Ik wil indeed niet vreemdgaan en daarnaast is vriendlief groot kanshebber om de vader van mijn eventuele bloedjes van kinderen te worden, de relatie is heel serieus.
M'n beste vriendin is behoorlijk instabiel, weet niet wat ze wil in dit leven en spreekt regelmatig uit dat ze simpelweg geen persoon voor relaties is. Ik hou meer van m'n vriend, maar dat neemt niet weg dat de gevoelens voor haar wel sluimeren, ik betrap mezelf wel vaker op onzedelijke gedachten. Heel vervelend, maar sinds haar wederzijdse gevoelens er liggen is het lastiger onder controle te houden. Hiervoor was ik in de veronderstelling dat ik de enige was met meer dan vriendschappelijke gevoelens jegens haar en dat gaf geruststelling, als in; it could never be. Nu blijkt het van beide kanten te komen en dat geeft een nogal wrang gevoel, van 'gemiste kans'.