Mijn vader heeft keelkanker

quote:

Op zondag 10 juni 2012 18:02 schreef Belsezar het volgende:
Edit: Zie het als een opleving, niet een weg naar een betere gezondheid. Het nadeel van een delirium is ook dat hij erna geen euthanasie document meer kan/mag tekenen. Dat vonden wij naderhand heel erg, het was beter geweest voor hem als hij dat wel had gedaan. Wij hebben hem tot overlijden thuis verzorgd en de laatste maanden waren mens onterend...

Ik wilde het toen niet toegeven. Omdat je ergens toch gelooft in dat mirakel. Maar uiteindelijk had je gelijk dat het slechts een kortstondige opleving was. (Maar dat heeft hij dan toch nog gehad) In feite was die opleving op zich, al een half-mirakel. Hij heeft na zijn doodsverklaring, het toch nog een dikke maand kunnen rekken én buiten de laatste week, was zijn levenskwaliteit tevens ook nog menswaardig.

Opmerking ivm euthanasie. Omdat zijn delirium door medicijnen veroorzaakt werd, heeft hij achteraf toch nog de papieren voor euthanasie kunnen tekenen. Daar ben ik wel blij om. Want anders had hij daar nog maanden kunnen liggen, continue naar zijn adem sleuren. Daar had niemand nog beter van geworden.

Uiteindelijk is mijn vader gestorven door morfine en vergif in zijn bloedbanen te pompen. Zijn hart was ondanks drie hartaanvallen nog véél te sterk dus hij kon daar nog maanden liggen creperen in feite. Maar ja, hij was permanent en onomkeerbaar invalide door de mislukte operatie ivm klaplong.

Nu hebben ze dus gewoon aan mijn moeder gevraagd - toen dat er niks meer aan te doen was- ofdat ze de euthanasie procedure die mijn vader getekend had, mochten opstarten. Mijn moeder heeft toen meteen ja gezegd. En dat was volgens mij de juiste beslissing voor mijn vader, hoe erg dat dit ook mag klinken.

[ Bericht 1% gewijzigd door makila_avatar op 22-07-2012 09:10:43 ]

quote:

Op zondag 22 juli 2012 09:43 schreef Remnant het volgende:
Gecondoleerd. Mijn vader is een maand geleden ook bezweken aan kanker, dus ik weet (denk ik) hoe je je voelt. Sterkte de komende tijd.
Wat mij in ieder geval helpt is de gedachte dat hij het afscheid heeft gekregen wat hij wou en dat hij beter af is zo. De laatste week was namelijk niet meer om aan te zien.
Het staat hier nu een beetje kil, maar ik denk wel dat je begrijpt wat ik bedoel.

De laatste blik die ik gezien heb van mijn vader, was ééntje met een gemeende glimlach van hier tot in Keulen. Ik heb donderdag, een paar uur voor hij stierf, afscheid genomen en gezegd tot ziens. Ik keek naar hem, hij keek naar mij en hij lachte - echt zéér gemeend. Daarna heb ik de deur dichtgetrokken van zijn ziekenhuiskamer. Het is de laatste keer dat ik hem gezien heb.

Oh ja en nog iets zéér belangrijk. Je beseft pas hoe zéér je iemand mist, van het moment dat ze er niet méér zijn. En dan is het té laat én denk je: Had ik maar méér tijd gespendeerd met hem. Maar ik moet ook beseffen, stel dat mijn vader nog 20 jaar had geleeft. Wat had ik dan over 20 jaar gedacht? Nét hetzelfde hé? En ook al spendeer je elke dag van je leven met iemand waarvan je houdt, dan zeg je ook alweer dezelfde woorden. Het leven is gewoon té kort én de tijd samen is nooit voldoende. Dat is nu éénmaal zo.

[ Bericht 3% gewijzigd door makila_avatar op 22-07-2012 10:10:51 ]

Afscheid aan mijn vader

1944-2012

Mijn liefste vader, ter herinnering

Ik belde mijn vader op, op zijn mobieltje. Hij neemt niet op. Het blijft stil aan de andere kant van de lijn. Ik wandel zijn huis binnen. Ik zet mij in zijn zetel. Ik roep zijn naam. Ik hoor niets. Ik wandel door zijn tuin. Ik roep zijn naam. Maar al wat ik hoor is stilte. Ik wandel naar zijn stoel vanwaar hij naar mij keek als ik het gras voor hem afreed. Ik schreeuw zijn naam. Plots haar ik gekraak. Er is blijkbaar iemand in huis. Ik roep: Vader!!! Maar niemand antwoord. Ik ga naar de keuken en zet mij in zijn stoel. Ik staar naar boven. Maar er is niemand.

Ik zie zijn pet liggen. Ik trek die over mijn hoofd. Zijn horloge. Die doe ik aan en ik kijk naar het uur. Ik zie zijn laatste splinternieuwe jas hangen. Ik trek die aan. Verbazend genoeg past die jas terwijl een jas van hem mij NOOIT past. Heeft hij bewust mijn maat gekozen beseffende dat hij er niet meer ging zijn en wilde hij dat ik dat jasje zou hebben? Evenwel het is en blijft gewoon stil aan de andere kant. Er is niemand meer om tegen té praten.

Nu ben IK de spreekbuis. Mijn moeder vraagt raad aan mij,want mijn vader is er niet meer. Toekomstige kinderen zullen raad vragen aan mij. Want ik kan het niet meer vragen aan mijn vader. Zelf hoor ik echter enkel nog de stilte en ik begin het te beseffen: Mijn vader is niet meer. En zal er ook nooit meer zijn.

Het is bijna 2 jaar geleden dat mijn vader is overleden. Ik heb nog altijd last om voort te leven. Ik ben door mijn ouders en grootouders (langs moederskant - die langs vaderskant heb ik amper gekend) opgevoed en ik heb 37 jaar van mijn leven deze 4 prachtige mensen onder mij mogen hebben.

In juli 2012 is mijn vader overleden. In mei 2013 mijn grootvader en in juni 2013 mijn grootmoeder. Ik heb dan wel mijn vrouw nog en mijn moeder, maar op minder dan een jaar plots 3 van de 5 belangrijkste personen uit mijn leven verliezen is echt hard.

Vroeger als ik moest gaan werken en ik had last om rond 6 uur op te staan. Dan had ik daar een zeer goed trukje voor (alle dacht ik). Ik dacht: Mijn vader die is al om 4 uur naar zijn werk gereden dus als hij het kan, dan kan ik het ook! Hierdoor sprong ik steeds opgewekt het bed uit en kon ik de ganse dag daarop teren.

Maar wat blijkt nu? De klok tikt 6u en ik denk: waarom opstaan? Vader staat ook niet op. In tegendeel hij slaapt nu gewoon voor eeuwig. 7u - 8u - eindelijk ik sta op. Echt motiverend is dat niet meer want zo moet ik laat doorwerken en ben ik 's avonds ook weer moe. En eerlijk? Ik kan sinds 2 jaar maar de helft van de snelheid werken als daarvoor, omdat de goesting er precies sindsdien niet meer is.

Ik heb er soms echt geen zin meer in. Werken interesseert me niet meer. En voor de kindjes moet ik het ook niet doen, die heb ik niet. Dus voor wie of wat? Ik kan het dus gewoon echt geen plaats geven .. zelfs 2 jaar later nog steeds niet ..

[ Bericht 0% gewijzigd door makila_avatar op 11-06-2014 19:09:48 ]