R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Je geeft een heel mooi inzicht voltvolt! Probleem is ook eigenlijk dat het weinig nut heeft om je irrationele gedachten verder te blijven voeden, want die gedachten raken toch op den duur op. Ik merk dat nu aan mezelf.
De hele tijd met het idee van "ze vergeet me", "ze wordt verliefd op een ander", "ze kan op den duur haar seksuele verlangens niet meer bedwingen" enzovoort. Het is op en ik kan/wil het niet verder voeden.
Het blijft moeilijk, maar ik heb nu wel het gevoel dat ik mezelf beter heb geprogrammeerd na een terugval begin deze week. Het loopt zoals het loopt en ik heb belangrijkere dingen aan mijn hoofd op dit moment. Als "het" er nog is, zal dat volgende maand in Kuala Lumpur wel blijken.....
Ik bedenk me tegelijkertijd ook dat mijn gedachten te irrationeel voor woorden zijn, eenvoudigweg omdat ik haar ook wel rationeel genoeg inschat. Zelfs als ze verliefd word op een local of een mannelijke medevrijwilliger dan weet ze dat ze daar totaal geen toekomst mee kan hebben, ze heeft immers nog maar een maand te gaan daar en voor die mensen gaat het leven na haar ook weer door. Ze had zelf altijd al moeite met de afstandsrelatie die wij tot nu toe hadden, hoe zou ze zoiets kunnen onderhouden? Dat gaat haar niet lukken, ken ik haar goed genoeg voor. Ook het niet kunnen weerstaan van bepaalde gevoelens; ze weet zelf ook dondersgoed wat voor schade ze daarmee kan aanrichten. De keuzes liggen bij haar en ik ga er gewoon vanuit dat ze meegaat met mijn "nieuwe start".
Ja Surfergirl, het is bij mij echt een proces van pieken en dalen. Ik heb haar trouwens niet meer lastiggevallen met mijn gedachten sinds dat skypegesprekje van vrijdag. Ik heb haar sowieso nauwelijks gesproken sindsdien, maar dat komt waarschijnlijk omdat ze elke dag de hort op is en meerdere malen internetproblemen heeft gehad. Ik beperk me tot "hou van je" en "mis je" berichten, en tot nu toe weet ik me prima in te houden. Mijn focus ligt nu op mijn studie en mijn aankomende rij examen......
De hele tijd met het idee van "ze vergeet me", "ze wordt verliefd op een ander", "ze kan op den duur haar seksuele verlangens niet meer bedwingen" enzovoort. Het is op en ik kan/wil het niet verder voeden.
Het blijft moeilijk, maar ik heb nu wel het gevoel dat ik mezelf beter heb geprogrammeerd na een terugval begin deze week. Het loopt zoals het loopt en ik heb belangrijkere dingen aan mijn hoofd op dit moment. Als "het" er nog is, zal dat volgende maand in Kuala Lumpur wel blijken.....
Ik bedenk me tegelijkertijd ook dat mijn gedachten te irrationeel voor woorden zijn, eenvoudigweg omdat ik haar ook wel rationeel genoeg inschat. Zelfs als ze verliefd word op een local of een mannelijke medevrijwilliger dan weet ze dat ze daar totaal geen toekomst mee kan hebben, ze heeft immers nog maar een maand te gaan daar en voor die mensen gaat het leven na haar ook weer door. Ze had zelf altijd al moeite met de afstandsrelatie die wij tot nu toe hadden, hoe zou ze zoiets kunnen onderhouden? Dat gaat haar niet lukken, ken ik haar goed genoeg voor. Ook het niet kunnen weerstaan van bepaalde gevoelens; ze weet zelf ook dondersgoed wat voor schade ze daarmee kan aanrichten. De keuzes liggen bij haar en ik ga er gewoon vanuit dat ze meegaat met mijn "nieuwe start".
Ja Surfergirl, het is bij mij echt een proces van pieken en dalen. Ik heb haar trouwens niet meer lastiggevallen met mijn gedachten sinds dat skypegesprekje van vrijdag. Ik heb haar sowieso nauwelijks gesproken sindsdien, maar dat komt waarschijnlijk omdat ze elke dag de hort op is en meerdere malen internetproblemen heeft gehad. Ik beperk me tot "hou van je" en "mis je" berichten, en tot nu toe weet ik me prima in te houden. Mijn focus ligt nu op mijn studie en mijn aankomende rij examen......
diseased rhinoceros pizzle
Surfergirl,
bedankt voor je reactie Ik zal de stukken even doorlezen en STOP tegen mezelf zeggen als die gedachten opkomen. Tot nu toe lukt het al aardig, maar een vriend van me is hier op bezoek en blijft ook slapen. Morgenavond ben ik weer alleen, dus dan zal ik het helemaal moeten toepassen. Morgen overdag is de 2e dag van de training, waar zij ook bij is. Dus dan moet ik ook op mezelf gaan letten
bedankt voor je reactie
Ik zal de stukken even doorlezen en STOP tegen mezelf zeggen als die gedachten opkomen. Tot nu toe lukt het al aardig, maar een vriend van me is hier op bezoek en blijft ook slapen. Morgenavond ben ik weer alleen, dus dan zal ik het helemaal moeten toepassen. Morgen overdag is de 2e dag van de training, waar zij ook bij is. Dus dan moet ik ook op mezelf gaan letten
Ik probeer het wel om alle irrationele gedachten om te zetten in normale gedachten, maar ik wil zooo graag contact met haar, terwijl ik weet dat ik haar het initiatief moet laten nemen. Haar moet loslaten. Het is alleen zo tering moeilijk.
Herken je gevoel, het is heel moeilijk...zit er zelf ook in soortgelijke situatie..het contact opnemen drang neemt af, echt waar! Als je bij zelf blijft...Ik denk dat je nu al momenten hebt, NU ga ik haar bellen en een paar uur later ben je weer beetje trots dat je het niet hebt gedaan....zo ging het bij mij. En de momenten dat je geen drang voelt worden steeds langer...geloof mij, dat is het beste!
Je hebt het gevoel dat je liefde van je leven uit je handen glipt door geen contact op te nemen, maar het tegen overgestelde is waar.
Je hebt het gevoel dat je liefde van je leven uit je handen glipt door geen contact op te nemen, maar het tegen overgestelde is waar.
Ik probeer de moed er in te houden. Doordat we nu al zo weinig contact hebben gehad sinds vrijdag is mijn drang om contact met haar te hebben wel een klein beetje aan het zakken en laat ik het initiatief meer aan haar. Mijn irrationele ik zegt dat ik mijn maatje kwijt ben en ze daar een heleboel nieuwe maatjes heeft waar ze echt alles mee bespreekt, maar ik neem daar maar gewoon genoegen mee, want het is niet anders. Ben wel trots op mezelf dat ik mijn irrationele ik zo min mogelijk met haar heb belast sinds ik haar stem voor het laatst heb gehoord.....is positief toch?
Morgen weer lekker de hele dag in de boeken duiken.....
Morgen weer lekker de hele dag in de boeken duiken.....
diseased rhinoceros pizzle
@ VoltVolt
Echt een heel goed stuk heb je geschreven! Zo zie ik het ook. Die gedachten als irrationeel te zien als ze aan komen zetten, ze observeren, realiseren dat het niks is en de gedachten weer loslaten. Maar soms is dat gewoon erg moeilijk.
@ Surfergirl
Het stuk wat je aan pbroken hebt geschreven is ook weer even een oppepper voor mij. Het gaat goed hoor tussen ons, daar niet van
Gisteren weer een goede avond gehad. Maar vandaag is hij erg druk met van alles en dan reageert hij niet zo op mij, en dat vind ik dan toch ff lastig. Maar dan kom ik weer terug op het verhaal van Volt: al die gedachten die nu op me afkomen (hij wil me niet meer, het kan hem niks schelen wat ik doe, enz.) observeren en loslaten. Het is niet echt. Bovendien, wat jij eigenlijk zegt: draai het om. Hoe zou ik het vinden als mijn vriend me constant zou vragen of ik hem nog wel moet, hem ervan beschuldigen dat hij me niks kan schelen, enz. Dat zou echt rot zijn, ik zou het vervelend vinden. Ik ben liever zelfverzekerd, laat liever m'n negatieve emoties niet aan hem zien want daar wordt hij sterker van. En ik slapper, omdat ik op deze manier de 'macht' in zijn handen leg en daar ongelukkig van word!
Echt een heel goed stuk heb je geschreven! Zo zie ik het ook. Die gedachten als irrationeel te zien als ze aan komen zetten, ze observeren, realiseren dat het niks is en de gedachten weer loslaten. Maar soms is dat gewoon erg moeilijk.
@ Surfergirl
Het stuk wat je aan pbroken hebt geschreven is ook weer even een oppepper voor mij. Het gaat goed hoor tussen ons, daar niet van
Gisteren weer een goede avond gehad. Maar vandaag is hij erg druk met van alles en dan reageert hij niet zo op mij, en dat vind ik dan toch ff lastig. Maar dan kom ik weer terug op het verhaal van Volt: al die gedachten die nu op me afkomen (hij wil me niet meer, het kan hem niks schelen wat ik doe, enz.) observeren en loslaten. Het is niet echt. Bovendien, wat jij eigenlijk zegt: draai het om. Hoe zou ik het vinden als mijn vriend me constant zou vragen of ik hem nog wel moet, hem ervan beschuldigen dat hij me niks kan schelen, enz. Dat zou echt rot zijn, ik zou het vervelend vinden. Ik ben liever zelfverzekerd, laat liever m'n negatieve emoties niet aan hem zien want daar wordt hij sterker van. En ik slapper, omdat ik op deze manier de 'macht' in zijn handen leg en daar ongelukkig van word!
Heeey Suesse,quote:Op woensdag 2 maart 2011 23:58 schreef Suesse het volgende:
@ VoltVolt
Echt een heel goed stuk heb je geschreven! Zo zie ik het ook. Die gedachten als irrationeel te zien als ze aan komen zetten, ze observeren, realiseren dat het niks is en de gedachten weer loslaten. Maar soms is dat gewoon erg moeilijk.
Dan lijkt het er op dat je niet helemaal overtuigd bent van jezelf dat je de gedachten echt irrationeel vind. En dat je ergens toch denkt dat er een kern van waarheid in zit. Je kan wel weten dat ze irrationeel zijn, maar vind je het ook echt?
Ik denk dat je ook eerst een paar stapjes dichter bij jezelf moet zien te komen.
Het valt me ook op dat je maar voor hem blijft denken. Je kan niet voor een ander denken probeer dat toch eens te beseffen in te zien! (accepteren)
De gedachte: 'hij wil me niet meer' daar kan je ook helemaal niets aan veranderen. Omdat je het bij een ander neer lijkt te leggen (je kan tenslotte niet weten wat een ander denkt) dus daar kan je idd lekker onzeker over zijn en komt geen einde aan!!!!
Tot je weer bevestiging van hem hebt gehad ... dan is het weer weg ... en ben je klaar om weer van voor af aan te beginnen.
De actie/reden dat jij denkt waarom hij je niet wilt is veel belangrijker .... daar zou je iets mee kunnen. Omdat de reden dat jij denkt dat hij je niet meer wilt een gevolg is van een actie van jezelf!
Er is een reden waarom je denkt dat hij je niet meer wilt. Omdat je op een bepaalde manier hebt gereageerd in een situatie bijv,
Als je daar kan komen en blijven dan ben je een klein stapje dichter bij jezelf. Zolang je je gedachten bij hem neerlegt kan je ook niets veranderen ,)
[ Bericht 4% gewijzigd door VoltVolt op 03-03-2011 11:43:11 ]
Deel 1 niet gelezen. De OP van dit deel ook niet overigens, maar als ik de titel lees en zie dat je al aan je tweede topic bezig bent dan denk ik dat je inderdaad wel extreem onzeker bent 
Zo, ik heb gister de tweede trainingsdag gehad samen met mijn ex. En alhoewel de gehele dag echt super verliep wat betreft mijn zekerheid, ging het aan het eind van de dag toch weer super mis.Ik zal het even toelichten:
De tips van Surfergirl hadden me erg aan het denken gezet. De avond voor de 2e dag ben ik erg kortaf geweest op msn en heb ik gezegd dat ik bezoek had. Toen we nog een relatie hadden, had ik ieder moment tijd voor haar op msn, ook als ik bezoek had. Dit gaf dus aan dat ik op dat gebied een stuk veranderd was. Op de 2e trainingsdag heb ik de aandacht dus ook meer naar mezelf gehouden ipv naar haar. Het viel mij daardoor op dat zij wat meer afhankelijker mijn kant op deed. Misschien vat ik de signalen echt helemaal verkeerd op, maar dit zijn een aantal voorbeelden: In het begin van de training ging ik naast haar zitten, het was de enige stoel die er nog beschikbaar was, dus misschien uitgepland? Vervolgens ging ik haar nadat ik haar vriendelijk had gegroet, compleet negeren en de aandacht vestigen op de theorie. Elke keer als ik van zithouding verwisselde, deed zij dit ook en ik zag in mijn ooghoek dat ze af en toe lang mijn kant op keek. Maar ook als ik zei, ik ga even naar de Albert Heijn of ik verplaats mijn stoel even naar de andere kant van de tafel zodat we beter kunnen werken, dan twijfelde ze even en toen deed ze hetzelfde als mij. Me achterna lopen zeg maar.
Aan het eind van de dag zaten we in de bus terug richting het centrum en toen gaf ze indirect aan dat ze wel zin had om met mij wat te gaan eten. Ja heb je nog die kortingsbon voor dit restaurant, dan kunnen we daar wat gaan eten hihi.... Leuk dacht ik, dus ik gaf aan dat ik eerst ff langs huis wilde om even te chillen en dat zij dat ook maar moest doen, omdat de dag lang was geweest. We zouden later in de stad wel meeten. Zo gezegd zo gedaan, we hebben ergens lekker gegeten. Toen kwam zij met het voorstel of we niet bij mij thuis even een wijntje konden gaan drinken. Lekker dacht ik, de avond verloopt goed.
Maar goed eenmaal thuis aangekomen werd ze weer wat afstandelijk. Ver van me af zitten op de bank, wel leuke gesprekken gehad enzo, maar toen het tijd was voor haar om naar huis te gaan, stapte ze gelijk op de fiets, zei ze doei en weg was ze. Ik was zo in de hoop dat er tenminste iets meer achter school. Dus ik in paniek terug richting mijn kamer en haar een half uur later smssen dat ik niet kon slapen, dus ze zei dat ik online moest komen dan konden we nog wat muziek uit wisselen. Mijn laptop stond uit zei ik en vervolgens zei ik nog wat grappigs. Hahaha was het antwoord, waarop ik niks terug stuurde. Maar ze stuurde vervolgens zelf ook niks meer.
Ik heb nu SERIEUS een groot deel van de nacht, van 01.00 tot 04.00 uur liggen piekeren en naar mijn telefoon zitten staren, waarom ze nou niks meer stuurde. En ik heb de tips van VoltVolt en Surfergirl proberen te gebruiken, dus het omzetten van deze irrationele gedachten in rationele gedachten, maar dat hielp maar even, voordat het gevoel onbewust weer terug kwam. Ik heb letterlijk staan kotsen en janken met het idee dat ik daarna wel in slaap zou vallen. Ik heb uiteindelijk maar een Alprazolam genomen om te slapen. Maar DAMN, ik ga er echt ff aan onderdoor. Iemand wat diepere tips of misschien een vrouwelijke kijk op haar gedrag?
De tips van Surfergirl hadden me erg aan het denken gezet. De avond voor de 2e dag ben ik erg kortaf geweest op msn en heb ik gezegd dat ik bezoek had. Toen we nog een relatie hadden, had ik ieder moment tijd voor haar op msn, ook als ik bezoek had. Dit gaf dus aan dat ik op dat gebied een stuk veranderd was. Op de 2e trainingsdag heb ik de aandacht dus ook meer naar mezelf gehouden ipv naar haar. Het viel mij daardoor op dat zij wat meer afhankelijker mijn kant op deed. Misschien vat ik de signalen echt helemaal verkeerd op, maar dit zijn een aantal voorbeelden: In het begin van de training ging ik naast haar zitten, het was de enige stoel die er nog beschikbaar was, dus misschien uitgepland? Vervolgens ging ik haar nadat ik haar vriendelijk had gegroet, compleet negeren en de aandacht vestigen op de theorie. Elke keer als ik van zithouding verwisselde, deed zij dit ook en ik zag in mijn ooghoek dat ze af en toe lang mijn kant op keek. Maar ook als ik zei, ik ga even naar de Albert Heijn of ik verplaats mijn stoel even naar de andere kant van de tafel zodat we beter kunnen werken, dan twijfelde ze even en toen deed ze hetzelfde als mij. Me achterna lopen zeg maar.
Aan het eind van de dag zaten we in de bus terug richting het centrum en toen gaf ze indirect aan dat ze wel zin had om met mij wat te gaan eten. Ja heb je nog die kortingsbon voor dit restaurant, dan kunnen we daar wat gaan eten hihi.... Leuk dacht ik, dus ik gaf aan dat ik eerst ff langs huis wilde om even te chillen en dat zij dat ook maar moest doen, omdat de dag lang was geweest. We zouden later in de stad wel meeten. Zo gezegd zo gedaan, we hebben ergens lekker gegeten. Toen kwam zij met het voorstel of we niet bij mij thuis even een wijntje konden gaan drinken. Lekker dacht ik, de avond verloopt goed.
Maar goed eenmaal thuis aangekomen werd ze weer wat afstandelijk. Ver van me af zitten op de bank, wel leuke gesprekken gehad enzo, maar toen het tijd was voor haar om naar huis te gaan, stapte ze gelijk op de fiets, zei ze doei en weg was ze. Ik was zo in de hoop dat er tenminste iets meer achter school. Dus ik in paniek terug richting mijn kamer en haar een half uur later smssen dat ik niet kon slapen, dus ze zei dat ik online moest komen dan konden we nog wat muziek uit wisselen. Mijn laptop stond uit zei ik en vervolgens zei ik nog wat grappigs. Hahaha was het antwoord, waarop ik niks terug stuurde. Maar ze stuurde vervolgens zelf ook niks meer.
Ik heb nu SERIEUS een groot deel van de nacht, van 01.00 tot 04.00 uur liggen piekeren en naar mijn telefoon zitten staren, waarom ze nou niks meer stuurde. En ik heb de tips van VoltVolt en Surfergirl proberen te gebruiken, dus het omzetten van deze irrationele gedachten in rationele gedachten, maar dat hielp maar even, voordat het gevoel onbewust weer terug kwam. Ik heb letterlijk staan kotsen en janken met het idee dat ik daarna wel in slaap zou vallen. Ik heb uiteindelijk maar een Alprazolam genomen om te slapen. Maar DAMN, ik ga er echt ff aan onderdoor. Iemand wat diepere tips of misschien een vrouwelijke kijk op haar gedrag?
Wat is nou je probleem ... wat denk je ... jullie hebben een leuke avond gehad daar is toch niet mis mee? Zijn uit eten geweest en zelf nog even thuis gezeten gezellig ... wat verwachte je van haar dan?
De tips die ik hier in het laatste stuk (deel2) aangeef werken niet als je niet eerst het een en ander accepteert en inziet.
De tips die ik hier in het laatste stuk (deel2) aangeef werken niet als je niet eerst het een en ander accepteert en inziet.
Misschien verwachtte ik teveel van haar. Dit was de 2e "officiele" date die we hadden en ik kan eigenlijk niet van haar verwachtten dat ze me nu meteen al leuk vind. Maar toch zit ik er zwaar over in. Zaterdag komt ze trouwens ook weer hier. Dan ga ik voor haar koken en daarna gaan we een filmpje kijken. En ik zit nu dik in de stress met de vraag of ik dan een move zal maken of niet, want ik weet uit ervaring dat zij hier niet zo goed in is.
Ben je onzeker van jezelf?quote:
Misschien verwachtte ik teveel van haar. Dit was de 2e "officiele" date die we hadden en ik kan eigenlijk niet van haar verwachtten dat ze me nu meteen al leuk vind. Maar toch zit ik er zwaar over in. Zaterdag komt ze trouwens ook weer hier. Dan ga ik voor haar koken en daarna gaan we een filmpje kijken. En ik zit nu dik in de stress met de vraag of ik dan een move zal maken of niet, want ik weet uit ervaring dat zij hier niet zo goed in is.
Dan is het belangrijk dat je zekerder word van jezelf.
Ik kan je niet zo goed peilen als ik je stukjes lees. Dit zou kunnen zeggen dat je daar zelf ook moeite mee hebt? Dus probeer voor jezelf te achterhalen wat waar vandaan komt. En wat waardoor komt.
Laat ik het zo zeggen: sommige onzekerheden zijn heel normaal als je er weinig ervaring mee hebt. Zoals wanneer kus je een meisje of vrouw op een date. Dus dat moet geen vraag zijn voor je ... informeer je daar dan ook volledig in praat erover met vrienden of lees erover zodat dat geen vraag is. Ik denk dat dan je vraagstelling ook veranderd.
Dus begin bij het begin bedoel ik hier te zeggen.
Ik vind het lastig om je te analyseren omdat je (ik zeg niet dat je oneerlijk bent) maar het lijkt ook alsof je niet helemaal eerlijk bent naar jezelf.quote:
Misschien verwachtte ik teveel van haar. Dit was de 2e "officiele" date die we hadden en ik kan eigenlijk niet van haar verwachtten dat ze me nu meteen al leuk vind. Maar toch zit ik er zwaar over in. Zaterdag komt ze trouwens ook weer hier. Dan ga ik voor haar koken en daarna gaan we een filmpje kijken. En ik zit nu dik in de stress met de vraag of ik dan een move zal maken of niet, want ik weet uit ervaring dat zij hier niet zo goed in is.
Je zegt dat je het lastig vind om een move te maken of niet ... omdat ZIJ hier niet zo goed in is ... maar ik lees hier eigenlijk alleen maar dat jij hier niet zo goed in bent.
Dus probeer eerlijk naar jezelf te zijn ... dus ook naar anderen en dan kunnen anderen je ook een advies geven. Maar belangrijk is dat je het zelf wel op de juiste manier ziet
Want hoe kunnen andere het via een post op de juiste manier zien 
als jij het zelf gekleurd ziet.
De onzekerheid uit zich alleen in relaties, door middel van een soort verlatingsangst. Mijn vader was vroeger mijn rolmodel, omdat hij verder de enige man in huis was. Maar mijn ouders hadden veel ruzie en mijn moeder heeft het vaak over scheiden gehad. In die gevallen werd mijn vader heel erg paniekerig en moest hij huilen en dergelijke. Uiteindelijk zijn ze toch gescheiden twee jaar geleden (ik ben nu 24) en op het moment dat mijn moeder vertelde dat ze bij mijn vader weg wilde, gebeurde er hetzelfde. Pure paniek en angst. En ik heb onbewust aangenomen dat dit normaal is als er in een relatie scheidingen plaats vinden.
Dit heb ik blijkbaar opgepakt en bij mij is het wat extremer naar voren gekomen, door middel van claimen en in paniek raken als mijn vriendin langer weg was dan ze had aangegeven. Bijvoorbeeld dat ze naar de supermarkt was en ik haar binnen een kwartier terug verwachtte. Dan was ze er na 3 kwartier en vertelde ze dat ze een oude bekende van school tegen kwam en daar een tijd mee heeft staan praten. Hierop werd ik boos en geloofde ik haar niet, omdat ik dacht, ze is een leuke jongen tegen gekomen. Van dat soort onzin!
In het leven naast mijn ex ben ik gewoon zeker van mezelf. Ik weet dat ik een knappe gozer ben en ik weet dat veel mensen mij echt waarderen vanwege mijn humor, eerlijkheid en liefheid. Alleen als het aan komt op een relatie, dan zit ik er altijd mee dat er een jongen is die leuker kan zijn dan mij. Die zijn er overal.
Maar goed, het is inderdaad waar dat ik zelf ook niet een held ben in het veroveren van meisjes. Met mijn ex heb ik voor de relatie urenlang gesmst of gemsnt en pas tijdens het uitgaan (waarbij een goede vriend van me zei: nu ga je haar zoenen, anders kun je haar vergeten) heb ik haar gezoend en werd het duidelijk dat we elkaar meer dan leuk vonden. Nu zijn die lange sms of msn sessies er niet meer en ik kan haar ook voor geen meter peilen, afgezien van mijn ervaringen gister tijdens die tweede trainingsdag.
Dit heb ik blijkbaar opgepakt en bij mij is het wat extremer naar voren gekomen, door middel van claimen en in paniek raken als mijn vriendin langer weg was dan ze had aangegeven. Bijvoorbeeld dat ze naar de supermarkt was en ik haar binnen een kwartier terug verwachtte. Dan was ze er na 3 kwartier en vertelde ze dat ze een oude bekende van school tegen kwam en daar een tijd mee heeft staan praten. Hierop werd ik boos en geloofde ik haar niet, omdat ik dacht, ze is een leuke jongen tegen gekomen. Van dat soort onzin!
In het leven naast mijn ex ben ik gewoon zeker van mezelf. Ik weet dat ik een knappe gozer ben en ik weet dat veel mensen mij echt waarderen vanwege mijn humor, eerlijkheid en liefheid. Alleen als het aan komt op een relatie, dan zit ik er altijd mee dat er een jongen is die leuker kan zijn dan mij. Die zijn er overal.
Maar goed, het is inderdaad waar dat ik zelf ook niet een held ben in het veroveren van meisjes. Met mijn ex heb ik voor de relatie urenlang gesmst of gemsnt en pas tijdens het uitgaan (waarbij een goede vriend van me zei: nu ga je haar zoenen, anders kun je haar vergeten) heb ik haar gezoend en werd het duidelijk dat we elkaar meer dan leuk vonden. Nu zijn die lange sms of msn sessies er niet meer en ik kan haar ook voor geen meter peilen, afgezien van mijn ervaringen gister tijdens die tweede trainingsdag.
Cool dit is een heel duidelijk verhaalquote:
De onzekerheid uit zich alleen in relaties, door middel van een soort verlatingsangst. Mijn vader was vroeger mijn rolmodel, omdat hij verder de enige man in huis was. Maar mijn ouders hadden veel ruzie en mijn moeder heeft het vaak over scheiden gehad. In die gevallen werd mijn vader heel erg paniekerig en moest hij huilen en dergelijke. Uiteindelijk zijn ze toch gescheiden twee jaar geleden (ik ben nu 24) en op het moment dat mijn moeder vertelde dat ze bij mijn vader weg wilde, gebeurde er hetzelfde. Pure paniek en angst. En ik heb onbewust aangenomen dat dit normaal is als er in een relatie scheidingen plaats vinden.
Dit heb ik blijkbaar opgepakt en bij mij is het wat extremer naar voren gekomen, door middel van claimen en in paniek raken als mijn vriendin langer weg was dan ze had aangegeven. Bijvoorbeeld dat ze naar de supermarkt was en ik haar binnen een kwartier terug verwachtte. Dan was ze er na 3 kwartier en vertelde ze dat ze een oude bekende van school tegen kwam en daar een tijd mee heeft staan praten. Hierop werd ik boos en geloofde ik haar niet, omdat ik dacht, ze is een leuke jongen tegen gekomen. Van dat soort onzin!
In het leven naast mijn ex ben ik gewoon zeker van mezelf. Ik weet dat ik een knappe gozer ben en ik weet dat veel mensen mij echt waarderen vanwege mijn humor, eerlijkheid en liefheid. Alleen als het aan komt op een relatie, dan zit ik er altijd mee dat er een jongen is die leuker kan zijn dan mij. Die zijn er overal.
Maar goed, het is inderdaad waar dat ik zelf ook niet een held ben in het veroveren van meisjes. Met mijn ex heb ik voor de relatie urenlang gesmst of gemsnt en pas tijdens het uitgaan (waarbij een goede vriend van me zei: nu ga je haar zoenen, anders kun je haar vergeten) heb ik haar gezoend en werd het duidelijk dat we elkaar meer dan leuk vonden. Nu zijn die lange sms of msn sessies er niet meer en ik kan haar ook voor geen meter peilen, afgezien van mijn ervaringen gister tijdens die tweede trainingsdag.
Daar kan ik wel wat meer over zeggen. Alleen is het nu een beetje te druk op mn werk. Kom er nog op terug!
Pagina 7 van het vorige deel staat mijn stukje...maar de dingen die jij opnoemt zoals het supermarkt verhaal en eerste keer zoenen enzenz.. slaat precies op mij!
Maar ben mijn vriendin nu kwijt, snapte er niks van maar door dit topic wel, alleen hebben we het er samen nooit over gehad en ingezien ze heeft nooit gezegd dat mijn claim gedrag/onzekerheid een rol speelde, gevoel was weg, liefde was over....haar leven is weer mooi nu en ik ben er nog stuk van.....heb met haar afgesproken om binnenkort te meeten (na 3 maand)..geen idee hoe ik mij moet opstellen....heb hele slechte momenten en steeds meer goede momenten hoop dat als ik haar spreek, sterk ben....
Maar ben mijn vriendin nu kwijt, snapte er niks van maar door dit topic wel, alleen hebben we het er samen nooit over gehad en ingezien ze heeft nooit gezegd dat mijn claim gedrag/onzekerheid een rol speelde, gevoel was weg, liefde was over....haar leven is weer mooi nu en ik ben er nog stuk van.....heb met haar afgesproken om binnenkort te meeten (na 3 maand)..geen idee hoe ik mij moet opstellen....heb hele slechte momenten en steeds meer goede momenten hoop dat als ik haar spreek, sterk ben....
De enige tip die ik je kan meegeven is: Straal zekerheid uit. Trek kleding aan, waarin jij je prettig voelt en wees lief en beleefd voor de mensen die je tegen komt. En flirt lekker met andere meisjes.
Laat haar zien dat ook jij bent verder gegaan en dat je haar niet nodig hebt om gelukkig te worden. Waarschijnlijk zul je je thuis een compleet wrak voelen, maar dat zal zij niet weten.
Heb je wel eens aan haar gevraagd waardoor het gevoel weg was?
Laat haar zien dat ook jij bent verder gegaan en dat je haar niet nodig hebt om gelukkig te worden. Waarschijnlijk zul je je thuis een compleet wrak voelen, maar dat zal zij niet weten.
Heb je wel eens aan haar gevraagd waardoor het gevoel weg was?
Dat sowieso jah!quote:
De enige tip die ik je kan meegeven is: Straal zekerheid uit. Trek kleding aan, waarin jij je prettig voelt en wees lief en beleefd voor de mensen die je tegen komt. En flirt lekker met andere meisjes.
Laat haar zien dat ook jij bent verder gegaan en dat je haar niet nodig hebt om gelukkig te worden.
Je hebt helemaal gelijk, werk hier ook hard aan maar heb toch momenten dat ik me echt depri voel, vooral s morgens bij het opstaan...onze toekomst plannen zijn weg en ik moet het nu alleen doen en dat valt zwaar...maar toen ze het uitmaakte wist ik het gelijk, ik moet weer zelfvertouwen hebben....dat is me al eens eerder gelukt, voordat ik haar ontmoette, voelde ik me echt goed zat lekker in mijn vel...en had ik zo beet om het maar zo te zeggen....weet dat het kan!
Maar was best tevreden met mijn leven, hield enorm veel van haar..nu voelt het zo verplicht om weer te gaan stappen en dat soort dingen....was net toe aan wat 'burgelijk' leven, om het zo te zeggen...
Nee echt een uitleg heb ik niet gehad, ze is veranderd en opgelucht gevoel was weg broer zus gevoel...maar nu weet ik wel beter, ze is uberhaupt nooit echt een open boek geweest...en vindt het daarom ook erg jammer dat ik geen 2e kans heb gehad...
Maar goed ga haar dus ontmoetten want we zijn goede vrienden, zoals zij dat dus ook heel graag ziet...maar ik vindt het moeilijk om te zien hoe goed ze het wel niet heeft, zonder mij.....(krijg wel het gevoel dat ze dat bij elk gesprek nog wel even moet vermelden wat voor leuks ze gaat doen)
Mischien is het niet verstandig om af te spreken met haar, maar ben ook nieuwsgierig en wil onze vriendschap wel een kans geven en als ik zie hoe ze ECHT is veranderd, zal mij ook kracht geven om te veranderen (uiteindelijk).....
Maar was best tevreden met mijn leven, hield enorm veel van haar..nu voelt het zo verplicht om weer te gaan stappen en dat soort dingen....was net toe aan wat 'burgelijk' leven, om het zo te zeggen...
Nee echt een uitleg heb ik niet gehad, ze is veranderd en opgelucht gevoel was weg broer zus gevoel...maar nu weet ik wel beter, ze is uberhaupt nooit echt een open boek geweest...en vindt het daarom ook erg jammer dat ik geen 2e kans heb gehad...
Maar goed ga haar dus ontmoetten want we zijn goede vrienden, zoals zij dat dus ook heel graag ziet...maar ik vindt het moeilijk om te zien hoe goed ze het wel niet heeft, zonder mij.....(krijg wel het gevoel dat ze dat bij elk gesprek nog wel even moet vermelden wat voor leuks ze gaat doen)
Mischien is het niet verstandig om af te spreken met haar, maar ben ook nieuwsgierig en wil onze vriendschap wel een kans geven en als ik zie hoe ze ECHT is veranderd, zal mij ook kracht geven om te veranderen (uiteindelijk).....
Ik ben geen specialist eigenlijk alleen maar ervaringsdeskundige om het zo maar te noemen. Wel kan ik (helemaal nu ik weer bij mezelf zit) erg goed analyseren ,)quote:
De onzekerheid uit zich alleen in relaties, door middel van een soort verlatingsangst. Mijn vader was vroeger mijn rolmodel, omdat hij verder de enige man in huis was. Maar mijn ouders hadden veel ruzie en mijn moeder heeft het vaak over scheiden gehad. In die gevallen werd mijn vader heel erg paniekerig en moest hij huilen en dergelijke. Uiteindelijk zijn ze toch gescheiden twee jaar geleden (ik ben nu 24) en op het moment dat mijn moeder vertelde dat ze bij mijn vader weg wilde, gebeurde er hetzelfde. Pure paniek en angst. En ik heb onbewust aangenomen dat dit normaal is als er in een relatie scheidingen plaats vinden.
Goed dat je denk te weten waar het vandaan komt dat zal je zeker helpen met accepteren. Dan komt het niet uit een 'zwart' verleden zeg maar!
Ik denk (als je het werkelijk alleen maar gezien hebt en daardoor hebt meegekregen) je er makkelijk vanaf kunt komen! Er is je tenslotte zelf niets aangedaan. Waardoor ik denk dat het minder diep geworteld zit dan als je zelf werkelijk in je jeugd bijv, wel een verlaten bent. Maar goed dat is een aanname van mij en is dus geen ervaring ,)
Het belangrijkste is dat je alles accepteert dat je zo bent en denkt. Dat is er nu eenmaal en kan je niet veranderen als je denkt dat het er niet is. Dus dat is erg belangrijk ... het accepteren.
Door dat niet te doen ben ik jaren lang verliefdheid uit de weg gegaan. Omdat ik het niet accepteerde van mezelf ... ik wilde niet dat het er was waardoor je dingen wegdrukt of ontloopt.
Op dit stukje kan ik uitleggen waar ik zelf laatst achter ben gekomen. Het gaat erom dat je bij jezelf blijft! En je niet laat leiden door gedachten die vanuit dat gevoel ontstaan waardoor je jezelf gek maakt.quote:Dit heb ik blijkbaar opgepakt en bij mij is het wat extremer naar voren gekomen, door middel van claimen en in paniek raken als mijn vriendin langer weg was dan ze had aangegeven. Bijvoorbeeld dat ze naar de supermarkt was en ik haar binnen een kwartier terug verwachtte. Dan was ze er na 3 kwartier en vertelde ze dat ze een oude bekende van school tegen kwam en daar een tijd mee heeft staan praten. Hierop werd ik boos en geloofde ik haar niet, omdat ik dacht, ze is een leuke jongen tegen gekomen. Van dat soort onzin!
Iedereen denkt als je vriendin langer weg blijft dan 'afgesproken'. Vaak denk je eerst onschuldige dingen maar vaak ook iets negatiefs. En daar zit het hem ... wat doe je dan met die gedachtes. Wij gaan ons gevoel voeden door van alles te denken. En dan word het gevoel heftiger en dan word het een wissel werking die escaleert. En dat moet je zien te voorkomen. Als je heel goed nadenkt zijn al die gedachten die erna komen van dat soort onzin ... zoals je het zelf al noemt.
Verklaar die gedachte op het moment dan ook echt als onzin. Als irrationeel! Ze zijn niet echt en komen alleen maar om je gevoel te voeden en jezelf gek te maken zodat je bijna niet meer normaal kunt doen. Als je al die extra gedachte uit kan schakelen ... want waarom zou je over dingen na gaan denken die onzin zijn. Dan kom je weer terug bij je eerste gedachte waar het allemaal mee begon en hoef je geen gekke dingen meer te denken. Daar komt het in grote lijnen op neer. Een paar posts terug leg ik het aan surfergirl uit in een zeg maar uitgebreidere versie. Die zou je eens goed door kunnen lezen.
Heb ik ook ... verder geen heftige onzekerheden (iedereen heeft ze ander kunnen we niet goed leven) En dat is een voordeeltje voor ons! Er zijn altijd leukere ergens ... alleen is zij nu wel met jou ... als ze INEENS zonder reden een andere leuker zou vinden dan weet je voor jezelf toch ook genoeg en kan je lekker snel verderquote:In het leven naast mijn ex ben ik gewoon zeker van mezelf. Ik weet dat ik een knappe gozer ben en ik weet dat veel mensen mij echt waarderen vanwege mijn humor, eerlijkheid en liefheid. Alleen als het aan komt op een relatie, dan zit ik er altijd mee dat er een jongen is die leuker kan zijn dan mij. Die zijn er overal.
Is helemaal geen probleem je hebt tenminste een ex en een meid die je nu ook weer hebt weten te interesseren en die jou leuk vind. Accepteer het wel van jezelf dat het zo is ... zie het in ... ander kan je er ook nooit iets aan veranderenquote:Maar goed, het is inderdaad waar dat ik zelf ook niet een held ben in het veroveren van meisjes. Met mijn ex heb ik voor de relatie urenlang gesmst of gemsnt en pas tijdens het uitgaan (waarbij een goede vriend van me zei: nu ga je haar zoenen, anders kun je haar vergeten) heb ik haar gezoend en werd het duidelijk dat we elkaar meer dan leuk vonden. Nu zijn die lange sms of msn sessies er niet meer en ik kan haar ook voor geen meter peilen, afgezien van mijn ervaringen gister tijdens die tweede trainingsdag.
Verwacht ook niets van haar ... weet wat je wilt dat wel. Vrouwen zijn voor mannen ook niet altijd te peilen ... en waarschijnlijk heeft ze zelf ook wel haar onzekerheden
Gewoon rustig aan ... er komt een moment dat jullie elkaar langer aankijken als normaal en dat er een stilte valt en dat je denkt ... jah dit het moment!
|
|
