Allen,
Op dit moment heb ik een lange afstandsrelatie van bijna 1 jaar, we kennen elkaar al 3 jaar, en in deze relatie van een jaar zien we elkaar elke 2 maanden. Ze woont in een oost-europees land dat een uurtje vliegen hier vandaan is. Ik ben zelf 22 en zij wordt vannacht 19.
Helaas deze ochtend te horen gekregen dat ze is vreemd gegaan, uit een opleving. Ze mist mij teveel en ze dacht iets gevoeld te hebben dat ik haar ook gaf die avond. Ze heeft er spijt van, en ben blij dat ze mij het eerlijk heeft kunnen vertellen. Helaas wilt ze niet verder want ik begrijp dat deze afstand een killer kan zijn en dat ik haar fouten kan vergeven, we zijn allemaal mensen en ik weet dat ze in benauwde situaties kan komen. Ze is altijd goud eerlijk geweest, alleen heeft ze bepaalde invloeden van buitenaf gehad in haar vriendengroep die niet positief zijn over mij en haar, er is constant op haar in gepraat, dus ik geloof dat de aanleiding van dit vreemdgaan niet volledig uit haar zelf kwam. De echte reden waarom ze niet verder wilt is dat ze het haar zelf niet aan kan doen en het haarzelf nooit kan vergeven wat er er gebeurt is. Terwijl mijn gevoel is dat dat gewoon tijd nodig heeft.
Het punt is dat ze wel een leven met me wilt, maar deze jaren die we nog moeten doorstaan van beide onze opleiding afmaken is té veel voor haar. Het is te zwaar voor haar nog langer door te bijten. Ze gaf aan dat ze er zeker van is met mij te willen trouwen maar dat is iets van later.
Aangezien ik de vlucht al heb geboekt in maart (onze 1 jarige anniversary) wil ik haar een huwelijks aanzoek doen als ultieme poging en met een ring en een bijbehorende speech toch me koffers pakken en afreizen naar haar.
Mijn vraag is zal dit werken? Heeft dit zin?
En welke vrouw zou hier nu niet voor vallen?
Alvast bedankt! Love to all.