Speciaal ingelogd omdat ik, vooral voor de twijfelaars, ook mijn verhaal even wilde doen.
Zo'n beetje rond mijn 15e begon de mijn acne. Niet heel erg, maar altijd aanwezig en altijd zichtbaar. De eerste paar jaar heb ik gedacht: niet zeuren, gaat wel over, hoort erbij. Tegen de tijd dat ik ben gaan studeren ben ik bij de huisarts begonnen. Eerst het hele rijtje met zalfjes en antibiotica afgegaan, en uiteindelijk doorverwezen naar de dermatoloog voor roa.
Na een hele hoop verhalen te hebben gelezen op internet, waaronder hier op fok, begon ik toch flink te twijfelen of het alle ellende wel waard was. Ook mijn vader, die er vanwege werk in de medische sector wel het nodige van weet, raadde het me af. "Aan die troep moet je echt niet beginnen", aldus paps. En inderdaad, waar hadden we het nu eenmaal over? Een paar plekken op mijn gezicht, en wat rode bultjes op mijn borst. De ene dag bijna niets, soms wat serieuzer.
Uiteindelijk was ik het zat om elke morgen weer naar de spiegel te lopen om te kijken hoe het ervoor stond, was ik het zat om het internet af te struinen naar mogelijke andere middeltjes en ben ik er eind augustus maar gewoon aan begonnen. De dermatoloog raadde me 30mg/d aan (70 kg), en zo geschiedde. Al binnen twee weken waren de bultjes op mijn borst zo goed als verdwenen. Na een maand veranderde mijn gezicht van af en toe geen puistjes naar af en toe wel een puistje, en na twee maanden was alles weg. Sindsdien heb ik als ik het me goed herinner nog één keer een puistje gehad na een weekendje veel alcohol ergens deze herfst. Sindsdien niets meer. Ik denk dat ik voor veel mensen spreek wanneer ik zeg dat als dat moment eenmaal daar is, de bijwerkingen ineens voor nog maar een tiende aan ergernissen leiden.
Bijwerkingen dus. De droge lippen begonnen al een paar dagen na het beginnen van de kuur, maar daar houdt t wat betreft uitdroging ook wel op. Handen, voeten, bloedneuzen; nergens last van. Wel van iets anders, en dat is eigenlijk dan ook het enige waardoor ik blij ben als ik klaar ben: vermoeidheid. Een gat in de dag slapen heb ik altijd al als geen ander gekund, maar sinds de kuur is dat wat extreme(re) vormen aan gaan nemen. Wanneer ik vroeg op moet en een druk schema heb is er weinig aan de hand, maar zodra ik dan een keer geen wekker hoef te zetten slaap ik rustig 12 / 13 uur achter elkaar. Blijkbaar heeft mijn lichaam dat dan toch nodig. Dit, en het gemis aan andere bijwerkingen heeft me doen besluiten dat die 30 mg/d wel prima is. De dermatoloog heeft herhaaldelijk gezegd dat de dosering best wat omhoog kan, maar ik heb simpelweg geen zin wat meer bijwerkingen uit de bijsluiter op de koffie uit te nodigen. Dan maar wat langer door. Daar komt bij dat ik begin januari een week op wintersport ben geweest met letterlijk de hele week zon, en ik (natuurlijk met een zwak januarizonnetje en vaak insmeren) niet ben verbrand en zelfs een beetje bruin ben geworden.
Ik begrijp heel goed dat iedereen anders reageert op zo'n kuur en ik misschien niet helemaal representatief ben vanwege de lage dosering en de milde acne, maar ik wilde de lofzang toch even met jullie delen. Zoals gezegd ben ik voor ik begon een hoop horrorverhalen tegengekomen, maar zo kan 't dus ook. Aan de twijfelaars: doen! Het heeft mijn leven in ieder geval, al is het maar een heel klein beetje, veranderd