Sociale Angst

Maar is dat niet wat? Dat je een sociale fobie geen sociale fobie noemt, maar dat je verliefd bent op alle mensen in de wereld? En als je eenzaam voelt, dat je dan niet zegt dat je eenzaam voelt, maar dat je "contacthongerig" bent. Je zegt toch ook niet als je enorme trek hebt, "o, o, ik heb zo'n maagleegheid" ?

Maar misschien klinkt dat wel wat te hippie-ig.

quote:

Op vrijdag 2 september 2005 20:28 schreef -DailaLama- het volgende:
Maar is dat niet wat? Dat je een sociale fobie geen sociale fobie noemt, maar dat je verliefd bent op alle mensen in de wereld? En als je eenzaam voelt, dat je dan niet zegt dat je eenzaam voelt, maar dat je "contacthongerig" bent. Je zegt toch ook niet als je enorme trek hebt, "o, o, ik heb zo'n maagleegheid" ?

Maar misschien klinkt dat wel wat te hippie-ig.

Hahaha dat is een goeie..
er is een boekje dat mij toendertijd erg aansprak
hoe raak je in de puree oid van, Van Roekel?
Geweldig boek werkte dus ook zo, en ik las alles wat los en vast zat aan psychologische boeken en mensenkennis en wat ook erg prettig was toendertijd was
Niet morgen maar nu van ;Wayne W Dyer..

hahahaha, verliefd op de hele wereld, wie weet. Wij zijn gewoon heel erg liefdevol

Same here, die hartkloppingen herken ik ook wel, onzeker raken van iets.. 't is een soort gevoel wat je helemaal blokkeert.. maar ik ben dan ook weer zo zelfbewust dat ik niet wil toegeven dat ik hulp van anderen nodig heb.

quote:

Op donderdag 8 september 2005 01:33 schreef DevoiD het volgende:
Same here, die hartkloppingen herken ik ook wel, onzeker raken van iets.. 't is een soort gevoel wat je helemaal blokkeert.. maar ik ben dan ook weer zo zelfbewust dat ik niet wil toegeven dat ik hulp van anderen nodig heb.

Zelfbewust of koppig?

quote:

Op donderdag 8 september 2005 10:21 schreef -DailaLama- het volgende:

[..]

Zelfbewust of koppig?

Ik denk allebei, het voelt ook als een soort nederlaag als ik daaraan zou toegeven.. Maar het uit zich nu ook in lichamelijke klachten en ik heb er al 7 jaar last van, dus er zal binnenkort wel iets moeten veranderen.

Verder ken ik de klachten in de openingspost heel goed, bij mij heeft dat ook als gevolg dat ik nergens meer gemotiveerd voor ben of leuk vindt. Hierdoor krijgt iedereen het gevoel dat ik heel kalm en onverschillig ben, terwijl ik de hele tijd probeer om mezelf eraan te zetten om een gesprek te starten.. Hierdoor raak ik weer heel zelfbewust en begin ik te lang na te denken over wat ik moet zeggen.
Ik heb geen idee of dit logisch klinkt, maar enfin; je kan wel raden wat dit betekent voor je sociaal leven.

Nu ik erover nadenk beschrijf ik hier eigenlijk een soort depressie.

[ Bericht 2% gewijzigd door DevoiD op 08-09-2005 12:28:43 ]

Ik heb hier ook erg veel last van, ik heb ook het idee soms niet meer te weten wie ik zelf ben. Herkennen jullie dat? Dat je niet weet hoe je te gedragen bij andere mensen? Ik wil het continu goed doen bij iedereen, maar elke persoon is anders en reageert dus ook anders op mij. Net als velen van jullie mijd ik sociale situaties en ben het liefste alleen of met mijn vriend. Zelfs bij vriendinnen (ik heb 2 hele goede maatjes!) wil ik het steeds perfect doen, omdat ik ze niet wil verliezen. Juist door alles zo te analyseren, kom je in een soort isolement denk ik. Het gaat bij miju goed als ik een ''schijt aan de wereld' bui heb (die zijn wel spaarzaam hoor en meestal als ik wat gedronken heb!), dan voel ik een soort rust en voel ik me minder bekeken. Er wordt wel gezegd dat mensen alleen met zichzelf bezig zijn, maar ze letten toch ECHT wel op je! Mensen vinden me een mooie meid om te zien (krijg veel complimentjes, doet me wel goed, maar maakt me ook nerveus) en hierdoor krijg ik veel aandacht. Dit vind ik vaak doodeng, ik ben nog steeds bang dat ik niet leuk genoeg ben. Liever zit ik veilig in mijn eigen (fantasie)wereldje waar niemand me kan afwijzen. Ik studeer zelf voor maatschappelijk werkster en ben daardoor kritisch naar mezelf gaan kijken. Ik wil weten waar die sociale fobie vandaan komt, al heb ik er mijn hele leven al last van. De fobie zal toch gevoedt worden door allerlei factoren in je leven en ik heb nogal wat meegemaakt. Dit jaar zou ik eigenlijk stage moeten lopen, maar ik voelde me daar absoluut (nog) niet sterk voor. Ik kom te onzeker over en dat is natuurlijk geen goed voorbeeld voor toekomstige clienten. Ik heb besloten een jaartje mijn studie te onderbreken, om erachter te komen wat voor mij het beste is. Nu ga ik een paar maandjes werken, maar dat is ook al een crime voor mij. Hebben meer mensen erg veel last van hun fobie, met name op de werkvloer? Heel wat baantjes zijn bij mij de mist in gegaan door mijn angst voor afwijzing....Ik ben net begonnen aan een nieuw baantje en wil zo graag dat het deze keer wel gaat lukken....

quote:

Op donderdag 8 september 2005 13:01 schreef Fleurtjebloem het volgende:
Dit jaar zou ik eigenlijk stage moeten lopen, maar ik voelde me daar absoluut (nog) niet sterk voor. Ik kom te onzeker over en dat is natuurlijk geen goed voorbeeld voor toekomstige clienten. Ik heb besloten een jaartje mijn studie te onderbreken, om erachter te komen wat voor mij het beste is. Nu ga ik een paar maandjes werken, maar dat is ook al een crime voor mij. Hebben meer mensen erg veel last van hun fobie, met name op de werkvloer? Heel wat baantjes zijn bij mij de mist in gegaan door mijn angst voor afwijzing....Ik ben net begonnen aan een nieuw baantje en wil zo graag dat het deze keer wel gaat lukken....

Alsof ik het zelf geschreven heb!

Ik ga er alleen geen volledig jaar tussenuit, dat kan ik al niet meer maken.
Ik probeer nu voor een paar maanden werk te vinden maar das inderdaad crime! Wat ik ook ga doen is meedoen met een toneelgroep. In die groep gaat het voornamelijk om improvisatie en hierdoor hoop ik wat assertiever te worden en misschien mezelf een beetje te leren kennen of zo... is natuurlijk maar de vraag of dat werkt maar goed, het is iig een begin. Ook ben ik hiermee zeg maar verplicht om met anderen te communiceren en oefening baart kunst is mijn ervaring.

Die 'schijt aan de wereld' buien die je beschrijft heb ik ook ja, maar zelden en ook meestal na enig alcoholgebruik. Dat zijn ook de momenten dat ik mezelf er toe zet spijkers met koppen te slaan, bijvoorbeeld mezelf op te geven voor zo'n toneelgroep of toch die winkel binnen stappen waar ze personeel zoeken. Ik heb mezelf de laatste tijd echt aangeleerd om gebruik te maken van die buien!

Het probleem is idd dat ik door iedereen aardig gevonden wil worden, maar ik bij iedere ontmoeting er al van uit ga dat mensen me dom gaan vinden of zo. 'Wees gewoon jezelf', krijg jij dat ook iedere keer weer te horen?

Echt veel ervaring op de werkvloer heb ik niet moet ik zeggen, de stap om daadwerkelijk iets te gaan doen was voor mij altijd te groot. Ik hoop binnenkort iets te vinden en dan moet ik maar zien hoe het gaat...

Hopelijk lukt het bij jou dit keer wel, heel veel succes!

Flibble, wat jij zegt gaat ook echt voor mij op en eigenlijk voelt dat wel goed. We zijn iig niet ''gek'' ofzo Wat goed van je dat je mee gaat doen aan die toneelgroep! Ik denk dat het je wel gaat helpen, rollenspelen kunnen een goede ''therapie'' zijn, omdat je dan in de huid van een ander kruipt. Natuurlijk is dat ook niet altijd okee, want dan leer je nog niet om jezelf te zijn;)
Ik krijg ook zeer vaak te horen dat ik ''mezelf'' moet zijn, maar hoe doe je dat? Ben ik van mezelf een stil bang muisje of toch die spontane meid? Ik heb op zich ook niet veel werkervaring, omdat ik hoogstens 3 maanden ergens werk. Dan haak ik af of stort ik in. Ik heb bv. expres achter de bar gewerkt, om zo hopelijk mijn angst te overwinnen. Helaas werkte dit averechts, maar ik kan wel zeggen dat ik 2x achter de bar heb gestaan. Ik vind het ook een grote misvatting dat iedereen (die mij niet kent) van mij denkt dat ik barst van het zelfvertrouwen, omdat ik er zogenaamd goed uitzie. Ik wil niet dat mensen denken dat ik zo'n nietszeggend persoon ben dat alleen maar mooi kan zitten wezen. Op die ''schijt aan de wereld'' buien, ben ik echter wel een spontane en vrolijke meid, op die momenten kan ik de wereld aan. Maar ik merk dat die buien steeds sporadischer worden. Ze komen ook ineens ''opzetten'' (na bijvoorbeeld een dip) of na wat glaasjes alcohol

Net als jij durf ik vaak geen winkel binnen te stappen. Alleen als iemand anders erbij is wil ik me niet laten kennen en vraag ik met mijn spontane pokerface of ze nog mensen nodig hebben. Maar iun m'n eentje moet ik wel in een HEEL stoere bui zijn!

quote:

Op donderdag 8 september 2005 16:37 schreef Fleurtjebloem het volgende:
Flibble, wat jij zegt gaat ook echt voor mij op en eigenlijk voelt dat wel goed. We zijn iig niet ''gek'' ofzo Wat goed van je dat je mee gaat doen aan die toneelgroep! Ik denk dat het je wel gaat helpen, rollenspelen kunnen een goede ''therapie'' zijn, omdat je dan in de huid van een ander kruipt. Natuurlijk is dat ook niet altijd okee, want dan leer je nog niet om jezelf te zijn;)

Er is niks mis mee om het toneelstukje te spelen wat je zelf wil en waar je jezelf gelukkig bij voelt. Het wordt dramatisch wanneer je toneel gaat spelen voor andere mensen, wat je eigenlijk niet wil.

Ik heb ook nauwelijks werkervaring hoor. Althans niet buitenshuis, wel binnen mijn vaders bedrijf.

Verder heb ik nooit echt een baantje gehad, hoogstens een dagje een bedrijf meehelpen voor wat geld of zo. Komt mede omdat mn vader nogal gul is met geld geven. En ik studeer er bij natuurlijk.

quote:

Op donderdag 8 september 2005 16:37 schreef Fleurtjebloem het volgende:
Flibble, wat jij zegt gaat ook echt voor mij op en eigenlijk voelt dat wel goed. We zijn iig niet ''gek'' ofzo

Nee idd, dat scheelt een hoop!

Dit heb ik in het topic 'mensenschuw' geschreven. Het beschrijft een paar van mijn 'schijt aan de wereld' buien in het groot! Misschien dat je hier iets aan hebt...

quote:

Ik ben ook zeer mensenschuw en ben op dit moment bezig mezelf daar overheen te zetten. Ik heb het probleem echt al jaaarenlang maar pas sinds een paar maanden probeer ik er actief wat aan te doen.

De aanleiding (dat ik eraan begon te werken) was eigenlijk dat iemand (mijn ex dus) mij heel erg veel pijn gedaan had. Op dat moment had ik eigenlijk iets van: ok, erger dan dit kan het niet worden. Toen ben ik een heleboel leuke dingen voor mezelf gaan plannen die ik anders nooit gedaan had, bijvoorbeeld in mijn eentje naar Lowlands. Tijdens dit soort dingen ben ik veel in contact geraakt met anderen, zonder dat ik daar zelf veel moeite voor hoefde te doen; mensen stappen vaak zomaar op je af als ze zien dat je alleen bent!

Door veel alleen te doen maak je makkelijker contacten heb ik gemerkt. Dit klinkt heel maf misschien maar t is echt zo. Eerder deed ik NOOIT dingen alleen, waardoor ik altijd overschaduwd werd door de mensen met wie ik was. Ik hing er altijd maar bij.

De stap is groot, maar probeer jezelf los te maken van anderen. Komt er eens een leuke band in je stad optreden, ga er dan toch heen als je vrienden eens niet mee willen. Je zult zien dat er altijd wel mensen praatjes met je aanknopen.

Wat volgens mij ook een belangrijke oorzaak is, is een zeer negatief zelfbeeld. Vooral doordat je niet veel met mensen omgaat, kan je jezelf alles wijsmaken. Tijdens mijn gespreken met de studentenpsycholoog stampte ik zo een rij negatieve punten uit en weinig positieve punten. Maar na enige analyse hebben we een deel van de negatieve punten onder positieve kunnen plaatsen (het is helemaal niet negatief, je ziet het alleen zo) en de lijst met positieve punten flink aan kunnen vullen.
Wat voor mij goed heeft geholpen was o.a. lid worden van enkele sportverenigingen. In het begin denk je dat het niets helpt (je bent nog steeds stil en zegt weinig), maar zodra mensen doorkrijgen hoe je bent, proberen ze je wel in de groep te betrekken.
Ik ben nog steeds best stil, maar ik ga nu zeker de goede kant op.

@Flibble: Je hebt daar ook helemaal gelijk in, wat betreft het 'alleen' dingen doen. Meestal doe ik iets met mijn vriendje, gewoon omdat ik dat leuker vind. Maar naar een concert ofzo in m'n eentje zou ik nooit doen, ik zou me dan niet prettig voelen. Wel komen leuke contacten vaker 'onverwachts' en idd als je even alleen bent. Dan stappen mensen gemakkelijker op je af. Maar het is gewoon best vreemd, als ik die ''shijt aan de wereld'' buien heb, lijk ik wel een heel ander persoon, vrolijk en spontaan enzo! Or is that the real me?!

@Martydekale: Ja, sporten kan al veel helpen. Ik doe aan fitness en dan maak je ook geregeld een praatje. Maar jij doet echt een teamsport neem ik aan?

Oooh wacht, ik lees het al in je profiel.Druk bezig zo te zien!

quote:

Op vrijdag 9 september 2005 08:23 schreef Fleurtjebloem het volgende:
@Flibble: Je hebt daar ook helemaal gelijk in, wat betreft het 'alleen' dingen doen. Meestal doe ik iets met mijn vriendje, gewoon omdat ik dat leuker vind. Maar naar een concert ofzo in m'n eentje zou ik nooit doen, ik zou me dan niet prettig voelen.

Dat deed ik dus ook altijd, totdat hij me dumpte voor z'n nieuwe vlam.. en me helemaal alleen achter liet. Toen had ik dus iets van: waar ben ik nou eigenlijk mee bezig??! Vervolgens heb ik een vrij lange 'schijt aan de wereld' bui gehad waarin ik een Lowlands ticket heb gekocht en helemaal remi daar naartoe ben gegaan. Dat was echt hemels!!!! En dat heeft mij ook gestimuleerd om meer van dat soort spontane acties te doen.

Op die manier ben ik erachter gekomen dat in mijn eentje dingen ondernemen heel goed is voor mij.

Ik kan niet anders zeggen dan two thumbs up for you, Flibble! Het is ook niet goed om teveel op iemand te ''leunen'', maar ook moeilijk als je zo verliefd bent...

Ik herken dit ook in mezelf:

Je durft niet op iemand af te stappen, bang voor afwijzing
Je bent dan eenzaam, je wil zelfvertrouwen
Zelfvertrouwen krijg je door op iemand af te stappen keer op keer , maar dat durf je weer niet.

Je blijft die cirkel steeds afgaan...

quote:

Op vrijdag 9 september 2005 21:44 schreef DR878 het volgende:
Ik herken dit ook in mezelf:

Je durft niet op iemand af te stappen, bang voor afwijzing
Je bent dan eenzaam, je wil zelfvertrouwen
Zelfvertrouwen krijg je door op iemand af te stappen keer op keer , maar dat durf je weer niet.

Je blijft die cirkel steeds afgaan...

herkenbaar

was vorige week weer uitgegaan(na hele lange tijd) en was best wel lache. kreeg wat aandacht enzo, doet je toch wel goed . ik heb ook een boek besteld 'hoe kom ik over mijn negatieve zelfbeeld heen', misschien dat het helpt . Maarja op het moment voel ik me wel goed en zeker, hopen dat ik het gevoel een poosje houdt

Als ik op wil vallen , of zelfbewust ben van mezelf en naar elk meisje kijk of ze uberhaupt interesse in me heeft dan lijkt het niet alsof niemand me moet, er gebeurt nix, niemand ziet mij staan etc.

Soms heb ik het weer dat ik druk met andere dingen bezig ben, niet op mezelf let en iedereen om me heen koud laat, ik ben mezelf zeg maar dan. En dan stappen heel wat meisje op me af heel onverwachts , of wordt ik versierd oid. en omdat het onverwachts aankomt verpruts ik het altijd .

Als je wilt opvallen dan lukt het niet , en als je het druk hebt en je hebt nergens anders tijd voor dan lukt het weer wel.
Heeft iemand dit ook?

quote:

Op dinsdag 13 september 2005 23:19 schreef DR878 het volgende:
Als ik op wil vallen , of zelfbewust ben van mezelf en naar elk meisje kijk of ze uberhaupt interesse in me heeft dan lijkt het niet alsof niemand me moet, er gebeurt nix, niemand ziet mij staan etc.

Soms heb ik het weer dat ik druk met andere dingen bezig ben, niet op mezelf let en iedereen om me heen koud laat, ik ben mezelf zeg maar dan. En dan stappen heel wat meisje op me af heel onverwachts , of wordt ik versierd oid. en omdat het onverwachts aankomt verpruts ik het altijd .

Als je wilt opvallen dan lukt het niet , en als je het druk hebt en je hebt nergens anders tijd voor dan lukt het weer wel.
Heeft iemand dit ook?

yep.
Net alsof je je moet voorbereiden op wat iemand zegt, terwijl je natuurlijk veel beter een eerlijke en spontane reactie kan geven.

Ik heb ook sociale angst gehad... nouja, het is nog niet helemaal weg. Maar op een gezondere manier. Ik zie in dat veel mensen eigenlijk best wel onzeker zijn in sommige 'sociale' situaties. Dus ik ben zeker niet de enige. Ik heb een tijd groepstherapie gehad, dat heeft me geholpen.

Binnenkort begin ik met toneellessen... het schijnt namelijk dat je daar mee lef door krijgt... maar het spreekt me ook op zich erg aan. Dus ik ben benieuwd of ik daardoor ook weer wat zekerder van mezelf word... en wat sterker in mijn schoenen ga staan.

Het belangrijkste is eigenlijk 'gewoon' inzien dat je net zoveel waard bent als een ander. Dat je jezelf echt accepteerd. Ik zag mezelf niet als minderwaardig, want waarom zou ik minder zijn dan een ander? Maar toch gedroeg ik me stiekem toch erg minderwaardig. Het zat gewoon erg diep dat je het zelf niet meer merkt wat je 'verkeerd' doet. Nu ben ik beter naar mezelf gaan kijken en zie ik wanneer ik me minderwaardig 'gedraag'... en daar leer ik van.

Zijn er hier toevallig meer mensen die toneelles hebben genomen... om deze of een ander reden? En ben je hierdoor ook veranderd?

Ik doe nu ook iets met toneel. Ik merk inderdaad dat ik wat positiever tegen dingen aan kijk.