkomen.
Bij het ziekenhuis aangekomen, moet ik in een rolstoel. Ik geef aan dat ik prima zelf kan lopen, maar de ambulancebroeders geven aan geen zin te hebben in ruzie met de verpleging. Nou goed...rolstoel dus. Bij de afdeling verloskunde, worden de standaard onderzoekjes gedaan. Urine, bloeddruk, ctg. Als ik aangeef dat er een hoofdje onderop ligt, wordt ik sarcastisch aangekeken, met de vraagt: "zegt wie?" Ik wil graag normaal bevallen, maar dat betekent nog lang niet dat ik ga liegen over de toestand van de babys. Maar inderdaad, de echo laat wederom een hoofdje zien. En toch van baby 1. De kleinste, dus er moet een gewichtsschatting gedaan worden. Bij een verschil van >500gr. gaat het alsnog een keizersnede worden. Het verschil komt op 600gr. en ik vraag om in overleg te gaan met het hoofd Gyneacologie. Het is tenslotte niet mijn eerste kind en mijn tweede bevalling verliep ongecompliceerd en duurde van begin tot eind iets meer als 2uur.
Ik krijg groen licht! Tot 15.00u de tijd om weeen te krijgen, anders gaan ze inleiden. Ik krijg antibiotica , aangezien tijdens de zwangerschap niet getest is op streptokokken B. Mijn vriendin J. is intussen ook aangekomen. Ik wilde graag dat zij erbij was, voor het geval er iets niet goed gaat. Op die manier kan iedere baby iemand meekrijgen richting Neonatologie. Ze heeft gedeeltelijk vrij gekregen van het werk, tussen 16-18U moet ze aanwezig zijn, wat betekent dat ze van 15-19U niet in het ziekenhuis kan zijn.
Ik ben wat in me gekeerd. Ondanks dat ik weet wat er gaat gebeuren, ben ik bang. De vorige bevalling was een inleiding. Was dat de reden dat hij zo snel ging? En nu is alles nog zoals het is, maar straks heb ik 4!!! kinderen. Was het echt zo'n goed idee? Kan ik dat wel?
Vanaf ongeveer 14U beginnen er wat krampen op te komen. Ze zijn niet pijnlijk, maar ik probeer me er wel op te concentreren en ben stil en heb mijn ogen dicht op het moment dat ze opkomen. Ik stuur R. en J. van de kamer, zodat ik naar de wc kan. Rond 15U moet J. weg en ik geef al aan dat ik niet kan beloven dat ze er bij kan zijn. Bij Noah begon de bevalling om 16U en was om 18.13 voorbij. Ze geeft me een dikke knuffel, zegt dat ik het kan en gaat weg.
Dan is het zo ver. Controle. De weeen zijn nog steeds meer kramp als echte weeen, dus ik stel me er niet al teveel van voor. 5cm! Dat was een leuke verrassing! Ik word aan de ctg aangesloten en krijg te horen dat ik zelf aan mag geven wanneer ik naar een verloskamer wil. Ik zeg direct dat ik dat graag direct na de ctg wil. De vorige keer moest ik met persdrang naar de verloskamer lopen, dat wilde ik niet nogmaals.
Na een tijdje aan de ctg gelegen te hebben, voel ik dat het snel gaat. Ik zeg R. de verloskundige te halen, zodat ik naar de verloskamers kan. Hij treft een vk in opleiding, die eerst de ctg wil bekijken. Baby 1 is weer niet mooi op de ctg te zien. Dit is al de hele zwangerschap het geval, maar zij wil perse dat we nog 20min schrijven om te kijken hoe baby 1 het doet. Ik geef aan dat ik echt NU naar de verloskamers wil, maar ze is onverbiddelijk. Ik zeg R. dat hij er op aan moet dringen dat ik echt moet, dat ze daar ook ctg kunnen schrijven en dat ik echt niet meer kan wachten. Gelukkig komt er dit keer een andere verloskundige binnen, die me direct loskoppelt en me naar de verloskamers wil brengen. Dan gaat het opeens snel. Het is half 6, als ik een laatste whatsappje stuur aan mn moeder. Ik sta op, krijg een wee. Loop naar het toilet, krijg een wee. Op het toilet, een wee. Van de wc af, een wee. Ze zijn allemaal kort, heftig, maar niet superpijnlijk. Maar, zoals bij de vorige keer, ik voel dat het snel gaat. In twee weeen loop ik naar de verloskamers toe. Ik neem op mijn knieen plaats op het bed en daar is ze weer. De ctgmiep Ik zeg dat ze mn ondergoed uit moet trekken. Ze blijft proberen de ctg aan te sluiten. Ik herhaal nogmaals; mijn onderbroek moet uit. En daar is een oude verloskundige, hoort mij vanaf de gang en beveelt de vk in opleiding mijn ondergoed uit te trekken. En meteen er achter aan, met een krachtige perswee, is daar Emmy.
R. staat aan mijn hoofdeinde en zegt alleen maar "niet kijken, je mag niet kijken". Maar natuurlijk kijk ik. En daar achter mij, tussen mijn benen, ligt een hele kleine baby. Heel stil. Het is 17.58u. Huilen doet ze niet, maar dat deden de beide groten ook niet. Ze wordt heel snel afgenaveld en na een wrijfbeurt met wat handdoeken, gaat het al snel beter met haar. Ze is zo vreselijk klein! De verloskundige vraagt of papa haar vasthoudt, terwijl de bevalling verder gaat en ik zeg volmondig ja! Van te voren had hij aangegeven dat liever niet te doen. Maar terwijl ik me omdraai en op bed ga liggen, zie ik hem zitten met, op dat moment, zijn jongste dochter, en zie dat hij er van geniet dat hij de eerste is die haar vast heeft.
En dan gaat het verder. Ik krijg een wee-opwekkend middel in mn infuus gespoten. Door de enorme plek in mijn buik, hebben de weeen minder effect. Er wordt een echo gemaakt en baby twee wordt gedraaid, zodat ook zij met haar hoofdje naar beneden komt te liggen en de vliezen worden gebroken. Zo vergaat er een kwartier, waarbij ik de vk i.o. nog toebijt dat ik toch zei dat dat ondergoed uit moest...tot de verloskundige aangeeft dat ik best mee mag persen. Ohja! Door de verandering van positie, voelden de weeen ineens heel anders aan. Er volgen nog twee persweeen en daar is dan Hanne! Het is 18,18u. Wat is ze klein, maar zo groot vergeleken met haar kleine grote zus. Ik mag zelf de navelstreng doorknippen, wat helaas bij Emmy niet mogelijk was en dan kan ook ik eindelijk een baby bij me houden.
Intussen komt J. binnen in een waar slachtveld. De kamer ziet eruit als de gemiddelde slachterij, gecombineerd met een golfslagbad. Twee babys zorgen voor een hoop zooi, vanaf de bevalling al Hanne ademt wat gek en gaat daardoor op controle naar de Kinderarts. R. gaat mee, maar komt al snel weer terug, met de mededeling dat er geprikt wordt. 
Wat doet hij dan hier, ipv bij mijn meiske?! Na een paar minuutjes krijg ik haar terug, met een metertje die het zuurstofgehalte in haar bloed meet. Helaas blijft het ademen raar pieperig en wordt ze opgehaald om naar de neo te gaan. Dit keer gaat J. met haar mee, die beloofd bij alle onderzoeken te blijven.
En dan ben ik alleen met R. en Emmy. Op dat moment zorgt het voor afleiding en lijkt alles ok. Er was een bevalling, er is een baby. Pas later, als ik een foto van Hanne op de neo zie, dringt het tot me door. Er is er nog een. Een die ik nu niet vast kan houden en kan helpen.
Emmy wordt gewogen en aangekleed. Ze weegt 1770 gram en is 46 centimeter lang. Van J. krijg ik de gegevens van Hanne te horen. 2660 gram en 51!! centimeter. Dat was een reusje geweest, als ze tot de UD in mijn buik was gebleven.
Het is erg druk op de verlosafdeling, dus het duurt lang eer ik gehecht word en kan douchen. Het is rond 11u als we aankomen op de kraamafdeling. Ook die ligt vol, dus ik kom op een kamer te liggen met een andere vrouw. Ik laat Emmy achter bij de verpleegster en laat me door R. naar de neo rijden, om Hanne te bekijken. Ik moet vreselijk huilen en voel me schuldig dat ik niks voor haar kan doen. De arts zegt dat ze goed stabiel is, maar dat we er rekening mee moeten houden, dat ze naar een ander ziekenhuis gebracht wordt. De neo is vol en ze hebben liever een plek vrij voor noodgevallen.
R. gaat naar huis om te slapen, maar een uur later krijg ik bezoek van de kinderarts. Hanne wordt overgeplaatst naar een ander ziekenhuis en Emmy moet ook naar de neo. Door alle drukte en hectiek waren ze vergeten te vermelden dat ze zo weinig woog. Ze kan haar temperatuur ook niet goed vasthouden, dus ze moet in een warmtebedje. Ik bel R. weer, zodat hij kan helpen met de verhuizing. Er worden ambulances gebeld en dan moet ik Emmy afgeven. De kinderen moeten in een speciale ambulance, onder begeleiding van een verpleegster en de kinderarts. Ik word weggereden en het is als een boze droom. Ik rij midden in de nacht, in een ambulance, met een lege buik, lege armen en mijn babys zijn ver weg. Rond 2u 's nachts komen we bij het andere ziekenhuis aan. Ik word opgenomen op de jeugdafdeling, omdat de kraamafdeling vol is. Ik ben te moe om nog na te denken en ik moet slapen. Ik probeer de gedachte aan de babys weg te dringen, want ik kan nu niks voor ze doen. Met moeite val ik in slaap.
Rond 5u word ik wakker en vraag een verpleegster of de babys er al zijn. En ja! Rond drie u zijn ze aangekomen en ze rijdt me met een rolstoel naar de neonatologie. En daar, apart van elkaar en met heel veel snoertjes en apparaten, liggen mijn babys. Ik herken ze gelukkig, dus ze hebben de goede kindjes vervoerd een lieve verpleegster legt het eea uit, vertelt over de verzorgingstijden en dan g ik weer naar mijn kamer. Half 8 word ik verwacht voor voeding en luiers. Ik ben nog niet fit genoeg om voor twee babys te zorgen (staand), dus ik verschoon Emmy (Hanne mocht niet, ivm de beademing waar ze aan lag, dat deed de verpleegster) en ik geef haar een flesje. Door het lage geboortegewicht mag ze niet aan de borst, dat zou teveel kracht kosten.
Rond 10u krijg ik een nieuwe kamer toegewezen, om om 15u weer te worden verhuisd. En dan word het me allemaal teveel. Ik ben nog geeen 24u geleden bevallen en ik heb nog geen half uur kunnen genieten van mijn meisjes of welverdiende rust. Ik huil en een lieve verpleegster troost me, brengt me naar de babys en praat me moed in. Ik wil mijn moeder bellen, die had aangegeven dat ze bereikbaar zou blijven, maar ik krijg haar niet te pakken. Ik voel me heel zielig en alleen en nog een aansteller ook, want die arme babys boven hebben het veel zwaarder. En dan gaat de deur open en staan mijn moeder en mijn zus voor mijn neus. Perfecte timing. Ze hebben de hele dag in de auto gezeten, zodat ze er even voor me konden zijn. Ik huil en wil de babys laten zien, maar eigenlijk mag er geen bezoek op de neo. Er wordt een eenmalige uitzondering gemaakt en dan kan ik eindelijk iemand de babys laten zien.
Na twee dagen mocht Hanne van de Cpap af en na 9 dagen mochten ze mee naar huis. Emmy was op dat moment nog steeds onder de twee kilo. Nu zijn ze 5,5 maand oud en beide ruim 7 kilo.
En die zorgen die ik had tijdens de bevalling en de zwangerschap, ie zijn weg. Natuurlijk is het druk en veel werk en word ik wel eens gillend gek als ze alle vier tegelijk iets willen. Maar ik ben dolgelukkig dat ze er zijn
Achtung...foto-spam.
dus hier het verhaal..Dinsdag 7 januari (35+4)
Controle bij de gyn. De onderste baby ligt sinds vier weken in stuit. De laatste dagen heb ik een hoop geprobeerd om haar te laten draaien, want een tweeling in stuit is hier in DLD sowieso reden voor een keizersnede. Ik ben er van overtuigd dat ik het ook zo kan, maar het ziekenhuis is onverbiddelijk. De echo laat een verrassend beeld zien; er ligt een hoofdje onder. Volgens de gyn van baby twee, ipv baby 1. Maar hey, een hoofd is een hoofd! Ze raad me aan om bij de afspraak in het ziekenhuis van komende vrijdag een inleiding te bespreken, zolang het nog zo blijft..
Woensdag 8 januari (35+5)
Nadat R. met de kinderen de deur uit is, besluit ik eindelijk mijn ziekenhuistas te pakken. De tas met spullen voor de babys stond al een tijdje klaar, maar het pakken van mijn eigen tas schuif ik al eeuwig voor me uit.
Tijdens het pakken Whatsapp ik wat met een vriendin. Donderdagmiddag hebben we een afspraak staan en zij neemt op haar weg hierheen de kinderen mee van de opvang. Ik grap nog dat ik dan ga bevallen, dan heb ik meteen oppas.
Voor de erkenning heb ik mijn zogenaamde Aufenthaltserlaubnis nodig en die heb ik tijdens de verhuizing in een doos vol andere papierzooi gegooid. Ik zit op de hoek van het bed en doorzoek de doos, als R. weer thuis komt. Hij heeft zijn jas nog aan, ik ga rechtop zitten en.. *pats*. Broek nat. R. vraagt wat er is en ik geef aan dat ik ofwel in mijn broek plas, of dat mijn vliezen gebroken zijn. Terwijl ik dat zeg komt de volgende golf. Duidelijk dus, vliezen. Leuk, schiet het door mijn hoofd. Drie keer een heel ander bevalbegin. R. rent ondertussen als een kip zonder kop rond en blijft maar roepen wat hij nu moet doen.
Handdoeken dan maar, om mee te beginnen. Kraamverband. En het nummer van het ziekenhuis, want het is nog te vroeg, ze moeten eigenlijk nog binnen blijven. Het ziekenhuis zegt me direct te komen en wel met een ambulance. Ambulance gebeld en me omgekleed. De ambulance is echter zo snel, dat ik nog in mijn ondergoed sta terwijl de broeders binnenkomen. Ze vragen hoe het gaat en ik geef aan dat alles ok is, maar dat ze misschien beter R. kunnen helpen, die nog steeds vrij gestressed rondloopt. Ik mag zelf naar beneden lopen en hoop dat we geen buren tegenkomen.
Bij het ziekenhuis aangekomen, moet ik in een rolstoel. Ik geef aan dat ik prima zelf kan lopen, maar de ambulancebroeders geven aan geen zin te hebben in ruzie met de verpleging. Nou goed...rolstoel dus. Bij de afdeling verloskunde, worden de standaard onderzoekjes gedaan. Urine, bloeddruk, ctg. Als ik aangeef dat er een hoofdje onderop ligt, wordt ik sarcastisch aangekeken, met de vraagt: "zegt wie?" Ik wil graag normaal bevallen, maar dat betekent nog lang niet dat ik ga liegen over de toestand van de babys. Maar inderdaad, de echo laat wederom een hoofdje zien. En toch van baby 1. De kleinste, dus er moet een gewichtsschatting gedaan worden. Bij een verschil van >500gr. gaat het alsnog een keizersnede worden. Het verschil komt op 600gr. en ik vraag om in overleg te gaan met het hoofd Gyneacologie. Het is tenslotte niet mijn eerste kind en mijn tweede bevalling verliep ongecompliceerd en duurde van begin tot eind iets meer als 2uur.
Ik krijg groen licht! Tot 15.00u de tijd om weeen te krijgen, anders gaan ze inleiden. Ik krijg antibiotica , aangezien tijdens de zwangerschap niet getest is op streptokokken B. Mijn vriendin J. is intussen ook aangekomen. Ik wilde graag dat zij erbij was, voor het geval er iets niet goed gaat. Op die manier kan iedere baby iemand meekrijgen richting Neonatologie. Ze heeft gedeeltelijk vrij gekregen van het werk, tussen 16-18U moet ze aanwezig zijn, wat betekent dat ze van 15-19U niet in het ziekenhuis kan zijn.
Ik ben wat in me gekeerd. Ondanks dat ik weet wat er gaat gebeuren, ben ik bang. De vorige bevalling was een inleiding. Was dat de reden dat hij zo snel ging? En nu is alles nog zoals het is, maar straks heb ik 4!!! kinderen. Was het echt zo'n goed idee? Kan ik dat wel?
Vanaf ongeveer 14U beginnen er wat krampen op te komen. Ze zijn niet pijnlijk, maar ik probeer me er wel op te concentreren en ben stil en heb mijn ogen dicht op het moment dat ze opkomen. Ik stuur R. en J. van de kamer, zodat ik naar de wc kan. Rond 15U moet J. weg en ik geef al aan dat ik niet kan beloven dat ze er bij kan zijn. Bij Noah begon de bevalling om 16U en was om 18.13 voorbij. Ze geeft me een dikke knuffel, zegt dat ik het kan en gaat weg.
Dan is het zo ver. Controle. De weeen zijn nog steeds meer kramp als echte weeen, dus ik stel me er niet al teveel van voor. 5cm! Dat was een leuke verrassing! Ik word aan de ctg aangesloten en krijg te horen dat ik zelf aan mag geven wanneer ik naar een verloskamer wil. Ik zeg direct dat ik dat graag direct na de ctg wil. De vorige keer moest ik met persdrang naar de verloskamer lopen, dat wilde ik niet nogmaals.
Na een tijdje aan de ctg gelegen te hebben, voel ik dat het snel gaat. Ik zeg R. de verloskundige te halen, zodat ik naar de verloskamers kan. Hij treft een vk in opleiding, die eerst de ctg wil bekijken. Baby 1 is weer niet mooi op de ctg te zien. Dit is al de hele zwangerschap het geval, maar zij wil perse dat we nog 20min schrijven om te kijken hoe baby 1 het doet. Ik geef aan dat ik echt NU naar de verloskamers wil, maar ze is onverbiddelijk. Ik zeg R. dat hij er op aan moet dringen dat ik echt moet, dat ze daar ook ctg kunnen schrijven en dat ik echt niet meer kan wachten. Gelukkig komt er dit keer een andere verloskundige binnen, die me direct loskoppelt en me naar de verloskamers wil brengen. Dan gaat het opeens snel. Het is half 6, als ik een laatste whatsappje stuur aan mn moeder. Ik sta op, krijg een wee. Loop naar het toilet, krijg een wee. Op het toilet, een wee. Van de wc af, een wee. Ze zijn allemaal kort, heftig, maar niet superpijnlijk. Maar, zoals bij de vorige keer, ik voel dat het snel gaat. In twee weeen loop ik naar de verloskamers toe. Ik neem op mijn knieen plaats op het bed en daar is ze weer. De ctgmiep
Ik zeg dat ze mn ondergoed uit moet trekken. Ze blijft proberen de ctg aan te sluiten. Ik herhaal nogmaals; mijn onderbroek moet uit. En daar is een oude verloskundige, hoort mij vanaf de gang en beveelt de vk in opleiding mijn ondergoed uit te trekken. En meteen er achter aan, met een krachtige perswee, is daar Emmy. R. staat aan mijn hoofdeinde en zegt alleen maar "niet kijken, je mag niet kijken". Maar natuurlijk kijk ik. En daar achter mij, tussen mijn benen, ligt een hele kleine baby. Heel stil. Het is 17.58u. Huilen doet ze niet, maar dat deden de beide groten ook niet. Ze wordt heel snel afgenaveld en na een wrijfbeurt met wat handdoeken, gaat het al snel beter met haar. Ze is zo vreselijk klein! De verloskundige vraagt of papa haar vasthoudt, terwijl de bevalling verder gaat en ik zeg volmondig ja! Van te voren had hij aangegeven dat liever niet te doen. Maar terwijl ik me omdraai en op bed ga liggen, zie ik hem zitten met, op dat moment, zijn jongste dochter, en zie dat hij er van geniet dat hij de eerste is die haar vast heeft.
En dan gaat het verder. Ik krijg een wee-opwekkend middel in mn infuus gespoten. Door de enorme plek in mijn buik, hebben de weeen minder effect. Er wordt een echo gemaakt en baby twee wordt gedraaid, zodat ook zij met haar hoofdje naar beneden komt te liggen en de vliezen worden gebroken. Zo vergaat er een kwartier, waarbij ik de vk i.o. nog toebijt dat ik toch zei dat dat ondergoed uit moest...tot de verloskundige aangeeft dat ik best mee mag persen. Ohja! Door de verandering van positie, voelden de weeen ineens heel anders aan. Er volgen nog twee persweeen en daar is dan Hanne! Het is 18,18u. Wat is ze klein, maar zo groot vergeleken met haar kleine grote zus. Ik mag zelf de navelstreng doorknippen, wat helaas bij Emmy niet mogelijk was en dan kan ook ik eindelijk een baby bij me houden.
Intussen komt J. binnen in een waar slachtveld. De kamer ziet eruit als de gemiddelde slachterij, gecombineerd met een golfslagbad. Twee babys zorgen voor een hoop zooi, vanaf de bevalling al
Hanne ademt wat gek en gaat daardoor op controle naar de Kinderarts. R. gaat mee, maar komt al snel weer terug, met de mededeling dat er geprikt wordt. Wat doet hij dan hier, ipv bij mijn meiske?! Na een paar minuutjes krijg ik haar terug, met een metertje die het zuurstofgehalte in haar bloed meet. Helaas blijft het ademen raar pieperig en wordt ze opgehaald om naar de neo te gaan. Dit keer gaat J. met haar mee, die beloofd bij alle onderzoeken te blijven. En dan ben ik alleen met R. en Emmy. Op dat moment zorgt het voor afleiding en lijkt alles ok. Er was een bevalling, er is een baby. Pas later, als ik een foto van Hanne op de neo zie, dringt het tot me door. Er is er nog een. Een die ik nu niet vast kan houden en kan helpen.
Emmy wordt gewogen en aangekleed. Ze weegt 1770 gram en is 46 centimeter lang. Van J. krijg ik de gegevens van Hanne te horen. 2660 gram en 51!! centimeter. Dat was een reusje geweest, als ze tot de UD in mijn buik was gebleven.
Het is erg druk op de verlosafdeling, dus het duurt lang eer ik gehecht word en kan douchen. Het is rond 11u als we aankomen op de kraamafdeling. Ook die ligt vol, dus ik kom op een kamer te liggen met een andere vrouw. Ik laat Emmy achter bij de verpleegster en laat me door R. naar de neo rijden, om Hanne te bekijken. Ik moet vreselijk huilen en voel me schuldig dat ik niks voor haar kan doen. De arts zegt dat ze goed stabiel is, maar dat we er rekening mee moeten houden, dat ze naar een ander ziekenhuis gebracht wordt. De neo is vol en ze hebben liever een plek vrij voor noodgevallen.
R. gaat naar huis om te slapen, maar een uur later krijg ik bezoek van de kinderarts. Hanne wordt overgeplaatst naar een ander ziekenhuis en Emmy moet ook naar de neo. Door alle drukte en hectiek waren ze vergeten te vermelden dat ze zo weinig woog. Ze kan haar temperatuur ook niet goed vasthouden, dus ze moet in een warmtebedje. Ik bel R. weer, zodat hij kan helpen met de verhuizing. Er worden ambulances gebeld en dan moet ik Emmy afgeven. De kinderen moeten in een speciale ambulance, onder begeleiding van een verpleegster en de kinderarts. Ik word weggereden en het is als een boze droom. Ik rij midden in de nacht, in een ambulance, met een lege buik, lege armen en mijn babys zijn ver weg. Rond 2u 's nachts komen we bij het andere ziekenhuis aan. Ik word opgenomen op de jeugdafdeling, omdat de kraamafdeling vol is. Ik ben te moe om nog na te denken en ik moet slapen. Ik probeer de gedachte aan de babys weg te dringen, want ik kan nu niks voor ze doen. Met moeite val ik in slaap.
Rond 5u word ik wakker en vraag een verpleegster of de babys er al zijn. En ja! Rond drie u zijn ze aangekomen en ze rijdt me met een rolstoel naar de neonatologie. En daar, apart van elkaar en met heel veel snoertjes en apparaten, liggen mijn babys. Ik herken ze gelukkig, dus ze hebben de goede kindjes vervoerd
een lieve verpleegster legt het eea uit, vertelt over de verzorgingstijden en dan g ik weer naar mijn kamer. Half 8 word ik verwacht voor voeding en luiers. Ik ben nog niet fit genoeg om voor twee babys te zorgen (staand), dus ik verschoon Emmy (Hanne mocht niet, ivm de beademing waar ze aan lag, dat deed de verpleegster) en ik geef haar een flesje. Door het lage geboortegewicht mag ze niet aan de borst, dat zou teveel kracht kosten.Rond 10u krijg ik een nieuwe kamer toegewezen, om om 15u weer te worden verhuisd. En dan word het me allemaal teveel. Ik ben nog geeen 24u geleden bevallen en ik heb nog geen half uur kunnen genieten van mijn meisjes of welverdiende rust. Ik huil en een lieve verpleegster troost me, brengt me naar de babys en praat me moed in. Ik wil mijn moeder bellen, die had aangegeven dat ze bereikbaar zou blijven, maar ik krijg haar niet te pakken. Ik voel me heel zielig en alleen en nog een aansteller ook, want die arme babys boven hebben het veel zwaarder. En dan gaat de deur open en staan mijn moeder en mijn zus voor mijn neus. Perfecte timing. Ze hebben de hele dag in de auto gezeten, zodat ze er even voor me konden zijn. Ik huil en wil de babys laten zien, maar eigenlijk mag er geen bezoek op de neo. Er wordt een eenmalige uitzondering gemaakt en dan kan ik eindelijk iemand de babys laten zien.
Na twee dagen mocht Hanne van de Cpap af en na 9 dagen mochten ze mee naar huis. Emmy was op dat moment nog steeds onder de twee kilo. Nu zijn ze 5,5 maand oud en beide ruim 7 kilo.
En die zorgen die ik had tijdens de bevalling en de zwangerschap, ie zijn weg. Natuurlijk is het druk en veel werk en word ik wel eens gillend gek als ze alle vier tegelijk iets willen. Maar ik ben dolgelukkig dat ze er zijn
Achtung...foto-spam.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Lotte!
Noah!
Wat een verhaal Linda. Veel herkenning hier, ook het stukje over de veranderende weeën na de geboorte van de eerste baby, heel vreemd vond ik dat.
Wat een rollercoaster zo net na de geboorte zeg. Jullie zijn wel erg vaak verhuisd.
Vind jij het niet moeilijk om de foto's terug te zien van Hanne aan de CPAP? Ik heb zulke foto's ook van S. maar ik vind het heel moeilijk om ernaar te kijken.
Een beetje dat gevoel wat jij beschrijft dat ze daar ligt en dat je niets voor haar kan doen.
Gelukkig is alles goed afgelopen en mochten ze best snel allebei lekker met jullie mee naar huis. En wat een mooie meiden zijn het zeg!
Wat een rollercoaster zo net na de geboorte zeg. Jullie zijn wel erg vaak verhuisd.
Vind jij het niet moeilijk om de foto's terug te zien van Hanne aan de CPAP? Ik heb zulke foto's ook van S. maar ik vind het heel moeilijk om ernaar te kijken.
Een beetje dat gevoel wat jij beschrijft dat ze daar ligt en dat je niets voor haar kan doen. Gelukkig is alles goed afgelopen en mochten ze best snel allebei lekker met jullie mee naar huis. En wat een mooie meiden zijn het zeg!
Oh Linda, tranen in mn ogen! Wat heb jij een oerinstinct zeg! En dat je moeder en zus er ineens ware.
En Chanty, zo knap gedaan! Jullie hebben het gewoon samen gedaan
En Chanty, zo knap gedaan! Jullie hebben het gewoon samen gedaan
Jeetje Linda, heftig om te lezen.
En wat zijn jullie vaak verhuisd. gelukkig kwamen je moeder en zus langs.
Je hebt 2 mooie meiden zeg!
En wat zijn jullie vaak verhuisd.
gelukkig kwamen je moeder en zus langs.Je hebt 2 mooie meiden zeg!
Linda, wat ben jij goed in bevallen! Wat gaaf dat je ook op handen en knieen bent bevallen. Met alle medische interventies stel ik me Duits baren toch altijd plat op de rug voor met beensteunen en een half bed Die vio 
Als het goed is, heeft ze nu wel geleerd te luisteren. Maar hemel, die nasleep Man, m'n hart breekt al nu ik dit lees, ik kan me niet voorstellen hoe het is als je er midden in zit. Je hebt wel twee fantastisch leuke dametjes erbij gekregen
Die vio Als het goed is, heeft ze nu wel geleerd te luisteren. Maar hemel, die nasleep Man, m'n hart breekt al nu ik dit lees, ik kan me niet voorstellen hoe het is als je er midden in zit. Je hebt wel twee fantastisch leuke dametjes erbij gekregen
Omg die studenten ook he
Linda wat een mooi verhaal jeetje zeg. Ik herinner me je allereerste echofoto nog, en daarna die tweede foto met een tweede kindje erop en kijk nu eens! Wat zijn ze mooi en wat heb je het geweldig gedaan! Wat wup zegt, wat voel jij je lijf goed aan. Ik schoot vol van het stukje over dat je niets voor ze kon doen, wat mort dat ongelofelijk zwaar zijn om toe te kijken zo. Fijn dat je zoveel mensen op het goede moment om je heen had zeg!
Linda wat een mooi verhaal jeetje zeg. Ik herinner me je allereerste echofoto nog, en daarna die tweede foto met een tweede kindje erop en kijk nu eens! Wat zijn ze mooi en wat heb je het geweldig gedaan! Wat wup zegt, wat voel jij je lijf goed aan. Ik schoot vol van het stukje over dat je niets voor ze kon doen, wat mort dat ongelofelijk zwaar zijn om toe te kijken zo. Fijn dat je zoveel mensen op het goede moment om je heen had zeg!
:)
Wat een mooi verhaal Linda! Wat fijn dat je moeder en zus er voor je waren Ik bedacht me laatst nog dat ik eigenlijk weinig van jouw bevalling wist. Ik zie ook een heleboel raakvlakken met mijn bevalling. En vind het dan ook weer zo raar hoe verschillend de protocollen zijn (hoewel dat misschien ook met de termijn te maken had, ik mijn beleving zat je wat meer bij mijn termijn). Gebroken vliezen waren hier in elk geval geen reden voor een inleiding. Wat fijn dat je het toch zelf hebt kunnen doen! En wat een verschil tussen je meisjes in gewicht. Dat heeft die kleine slokop toch lekker ingehaald
En die foto's
Ik bedacht me laatst nog dat ik eigenlijk weinig van jouw bevalling wist. Ik zie ook een heleboel raakvlakken met mijn bevalling. En vind het dan ook weer zo raar hoe verschillend de protocollen zijn (hoewel dat misschien ook met de termijn te maken had, ik mijn beleving zat je wat meer bij mijn termijn). Gebroken vliezen waren hier in elk geval geen reden voor een inleiding. Wat fijn dat je het toch zelf hebt kunnen doen! En wat een verschil tussen je meisjes in gewicht. Dat heeft die kleine slokop toch lekker ingehaald En die foto's
O Linda, ik moet vaak slikken van bevallingsverhalen en een enkele keer krijg ik echt tranen in mijn ogen, maar dit keer rollen ze er ook uit. Wat schrijf je het mooi, alles. Wat ben je een sterke kanjer! Wat fijn dat je moeder en zus er waren en je je meisjes kon laten zien
And the young, they can lose hope cause they can't see beyond today,. ..
The wisdom that the old can't give away
The wisdom that the old can't give away
Nikki, ik vind dat wel moeilijk ja. Aan de andere kant heb ik m ook wel eens "misbruikt". Mijn opa en oms negeerde deze zwschap zoveel mogelijk, en de geboorte ook. Toen heb ik ze die foto gestuurd..dat kwam wel binnen
Mignonne; ja..altijd die in opleiding
hihi, nee hoor. Heb bij de andere twee bevallingen hele fijne vios gehad
wup, daar zijn ze dan weer heel vooruitstrevend mee. Bij Lotte stelden ze het ook voor, maar wilde ik zelf niet. Heb toen wel het bad geprobeerd, maar vond ik niks. Bij Noah ben ik ook op mn knieeen bevallen. Ze zetten dan het hoofdeinde van het bed compleet omhoog, dan kan je daar lekker tegenaan leunen.
En bedankt voor de lieve andere reacties. Die eerste dag in het zkh was echt heel zwaar, met dat iedere keer weer spullen inpakken, verhuizen, op gesprek gaan op de verloskamers omdat ze me daar niet kenden natuurlijk en dan nog voor de babys zorgen. Thuis geprobeerd een tweede kraamweek te houden, maar ook dat liep mis omdat Lotte toen in het zkh kwam te liggen, met R. als begeleiding. Jammer, maar is niet anders.
Mignonne; ja..altijd die in opleiding
hihi, nee hoor. Heb bij de andere twee bevallingen hele fijne vios gehad wup, daar zijn ze dan weer heel vooruitstrevend mee. Bij Lotte stelden ze het ook voor, maar wilde ik zelf niet. Heb toen wel het bad geprobeerd, maar vond ik niks. Bij Noah ben ik ook op mn knieeen bevallen. Ze zetten dan het hoofdeinde van het bed compleet omhoog, dan kan je daar lekker tegenaan leunen.
En bedankt voor de lieve andere reacties. Die eerste dag in het zkh was echt heel zwaar, met dat iedere keer weer spullen inpakken, verhuizen, op gesprek gaan op de verloskamers omdat ze me daar niet kenden natuurlijk en dan nog voor de babys zorgen. Thuis geprobeerd een tweede kraamweek te houden, maar ook dat liep mis omdat Lotte toen in het zkh kwam te liggen, met R. als begeleiding. Jammer, maar is niet anders.
Lotte!
Noah!
Noah!
Wat mooi geschreven Linda. Ik heb ook tranen in mijn ogen. Wat zijn ze nog klein op die eerste foto's!
Carpe Diem- Pluk de Dag
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Life is unfair and then you die
Wat U niet wil dat u geschiedt doe dat ook een ander niet
Wat een mooi en heftig verhaal Linda.
Hij weet alleen van lekker slapen, en ver daarbuiten lopen schapen.
De zon schijnt op zijn donk're haren, zo blijf ik heel lang naar hem staren.
Wie ben jij in dit leven om je droom op te geven?
Ylana
De zon schijnt op zijn donk're haren, zo blijf ik heel lang naar hem staren.
Wie ben jij in dit leven om je droom op te geven?
Ylana
Jemig linda wat een verhaal! Maar echt super hoe je het hebt gedaan en vertrouwd hebt op jezelf
Chanty's wegen zijn ondoorgrondelijk :p
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |