Het laatste jaar zit ik steeds minder goed in mijn vel en reis ik ook steeds minder. Ik ben langzaam minder gaan werken en teer op mijn spaargeld. Ik ben van 50 uur werken per week naar ongeveer 10 uur gegaan.
Ondertussen spendeer ik veel tijd in huis, bijna al mijn tijd. Ik merk dat als ik zoveel tijd thuis doorbreng, het voor mij een barrière is om uit huis te gaan.
Zo zie ik enorm op tegen reizen (vroeger kreeg ik daar een prettige kick van), vooral als ik tijdens de reis vaak van slaapplaats moet veranderen of bij anderen slaap. Ik vind het ook lastig om op dagtrips te gaan als ik op reis ben, zeker als ik daarbij met het OV moet reizen zie ik daartegen op.
Ik zie ook steeds meer op tegen simpele dingen, zelfs mijn passie wielrennen lijdt eronder; waar ik het vroeger heerlijk vond om er een stuk op uit te trekken, heb ik nu vaak niet de zin of de kracht om dat te doen, en als ik het wel doe, rijd ik vaak rondjes op minder dan 20 km van mijn huis zodat ik zeker weet dat ik binnen 45 minuten weer thuis ben.
Ik heb ook telkens meer heimwee naar huis als ik niet thuis ben. Zelfs op een simpele werkdag als ik op locatie ben, kan ik niet wachten tot ik weer thuis ben.
Het rare is dat ik in principe geen angst- of paniekaanvallen heb, het is meer een gevoel van ergens tegen op zien, uit mijn humeur raken, excuses verzinnen om dingen niet te hoeven doen.
Zijn er mensen die dit herkennen? Is dit iets wat met de jaren komt en heel normaal is of is het een ziekte? Ik vind wel dat het mijn normale doen en laten verstoort.
Ehh die heb ik dus niet want ik kom haast niemand meer tegen. Ben nu bijna 29. Zo oud dus nog niet, eigenlijkquote:
Ik heb dat ook een tijd gedacht en het is zo dat het werk me niet zozeer vermoeidheid bezorgde als wel stress, ook omdat ik ook bang ben in mijn werk - ik geef veel les wat me enigszins nerveus maakt, niet trillerig nerveus maar ik ben wel een "vermijder", dat wil zeggen, ik ben blij als mijn studenten afbellen bijv.quote:Op maandag 29 juli 2013 20:30 schreef Hoplahopla het volgende:
Overwerkt misschien? Gevalletje burn-out?
Ik ben echter niet burned-out, ik heb genoeg energie, sport veel, eet extreem gezond, het is niet zo dat ik niet meer uit bed kom...
dit dus.quote:
Op angst hoeft zich niet altijd te laten zien in de meest erge vorm de paniekaanval, ergens tegenopzien is al geen angst
Een milde burn-out kan ook het geval zijn. Al eens overwogen om compleet ander werk te gaan doen?quote:
[..]
Ik heb dat ook een tijd gedacht en het is zo dat het werk me niet zozeer vermoeidheid bezorgde als wel stress, ook omdat ik ook bang ben in mijn werk - ik geef veel les wat me enigszins nerveus maakt, niet trillerig nerveus maar ik ben wel een "vermijder", dat wil zeggen, ik ben blij als mijn studenten afbellen bijv.
Ik ben echter niet burned-out, ik heb genoeg energie, sport veel, eet extreem gezond, het is niet zo dat ik niet meer uit bed kom...
Dus je hebt een vorm van angst.quote:
[..]
Ik heb dat ook een tijd gedacht en het is zo dat het werk me niet zozeer vermoeidheid bezorgde als wel stress, ook omdat ik ook bang ben in mijn werk - ik geef veel les wat me enigszins nerveus maakt, niet trillerig nerveus maar ik ben wel een "vermijder", dat wil zeggen, ik ben blij als mijn studenten afbellen bijv.
Ik ben echter niet burned-out, ik heb genoeg energie, sport veel, eet extreem gezond, het is niet zo dat ik niet meer uit bed kom...
Ben het helemaal met je eens. Ik ben ook niet echt iemand die snel gevoelens van angst zal hebben in die zin maar bij mij uit het zich op andere manieren: ergens tegen op zien, recalcitrant of depressief worden, excuses verzinnen om eronder uit te komen, me uren in Youtubefilmpjes storten voordat ik naar mijn werk moet om er maar niet aan te hoeven denken, gewoon werk vermijden door geen klussen meer aan te nemen, etc.quote:
Typisch angst. Niks mis mee, ik woon samen met 2 angstpubers en hun angstvader. Het is normaal, als in met jou miljoenen anderen. Het is niet iets dat je met wilskracht wel even oplost. Mijn advies: bespreek dit met een professional als je merkt dat je er zelf helemaal niet meer uitkomt. De drempel zal alleen maar hoger worden en dit gaat NIET vanzelf weer over.quote:
[..]
Ben het helemaal met je eens. Ik ben ook niet echt iemand die snel gevoelens van angst zal hebben in die zin maar bij mij uit het zich op andere manieren: ergens tegen op zien, recalcitrant of depressief worden, excuses verzinnen om eronder uit te komen, me uren in Youtubefilmpjes storten voordat ik naar mijn werk moet om er maar niet aan te hoeven denken, gewoon werk vermijden door geen klussen meer aan te nemen, etc.
Ik heb jaren lang ademoefeningen gedaan die me geholpen hebben om er jaren geleden weer boven op te komen, althans, ik had het idee dat ze me de kans gaven deze gevoelens grotendeels te negeren. Ik doe de oefeningen nu mondjesmaat, ik denk dat ze opnieuw zouden kunnen helpen maar aan de andere kant ben ik me nu ook bewust van het feit dat de gevoelens er altijd zijn geweest en ik vraag me ook af waar ze vandaan komen...
ja dat zou best wat met elkaar te maken
Tsja, ik heb het ook met privéstudenten. Ik heb op zondagmiddag twee privéstudenten allebei één uur. En de hele zaterdag en zondag zie ik daar dan tegen op. Het zijn de liefste studenten van de wereld, ze vinden mij een topdocent en lopen met me weg. De les gaat altijd van een leien dakje. En toch zie ik er elk weekend tegen op en verlang ik naar het moment dat ik kan zeggen: ik kom niet meer.quote:
je staat (voor de klas?) in een grote ruimte mensen iets te vertellen, en thuis wil je je het liefst verstoppen in je eigen huis
ja dat zou best wat met elkaar te maken
dat verbaasd mij weinig, die 'onzekerheid' blijft omdat ej in dezelfde positie blijft, heb je een doel/richting/zekerheid in je leven of kijk je het meer een beetje aanquote:
[..]
Tsja, ik heb het ook met privéstudenten. Ik heb op zondagmiddag twee privéstudenten allebei één uur. En de hele zaterdag en zondag zie ik daar dan tegen op. Het zijn de liefste studenten van de wereld, ze vinden mij een topdocent en lopen met me weg. De les gaat altijd van een leien dakje. En toch zie ik er elk weekend tegen op en verlang ik naar het moment dat ik kan zeggen: ik kom niet meer.
Nee ik heb geen doel in mijn leven. Misschien een eigen huis, dat zou een doel zijn. Vrouw en kinderen. Dat zijn mijn enige doelen. Dat is ook wel een probleem in dit werk. Ik groei er niet in en die kans is er ook niet. Het is uit noodzaak geboren (had geld nodig) maar nu begint het toch te jeuken: waarom verdoe ik in hemelsnaam mijn tijd met dit kutwerk?quote:
[..]
dat verbaasd mij weinig, die 'onzekerheid' blijft omdat ej in dezelfde positie blijft, heb je een doel/richting/zekerheid in je leven of kijk je het meer een beetje aan
er is niets meer killing dan werk waar je echt geen trek in hebt, het slaat namelijk door; je werkt normaal ergens voor, nu wil je eigen niet werken maar kun je ook niets doen, en je wilt ook niets doen omdat je dan moet werken
Komt denk ik door het ouder worden en settelen. Maar als het een probleem wordt, zou ik het gewoon vaker provoceren, dus gewoon gaan zonder er zin in te hebben.
ja maar dat is paniekdenkenquote:
Ja maar het is toch niet normaal als ik zelfs bang wordt om 50km van huis te gaan met de racefiets omdat ik bang ben dat dan misschien de heimwee toeslaat en ik nog 50km terug moet?
er is niets aan de hand
maar er kan X
laten we nu vooral aan X denken
zodat we uberhaupt de deur niet aangaan
Zoals ik het lees, klinkt het als overspannen zijn, maar ik ben geen dokter natuurlijk, dus weet niet of het een ziekte is, maar burnouts kunnen ook aardig lang duren, heb ik zelf ook gehad namelijk zo'n 10 jaar geleden, het kan door werk komen, maar ook door andere dingen natuurlijk, vaak veel dingen samen, misschien teveel hooi op je vork genomen in het leven zelf, is dat gebeurd bij je toevallig ?quote:Op maandag 29 juli 2013 20:15 schreef JohnDDD het volgende:
De afgelopen jaren heb ik veel gereisd, in drie landen gewoond, ging ongeveer 10 keer per jaar op reis.
Het laatste jaar zit ik steeds minder goed in mijn vel en reis ik ook steeds minder. Ik ben langzaam minder gaan werken en teer op mijn spaargeld. Ik ben van 50 uur werken per week naar ongeveer 10 uur gegaan.
Ondertussen spendeer ik veel tijd in huis, bijna al mijn tijd. Ik merk dat als ik zoveel tijd thuis doorbreng, het voor mij een barrière is om uit huis te gaan.
Zo zie ik enorm op tegen reizen (vroeger kreeg ik daar een prettige kick van), vooral als ik tijdens de reis vaak van slaapplaats moet veranderen of bij anderen slaap. Ik vind het ook lastig om op dagtrips te gaan als ik op reis ben, zeker als ik daarbij met het OV moet reizen zie ik daartegen op.
Ik zie ook steeds meer op tegen simpele dingen, zelfs mijn passie wielrennen lijdt eronder; waar ik het vroeger heerlijk vond om er een stuk op uit te trekken, heb ik nu vaak niet de zin of de kracht om dat te doen, en als ik het wel doe, rijd ik vaak rondjes op minder dan 20 km van mijn huis zodat ik zeker weet dat ik binnen 45 minuten weer thuis ben.
Ik heb ook telkens meer heimwee naar huis als ik niet thuis ben. Zelfs op een simpele werkdag als ik op locatie ben, kan ik niet wachten tot ik weer thuis ben.
Het rare is dat ik in principe geen angst- of paniekaanvallen heb, het is meer een gevoel van ergens tegen op zien, uit mijn humeur raken, excuses verzinnen om dingen niet te hoeven doen.
Zijn er mensen die dit herkennen? Is dit iets wat met de jaren komt en heel normaal is of is het een ziekte? Ik vind wel dat het mijn normale doen en laten verstoort.