Vast

Ruim een jaar geleden leerde ik een vrouw kennen via het internet. Al snel raakte we diep met elkaar aan de praat, voerde we hele lange gesprekken over de telefoon en kwam uiteindelijk de ontmoeting daar. Klikte enorm, liefde op het eerst gezicht zeg maar.

Voor mij tenminste, want al snel begon zij problemen te zien. De relatie heeft uiteindelijk 2 maanden geduurd, en zijn toen "als vrienden" uit elkaar gegaan. Vrienden zijn bleek toen vrij lastig, omdat er nog behoorlijk wat gevoelens zaten enzo. Het contact viel weg, wat ik op zich toch wel jammer vond. Heb altijd geprobeerd om contact met ex'en te behouden.

Omstreeks haar verjaardag (toevallig zijn we op dezelfde dag jarig) trok ik de stoute schoenen aan en heb haar toen een verjaardagsmailtje gestuurd - haar emailadres kende ik nog. Ik hoopte stilletjes dat we weer contact konden opbouwen, maar verwachtte niets. Als ze niet gereageerd zou hebben, zou ik het ook daarbij gelaten hebben.
Maar ze reageerde dus wel, vrij pissed in het begin, ze had me uit haar leven "verbannen". Vond ik op dat moment heel erg vreemd, dat ze die woorden gebruikte. Ik vind namelijk dat je altijd ervaringen met je mee zal blijven dragen, koesteren als het ware. Je kunt niet in het heden leven als je je verleden ontkent - vind ik dan.
Al snel kwam er een levendige emailwisseling op gang, chatte we wat met msn, sms'jes en een keer gebeld. Tijdens dat telefoongesprek gaf ze aan dat ze het wel leuk zou vinden om me weer eens te zien. Ik was op zich wel verrast dat ze dat zei, maar het telefoongesprek ging enorm makkelijk, dus heb daar toen mee ingestemd. Ruim een week geleden vond dat telefoongesprek plaats.

Afgelopen maandag stelde ik dus voor dat ik van de week wel langs zou kunnen komen. Deze week had ik de gelegenheid om met m'n werkuren te schuiven, vandaar.
Ze reageerde enorm enthousiast, ze vond het heel leuk. Afgesproken werd dat ik donderdagavond langs zou komen, gezellig wat eten en kletsen. Maar woensdag begon ze beren te zien, ging ze twijfelen of het wel een goed idee was.
Dat twijfelen ging door, ze sliep er slecht van. Ze was bijvoorbeeld bang dat er wat tussen ons zou opbloeien, en dat ze daardoor haar huidige relatie aan de kant zou zetten (een relatie die niet lekker loopt, maar ze wil hem nog "een kans geven"). Ik heb haar toen verzekerd dat dat iets is waarvoor ik dus duidelijk niet kom, de dingen waar ze vorig jaar over viel zijn er nog steeds, grotendeels dingen die je niet goed kunt veranderen. Ik wilde kijken of een vriendschap mogelijk zou zijn.
Maar voordat ik op pad ging (donderdagmiddag) had ze geen uitsluitsel gegeven of ze wilde dat ik kwam of niet. Ik dus maar in de auto voor een rit van een kleine 2½ ur (Zoetermeer naar Assen). Toen ik in de gaten had hoelaat ik in Assen zou zijn, sms'te ik het haar. Ze reageerde meteen terug van "oh ok". En daarachter: "Waarom wil je me eigenlijk zien?" Ik toen van "Nou, om te kijken of een echte vriendschap mogelijk is" waarop zij reageerde met "Denk je nou echt dat een echte vriendschap mogelijk is?" en "Ik wil het verleden wat betreft relaties achter me laten liggen" en uiteindelijk "ik wil niet dat je komt, ik ben er niet klaar voor".
Volgens mij wist ze zelf niet wat ze wilde, getuige de ommezwaai in haar gedrag. Ik voelde me wel gebruikt, maar wilde het haar niet zeggen, omdat er dan al helemaal geen kans meer bestaat dat we elkaar ooit nog kunnen zien.

Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Weer contact zoeken vandaag heb ik niet gedaan, wil haar het initiatief nemen. Maar ik ben bang dat ze dat niet gaat doen.....
tsja, hier zit ik dan. Vast in mijn gevoel en gedachten, niet goed wetend wat ik moet en kan doen.

misschien omdat het zo goed klikte
omdat ik een oneindige vergevingsdrift heb (niet alleen bij haar, bij vrijwel iedereen)
omdat ik weet hoe goed we het vorig jaar konden vinden