Sociale Angst

Ja, als je het zo bekijkt is het idd socialer een eigen mening te hebben (nu zit ik toch met jullie mee te lullen, haha !), maar soms vragen ze naar argumenten op een zeer aanvallende manier. Dan krijg ik echt een black-out en dan lijkt het alsof mijn mening nergens op gebaseerd is en ik ''dom'' ben. Na het gesprek kom ik dan op de meest geniale dingen..

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 12:03 schreef Fleurtjebloem het volgende:
Ja, als je het zo bekijkt is het idd socialer een eigen mening te hebben (nu zit ik toch met jullie mee te lullen, haha !),

quote:

maar soms vragen ze naar argumenten op een zeer aanvallende manier. Dan krijg ik echt een black-out en dan lijkt het alsof mijn mening nergens op gebaseerd is en ik ''dom'' ben. Na het gesprek kom ik dan op de meest geniale dingen..

Ja, wanneer het lijkt alsof je jezelf helemaal moet gaan staan verdedigen! Dan klap ik ook dicht en geef ik gewoon toe of zo, zo van: ja heb je gelijk in.
Het is dan inderdaad pas naderhand dat ik denk van: oh maar DAT had ik gewoon moeten zeggen! Zoo irritant als dat gebeurd...

_{Nu lul ik ook mee haha!!}

Juist, dat verdedigen...Muhaha Flibble, wij mogen best met elkaar meelullen, we hebben immers hetzelfde probleem. Die herkenbaarheid is alleen maar heerlijk naar mijn idee, het geeft me het gevoel er niet alleen in te staan. Maar goed, ik wilde iets zeggen over het verdedigen. Ik heb vaak het idee dat mensen het persoonlijk bedoelen, terwijl ze feitelijk gezien alleen maar argumenten willen horen en niet jou als individu voor het hoofd stoten (alhoewel, je hebt mensen...)
Vat jij dingen ook snel persoonlijk op?

@Ceased2Be: Idd, dat alles om jou draait. Het klinkt heel egoistisch voor andere mensen, maar soms heb je idd het idee dat iedereen over je praat en alles van je weet. Zelfs dat mensen in je hoofd kunnen kijken. Mensen zeggen ook vaak de dingen die ik van ze verwacht. Misschien lok ik dat zelf uit door mijn houding?

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 12:30 schreef Ceased2Be het volgende:
Dat dingen persoonlijk opvatten is ook een aspect van het sociale isolement natuurlijk, ik had het op een gegeven moment zo erg te pakken dat je echt het idee hebt dat iedereen het over jou hebt. Dat gevoel dat iedereen op straat je aankijkt en als iemand lacht het om jou gaat... compleet paranoïa natuurlijk, maar toch.
heb nog steeds wel de neiging om dingen snel persoonlijk op te vatten, maar niet meer in zo'n absurde mate als eerst.

Dat heb ik precies zo gehad! Ik heb nog steeds wel die ongekende achterdocht. Dat mensen altijd iets tegen me hebben en als ze aardig zijn, er iets achter zit. Zelfs volledige complottheorieën heb ik bedacht . Daar ben ik gelukkig wel wat van af nu .

quote:

Op donderdag 22 september 2005 14:30 schreef -DailaLama- het volgende:

[..]

Ik ook ... net alsof ik het allemaal niet kan bijhouden.

Precies. Het gaat allemaal te snel. Ik doe zoveel indrukken op dat m'n hoofd ervan gaat tollen. Daarom vermijd ik ze liever. Ben nogal snel overprikkeld, vandaar.

@Natalie: Me too, ben Hoog Sensitief Persoon en snel gevoelig voor mijn omgeving. Ik observeer dan liever de boel (amper bij te houden soms) dan dat ik participeer.

Denk dat voor heel veel mensen je probleem zeker herkenbaar is, ik bedoel, wie heeft er niet eens een keer flink voor lul gestaan dat het schaamrood op je wangen staat? Of vaak gepest worden bijv. in de klas, alleen omdat je te dik bent, of te dun, of te klein, of te lang , een kop die iemand niet aanstaat, verzin het maar.. een van de dingen die naar mijn idee heel erg bijdragen aan sociale angst, bij mij iig wel, ik was de langste en had een grote mond..tsja ik beet uiteraard wel van me af maar de angst was er zeker. Het waren de goede vrienden en de lol die ik had die het allemaal dragelijk maakten eigenlijk

Ik had het best wel erg, ondanks dat ik wel met veel mensen kon opschieten en ook best wel praatjes had, ik liet me niet weerhouden ondanks de angst. Maar daarbij blowde ik ook nog eens wat dus echt helemaaal fout is om te doen met sociale angsten; je klapt gewoon finaal dicht, gewoon niet doen.

Toch heb ik zo rond m'n 19e op e.o.a. manier grip erop gekregen. Op die leeftijd begon ik om te gaan met andere mensen, mede door m'n muzikale hobbies waar ik met bandjes ging spelen. Ik kreeg zowaar het gevoel gerespecteerd te worden en andere zagen dat ook.. ik kwam langzaam 'los' zoals dat heet. Dat heeft enorm geholpen. Maar ook het besef dat je nooit de enige bent met zulke angsten.. dat is belangrijk niet alleen om te weten maar echt vooral te beseffen, da's moeilijk.
Ik herken mezelf ook echt in de reacties van een aantal leden die zeggen de knop omgezet te hebben en zichzelf hebben aangezet dingen te doen. Een betere remedie is er denk ik niet. (heb een hekel aan medicijnen, geloof er niet in). Hoe meer je jezelf accepteerd hoe minder angst je zal hebben.

Maar helemaal ervan af ben ik nooit vrees ik, er zijn nog steeds een aantal situaties die ik liever vermijd ondanks dat het harstikke goed gaat. Op massale feesten voel ik me nog steeds onzeker, bekeken enzo. Maar dat gaat ook steeds beter.

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 18:42 schreef Fleurtjebloem het volgende:
@Natalie: Me too, ben Hoog Sensitief Persoon en snel gevoelig voor mijn omgeving. Ik observeer dan liever de boel (amper bij te houden soms) dan dat ik participeer.

Ervaring leert me dat je zoiets beter niet kunt zeggen hier in R&P. Er zijn in in 't recente verleden een aantal topics over geweest. Houd 't voor jezelf, zolang jij 't maar weet en daardoor in staat bent de boel te relativeren en in het juiste licht te zien.

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 12:28 schreef Fleurtjebloem het volgende:
Juist, dat verdedigen...Muhaha Flibble, wij mogen best met elkaar meelullen, we hebben immers hetzelfde probleem. Die herkenbaarheid is alleen maar heerlijk naar mijn idee, het geeft me het gevoel er niet alleen in te staan.

quote:

Maar goed, ik wilde iets zeggen over het verdedigen. Ik heb vaak het idee dat mensen het persoonlijk bedoelen, terwijl ze feitelijk gezien alleen maar argumenten willen horen en niet jou als individu voor het hoofd stoten (alhoewel, je hebt mensen...)
Vat jij dingen ook snel persoonlijk op?

Ja altijd! Heel vaak als mensen mij iets vragen over waarom ik iets op een bepaalde manier aanpak of zo, dan heb ik het idee dat ik mezelf moet gaan staan verdedigen. Vaak reageer ik dan ook geprikkeld. Die mensen hebben dan iets van: nou nou, ik bedoelde er niks mee hoor! Maar dat vat ik dan inderdaad wel zo op.

quote:

Op zaterdag 24 september 2005 12:30 schreef Ceased2Be het volgende:
Dat dingen persoonlijk opvatten is ook een aspect van het sociale isolement natuurlijk, ik had het op een gegeven moment zo erg te pakken dat je echt het idee hebt dat iedereen het over jou hebt. Dat gevoel dat iedereen op straat je aankijkt en als iemand lacht het om jou gaat... compleet paranoïa natuurlijk, maar toch.
heb nog steeds wel de neiging om dingen snel persoonlijk op te vatten, maar niet meer in zo'n absurde mate als eerst.

Dat had ik net nog ja, in de bus. Ik had het idee dat ik aangegaapt werd en dat er om me gegiecheld werd enzo.... helemaal niet waar natuurlijk!

@Flibble: Juist ja, dat constante verdedigen. Dan stellen mensen eigenlijk heel gewone vragen, maar op mij komt het over als een aanval. Zo van: ''vertel eens meissie waar jij nou eigenlijk mee bezig bent...''

quote:

Op maandag 26 september 2005 11:51 schreef Fleurtjebloem het volgende:
@Flibble: Juist ja, dat constante verdedigen. Dan stellen mensen eigenlijk heel gewone vragen, maar op mij komt het over als een aanval. Zo van: ''vertel eens meissie waar jij nou eigenlijk mee bezig bent...''

Ja en weet je wat het domme is, zelfs als het wél als aanval bedoeld is dan maakt het eigenlijk nog geen reet uit! Ik bedoel, waarom kan het mij schelen dat iemand mijn werkwijze niet goed vind of zo, das toch eigenlijk niet mijn probleem? Toch trek ik me dat dan aan... Ik wil altijd dat iedereen mij aardig vind of slim of zo, terwijl het me eigenlijk helemaal niet uit zou moeten maken.

Ik heb exact hetzelfde Flibble, ik ga ook altijd twijfelen aan mezelf, mijn werkwijze of bepaalde ideeen. Vooral als veel mensen ergens anders over denken dan ik. Ben ik dan gek? Of ben ik ZO anders dan zij?

Terwijl het voor die andere mensen echt helemaal niks uitmaakt of jij er anders over denkt of niet, die zijn dat morgen toch weer vergeten. Het is bij mij denk ik het idee een flater te slaan, daar ben ik altijd bang voor! Ik kan dat ook nooit relativeren, zo van: dan ga ik maar een keer op mn bek, so what?? En als ik dan een keer op mn bek ga dan kan ik daar echt wakker van liggen!

Hebben jullie ook dat gevoel in je buik wat je blokkeert en dat ervoor zorgt dat je op voorhand al geen geloof meer hebt in wat je gaat doen of zeggen?

Ik ga even een analyse maken van mezelf weer hoe ik het aanpak.

Tijden gehad dat ik niet kon zijn, wie ik was. Nog steeds ben ik niet helemaal mezelf. En dan niet genomen uit het nummer van Acda en de Munnik omdat ik geen fan van ze ben. Ik zag ook vaker sociaal contact als verplichting, en als dat het geval is, dan is er iets goed mis. Ik kreeg van allerlei kanten sociaal contact overal en had niet eens zin in sociaal contact toen. En ga maar eens sociaal contact aan als je geen behoefte hebt aan mensen om je heen, behalve je vrienden.

Dus in mijn geval ben ik eigenlijk wel altijd mezelf geweest, alleen kreeg ik bij die niet gewenste sociale contacten last van die zogenaamde "vrees", maar het was geen echte vrees, het was tegenzin en geen interesse hebben in de ander en vooroordelen of die ander misschien een lul was of een trut. Of de eerste indruk van die ander te zwaar nemen en niet verder willen verkennen in die persoon. En doordat ik de ander niet kon, kon de ander mij ook niet en dacht ik dus ook dat de ander mij niet moest. Vooral het idee dat mensen je niet moeten of je vreemd vinden was het ook. Dat je afwijkend bent terwijl dat niet zo is. Als vrienden onderling zie je elkaar ook als gelijkwaardig dus waarom zou je bij een vreemdeling jezelf minder of afwijkend voelen. Daarbij is iedereen anders. Niet uniek, maar anders.

Het is jezelf tot uitdrukking laten komen in situaties in het dagelijkse leven. Dat kan van alles zijn. Die situaties kom je overal tegen. Je kunt kiezen tussen terughoudend gedrag of assertief extrovert gedrag. De een vindt dat prettig de ander weer dit. Ik kies zelf voor een combinatie tussen beiden. Ik ben niet iemand die continu op de voorgrond wilt treden en op straat gaat dansen, die aandacht wil ik niet en heb ik niet nodig.

Dus dan kijk ik wat ik wel verlang in het sociale leventje en waar mijn wensen liggen. En dan wens ik om te gaan met de mensen die me prettig lijken om mee om te gaan. Ik zal ook niet zomaar mensen aanspreken op straat. Omdat ik de zin niet inzie om vreemden aan te spreken.

Dan krijg je nog de contacten die noodgedwongen ontstaan. Je hebt dan onderhoudt met vrienden wat op zich geen probleem moet zijn omdat het je vrienden zijn. En je hebt nog de mensen die je op je werk tegen komt. Waar je altijd nog alleen maar zakelijk mee hoeft om te gaan. Uitstapjes daargelaten. ( ik zie het nut niet in van een vriendschappelijk band met collega's dus die uitstapjes met het werk zie ik al helemaal niet zitten, werkgerelateerd vind ik dat het zakelijk moet zijn en blijven)

Maar wat is dan het probleem van alles? Je kiest je mensen uit waar je mee wilt omgaan. Ben je niet tevreden met de grote van je vrienden en kennissenkring dan is het wat anders.

Ik denk dat het ook met willen te maken heeft. Dat je bij een sociale fobie gewoon geen zin hebt in het contact. Geniet je van sociale contacten dan gaat het contact vanzelf. En dan hoef je nergens bij na te denken. Dan hoop je als het ware dat er geen eind komt aan een gesprek als het gesprek van beide kanten goed loopt.

Heeft ook veel te maken, welke mensen kom je waar tegen. En dan nog, kom je ze tegen omdat je dat wilt, of kom je ze tegen omdat het noodlottig is.

Op dit moment heb ik amper problemen met sociaal contact. Omdat ik bepaal met wie ik omga en wanneer. In de winkel praat ik dan makkelijk ff met mensen omdat ik dan redelijk afstandelijk kan zijn. Bij intiem contact weet ik het niet goed, intiem contact heb ik ook niet zo'n zin in vaker. Ik blijf liever op afstand functioneren Wordt het contact te intiem dan heb ik het idee dat ze mijn territorium binnen dringen, en ze moeten al helemaal niet gaan praten over hoe ik leef en wat ik doe. Dus hou het dan maar liever redelijk zakelijk en onzinnig.

[ Bericht 5% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 26-09-2005 14:02:23 ]

Pffff....wat een lap tekst weer.

Ik kan verder gaan met analyseren. Over het gebied waar je je in begeeft. Je hebt in iedere situatie een stuk domein waar je in zit. En je zou dan met mensen kunnen omgaan zoals je dat op internet ook doet. Dan sta je als het ware buiten de situatie en is het hele sociale contacten-spelletje een groot spel. Een spel tussen 2 deelnemers die beiden in hun domein staan en zo gaan communiceren. Je hoeft niet te dichtbij te komen, je blijft lekker in je eigen stuk staan.

Ooit een boek gehad daarover, hoe wordt je sociaal gezien een held, zo heette het niet maar technisch gezien is het wel mogelijk, want veel heeft met technische analyses te maken, zelfs de omgang tussen mensen kun je zo benaderen.

Je kunt dan kalm en bedaard iedere situatie aan en je zult schijt hebben aan de rest. Je zit dan in je domein, je veilige plek. Alsof je achter een balie werkt al 30 jaar en iedere dag 1000 mensen moet helpen. Achter een balie werken....ook een soort van face to face contact, en contact is altijd face to face. Hoewel het voor mensen met een sociale fobie een wildernis en jungle kan zijn. Ondanks alles is het altijd 1 op 1. Tenzij in groepen waar 30 mensen zijn en waar 1 op 29 het woord neemt.



Ik bedoel dus......

Het is zo makkelijk eigenlijk. Als je je gedachtes onder controle hebt ook. Ben je chaotisch dan loopt niets goed. Een soort rollen-spelletje is het ook. Je kunt jezelf een goede acteur maken, het leven is ook een soort van acteren continu. Je voert toch een act op Wil je sociaal sterk worden en ben je het niet, dan zul je ook beter moeten leren acteren. Jezelf beter verkopen in de markt.

Het leven is een film Maar dan ben ik aan het ontsporen....

[ Bericht 16% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 26-09-2005 14:14:22 ]

quote:

Op maandag 26 september 2005 14:06 schreef Dromenvanger het volgende:
Pffff....wat een lap tekst weer.

Ik kan verder gaan met analyseren. Over het gebied waar je je in begeeft. Je hebt in iedere situatie een stuk domein waar je in zit. En je zou dan met mensen kunnen omgaan zoals je dat op internet ook doet. Dan sta je als het ware buiten de situatie en is het hele sociale contacten-spelletje een groot spel. Een spel tussen 2 deelnemers die beiden in hun domein staan en zo gaan communiceren. Je hoeft niet te dichtbij te komen, je blijft lekker in je eigen stuk staan.

Ooit een boek gehad daarover, hoe wordt je sociaal gezien een held, zo heette het niet maar technisch gezien is het wel mogelijk, want veel heeft met technische analyses te maken, zelfs de omgang tussen mensen kun je zo benaderen.

Je kunt dan kalm en bedaard iedere situatie aan en je zult schijt hebben aan de rest. Je zit dan in je domein, je veilige plek. Alsof je achter een balie werkt al 30 jaar en iedere dag 1000 mensen moet helpen. Achter een balie werken....ook een soort van face to face contact, en contact is altijd face to face. Hoewel het voor mensen met een sociale fobie een wildernis en jungle kan zijn. Ondanks alles is het altijd 1 op 1. Tenzij in groepen waar 30 mensen zijn en waar 1 op 29 het woord neemt.



Ik bedoel dus......

Het is zo makkelijk eigenlijk. Als je je gedachtes onder controle hebt ook. Ben je chaotisch dan loopt niets goed. Een soort rollen-spelletje is het ook. Je kunt jezelf een goede acteur maken, het leven is ook een soort van acteren continu. Je voert toch een act op Wil je sociaal sterk worden en ben je het niet, dan zul je ook beter moeten leren acteren. Jezelf beter verkopen in de markt.

Het leven is een film Maar dan ben ik aan het ontsporen....

Precies, dat merk ik ook zovaak, dat mensen een rol spelen. En je weet dat diegenen dat alleen maar doen zodat ze meer aandacht krijgen en naar zichzelf kunnen luisteren, ik haat dat soort neppe gedrag en dan moet ik dat zelf ook gaan doen. Maar door daartegen af te zetten krijg je weer 't tegenovergestelde, dat je jezelf veel te serieus gaat nemen.

quote:

Op maandag 26 september 2005 14:34 schreef DevoiD het volgende:

[..]

Precies, dat merk ik ook zovaak, dat mensen een rol spelen. En je weet dat diegenen dat alleen maar doen zodat ze meer aandacht krijgen en naar zichzelf kunnen luisteren, ik haat dat soort neppe gedrag en dan moet ik dat zelf ook gaan doen. Maar door daartegen af te zetten krijg je weer 't tegenovergestelde, dat je jezelf veel te serieus gaat nemen.

Jah, maar serieus nemen van het leven is tegen mijn principe. Daarom zoek ik dus een manier om zo onbezorgd mogelijk door het leven te gaan dus ga ik vanzelf ook een rol spelen. Maar toch hou ik vast aan mijn mening. Alleen probeer ik zo luchtig mogelijk door het leven te gaan.

Dus dan zorg ik zoals ik al zei, voor enige afstand in het contact. Dan zie ik het nog liever als een spelletje. Maar kom ik dan mensen tegen die anders zijn dan anderen dan wil ik me weer aanpassen aan die mensen, mochten ze een goede tijd kunnen betekenen.

Een leuk goed gesprek sla ik nooit af, je kunt veel lol hebben in sociale contacten en dat is ook de bedoeling van alles. Ben je ongelukkig en onzeker over jezelf, dan zúl je wel beter moeten leren acteren. Of moet ik zeggen....."je moet jezelf beter leren kennen?" Sowieso is op het werk noodzakelijk dat je sociaal gezien, enigszins kan meekomen met de rest. Op het werk is een rol vervullen dus belangrijk. En dan maakt het niet uit waar je werkt, private sector of publieke sector, zakenman of vuilnisman om het zo maar te noemen. Ze verwachten altijd dat je een beetje meedoet.

Maar goed, als je 2 verschillende mensen hebt, dan is het altijd zo dat je jezelf enigszins moet aanpassen. Niet bij vrienden met gezamelijke humor en interesses. Ik bedoel dus, 2 mensen van een heel ander milieu. En dan is de vraag, wil ik wel daar tussen passen en heeft al die moeite wel nut.

Maar het leven als rollenspel zien, dat maakt het leven meteen leuker om het zo met een knipoog te benaderen.