Vanochtend nam ik de trein vanuit mijn thuisbasis in Vlissingen. Autist als ik ben hecht ik erg veel waarde aan mijn personal space. Omdat Vlissingen het startpunt is, had ik eerst een vierzittertje voor mij alleen (HAHA jij hebt die ruimte wel nodig he TS met je dikke reet). Het werd drukker en drukker en een voorbijkomende aziaat zag geen andere oplossing dan naast mij neer te ploffen. Omdat dit nou eenmaal zo gaat in het Ov. vond ik dit in eerste instantie wel acceptabel. Ik bedoel ik kan heen 2zitter voor mij alleen opeisen. Maar ja 5 minuten merkte ik al dat dit een lange reis ging worden. Hij zat allemaal met zijn elleboog tegen m'n arm aan te duwen en soms verplaatste hij zijn been en dan kwam hij tegen mijn been aan. Omdat ik niet van lichamelijk contact in de trein houd, voelde ik mij gedwongen steeds mijn arm en been een stukje te verplaatsen zodat ik hem niet aan hoefde te raken. Normaal doet iedereen dit maar hij leek er geen moeite mee te hebben en raakte me steeds weer zachtjes aan.

ook heb ik hem volgens mij nog aan z'n lul zien zitten. Alsof hij hem even goed deed leggen ofzo. Wat natuurlijk grote onzin is omdat zijn piemeltje waarschijnlijk de grootte heeft van een grassprieten.
Als het allemaal nog niet erger kan zat er voor me een klef stelletje. Hij probeerde te slapen, zij probeerde hem allemaal kusjes te geven. Rot op wijf je ziet toch dat hij niet wil!
Oh en mijn fiets is kapot dus het eerste wat ik zo mag doen is op zoek naar een fietsenmaker.