quote:
Op donderdag 8 september 2011 13:09 schreef SeLang het volgende:Het is dus niet de centrale bank die expansie veroorzaakt maar het is de vraag naar krediet door
een eindgebruiker, in jouw voorbeeld de overheid.
Die overheid onderscheidt zich van andere leners doordat hij 1) veel langer als kredietwaardig wordt gezien, 2) in principe een overzadigbare honger naar krediet heeft, 3) de Centrale Bank sterk kan beinvloeden, zoniet aansturen, vooral in de VS, 4) in de plaats kan treden van talloze andere kredietbehoeftigen zoals banken en werklozen, en 5) feitelijk geen rente betaalt aan de CB omdat die als winst in de staatskas terugvloeit.
Om die redenen is het gebrek aan (andere) kredietwaardige afnemers zeker geen garantie dat er in deze crisis geen ongebreidelde geldcreatie kan gaan optreden.
quote:
Er zitten daarom ook grenzen aan wat de overheid kan doen om de economie te stimuleren. [..] Het punt is dus dat een centrale bank weinig kan doen om de deflatoire bust die volgt op een periode van excessieve creditexpansie te voorkomen.
Correct, maar de vraag is juist wat ze doen als dat punt van een deflatoire bust bereikt wordt. Want in zo'n crash zou iedere schuldenaar diverse andere in zijn faillissement meeslepen, totdat in het ergste geval niet alleen alle insolvabele bedrijven in een exponentieel groeiende olievlek van afschrijvingen weggevaagd zijn, maar door de vraaguitval ook de meeste gezonde bedrijven het loodje leggen. Dat is het steentijdscenario en dat zal tegen letterlijk iedere prijs voorkomen worden. De normale grenzen van rationeel economisch / monetair beleid zijn dan onbetekenend; de overheid en CB zullen dan simpelweg alles doen wat technisch tot hun mogelijkheden behoort om het tij te keren. Zo'n breekpunt kan bijvoorbeeld bereikt worden als er nu weer grote banken omvallen of als de euro onverhoopt op ongeordende wijze ontploft.