Extreme Onzekerheid 02

Ik niet! Voel me te onzeker blijf er tegen vechten maar geef het zo op...want wil gewoon mijzelf zijn en dan maar onzeker...moe wordt ik ervan en ja moet er ook niet tegen vechten maar loslaten oid..anyway doe ik me anders opstellen dan dat ik me voel en dat noem ik wel vechten...

ff dipje :s.....

Ah, da's echt klote H6! Je moet er inderdaad niet tegen vechten want dan wordt het alleen maar erger... Maar ik weet ook hoe lastig het is. Ik vecht ook nog steeds en ik hoop dat ik het op een dag kwijt ben. Eigenlijk moet je ook gewoon jezelf kunnen zijn... In het gevoel gaan zitten om het te accepteren dat je nu eenmaal zo bent, en van daaruit verder aan jezelf werken. Maar oh wat is het lastig...

Wat ik me afvraag is of jullie eigenlijk kunnen verklaren waarom jullie er zo gevoelig voor zijn.
Iedereen is wel ergens onzeker over iets maar wat is het dat jullie zo opbreekt dan? Als je dat antwoord weet zou je er neem ik aan ook beter mee om kunnen gaan want dat is dan toch de wortel van het probleem

En waarom helpt het volgens jou om te weten waar het vandaan komt?
Ik weet wel waarom ik onzeker ben en ik weet ook waar het door komt, maar waarom zou mij dit moeten helpen?

Waar zal ik beginnen?

Ik ben óntzettend onzeker over mezelf, en dat uit zich in lichtelijk obsessieve jaloezie, dwanggedachten en wantrouwendheid.

Mijn vriend heeft bijvoorbeeld twee beste vriendinnen, die hij al van kinds af aan kent.
Bij alleen al het horen vallen van een van deze namen, raak ik lichtelijk panisch, en projecteer ik mijn eigen onzekere gevoelens en gedachten op mijn vriend.

Compleet verkeerd natuurlijk, en ook niet terecht - mijn vriend bewijst namelijk dat hij voor míj wil gaan, en dat hij samen met míj een toekomst wil opbouwen, en onze 'huisje, boompje, beestje' droom wil waarmaken - maar het is een patroon geworden.
Een dwangmatig gedachtenpatroon, wat ik zelf niet kan doorbreken.

Ik worstel haast continu met deze negatieve gevoelens, en ze beginnen echt de overhand te nemen. Ik heb de drang alles te controleren, wil de touwtjes in eigen handen hebben, wil controle en continu bevestiging hebben, maar die bevestiging is nooit genoeg.

Ik ben een 'sucker' voor complimentjes, maar ze ook daadwerkelijk gelóven, dat lukt me simpelweg niet. Ik heb constant bevestiging nodig (voornamelijk van jongens), en ben daar ook haast altijd naar op zoek. En het is simpelweg nooit genoeg..
Althans, zo lijkt het.

En ik vind het afschuwelijk, echt waar.
Ik ben vastberaden om dat patroon te doorbreken, al moet ik er hemel en aarde voor laten bewegen! Ik gá hier overheen komen!

Het is ontzettend frustrerend allemaal, ook voor mijn vriend.
Het vreet energie, kracht.

Daarom heb ik ook besloten om professionele hulp in te schakelen.
Want ik kom er zelf niet meer uit.
Het is een té vergevorderd stadium, en ik wil niet meer zelf gaan aankloten.

Ik heb werkelijk respect voor jullie partners, ik zou zelf echt nooit met een extreem onzekere vrouw kunnen samenleven, ik heb ook mijn eigen issues, en ik zou het gewoon echt niet trekken.

Maar op de een of andere manier krijgen extreem onzekere vrouwen het altijd voor elkaar om toch een partner te vinden. Extreem onzekere mannen daarintegen...

Jij lijkt me echt zo'n type die op 35 jarige leeftijd bedrogen wordt door je vrouw met jouw beste vriend omdat vrouwen op de lange termijn toch meer zien in mannen die een minimaal inlevingsvermogen hebben. Heel leuk en aardig dat je de behoefte hebt om te verrellen hoe mannelijk je bent en dat je echt geen zin heb in zorgen aan je kop over je vriendinnetje, want jij houdt je vast meer bezig met hersenloze meiden zonder gevoel. En dan gebeurt je dat op je 35 en dan heb je spijt dat je jezelf niet verder hebt ontwikkeld op emotioneel gebied.

quote:

Op vrijdag 15 april 2011 20:49 schreef nozem het volgende:
Ik heb werkelijk respect voor jullie partners, ik zou zelf echt nooit met een extreem onzekere vrouw kunnen samenleven, ik heb ook mijn eigen issues, en ik zou het gewoon echt niet trekken.

Maar op de een of andere manier krijgen extreem onzekere vrouwen het altijd voor elkaar om toch een partner te vinden. Extreem onzekere mannen daarintegen...

Ik realiseer me dat het voor mijn vriend een pittige opgave is om met mij - als onzekere vrouw - samen te leven, maar hij heeft altijd een keuze.

En hij kiest er puur uit vrije wil voor, om bij mij te blijven, en om zijn leven samen met mij te delen.

En dat bewijst dat hij toch een stuk meer positieve kanten en pluspunten van mij ziet, dan mijn imperfecties en onvolmaaktheden.
Of in elk geval; de mooie kanten van mij, overheersen wel.

Hoe gaat het met iedereen? Ik zie dat het topic een beetje is doodgebloed. Iedereen is weer zo'n beetje zn gangetje gegaan denk ik

quote:

Op vrijdag 15 april 2011 20:49 schreef nozem het volgende:
Ik heb werkelijk respect voor jullie partners, ik zou zelf echt nooit met een extreem onzekere vrouw kunnen samenleven, ik heb ook mijn eigen issues, en ik zou het gewoon echt niet trekken.

Maar op de een of andere manier krijgen extreem onzekere vrouwen het altijd voor elkaar om toch een partner te vinden. Extreem onzekere mannen daarintegen...

Het bewijs dat mannen oppervlakkige wezens zijn die enkel aan seks denken en niet aan inhoud?

Met mij gaat het wel goed. Ik heb geen last meer van de irrationele buien. Er is een puntje waar ik nog last van heb en dat is de angst dat ik een saai leven krijg als het uit zou gaan. Ik ben in de weekenden eigenlijk altijd bij hem en dat is super, maar ik zou niet weten wat ik met mijn weekenden moet doen als het uit gaat. Dat is iets waar ik me best wel over kan opfokken.
Met jou Flylib? Wanneer ga je naar India?

quote:

Op zaterdag 14 mei 2011 14:13 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Het bewijs dat mannen oppervlakkige wezens zijn die enkel aan seks denken en niet aan inhoud?

Of het bewijs dat vrouwen oppervlakkig zijn, omdat ze een perfecte man willen die in zichzelf gelooft en alles, terwijl mannen zich een stuk minder aantrekken van imperfecties.

Je kunt het op beide manieren interpreteren.

Met mij gaat het ook zijn gangetje.

Mijn vriend en ik gaan per 1 juli samenwonen in ons eerste huisje, en ik zie dat ook echt als een 'nieuwe start' in mijn leven.

Mijn irrationele buien lijken - heel voorzichtiger - iets minder te worden, maar op momenten dat ik niet goed in mijn vel zit, steken ze weer even de kop op.
Ik probeer ze wel goed de kop in te drukken, maar de ene keer gaat dat natuurlijk wat beter dan de andere keer.

Hoe gaat het met de rest?

Fijn dat het goedgaat, Flew en Surfergirl Voltvolt en Suesse, waar zijn jullie?

Met mij gaat het wel. Ik ben maandag teruggekeerd in NL na een vakantie van een maand. Begin vorige maand was ik een weekje in New York met mijn moeder en mijn zusje, was een geweldige trip! 2 dagen na terugkomst uit NY ging ik door naar Maleisië waar ik mijn vriendin na meer dan 2 maanden weer heb gezien.

Het was in het begin een erg rare situatie, want we waren elkaar overduidelijk een beetje ontgroeid, maar na een paar dagen was alles weer als "vanouds", en hebben we een leuke vakantie gehad met zn tweetjes.

Het lijkt erop dat mijn grootste angst van toen werkelijkheid is geworden. Ik ben haar grotendeels kwijt, aan India om precies te zijn. De ervaringen die ze daar heeft opgedaan hebben haar zodanig veranderd dat ze z.s.m. weer terug wilt naar India. Ze is er nog niet klaar voor om een gesetteld leventje te leiden. De kans dat we een punt achter onze relatie zetten is vrij groot, maar wanneer dat gaat gebeuren is nog niet duidelijk.....

Mijn irrationele gedachten hebben me gek genoeg niet overvallen afgelopen tijd. Ze zijn er wel, maar niet in extreme zin. Alsof ik zelf ook vrede heb met het feit dat ik niet degene ben die haar gelukkig kan maken, maar India. Hoe het de komende tijd verder zal lopen, geen idee......even afwachten...

We hebben hier in Maleisië uitgebreid over gepraat, geschreeuwd en gehuild. Dit is het verhaal in een notendop. Ik bewaar de details voor een volgende keer.....

Maar verder gaat het best OK hoor. Het is alleen moeilijk om de draad weer op te pakken. Reizen haalt altijd het beste in mezelf naar buiten, en dan keer je weer terug in de sleur en zo. Voel je je toch wat minder....

Verder loop ik door de gebeurtenissen van afgelopen maand met dezelfde gedachte rond als Surfergirl. Ook al heb ik mezelf wel kunnen redden gedurende haar afwezigheid. Hoe zal mijn sociale leven zijn als ze straks misschien niet meer in mijn leven is? Dat houdt me wel bezig....mijn sociale leven is al niet zo denderend en speelde zich grotendeels rondom mijn vriendin af. Hoe zal dat straks gaan? Ik heb daar toch wel wat angst voor.....

Hey mensen, flylib heb jou posts altijd gevolgd en vind het jammer om te lezen, maar wel zie wel dat je het goed oppakt! En helaas ben ik expert hoe je leven na de break eruit gaat zien. Al zal dat voor iedereen verschillend zijn, maar voor mij is het wel een goede manier om bij jezelf te blijven. Het geeft me even de rust, en voelt lekker nu...hoe het zal zijn als ik ooit weer een relatie heb, geen idee? Al kan ik wel zeggen dat mijn ex zeer zeker ook heeft bij gedragen aan mijn onzekerheid....zeg niet dat het bij iedereen zo zal zijn, maar begin te beseffen dat mijn onzekerheid door mijn (achteraf terechte) twijfels in onze relatie zijn onstaan! Nogmaals niet bij iedereen zo...

Hey H6, klopt helemaal. Verschilt per persoon. Maar zoals ik me nu voel merk ik toch een heel groot verschil met pakweg een maand of 3 geleden, toen ik over allerlei zaken omtrent haar met mn handen in het haar zat. En nu voel ik me opzich best nuchter. Niettemin wel bezorgd over hoe het straks zal gaan, want formeel is het nog niet uit. We hebben gewoon wat meer afstand van elkaar genomen.

Maar zoals ik me nu voel, heb ik het idee dat het werk van toen wel heeft geholpen. Ik probeer nu zoveel mogelijk bij mezelf te blijven, al zullen er vast ook wel klotemomenten komen, maar dat hou je toch niet tegen. Ik merk nu wel dat ik me op mn best voel als ik met de dingen bezig ben die ik leuk vind. Ook de verplichtingen die ik momenteel heb stemmen me goed. En stiekem ben ik alweer aan het brainstormen over de volgende reis die ik ga maken.....maar ja, hoe mn tijd doorkomen met het beperkte sociale leven wat ik heb buiten mijn vriendin om is nog steeds iets wat me zorgen baart......

Het zal vooralsnog een mix van goede en slechte gevoelens zijn zolang we nog bij elkaar zijn. Maar ik ben voorbereid op wat er gaat komen, dit keer een stuk beter dan een tijdje geleden.....

Ik heb het idee dat ook al ben ik de irrationele buien een beetje ontgroeid, ze me toch nog blijven achtervolgen omdat mijn vriend nu een beeld van me heeft, van zijn onzekere vriendinnetje die niet alleen kan zijn. Ik zou willen dat ik nooit die kant van mij aan hem had laten zien. Hoe kan ik ervoor zorgen dat hij me weer gaat zien als een gelijke?

Heeft hij ook expliciet aangegeven dat hij zo over je denkt of is dat zoals jij het ziet? Ik denk dat je weinig meer kan doen dan sterk in je schoenen blijven staan en niet toegeven aan de irrationele buien als ze weer op mochten komen. Dan zal je vriend vanzelf zien dat je je ook sterk op kan stellen en niet kwetsbaar bent.

Er is alweer wat tijd verstreken sinds de laatste post. Topic is een beetje doodgebloed...jammer.

Ik ben weer vrijgezel sinds vorige week. Het werkte gewoon niet meer. Het is een lang verhaal, dat deel ik later wel in het kunstloslatenvanjeex-topic , maar om in de traditie van het topic te blijven: geen irrationele buien of gedachten sinds het uit is. Dat is een goed teken