Liefde is het fundament, er is geen wanhoop in de Islam.

quote:

Goddelijke liefde is in de gedachten van velen iets dat exclusief met het christendom geassocieerd wordt.
Islam, daarentegen, gaat dat niet over een meedogenloze, schrikwekkende God aan wie mensen zich slaafs moeten onderwerpen. In deze tekst zal blijken hoe liefde in de islam, net als in alle grote wereldgodsdiensten, een ontzettend belangrijke rol speelt.
Profeet Mohamed, laatste profeet van de islam, zei "liefde is mijn fundament". Islam is in essentie een godsdienst van liefde.

In de islam is er geen gepersonifieerd godsconcept. God is uniek, niets of niemand is aan Hem gelijkwaardig. Hij is niet mens geworden, heeft geen zoon, geen dochter, geen vader, geen moeder. God is geen man, God is geen vrouw. God is God, volkomen uniek.

De mens is geen soort boven de soorten, maar slechts een soort tussen de soorten. De mens draagt door het vice-regentschap wel verantwoordelijkheid voor de schepping, met inbegrip van de dieren.
Er is enerzijds de unieke God (noch mannelijk, noch vrouwelijk), anderzijds zijn er de mensen die elkaar allemaal als gelijken moeten beschouwen. De relatie tussen God en mens heeft verschillende dimensies. Zo doet de manier waarop God zich tot de mensen verhoudt denken aan ouderlijke liefde en zorgzaamheid.
In een poging om aan de mensen uit te leggen dat de liefde van God veel groter is dan de sterkste liefdesband die mensen bekend is, en daarom het menselijk bevattingsvermogen ver overstijgt, zei Profeet Mohamed:
- De liefde van God voor Zijn schepselen is 100 keer en meer groter dan die van een moeder voor haar kind. -

Nog een hadith verduidelijkt dat, wanneer er alles samen 100 eenheden liefdevolle genade bestaan, God 1 eenheid genade over het hele universum verdeeld heeft - dat is de genade en liefde die mensen voor elkaar voelen, de genade tussen mensen en dieren, tussen dieren onderling. De andere 99 eenheden genade zitten bij God, om op Oordeelsdag aan de gelovigen toe te kennen. De genade en liefde van God overstijgen dan ook ver het menselijk bevattingsvermogen:

« Abu Hurayra meldt dat de Boodschapper van God zei: God de Allerhoogste heeft honderd porties genade. Hij zond slechts één portie naar het universum en verdeelde het over gans zijn Schepping. Het gevoel van genade en medeleven dat Zijn schepselen voor elkaar voelen, komt uit dat ene deel. De andere 99 delen, heeft Hij bewaard voor op Oordeelsdag wanneer Hij ze zal toebedelen aan de gelovigen.

Het is binnen deze relatie, dat de lezer al hetgeen in dit boek vermeld wordt, moet plaatsen, ook de bestraffende verzen. Want wanneer bijvoorbeeld een ouder een kind straft door het een week huisarrest te geven, besluit men daar dan uit dat het om een tirannieke, liefdeloze ouder gaat die wil dat het kind zich slaafs aan de ouder onderwerpt? Neen, want het straffen kadert in een liefde van de ouder voor het kind die met het kind het beste voorheeft. Op gelijkaardige manier, staan de bestraffende verzen in de Koran niet op zich, maar vormen zij onderdeel van het grotere perspectief van de liefde, genade en barmhartigheid van God voor Zijn schepping.

De Koran onderscheidt twee vormen van goddelijke liefde: een vorm voor iedereen, ongeacht of men die liefde waardig is of niet (dit komt tot onder meer tot uiting in het attribuut Al Rahman), en een liefde voor de gelovigen, in het bijzonder in het hiernamaals waar zij met Gods speciale liefde omringd zullen worden (Al Rahim).
De Koran omvat nog meer nuances van speciale liefde die niet alleen in het hiernamaals maar ook in het huidige leven gereserveerd worden voor de gelovigen en voor mensen die het goede doen.
Deze bijzondere warme liefde is beschikbaar voor:

diegenen die berouw hebben (2:222)
diegenen die goed doen (2:195 – 5:13)
de rechtvaardigen (5:42; 49:9)
diegenen die geduldig volharden (3:146)
diegenen die zich inzetten voor Gods zaak (61:4)
diegenen die van reinheid houden (2:222)
diegenen die in God vertrouwen (3:159)
enz.

Deze bijzondere warme liefde wordt onthouden van

de verwaanden en opscheppers , de hooghartigen (16:23)
de onruststokers die de vrede verstoren, de verderfzaaiers (28:77)
de onrechtplegers (42:40)
de verkwisters (6:141)
de overtreders van de grenzen (de extremisten) (2:190)
enz.

Hiermee zit de islamitische moraal helemaal verankerd in de liefde die God schenkt aan diegenen die goed doen en die God onthoudt van diegenen die over de schreef gaan. Zodoende wordt het morele stelsel in de islam gebouwd op het fundament van de liefde. Hoewel er ook bestraffingen bestaan, is het in de meest essentiële kern van de zaak dus zelfs geen kwestie van belonen en straffen, maar van een geven en ontzeggen.

Nauw verwant met liefde, is de vergevingsgezindheid waarvan God blijkt geeft. Volgens de Koran overleeft de ziel de dood van het lichaam en zal ze onderworpen worden aan een Laatste Oordeel.

Er is geen wanhoop in de Islam. Zelfs al zijn de zonden torenhoog, dan nog kan men berouw blijven betonen tot op het allerlaatste moment, en blijft de hoop leven op Gods genade, vergiffenis en leiding.

Islam kent geen priesterklasse, geen tussenpersoon bij wie men moet biechten en die in Gods naam kan vergeven. In de islam is er een directe relatie tussen gelovige en God, en is het God, en enkel God, die de zonde vergeeft.

Uiteraard is het zo dat in het maatschappelijk leven een strafrecht geldt waarbij misdaden bestraft worden maar in de relatie tussen de mens en God, is er altijd een mogelijkheid om berouw te tonen en tot God terug te keren. Het is daarom dat wanneer geleerden zich bijvoorbeeld afkeurend uitlaten over zelfmoordterroristen, zij eraan toevoegen dat wanneer het gaat om mensen die misleid werden, God misschien genadig zal zijn. Deze toevoeging wordt in het Westen vaak volledig verkeerd begrepen als een impliciete goedkeuring van zelfmoordterrorisme, wat het helemaal niet is, wel integendeel. Terrorisme wordt in de islam beschouwd als een misdaad tegen de samenleving, en wordt zwaar afgekeurd en bestraft.

Alleen Hij weet of de persoon uit onwetendheid dan wel doelbewust handelde, alleen God weet of de persoon oprecht berouw toonde of niet. Met die woorden drukt men dus uit dat hoewel er in de islamitische regelgeving op aarde zware straffen staan op bepaalde gedragingen, het oordeel over de persoon bij de God ligt. Dusdoende, blijft voor iedereen te allen tijde het pad naar God open. Anders zou bijvoorbeeld iemand die in het kielzog van terrorisme verzeild geraakt is vanuit religieus perspectief geen enkele baat hebben bij het tot inkeer komen.
Als er door God geen nieuwe kansen gegeven zouden kunnen worden, en geen vergiffenis mogelijk was, zou met het oog op het hiernamaals niemand een reden hebben om in het aardse leven te stoppen met het begaan van misdaden.
Misdaden kan men echter niet ongegeneerd begaan vanuit de gedachte dat God, de vergevende en de bron van alle liefde, wel genadig zal zijn. Gods genade draagt in zich immers ook de kenmerken van Zijn rechtvaardigheid. Goed wetende dat men verkeerd bezig is, toch doorzetten en het pad van het kwade kiezen, zal niet met Gods genade begiftigd worden. God beoordeelt gedrag zoals gezegd op de intenties, en wie doelbewust het kwade kiest, verspeelt zijn kansen op vergiffenis.

Islam kent een sterk principe van hoofdelijke verantwoordelijkheid: wie iets misdeed, moet er zelf voor opdraaien. Een persoon kan de zonden van een ander niet erven, een persoon ook kan geen boete doen voor een ander.

« Niemand is belast met de last van een ander en als iemand die zwaar beladen is oproept om [mee] te dragen, dan zal toch niets van hem gedragen worden ook al betreft het een verwant. ...» (Koran 35:18)

Elk mens is verantwoordelijk en aansprakelijk voor eigen daden en de dood van de een kan niet leiden tot kwijtschelding van de zonden van de ander, ook niet de dood van Jezus (die in de islam als profeet beschouwd wordt - God heeft in de islam geen zoon, geen vader, enz., God is uniek). In de islam heeft het concept van een verlossingsdood overigens geen zin vermits er om te beginnen geen erfzonde is waarvan men verlost zou moeten worden. De mens komt als een blanco blad ter wereld, en het is zijn geloof én zijn gedrag tijdens zijn verblijf op aarde dat bepaalt of hij naderhand tot het paradijs zal toegelaten worden.

Volgens de Koran schiep God eerst Adam, vervolgens schiep Hij de zielen van alle afstammelingen van Adam die tot aan het einde van de wereld op aarde in mensen geboren zullen worden. Van al deze zielen, nam Hij stuk voor stuk een eed af. In die eed erkenden de zielen God als hun Heer. De mens wordt dan ook geboren met in zijn ziel een impressie van God, en een daaraan gekoppeld besef van goed en kwaad. God gaf mensen ook intelligentie, een hart en een vrije wil.

De zin van het leven – van het geboren worden van de ziel in een mens – is dat het een test is om na te gaan of de mens het goede of het kwade zal doen.

Het resultaat van de liefde voor God, die zich kenmerkt door onbaatzuchtigheid. Het ik-gericht streven van het lagere zelf, is er helemaal uit verwijderd. De klemtoon ligt op het behagen van God.
Wanneer men liefdadige werken doet om daarmee op te scheppen, wanneer men het pad van het martelaarschap kiest om in de wereld als martelaar geëerd te worden, enz., zal dat beschouwd worden als het zoeken van eer in deze wereld, en dus het dienen van het eigenbelang, niet het dienen van God. Dergelijke mensen wordt zelfs de hel voorgehouden.

God gaf de mensen volledige godsdienstvrijheid – volledige vrijheid in de manier waarop men zich tot God verhoudt. De mens kan deze vrijheid beantwoorden door van God te houden enkel en alleen omdat Hij God is.
De liefde voor God dient onzelfzuchtig te zijn (men streeft op geen enkele manier eigenbelang na) en dient volledig gericht te zijn op het behagen van God omdat God God is. Deze liefde brengt dan ook een gevoel van verantwoordelijkheid met zich mee. Al wat men doet - tegenover anderen, tegenover dieren, tegenover milieu enz. -- doet men uiteindelijk tegenover God. Liefde voor God is onlosmakelijk verbonden met vrijheid en de verantwoordelijkheid die daaruit voortvloeit.

Vanuit islamitisch perspectief, wordt vrijheid gedefinieerd als het zich volledig ontdoen van de invloeden van het satan. Hoe vollediger de overgave aan God, hoe vrijer men is. God, als Heer en Meester van alles, is immers de enige die de mens volledige vrijheid kan geven. Hij en alleen Hij geeft de mens, vanuit zijn oneindige liefde, volle vrijheid van keuze. Hoe verder men zich van God verwijdert, hoe minder men geniet van deze keuzevrijheid want hoe meer men verstrikt geraakt in het kluwen van de netten van satan (egoïsme, hebzucht, agressie, enz).

Een moslim is verplicht het godsgeschenk van vrijheid in de manier waarop een mens zich tot God verhoudt, ook voor anderen te respecteren en te werken aan een samenleving waarin deze godsdienstvrijheid gegarandeerd wordt. Wie godsdienstvrijheid belemmert, gaat tegen God in.
Uit hetgeen tot dusver besproken werd, blijkt dat God de mens vrijlaat – er is geen sprake van een tirannieke God die mensen dwingt tot gehoorzaamheid. Overgave aan God is dan ook geen passieve slaafse aangelegenheid maar een vrijwillig, en erg actief proces waarbij men het zelf zuivert van al het kwade. Overgave is bijgevolg geen zaak van slaafse gehoorzaamheid, maar van een vrijwillig ondernomen transformatie van het zelf.

Liefde voor en van God behoedt iemand ervoor te kijken, luisteren enz. naar wat verboden is, en te doen wat verboden is. Op die manier, verandert de omgeving waarmee men zichzelf omringt, wordt ze gezuiverd van het kwade, en bestaat ze meer en meer uit het goede zodat men minder en minder in verleiding komt het kwade te doen. Weerom wordt een verband gelegd tussen liefde en moraliteit: het is de liefde, die de mens ervoor behoedt van het rechte pad af te dwalen.

Mensen die elkaar liefhebben omwille van God, moedigen in elkaar aan wat door God als goed omschreven wordt, en helpen elkaar het slechte te vermijden, zoals de Koran als opdracht geeft:
« Maar de gelovige mannen en vrouwen zijn elkaars medestanders, zij gebieden het behoorlijke, verbieden het verwerpelijke (...) »

Dat men gedrag in iemand verafschuwt wil dan ook niet zeggen dat men hem links laat liggen. Profeet Mohamed zei bijvoorbeeld dat men niet enkel het slachtoffer van een onderdrukker moet helpen, maar ook de onderdrukker zelf – die laatste, moet men ertoe brengen dat hij anderen niet meer onderdrukt.
De hele manier van omgaan met elkaar omwille van God, is er dus op gericht elkaar te helpen het beste dat men in zich heeft naar boven te brengen. Dit moet volgens de islam leiden tot een rechtvaardige samenleving.

Het principe van liefde en onmin omwille van God wordt tevens toegepast in de manier waarop man en vrouw geacht worden zich in een huwelijk tegenover elkaar te gedragen. Men toetst het gedrag van de partner niet aan de eigen voorkeuren maar wel aan wat God ervan denkt. Men kan zich gekwetst voelen door een opmerking, maar als ze vanuit islamitisch perspectief correct is, zal men de partner ervoor moeten beminnen. Omgekeerd, wanneer de partner iets doet dat vanuit het standpunt van God niet door de beugel kan, zal men het gedrag afkeuren. Geschillen tussen partners worden niet beslecht in het voordeel van de een of de ander – er is in de relatie geen onevenwicht, geen onderdrukker en onderdrukte. De islam vertrekt van een sterk verankerd centraal gelijkheidsbeginsel van man en vrouw. Ontstaan er geschillen, dan worden die uitgepraat op basis van wat God ervan wil. Het is niet de wil van de man of die van de vrouw die telt, het is de gezamenlijke oriëntatie op God die telt. Onoplosbare conflicten, worden naar God verwezen. In een dergelijke relatie, is er bij een conflict geen 'winnaar', geen 'verliezer'. Beide partners houden de blik op God gericht en helpen elkaar op het rechte pad te blijven.

Het hele concept van liefhebben omwille van God zit diep in de Islam verankerd. Het heeft in de eerste plaats te maken met hoe moslims met elkaar omgaan, maar geldt bij uitbreiding ook voor de manier waarop moslims met niet-moslims omgaan. Daarbij geldt dat men dit zal doen op een manier die door God goed bevonden wordt en dat men voor de omgangsregels zal vermijden wat door God afgekeurd wordt. In grote lijnen komt het hier op neer dat men iedereen respectvol, attent, vriendelijk en rechtvaardig zal behandelen.

Ook in de islam staat naastenliefde centraal. Het islamitisch equivalent voor het christelijke 'bemin uw naaste zoals uzelf' luidt :
« Niemand onder jullie zal geloven tot wanneer hij voor zijn broeder wil wat hij voor zichzelf graag heeft. » (Bukhari)

Islam schrijft zijn leden voor vriendelijk, respectvol om te gaan met iedereen, ook met niet-moslims. In de Koran en de Sunnah vindt men tal van voorschriften die regelen hoe men met 'buren' moet omgaan – dat slaat in islamitische zin op iedereen in de naaste omgeving, ongeacht geloof, nationaliteit, huidskleur, bezit of wat dan ook. Zo moet een moslim wanneer hij het goed stelt, er voor zorgen dat zijn (gelovige of niet-gelovige) buren geen honger hebben. Doet hij dat niet, dan vervalt hij zelfs in ongeloof:

« Hij die eet tot hij gevuld is terwijl zijn buur naast hem honger heeft, is geen gelovige. » (Uitspraak van Profeet Mohamed, Bukhari)

Een welstellende moslim moet met andere woorden van zijn rijkdom delen met zijn (eventueel niet-islamitische) buren. Doet hij dat niet, dan effent hij zijn eigen pad naar de hel. Moslims mogen niemand schade berokken, dus ook niet hun buren. Een moslim die bidt en vast, maar zijn (gelovige of niet-gelovige) buren kwetst en beledigt, wordt eveneens de hel toegezegd.

Nauw verwant met naastenliefde, is liefdadigheid die in de islam een zo belangrijke plaats inneemt dat en de vijfde pijler vormt naast geloof, gebed, vasten en bedevaart.

De islam erkent het recht op bezit, met dien verstande dat dit recht niet absoluut is. Alles blijft God toebehoren, zodat het recht op bezit gekoppeld wordt aan de voorwaarde dat men ermee omspringt zoals God dat wil. Dit betekent onder meer dat men bezit op rechtmatige wijze moet verwerven (niet door diefstal, gokken enz).
Bovendien wordt bezitsrecht van de een getemperd door het recht op een minimale levensstandaard van de ander.

- Zakaat is de liefdadigheid die elk jaar betaald dient te worden afhankelijk van je vermogen. In principe kan dit bedrag om het even wanneer betaald worden, maar de voorkeur gaat uit naar een betaling zo snel mogelijk na de vastenmaand.
Moslims beschouwen deze liefdadigheidsbijdrage dan ook niet als een 'belasting' maar als een religieuze daad (zoals men bidden ervaart als een religieuze daad). Het is een religieuze aangelegenheid aan de hand waarvan men het eigen bezit als het ware zuivert, door ervan af te staan aan armen.

- Sadaqah, deze vorm van vrijwillige liefdadigheid wordt niet bepaald door de grootte van het eigen vermogen maar wel door de noden van het moment. Als er zich in een gemeenschap armen bevinden, om welke reden dan ook, is het de plicht van de rijken hun nood te lenigen – bovenop de zakaat die ze reeds betaalden.

In de liefdadigheid doet men bij voorkeur afstand van datgene waaraan men meest gehecht is.
Dit onderlijnt het 'zuiverende' effect van de liefdadigheid. Het is een gedenken van het geloof dat alles God toebehoort en dat, hoewel er bezitsrecht is, dit bezit geen doel op zich is en men met het bezit moet omgaan volgens de door de Ultieme Bezitter vooropgestelde richtlijnen. Men mag er zich dus niet aan 'hechten', want als er zich in de gemeenschap een nood voordoet, moet men het eigen bezit gebruiken voor het lenigen van die nood.

De profeet omschreef liefdadigheid als "iets in de palm van Gods hand plaatsen". En wie wil er nu iets waardeloos aan God geven? Wat men aan de naaste doet, doet men aldus voor God. Daarbij gaat het niet enkel om materiële zaken. Profeet Mohamed zei:

« Rijkdom ligt niet in de overvloed van (wereldlijke) goederen maar rijkdom, is de rijkdom van de ziel (het hart, het zelf). » (Muslim, gemeld door Abu Hurayrah)

Liefdadigheid heeft dus ook te maken met het lenigen van de emotionele, psychische en spirituele noden van een ander. Daarom kan zelfs een glimlach of een vriendelijke begroetingen van de ander, een vorm van liefdadigheid - en dus van geloof - zijn. Profeet Mohamed zei:
« Onderschat gelijk welke goede daad niet, zelfs al is het maar het begroeten van je broeder met een blijde blik. » (Muslim)

« Je glimlach naar je broeder is een daad van liefdadigheid (sadaqah).» (Al Tirmidhi)

Bovendien wordt liefdadigheid niet beperkt tot mensen, maar strekt het zich uit tot de dieren. Goed doen voor een dier, zelfs al is het een spreeuw, wordt beschouwd als een daad van liefdadigheid.
« De Profeet werd gevraagd of liefdadigheid zelfs tot de dieren, beloond werd door God. Hij antwoordde: "ja, er is beloning voor daden van liefdadigheid tegenover elk levend wezen." » (Gemeld door Abu Huraira. Bukhari, Muslim)

« De heilige Profeet Mohamed zei: "Hij die medelijden heeft met (zelfs maar) een spreeuw en zijn leven spaart, voor hem zal God genadig zijn op de Dag des Oordeels."» (Gemeld door Abu Umama. Doorgegeven door Al-Tabarani)
Zelfs het planten van een boom waar een dier kan in schuilen, of waar een dier kan van eten, is een vorm van liefdadigheid.
« Een moslim die een boom plant of een veld inzaait waarvan mensen, vogels en dieren kunnen eten, stelt een daad van liefdadigheid. » (Muslim)

Liefdadigheid wordt in de Islam bedreven om God te behagen – net zoals men bidt, vast of op bedevaart gaat om God te behagen. Daarom gebeurt het ook in stilte. Opscheppen over de liefdadige werken, maakt de liefdadigheid immers waardeloos. Het is de intentie die telt: wil men God behagen (dat hoeft niemand te weten), of wil men aanzien verwerven onder mensen.

« Jullie die geloven! Maakt jullie aalmoezen niet waardeloos door gepoch en ergernis zoals hij die zijn bezit weggeeft om door de mensen gezien te worden ..." »(Koran 2:264)

Geven als opschepperij is erger dan niets te geven. Het is in de islam niet de gewoonte grote publieke acties op touw te zetten om geld te vergaren voor een of andere door een ramp getroffen groep mensen. In de moslimgemeenschappen gebeurt dit in alle stilte. Liefdadigheid wordt ervaren als een vanzelfsprekend onderdeel van het geloof, zodat het geen grote campagnes behoeft. De liefdadigheid moet er niet door de media 'op gang getrokken' worden, maar ontstaat spontaan vanuit de basis. Wat men doet aan liefdadigheid, doet men immers (gedreven door liefde) voor God.

Een onaflatende stroom van genade van een unieke God voor de mensen, ongeacht of ze het verdienen of niet, met een surplus aan bijzondere liefde en vergevingsgezindheid voor mensen die zich aan Gods voorschriften houden. Zo wordt de hele relatie tussen mens en God gestuurd door wederkerigheid. De barmhartigheid van God wordt beantwoord in de manier waarop de gelovige zich tot God verhoudt: de gelovige geeft zich over aan God, niet uit schrik voor Gods wraak, maar uit liefde en dankbaarheid, uit besef van verantwoordelijkheid.

Vrijheid staat in deze liefdesband centraal. Maar vrijheid en genade zijn gebonden aan moraliteit en rechtvaardigheid. Men kan er niet zomaar op los leven vanuit de gedachte dat God de bron is van alle liefde. Liefde dekt geen onrecht en immoreel gedrag (tegenover zichzelf, anderen, dieren of milieu) toe. De omgang met anderen is erop gericht elkaar te helpen het beste dat men in zich heeft, naar boven te brengen. Zo leidt de liefde van, voor en omwille van God niet alleen tot innerlijke vrede, maar ook tot vrede in de samenleving.

quote:

Op donderdag 23 mei 2013 13:29 schreef deelnemer het volgende:
Wat betekent de topic titel?

Ik weet dat mensen wanhopig kunnen zijn, en 'Islam' kan niet wanhopig zijn, want dat is een naam. Maar wat is 'wanhoop in de Islam'?

quote:

Er is geen wanhoop in de Islam. Zelfs al zijn de zonden torenhoog, dan nog kan men berouw blijven betonen tot op het allerlaatste moment, en blijft de hoop leven op Gods genade, vergiffenis en leiding.

quote:

Koran 6:54, En wanneer zij die in Onze tekenen geloven tot jou komen en zeggen: “Vrede zij met jullie, jullie Heer heeft Zichzelf barmhartigheid voorgeschreven: als iemand van jullie uit onwetendheid het verkeerde doet en dan later berouw toont en het weer goedmaakt, dan is Hij vergevend en barmhartig.

quote:

Op donderdag 23 mei 2013 13:43 schreef deelnemer het volgende:
Het moet heerlijk zijn om een religie te verzinnen. Heb je nooit twijfel of het wel waar is? Met als gevolg wanhoop.

quote:

Op donderdag 23 mei 2013 13:52 schreef deelnemer het volgende:
Het maatschappelijk strafrecht is dus eigenlijk in strijd met de Islam. Wat God schenkt en onthoudt is de islamitische moraal. Wat mensen daaraan toevoegen is daarmee overtollig. Sharia wetgeving is dus een contraditie.

quote:

Op donderdag 23 mei 2013 13:54 schreef deelnemer het volgende:
Daar kan ik mij niets van herinneren.

quote:

Op donderdag 23 mei 2013 14:05 schreef deelnemer het volgende:
Een hoofdprobleem is dat God gaat over de moraal. De mens die geschaad wordt, moet maar hopen dat deze God bestaat om het recht te breien. Slecht behandelde gastarbeiders in Arabische landen bijvoorbeeld.

Als mensen er toch hun eigen wetgeving aan toevoegen, hoop ik wel dan men niet te licht denkt over het aardse bestaan. Je kunt vanuit de gedachte dat de werkelijk prijs in het hiernamaals ligt, zo hard straffen dat je het aarde leven van iemand vernield. Degenen die straffen uitdelen hebben vaak macht en weten zelf de dans te ontspringen.

quote:

Op donderdag 23 mei 2013 14:05 schreef deelnemer het volgende:
Verder is het een enorme verbetering tov de vele andere opvattingen die ook doorgaan voor de Islam. Als alle Islamieten zich houden aan deze interpretatie, voorzie ik grote verbeteringen in de Islamitische wereld.