R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hallo FOK!kers/sters,
Bereid je voor op een enorme lap tekst, want die gaat er zeker komen.
Laat ik beginnen met zeggen dat ik 21 ben, mijn vriend 22. Daar gaat de post dus ook over, mijn vriend. Ik ontmoette mijn vriend bijna twee jaar geleden, en we hadden vrij snel een relatie. Ik heb voor hem nog een relatie gehad van ruim twee jaar met een andere jongen, ik ben zijn eerste – zowel als echte vriendin als op alle seksuele gebieden. Nou, ik kan jullie vertellen dat ik dacht dat ik wel wat ‘sekservaring’ zou hebben na twee jaar te hebben rond gehobbeld met iemand anders, niet dus. De eerste maanden dat we het probeerden, kon hij hem niet omhoog krijgen. Niet tot een niveau waarop we seks konden hebben in ieder geval. Dit, uiteraard, frustreerde hem ontzettend, en ik probeerde begrip te tonen en te helpen. Ik had natuurlijk geen idee, behalve dat ik dacht dat dit zijn mannelijksheidsgevoel aan zou tasten. Ik had dus gezegd dat hij maar moest aangeven wat hij wilde, en dat ik niks zou afdwingen. Dat we alle tijd hadden, geen haast etc. Uiteraard had ik daarmee de frustratie niet weggehaald, maar oké, ik moest wat.
Jullie zullen misschien wel begrijpen, dat ik hem niet goed durfde af te trekken/pijpen, omdat hij gewoon niet hard was en ik wist totaal niet wat ik ermee aan moest als hij zo half slap was. Ik wist niet of het pijn deed, ik was ook bang/onzeker dat ik het niet goed zou doen en dat ie alleen maar slapper zou worden etc. Het kwam er dus op neer dat hij vooral zichzelf ‘voorwerkte’, en ik mezelf en dan probeerden we wat. Uiteindelijk in de loop van de maanden ging dit langzaamaan beter en we konden op een gegeven moment genieten van een penetratie! Hoera! Zo ging het beter, tot we toch wel echt een soort van seks konden hebben. Maar dat was pas het begin..!
Ik begon pijn te krijgen bij de penetratie. Omdat ik met mijn vorige vriend hier nooit last van gehad heb, echt gewoon nooit – eerste keer ging zelfs zo makkelijk dat ik dacht dat we iets verkeerd deden – zocht ik het probleem meteen bij hem. Het heeft echter een tijd geduurd voordat ik er wat van wilde zeggen (dat ik pijn had) en toen ik dat deed, wist hij het ook niet. Hij had immers nog geen ervaring verder. Ik besloot maar zelf naar de dokter te gaan, omdat de pijn aanhield. De dokter vertelde dat het waarschijnlijk een vaginale infectie was. Niet fijn voor mij, maar ik was wel opgelucht want ik kreeg medicatie en het moest dan zo over zijn. Niet dus, het kwam eigenlijk na een paar weken alweer terug. Ik ging weer terug, niks te zien. Nog een keer terug, nou ja niks te zien. Weer terug, neem maar preventieve middelen, misschien zit er nog een stukje infectie vast, zeg maar. Gedaan, maar nee, ook niet. Nou, ga dan maar naar het ziekenhuis. Beentjes gespreid voor een gynaecoloog, ook daar niks te zien, alles zag er netjes en schoon uit. Tja, wat dan.. Ik begon steeds meer te geloven dat mijn vriend een aandeel had in mijn pijn.
Ik dacht lang en veel na over wat het zou kunnen zijn, dat hij had/deed. Uiteindelijk besloot ik hem hiermee te confronteren, en hij was erg gekrenkt, had ik het idee. Hij vond het heel erg en ik voelde me ook wat ongemakkelijk (ik had het niet erg subtiel aangepakt, om eerlijk te zijn). Ik vertelde hem dat ik bang was dat het misschien pijn deed omdat we ‘een marshmallow probeerden erin te duwen’. Hij was namelijk – vond ik – nog steeds niet hard, niet op een niveau waarop ik echt zeg van, dat is vergelijkbaar met wat mijn ervaring met mijn ex was. Ik heb geen idee, of alle mannen even hard zijn of dat dat verschilt, maar ik was er heilig van overtuigd uiteindelijk na al mijn doktersbezoeken dat daar het probleem zat. Dat hij niet hard genoeg is, en dat als je dan probeert hem erin te duwen hij bij wijze van spreke ‘opvouwt’, en dat doet hartstikke pijn dacht ik. Ik vond het toch wel heel zielig voor hem dat ik zijn mannelijkheid zo had aangetast, en besloot erover op te houden. Vanuit hem gebeurde dus ook niks. De seks ging door, en werd steeds vervelender voor mij. Ik probeerde nog een keer of twee hem te vertellen wat ik dacht dat het was, en of hij niet naar een dokter kon gaan, want dat wilde ik graag. Ik had immers ook mijn benen vaak genoeg gespreid en ik wilde dat hij dat ook eens ging doen, dit kon immers zo niet doorgaan. Steeds geen actie van hem.
Het was nu zo dat hij er twee keer per dag in het weekend op wilde, omdat we elkaar alleen in de weekends zagen. Ik hield dat meestal net vol, ’s ochtends deed het pijn, over de dag kon het herstellen en dan ’s avonds weer. ’s Nachts herstelde het en zo verder, alleen ik vond het ontzettend vervelend. Ik genoot niet meer van de seks, en natuurlijk als het echt veel pijn deed en ik zei dat dan stopte hij altijd en probeerde hij me te troosten, maar de volgende ochtend/avond sprong hij er weer net zo vrolijk opnieuw bovenop. Hij leek ook niet in de gaten te hebben dat het voor mij nog steeds zo vervelend was, als ik het direct zei dan stopte hij wel, maar als ik niks zei pikte hij nooit signalen op (lichaamstaal etc.). Mijn genot voor de seks werd steeds minder, eerst alleen de seks, daarna vond ik ook handwerk niet leuk meer, zoenen niet leuk meer, tot ik op een gegeven moment gewoon al walgde als hij zijn kleren uittrok. Dat was voor mij de druppel, ik wilde een break. Vlak voor de break had ik hem NOG een keer gezegd dat het NOG steeds pijn deed (inmiddels zijn we ruim een jaar in de relatie) en tijdens de break besloot hij naar de huisarts te gaan – EINDELIJK. (Overigens was ik wel een tikje beledigd dat een break ervoor nodig was om hem naar de huisarts te krijgen, waarom hij dat niet gewoon voor mij over had omdat ik PIJN HAD????)
Ik hoopte dat hij thuis zou komen met goed nieuws, een oplossing, en eindelijk geloof dat ik niet maanden lang had lopen lullen als ik zei dat ik dacht dat het aan hem lag. Maar nee hoor, de dokter kwam met een verhaal dat het ‘normaal was’ en ‘vaak voorkwam’ dat stellen pijn hadden, en dan de vrouw. Dat ik maar naar een bekkenbodemtherapie moest, omdat ik waarschijnlijk vaginisme had. Of we konden samen naar een seksuoloog, om te praten. Ik was furieus, het hele jaar had IK pijn geleden, en dan moest nu IK het maar weer goedmaken door naar therapie te gaan? Ik was on-ge-loof-lijk kwaad dat ik nu weer de schuld ervan kreeg. En ja, dat vaginisme, wat zal ik ervan zeggen.. Ik geloof best dat ik niet meer ontspannen was op een gegeven moment en daarmee pijn in de hand werkte, zeker. Als het zolang en zovaak pijn doet wordt je vanzelf gespannen, maar het moet toch ooit ergens mee begonnen zijn? Het kan niet zijn dat die spanning de oorzaak is.
Overigens, zijn excuus om bijna een jaar geen actie te ondernemen was dat hij onzeker was, niet doorhad dat het zo’n groot probleem was, dacht dat het wel overging etc. Hij wilde heel graag een tweede kans, probeerde het goed te maken met mij, was lief, beloofde dat hij beter zijn best zou doen en dat hij het op zou lossen. Hij zei dat hij eventueel een penisring kon nemen, of viagra.. Hij zei dat hij ‘zelfs wel een jaar zonder seks zou kunnen’. Nou geloofde ik dat niet, maar de belofte aan verbetering vond ik wel fijn. Ik besloot het nog een keer te proberen met hem, vol overtuiging dat het nu goed zou komen..
We zijn inmiddels weer een maand of drie verder denk ik, en er is nog niks gebeurd. Het eerste weekend dat we elkaar zagen was die zin van ‘een jaar geen seks’ alweer vergeten, er is geen penisring en verder ook niks veranderd. De enige verandering is dat de frequentie verminderd is. Van twee keer per dag is het nu een keer per twee dagen ongeveer. Ik vind dit echt heel erg fijn, en ik vind het ontzettend fijn dat hij dat voor mij doet, maar het is geen oplossing. Het is slechts pijnverlichting omdat ik nu minder vaak ‘moet’. Nu kan je beargumenteren dat ‘ja, als je verandering wil, zeg dat dan tegen hem!’ want dat heb ik nog niet gedaan om eerlijk te zijn. Maar waarom moet ik dat doen? Waarom kan dat niet vanuit hem komen? Hij beloofde toch verbetering? Ik ben al de hele tijd de ‘zeur’ geweest, waarom heeft hij het niet voor me over (of heeft hij het niet door?) om uit zichzelf wat actie te ondernemen!
Uiteindelijk was het zo overduidelijk, na een maand of vijf na de break, dat ik er geen plezier in had. Ik was net een dooie in bed, deed gewoon niks meer wachtte tot hij klaar was, bij wijze van spreken, alleen het hoognodige om hem te laten komen. Hij zei toen tegen me: ‘Ik heb het gevoel dat je niet zo blij meer bent, met mij, in bed..?’ Ik heb hem toen verteld dat dat klopt, dat ik inderdaad niet blij ben, omdat hij mij destijds bij de break verbetering beloofde en dat maar niet kwam. Alles ging gewoon door zoals het was. Hij vond het erg, en hij bestelde meteen de dag erna een penisring. Nu hebben we hem een aantal keer uitgeprobeerd, maar het werkt niet voor hem.. Misschien alleen als ik erbij ben, dat weet ik niet, maar in ieder geval gaat het nog beter zonder, ook al is z’n lul dan maar half hard. Nu zijn we wederom niks opgeschoten, en het wordt steeds moeilijker voor me om door te gaan hiermee.
We zijn nu bijna bij november, zo’n 10 maanden na de break. Er brak iets bij me, ik was er gewoon helemaal klaar mee. Ik woon nu twee maanden bij hem, omdat ik vanuit mijn huis 2.5 uur onderweg ben naar school dus zolang ik nog geen kamer heb vertoef ik bij hem. Ik vond dit destijds een moeilijke beslissing om te maken, maar ik besloot het te proberen. Nu gaat het over het algemeen prima, we hebben het hartstikke gezellig, maar de seks was (en is) echt een struikelblok. Ik stelde mezelf in op twee keer per week, en that’s it. Verder mocht ik van mezelf gewoon nee zeggen, en zo gaat het dus al twee maanden, maar nu was ik er gewoon echt klaar mee. Ik heb er namelijk nooit zin in, het is gewoon een verplichting die ‘erbij hoort’ en waar ik ‘even doorheen moet bijten’. Ik zei tegen hem toen we klaar waren en hij uit de douche kwam dat ik er klaar mee was en naar huis ging, dat het zo niet door kon gaan voor mij. Nou, gehuild, gepraat en hij wilde heel graag nog met een seksuoloog praten, kijken of die ons kon helpen. Hij wilde er alles aan doen om het op te lossen. Eigenlijk heb ik er geen vertrouwen in dat het gaat werken, maar ik wilde ook niet stoppen zonder alles geprobeerd te hebben, en ik heb toegezegd.
Inmiddels is het december, en we zijn een aantal weken verder na het gesprek dat ik had met hem over 'ik ga weg'. Hij heeft geen initiatief genomen om een seksuoloog nog te bellen, ik ook niet, want hij zei dat hij dat zou doen, dus dan ga ik dat niet doen. Nu zit ik er helemaal doorheen, ik kan dit gewoon niet meer volhouden. Ik ben nog jong, ik wil nog seks leuk vinden. Als ik straks 55 ben kan ik zeggen dat het een verplichting voor manlief is, nu nog niet. Ik wil het beëindigen, maar ik vind het een ontzettend moeilijke beslissing omdat we (op de seks na) gewoon een geweldige relatie hebben. Om dat kapot te laten gaan na twee jaar om seks, is iets wat ik nooit gedacht had dat ik zou doen, maar ik zie geen andere uitweg meer.
Hij past perfect bij mij, hij is lekker carefree, ik als stresskip kan dat goed gebruiken. Hij is ontzettend makkelijk in de omgang, doet nooit moeilijk en laat me vrij. Ik heb na bijna twee jaar nog steeds iedere dag de slappe lach met hem, we hebben dezelfde humor en we vinden het leuk om dingen te ondernemen. Ik heb volledig vertrouwen in hem, en vice versa. Ik wil hem niet zomaar kwijt. Anderzijds is het eigenlijk alleen maar een vriendschap voor mij op het moment, zin in fysiek contact heb ik gewoon TOTAAL niet, echt helemaal niet (überhaupt fysiek contact, niet eens perse intiem). Als ik een andere vriend zou hebben (stel), en ik zou vriendschappelijk met mijn huidige vriend om moeten gaan zou ik dat zonder problemen kunnen..
TL;DR: is er geen.
Bereid je voor op een enorme lap tekst, want die gaat er zeker komen.
Laat ik beginnen met zeggen dat ik 21 ben, mijn vriend 22. Daar gaat de post dus ook over, mijn vriend. Ik ontmoette mijn vriend bijna twee jaar geleden, en we hadden vrij snel een relatie. Ik heb voor hem nog een relatie gehad van ruim twee jaar met een andere jongen, ik ben zijn eerste – zowel als echte vriendin als op alle seksuele gebieden. Nou, ik kan jullie vertellen dat ik dacht dat ik wel wat ‘sekservaring’ zou hebben na twee jaar te hebben rond gehobbeld met iemand anders, niet dus. De eerste maanden dat we het probeerden, kon hij hem niet omhoog krijgen. Niet tot een niveau waarop we seks konden hebben in ieder geval. Dit, uiteraard, frustreerde hem ontzettend, en ik probeerde begrip te tonen en te helpen. Ik had natuurlijk geen idee, behalve dat ik dacht dat dit zijn mannelijksheidsgevoel aan zou tasten. Ik had dus gezegd dat hij maar moest aangeven wat hij wilde, en dat ik niks zou afdwingen. Dat we alle tijd hadden, geen haast etc. Uiteraard had ik daarmee de frustratie niet weggehaald, maar oké, ik moest wat.
Jullie zullen misschien wel begrijpen, dat ik hem niet goed durfde af te trekken/pijpen, omdat hij gewoon niet hard was en ik wist totaal niet wat ik ermee aan moest als hij zo half slap was. Ik wist niet of het pijn deed, ik was ook bang/onzeker dat ik het niet goed zou doen en dat ie alleen maar slapper zou worden etc. Het kwam er dus op neer dat hij vooral zichzelf ‘voorwerkte’, en ik mezelf en dan probeerden we wat. Uiteindelijk in de loop van de maanden ging dit langzaamaan beter en we konden op een gegeven moment genieten van een penetratie! Hoera! Zo ging het beter, tot we toch wel echt een soort van seks konden hebben. Maar dat was pas het begin..!
Ik begon pijn te krijgen bij de penetratie. Omdat ik met mijn vorige vriend hier nooit last van gehad heb, echt gewoon nooit – eerste keer ging zelfs zo makkelijk dat ik dacht dat we iets verkeerd deden – zocht ik het probleem meteen bij hem. Het heeft echter een tijd geduurd voordat ik er wat van wilde zeggen (dat ik pijn had) en toen ik dat deed, wist hij het ook niet. Hij had immers nog geen ervaring verder. Ik besloot maar zelf naar de dokter te gaan, omdat de pijn aanhield. De dokter vertelde dat het waarschijnlijk een vaginale infectie was. Niet fijn voor mij, maar ik was wel opgelucht want ik kreeg medicatie en het moest dan zo over zijn. Niet dus, het kwam eigenlijk na een paar weken alweer terug. Ik ging weer terug, niks te zien. Nog een keer terug, nou ja niks te zien. Weer terug, neem maar preventieve middelen, misschien zit er nog een stukje infectie vast, zeg maar. Gedaan, maar nee, ook niet. Nou, ga dan maar naar het ziekenhuis. Beentjes gespreid voor een gynaecoloog, ook daar niks te zien, alles zag er netjes en schoon uit. Tja, wat dan.. Ik begon steeds meer te geloven dat mijn vriend een aandeel had in mijn pijn.
Ik dacht lang en veel na over wat het zou kunnen zijn, dat hij had/deed. Uiteindelijk besloot ik hem hiermee te confronteren, en hij was erg gekrenkt, had ik het idee. Hij vond het heel erg en ik voelde me ook wat ongemakkelijk (ik had het niet erg subtiel aangepakt, om eerlijk te zijn). Ik vertelde hem dat ik bang was dat het misschien pijn deed omdat we ‘een marshmallow probeerden erin te duwen’. Hij was namelijk – vond ik – nog steeds niet hard, niet op een niveau waarop ik echt zeg van, dat is vergelijkbaar met wat mijn ervaring met mijn ex was. Ik heb geen idee, of alle mannen even hard zijn of dat dat verschilt, maar ik was er heilig van overtuigd uiteindelijk na al mijn doktersbezoeken dat daar het probleem zat. Dat hij niet hard genoeg is, en dat als je dan probeert hem erin te duwen hij bij wijze van spreke ‘opvouwt’, en dat doet hartstikke pijn dacht ik. Ik vond het toch wel heel zielig voor hem dat ik zijn mannelijkheid zo had aangetast, en besloot erover op te houden. Vanuit hem gebeurde dus ook niks. De seks ging door, en werd steeds vervelender voor mij. Ik probeerde nog een keer of twee hem te vertellen wat ik dacht dat het was, en of hij niet naar een dokter kon gaan, want dat wilde ik graag. Ik had immers ook mijn benen vaak genoeg gespreid en ik wilde dat hij dat ook eens ging doen, dit kon immers zo niet doorgaan. Steeds geen actie van hem.
Het was nu zo dat hij er twee keer per dag in het weekend op wilde, omdat we elkaar alleen in de weekends zagen. Ik hield dat meestal net vol, ’s ochtends deed het pijn, over de dag kon het herstellen en dan ’s avonds weer. ’s Nachts herstelde het en zo verder, alleen ik vond het ontzettend vervelend. Ik genoot niet meer van de seks, en natuurlijk als het echt veel pijn deed en ik zei dat dan stopte hij altijd en probeerde hij me te troosten, maar de volgende ochtend/avond sprong hij er weer net zo vrolijk opnieuw bovenop. Hij leek ook niet in de gaten te hebben dat het voor mij nog steeds zo vervelend was, als ik het direct zei dan stopte hij wel, maar als ik niks zei pikte hij nooit signalen op (lichaamstaal etc.). Mijn genot voor de seks werd steeds minder, eerst alleen de seks, daarna vond ik ook handwerk niet leuk meer, zoenen niet leuk meer, tot ik op een gegeven moment gewoon al walgde als hij zijn kleren uittrok. Dat was voor mij de druppel, ik wilde een break. Vlak voor de break had ik hem NOG een keer gezegd dat het NOG steeds pijn deed (inmiddels zijn we ruim een jaar in de relatie) en tijdens de break besloot hij naar de huisarts te gaan – EINDELIJK. (Overigens was ik wel een tikje beledigd dat een break ervoor nodig was om hem naar de huisarts te krijgen, waarom hij dat niet gewoon voor mij over had omdat ik PIJN HAD????)
Ik hoopte dat hij thuis zou komen met goed nieuws, een oplossing, en eindelijk geloof dat ik niet maanden lang had lopen lullen als ik zei dat ik dacht dat het aan hem lag. Maar nee hoor, de dokter kwam met een verhaal dat het ‘normaal was’ en ‘vaak voorkwam’ dat stellen pijn hadden, en dan de vrouw. Dat ik maar naar een bekkenbodemtherapie moest, omdat ik waarschijnlijk vaginisme had. Of we konden samen naar een seksuoloog, om te praten. Ik was furieus, het hele jaar had IK pijn geleden, en dan moest nu IK het maar weer goedmaken door naar therapie te gaan? Ik was on-ge-loof-lijk kwaad dat ik nu weer de schuld ervan kreeg. En ja, dat vaginisme, wat zal ik ervan zeggen.. Ik geloof best dat ik niet meer ontspannen was op een gegeven moment en daarmee pijn in de hand werkte, zeker. Als het zolang en zovaak pijn doet wordt je vanzelf gespannen, maar het moet toch ooit ergens mee begonnen zijn? Het kan niet zijn dat die spanning de oorzaak is.
Overigens, zijn excuus om bijna een jaar geen actie te ondernemen was dat hij onzeker was, niet doorhad dat het zo’n groot probleem was, dacht dat het wel overging etc. Hij wilde heel graag een tweede kans, probeerde het goed te maken met mij, was lief, beloofde dat hij beter zijn best zou doen en dat hij het op zou lossen. Hij zei dat hij eventueel een penisring kon nemen, of viagra.. Hij zei dat hij ‘zelfs wel een jaar zonder seks zou kunnen’. Nou geloofde ik dat niet, maar de belofte aan verbetering vond ik wel fijn. Ik besloot het nog een keer te proberen met hem, vol overtuiging dat het nu goed zou komen..
We zijn inmiddels weer een maand of drie verder denk ik, en er is nog niks gebeurd. Het eerste weekend dat we elkaar zagen was die zin van ‘een jaar geen seks’ alweer vergeten, er is geen penisring en verder ook niks veranderd. De enige verandering is dat de frequentie verminderd is. Van twee keer per dag is het nu een keer per twee dagen ongeveer. Ik vind dit echt heel erg fijn, en ik vind het ontzettend fijn dat hij dat voor mij doet, maar het is geen oplossing. Het is slechts pijnverlichting omdat ik nu minder vaak ‘moet’. Nu kan je beargumenteren dat ‘ja, als je verandering wil, zeg dat dan tegen hem!’ want dat heb ik nog niet gedaan om eerlijk te zijn. Maar waarom moet ik dat doen? Waarom kan dat niet vanuit hem komen? Hij beloofde toch verbetering? Ik ben al de hele tijd de ‘zeur’ geweest, waarom heeft hij het niet voor me over (of heeft hij het niet door?) om uit zichzelf wat actie te ondernemen!
Uiteindelijk was het zo overduidelijk, na een maand of vijf na de break, dat ik er geen plezier in had. Ik was net een dooie in bed, deed gewoon niks meer wachtte tot hij klaar was, bij wijze van spreken, alleen het hoognodige om hem te laten komen. Hij zei toen tegen me: ‘Ik heb het gevoel dat je niet zo blij meer bent, met mij, in bed..?’ Ik heb hem toen verteld dat dat klopt, dat ik inderdaad niet blij ben, omdat hij mij destijds bij de break verbetering beloofde en dat maar niet kwam. Alles ging gewoon door zoals het was. Hij vond het erg, en hij bestelde meteen de dag erna een penisring. Nu hebben we hem een aantal keer uitgeprobeerd, maar het werkt niet voor hem.. Misschien alleen als ik erbij ben, dat weet ik niet, maar in ieder geval gaat het nog beter zonder, ook al is z’n lul dan maar half hard. Nu zijn we wederom niks opgeschoten, en het wordt steeds moeilijker voor me om door te gaan hiermee.
We zijn nu bijna bij november, zo’n 10 maanden na de break. Er brak iets bij me, ik was er gewoon helemaal klaar mee. Ik woon nu twee maanden bij hem, omdat ik vanuit mijn huis 2.5 uur onderweg ben naar school dus zolang ik nog geen kamer heb vertoef ik bij hem. Ik vond dit destijds een moeilijke beslissing om te maken, maar ik besloot het te proberen. Nu gaat het over het algemeen prima, we hebben het hartstikke gezellig, maar de seks was (en is) echt een struikelblok. Ik stelde mezelf in op twee keer per week, en that’s it. Verder mocht ik van mezelf gewoon nee zeggen, en zo gaat het dus al twee maanden, maar nu was ik er gewoon echt klaar mee. Ik heb er namelijk nooit zin in, het is gewoon een verplichting die ‘erbij hoort’ en waar ik ‘even doorheen moet bijten’. Ik zei tegen hem toen we klaar waren en hij uit de douche kwam dat ik er klaar mee was en naar huis ging, dat het zo niet door kon gaan voor mij. Nou, gehuild, gepraat en hij wilde heel graag nog met een seksuoloog praten, kijken of die ons kon helpen. Hij wilde er alles aan doen om het op te lossen. Eigenlijk heb ik er geen vertrouwen in dat het gaat werken, maar ik wilde ook niet stoppen zonder alles geprobeerd te hebben, en ik heb toegezegd.
Inmiddels is het december, en we zijn een aantal weken verder na het gesprek dat ik had met hem over 'ik ga weg'. Hij heeft geen initiatief genomen om een seksuoloog nog te bellen, ik ook niet, want hij zei dat hij dat zou doen, dus dan ga ik dat niet doen. Nu zit ik er helemaal doorheen, ik kan dit gewoon niet meer volhouden. Ik ben nog jong, ik wil nog seks leuk vinden. Als ik straks 55 ben kan ik zeggen dat het een verplichting voor manlief is, nu nog niet. Ik wil het beëindigen, maar ik vind het een ontzettend moeilijke beslissing omdat we (op de seks na) gewoon een geweldige relatie hebben. Om dat kapot te laten gaan na twee jaar om seks, is iets wat ik nooit gedacht had dat ik zou doen, maar ik zie geen andere uitweg meer.
Hij past perfect bij mij, hij is lekker carefree, ik als stresskip kan dat goed gebruiken. Hij is ontzettend makkelijk in de omgang, doet nooit moeilijk en laat me vrij. Ik heb na bijna twee jaar nog steeds iedere dag de slappe lach met hem, we hebben dezelfde humor en we vinden het leuk om dingen te ondernemen. Ik heb volledig vertrouwen in hem, en vice versa. Ik wil hem niet zomaar kwijt. Anderzijds is het eigenlijk alleen maar een vriendschap voor mij op het moment, zin in fysiek contact heb ik gewoon TOTAAL niet, echt helemaal niet (überhaupt fysiek contact, niet eens perse intiem). Als ik een andere vriend zou hebben (stel), en ik zou vriendschappelijk met mijn huidige vriend om moeten gaan zou ik dat zonder problemen kunnen..
TL;DR: is er geen.
Inmiddels gelezen.
Therapie, seksuoloog etc. etc.
Meid, je bent 21...
Wat een kutverhaal.
[ Bericht 75% gewijzigd door Sant. op 05-12-2011 11:20:21 ]
Therapie, seksuoloog etc. etc.
Meid, je bent 21...
Wat een kutverhaal.
[ Bericht 75% gewijzigd door Sant. op 05-12-2011 11:20:21 ]
Je vriend lijkt alleen actie te ondernemen als er een relatiebreuk dreigt. Voor de rest lijkt ie het wel best te vinden. Dat lijkt me een afknapper. Zo sta je er in wezen, alleen voor.
Uitmaken met die slappe janlul!
Hij denkt alleen aan zichzelf!
Zoek een betere vent, want dat verdien je!
Hij denkt alleen aan zichzelf!
Zoek een betere vent, want dat verdien je!
Op dinsdag 23 december 2008 13:19 schreef Slarioux het volgende:
Wauw, wat een grap. Ik heb niet meer zo gelachen sinds 11 september.
Wauw, wat een grap. Ik heb niet meer zo gelachen sinds 11 september.
Als je het zelf nog de moeite waard vindt, zou ik toch overwegen zelf contact te zoeken met de seksuoloog.
The love you take is equal to the love you make.
Wow, wat een rottig verhaal. Ik denk echter dat er wel een kern van waarheid in het verhaal van zijn huisarts zit. Niet om jou de schuld te geven, maar je moet zo je best doen en je bent zo bang om zijn erectie te verpesten, dat het goed kan dat je helemaal verkrampt. Hebben heel veel vrouwen last van!
Lijkt me een goed idee om in elk geval eens met een sexuologe te gaan praten om te zien hoe je de druk van de ketel haalt, om het zo maar te zeggen. Als je al 2 jaar bij elkaar bent, zit je ook in een soort van vicueuze cirkel waar je moeilijk uit komt. Gewoon proberen!!!
En ja, het is een zak hooi dat hij hier geen actie op onderneemt, maarja, zo is hij blijkbaar...
Lijkt me een goed idee om in elk geval eens met een sexuologe te gaan praten om te zien hoe je de druk van de ketel haalt, om het zo maar te zeggen. Als je al 2 jaar bij elkaar bent, zit je ook in een soort van vicueuze cirkel waar je moeilijk uit komt. Gewoon proberen!!!
En ja, het is een zak hooi dat hij hier geen actie op onderneemt, maarja, zo is hij blijkbaar...
Sarcasme. Herken het.
Dit! Wat houdt JOU tegen dan?quote:Op maandag 5 december 2011 11:18 schreef Lienekien het volgende:
Als je het zelf nog de moeite waard vindt, zou ik toch overwegen zelf contact te zoeken met de seksuoloog.
burgerweeshuis
"de mens heeft geen smaak, tenzij hij opgegeten wordt."
woensdag 26 mei 2010 12:26 schreef Kluts het volgende: Een vicieuze cirkel heeft idd geen invalshoeken.
"de mens heeft geen smaak, tenzij hij opgegeten wordt."
woensdag 26 mei 2010 12:26 schreef Kluts het volgende: Een vicieuze cirkel heeft idd geen invalshoeken.
Dit is toch een gezamenlijk probleem? Sterker nog: TS had nergens last van bij haar vorige vriend. Maar alle acties komen nu van háár kant. Hier klopt toch iets niet?
Dat ik de hele tijd degene ben die actie moet ondernemen, en dat voelt gewoon niet eerlijk. Behalve het feit dat hij minder seks krijgt dan hij zou willen (denk ik), heeft hij blijkbaar nergens last van. Het alternatief voor hem is geen vriendin/geen seks, dus ja.. En ik lig daar moeilijk te doen, doet pijn, kan daarna twee dagen niet meer fatsoenlijk pissen, maar god, meneer heeft z'n behoefte weer gehad. Wáárom heeft hij het niet voor mij over om zoiets te regelen dan?quote:
Bovendien gaat het nu al zo lang zo, of tenminste, twee jaar ongeveer, dat ik niet weet hoe ik me in godsnaam weer aangetrokken moet gaan voelen tot hem. Hij windt me helemaal niet meer op, ik probeer maar aan andere dingen te denken en zorgen dat ik nat genoeg ben dat ie n keer erin kan.. Ik vraag me af of een seksuoloog me daarmee kan helpen.
Dat houdt me tegen, geen vertrouwen erin dat een seksuoloog kan helpen + ik vind het niet eerlijk als ik na XX doktersbezoeken, XX medicijnen, XX keer pijn wéér degene moet zijn die actie gaat ondernemen.
Meid, wat een verhaal. En vooral erg bekend.
Het enige wat ik je zou willen aanraden is toch naar een seksuoloog te gaan. Niet voor hem, maar voor jou. Jij zit nu met het probleem, en dat probleem blijft.
Stel dat je de relatie beëindigt, en je krijgt een nieuwe vriend. Dan zit je nog steeds met dit probleem, je hoofd zit erbij. Met mijn vorige vriend ging het ook niet goed, dus waarom zou het nu dan wel goed gaan.
Rest me alleen te zeggen dat die vriend een lul is, hij verpest het voor jou en voor hem. Snap ook niet dat die seks wilt blijven hebben, niks ergers dan seks met je vriendin terwijl ze pijn heeft.
Het enige wat ik je zou willen aanraden is toch naar een seksuoloog te gaan. Niet voor hem, maar voor jou. Jij zit nu met het probleem, en dat probleem blijft.
Stel dat je de relatie beëindigt, en je krijgt een nieuwe vriend. Dan zit je nog steeds met dit probleem, je hoofd zit erbij. Met mijn vorige vriend ging het ook niet goed, dus waarom zou het nu dan wel goed gaan.
Rest me alleen te zeggen dat die vriend een lul is, hij verpest het voor jou en voor hem. Snap ook niet dat die seks wilt blijven hebben, niks ergers dan seks met je vriendin terwijl ze pijn heeft.
Bij een relatie hoort ook lekkere seks, voor beide partners.
Hoe kan het dat zo'n jongen geen stijve kan krijgen? Doorbloeding, aseksualiteit?
Hoe kan het dat zo'n jongen geen stijve kan krijgen? Doorbloeding, aseksualiteit?
Dat is nog maar de vraag. Misschien gaat het wél goed.quote:
Stel dat je de relatie beëindigt, en je krijgt een nieuwe vriend. Dan zit je nog steeds met dit probleem, je hoofd zit erbij. Met mijn vorige vriend ging het ook niet goed, dus waarom zou het nu dan wel goed gaan.
Dat je door een gebrek aan vertrouwen (hoe logisch) alleen al verkrampt bij het idee van intimiteit met hem, dat kan op den duur ook meespelen. Al zal het niet de oorzaak zijn geweest.
quote:Overigens, zijn excuus om bijna een jaar geen actie te ondernemen was dat hij onzeker was, niet doorhad dat het zo’n groot probleem was, dacht dat het wel overging etc.
Klinkt als iemand die alleen aan zichzelf denkt.quote:Hij zei toen tegen me: ‘Ik heb het gevoel dat je niet zo blij meer bent, met mij, in bed..?’
Fijn dat je "voor de rest" zo goed met 'm kan opschieten, maar, even cru gezegd: het verschil tussen een goede vriendschap en een relatie is de (bij voorkeur goede) sex.
En zoals je zelf al aangeeft: bij hem kan je dat in mijn inschatting wel vergeten, en in het beste geval is het altijd een moeizame en een hoop werk vergende kwestie.
Atheism isn't a religion. It's a personal relationship with reality.
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
I've got news for you: De wereld is niet eerlijk!quote:
Dat houdt me tegen, geen vertrouwen erin dat een seksuoloog kan helpen + ik vind het niet eerlijk als ik na XX doktersbezoeken, XX medicijnen, XX keer pijn wéér degene moet zijn die actie gaat ondernemen.
Als jij vindt dat jullie zo goed bij elkaar passen en als jij daarom niet uit elkaar wilt gaan dan zul jij moeten doen wat je kunt om bij elkaar te blijven. Dat kun je niet eerlijk vinden maar dat het niet eerlijk is betekend niet dat het gaat veranderen. Als jij iets wilt zul je dat zelf moeten regelen.
Overigens: Als je je niet meer tot hem aangetrokken voelt kun je maar beter gewoon kappen. Dan kun je nog zo goed bij elkaar passen, gaat nooit meer wat worden.
3 woorden
omg omg omg
waarom praat je alsof het een verplichting is dat je m neukt.
kom eens voor jezelf op
omg omg omg
waarom praat je alsof het een verplichting is dat je m neukt.
kom eens voor jezelf op
I'm so happy I could scream!
Dat weet ik niet, hij gelooft zelf niet dat er iets is en wil dus niet naar een dokter.quote:
Bij een relatie hoort ook lekkere seks, voor beide partners.
Hoe kan het dat zo'n jongen geen stijve kan krijgen? Doorbloeding, aseksualiteit?
Ja, dat weet ik dus niet. Zelf denk ik dat het wel goed zou gaan (zoals Boca zegt) omdat ik met mijn eerste vriend geen problemen gehad heb, en dus niet perse onzeker ben geworden hierdoor ofzo. Maar ik weet het niet, daar kom ik in de loop van de tijd misschien wel achter, en dan kan ik altijd nog een afspraak maken met een seksuoloog.quote:
[..]
Dat is nog maar de vraag. Misschien gaat het wél goed.
Dat je door een gebrek aan vertrouwen (hoe logisch) alleen al verkrampt bij het idee van intimiteit met hem, dat kan op den duur ook meespelen. Al zal het niet de oorzaak zijn geweest.
In een relatie zit je toch wel met z'n tweeën? Als de man werkt, voor kinderen zorgt, het huishouden doet, en die vrouw ligt alleen maar de hele dag op de bank d'r nagels te lakken dan gaat die relatie toch ook niet werken? (Over het algemeen gezien dan)quote:
[..]
I've got news for you: De wereld is niet eerlijk!
Dat klopt ook inderdaad, alles kan daarin. Totaal niet begrijpbaar hoe dat werkt soms.quote:
[..]
Dat is nog maar de vraag. Misschien gaat het wél goed.
Dat is natuurlijk belachelijk, jij bent degen die last heeft. En pijn. En seks als een verplichting ziet. Dus er is wel iets!quote:
[..]
Dat weet ik niet, hij gelooft zelf niet dat er iets is en wil dus niet naar een dokter.
Zo gaat het helaas wel vaak. Hij zegt dat die nergens last van heeft, dus doet hij niks. Lekker simpel.quote:In een relatie zit je toch wel met z'n tweeën? Als de man werkt, voor kinderen zorgt, het huishouden doet, en die vrouw ligt alleen maar de hele dag op de bank d'r nagels te lakken dan gaat die relatie toch ook niet werken? (Over het algemeen gezien dan)
Sja. Als hij zeker wil weten dat er niets is kan de dokter daar ook zekerheid over geven. Als jij al zo enorm je best hebt gedaan vind ik het niet meer dan normaal dat hij ook even een checkup laat doen.quote:
[..]
Dat weet ik niet, hij gelooft zelf niet dat er iets is en wil dus niet naar een dokter.
Maar: dit klinkt eerder alsof hij donders goed weet dat er bij hem iets aan schort,maar dat hij liever z'n kop in het zand blijft steken.
Heel goed.quote:In een relatie zit je toch wel met z'n tweeën? Als de man werkt, voor kinderen zorgt, het huishouden doet, en die vrouw ligt alleen maar de hele dag op de bank d'r nagels te lakken dan gaat die relatie toch ook niet werken? (Over het algemeen gezien dan)
En trek dit nu eens door naar sexueel gebied..?
Atheism isn't a religion. It's a personal relationship with reality.
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
Kan natuurlijk ook iets van aantrekking zijn.quote:
Bij een relatie hoort ook lekkere seks, voor beide partners.
Hoe kan het dat zo'n jongen geen stijve kan krijgen? Doorbloeding, aseksualiteit?
Carpe Libertatem
Dit dus... been there done that! Opgelost door het inderdaad ook rustig aan te doen. Hoe werkt het met alcohol? Je bent dan meer ontspannen? Glijmiddel? En mocht hij hem niet hard krijgen dan probeer het gewoon even een paar keer met viagra. Mocht dat allemaal goed gaan dan komt het zelfvertrouwen en de ontspanning vanzelf terug. JIJ kunt er in ieder geval in eerste instantie niets aandoen. Het is er gewoon zo ingeslopen.quote:
Wow, wat een rottig verhaal. Ik denk echter dat er wel een kern van waarheid in het verhaal van zijn huisarts zit. Niet om jou de schuld te geven, maar je moet zo je best doen en je bent zo bang om zijn erectie te verpesten, dat het goed kan dat je helemaal verkrampt. Hebben heel veel vrouwen last van!
Dat, seks waarbij je niet allebei geniet is gewoon waardeloos.quote:
Snap ook niet dat die seks wilt blijven hebben, niks ergers dan seks met je vriendin terwijl ze pijn heeft.
Yankee go home!
Dat zou natuurlijk kunnenquote:Op maandag 5 december 2011 12:00 schreef Boze_Appel het volgende:
[..]
Kan natuurlijk ook iets van aantrekking zijn.
Ben alleen bang dat ik daar maar beperkt invloed op kan uitoefenen.Goeie tips, dankjequote:
[..]
Dit dus... been there done that! Opgelost door het inderdaad ook rustig aan te doen. Hoe werkt het met alcohol? Je bent dan meer ontspannen? Glijmiddel? En mocht hij hem niet hard krijgen dan probeer het gewoon even een paar keer met viagra. Mocht dat allemaal goed gaan dan komt het zelfvertrouwen en de ontspanning vanzelf terug. JIJ kunt er in ieder geval in eerste instantie niets aandoen. Het is er gewoon zo ingeslopen.
Ik drink zelden dus ik heb geen idee hoe het zou gaan met alcohol op. Glijmiddel is niet nodig, ik heb ondertussen geleerd hoe ik het daar beneden kan sturen en ik kan mezelf gewoon goed nat maken, het is echter wel een idee om het gewoon te proberen, al denk ik echt dat het meer de verkramping is dan dat ik niet nat genoeg zou zijn (als je kijkt naar wat ik voor aandeel zou kunnen hebben).Viagra, nouja, dat is aan hem.. Ik geloof niet dat hij dat wil.. Tenminste, volgens mij moet je daarvoor naar de huisarts om een recept daarvoor te krijgen, of niet? Als dat zo is dan gaat dat alvast niet gebeuren
Toch fijn, zo'n partner die ook z'n best doet.quote:
[..]
Ik geloof niet dat hij dat wil.. (...) Als dat zo is dan gaat dat alvast niet gebeuren
...
Atheism isn't a religion. It's a personal relationship with reality.
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
Wat kan ik zeggen, ik wil hem niet zwart maken, maar als ik kijk hoeveel moeite het kostte om hem die ene keer naar de huisarts te krijgen (en dan zonder dat ie überhaupt zn eigen broek naar beneden heeft gedaan), gaat dat echt niet gebeuren.quote:
[..]
Toch fijn, zo'n partner die ook z'n best doet.
...
Dat snap ik dus ook niet en vind ik een van de meest verbazingwekkende ontwikkelingen in onze relatiequote:
Snap ook niet dat die seks wilt blijven hebben, niks ergers dan seks met je vriendin terwijl ze pijn heeft.
Vind je het dan niet hoogste tijd om echt op je strepen te gaan staan?quote:
[..]
Wat kan ik zeggen, ik wil hem niet zwart maken, maar als ik kijk hoeveel moeite het kostte om hem die ene keer naar de huisarts te krijgen (en dan zonder dat ie überhaupt zn eigen broek naar beneden heeft gedaan), gaat dat echt niet gebeuren.
[..]
Dat snap ik dus ook niet en vind ik een van de meest verbazingwekkende ontwikkelingen in onze relatie
"The problem with common sense is that most people are morons."
|
|
