Hmm, zit hier eigenlijk al jaren mee, en kan er al redelijk mee leven, maar ik wilde zo eens pollen of er meer mensen zijn met een dergelijk probleem :
Ik ben al sinds ik kleuter ben bang voor balonnen. En ik weet niet waarom. Als ik zo'n ding zie, word ik soms doodsbenauwd. Vroeger had ik dat veel sterker dan nu (ik heb er meer mee leren omgaan), maar het kan héél erg vervelend zijn, vooral bij verjaardagen/feesten e.d. En niemand snapt het natuurlijk... De keren dat ik het gezegd heb werd ik soms in mijn gezicht uitgelachen, en in ieder geval werd er nooit echt rekening met mij gehouden. Ik weet écht niet waar het door komt. Niet door de knallen als ze kapot gaan i.i.g., want met vuurwerk met oud en nieuw doe ik net zo hard mee als de anderen. 
Ben ik nou de enige met zoiets? En dan heb ik het dus niet over bekende dingen zoals angst voor spinnen of claustrofobie, maar echt die alledaagse huis/tuin/keukendingen waarvan je geen idee hebt hoe het komt...
-edit-
Eigenlijk nog wel meer.
Onverwachtse harde geluiden als ik buiten ben bijvoorbeeld. Zoals een auto die kan gaan toeteren of een hond die hard kan gaan blaffen.
En voor mensen dat ze opeens iets onaardigs roepen als ik buiten ben.
-edit-
zoals bijen, wespen, muggen enz..
Kan je iets meer vertellen over de balonnen en waarom je daar angstig over bent?
-Q-
quote:LOL, je sig zegt mij wat anders
Op maandag 10 juni 2002 13:47 schreef ParanoidEv het volgende:
Ik ben bang voor metalen dingen
(niet vervelend bedoeld!)
Doodeng, die lui.
quote:Nope, zoals ik al zei : ik weet zelf niet waar het door komt. Ik word tegen al m'n verstand en wil in gewoon bang als ik zo'n ding zie!
Op maandag 10 juni 2002 13:49 schreef PatricQ het volgende:
Kan je iets meer vertellen over de balonnen en waarom je daar angstig over bent?
Maar daar zit een verhaal achter. 
Ik zat toen ik een jaar of 8 was bij mijn tante op de wc. En toen zat er zo'n onmeunige spin voor me op de grond. Echt niet normaal meer. Ik ben toen met me broek nog op de enkels de huiskamer ingerend die nog helemaal vol zat omdat mijn tante jarig was. En schreeuwen en huilen dat ik deed. Mijn vader heeft het beestje mooi de kop om gedraaid. Figuurlijk dan he. 
Ik vind de kleinste spin nu nog eng. Dat geld eigenlijk voor alle kruipende insekten en beestjes.
brrrr k*tbeesten.
[Dit bericht is gewijzigd door oldenzaaltjuh op 10-06-2002 13:53]
Het gaat nu al een beetje beter ermee (ik durf ze zelf op te blazen nu) maar toen ik jonger was was ik er panisch voor. Ik heb geen idee waar het vandaan komt, toen ik drie was had ik het nog niet, ik heb namelijk een foto van mij op die leeftijd waarop ik er eentje vasthoud.
Ik ben denk ik ooit een keer geschrokken omdat er 1 kapotknalde ofzo.
Mijn andere angsten :
Zwembaden. Ik durf niet in een zwembad te gaan voordat ik gecheckt heb waar de afzuigputjes zitten, waar ze het water mee verversen. En als ik er dan al in durf zit ik steeds als een gek te kijken waar die putjes zijn zodat ik ze niet aanraak met mijn handen of voeten. Raak ik er per ongeluk 1, dan raak ik echt zwaar in paniek en moet ik eruit.
Ik ga dus nooit ergens zomaar zwemmen, dan moet ik al echt omvallen van de hitte. Bubbelbaden idem dito, hoewel ik nu wel in die in Thermea durf, omdat ik daar weet waar de bubbels precies uitkomen.
En dan nog voor insecten, maar daar hebben wel meer mensen last van
Ik was ook heel bang voor de open haard uit mijn poppenhuis, waar een getekend vuurtje op te zien was. En ik was bang voor de bladzijde uit het boek van Bassie en Adriaan, waar de Plaaggeest op te zien was, daar durfde ik niet eens naar te kijken (terwijl hij nogal overduidelijk een masker op had, je zag de elastiekjes gewoon lopen). En ik was bang voor een bepaald schijfje van mijn viewmaster, die een beetje beschadigd was, zodat je een heel raar beeld zag. Dat beeld vond ik zo eng, dat ik het nauwelijks kon verdragen dat die viewmaster in dezelfde kamer lag als waar ik lag te slapen en soms had ik de rare drang om het ding even aan te raken of even te kijken.
Oh ja, en ik was bang voor clowns. Mijn moeder moest me altijd uitleggen dat het gewoon meneren waren die straks thuis de verf van hun gezicht gingen wassen. Zwarte Piet (en ook Sinterklaas), zelfde verhaal.
Ik denk dat er nog wel meer dingen waren, maar ik kan er nu even niet opkomen. Nu heb ik trouwens nog een angst, die begon toen ik een jaar of 7 was, namelijk voor overgeven. En verder voor het verlies van dierbaren, maar dat is geen fobie, dat hebben bijna alle mensen.
quote:Goh, ik hoop van harte voor je dat dat nu allemaal een beetje over is. Anders heb je volgens mij ook geen leven...
Op maandag 10 juni 2002 13:58 schreef Angeles het volgende:
Ik was vroeger wel altijd heel bang voor kaarsen, ook voor kaarsen die helemaal niet aan het branden waren. Als ik mee ging met mijn ouders op visite dan moesten eerst alle kaarsen van tafel, anders ging ik gewoon echt niet naar binnen.
Ik was ook heel bang voor de open haard uit mijn poppenhuis, waar een getekend vuurtje op te zien was. En ik was bang voor de bladzijde uit het boek van Bassie en Adriaan, waar de Plaaggeest op te zien was, daar durfde ik niet eens naar te kijken (terwijl hij nogal overduidelijk een masker op had, je zag de elastiekjes gewoon lopen). En ik was bang voor een bepaald schijfje van mijn viewmaster, die een beetje beschadigd was, zodat je een heel raar beeld zag. Dat beeld vond ik zo eng, dat ik het nauwelijks kon verdragen dat die viewmaster in dezelfde kamer lag als waar ik lag te slapen en soms had ik de rare drang om het ding even aan te raken of even te kijken.Oh ja, en ik was bang voor clowns. Mijn moeder moest me altijd uitleggen dat het gewoon meneren waren die straks thuis de verf van hun gezicht gingen wassen. Zwarte Piet (en ook Sinterklaas), zelfde verhaal.
Ik denk dat er nog wel meer dingen waren, maar ik kan er nu even niet opkomen. Nu heb ik trouwens nog een angst, die begon toen ik een jaar of 7 was, namelijk voor overgeven. En verder voor het verlies van dierbaren, maar dat is geen fobie, dat hebben bijna alle mensen.
quote:Ja hoor, het is wel redelijk over. Nu heb ik alleen nog de fobie voor overgeven en angst dat mensen om me heen iets overkomt. Voor kaarsen ben ik helemaal niet meer bang, clowns, daar heb ik het nog steeds niet heel erg op, maar echt bang ben ik niet meer en al die andere dingen, daar ben ik ook niet meer echt bang voor.
Op maandag 10 juni 2002 14:02 schreef NaliXL het volgende:[..]
Goh, ik hoop van harte voor je dat dat nu allemaal een beetje over is. Anders heb je volgens mij ook geen leven...
Heel raar maar waar.
Vroeger was ik ook megabang voor clowns! ja echt ow en schapen vond ik ook niet echt prettig
Nu valt het wel mee
-Q-
geen clowns of poppen aub
Moet er niet aan denken om eenzaam te zijn.
Ik vind het ook altijd irritant als in de stad balonnen worden uitgedeeld en allemaal van die kinderen die er dan mee rondlopen.
Let's plant a tree
Ik heb daar echt een afkeer van.
erg vreemd..
De meeste fobiën (ofzo ) worden gevormd doordat je als je jong bent wat meemaakt. Als je bang bent voor ballonnen kan het best zijn dat er eens een ballon is geknapt toen je klein was en dat je daar heel erg van geschrokken bent. Zelfde met spinnen en zuignapjes (denk ik 
vage fobie...)
En met insecten e.d. ook, maar zo'n soort fobie is vaak icm een alergie voor dat soort dingen.
Zow, nu weet iedereen dat ook weer... Probeer je bij jouw fobie maar wat voor te stellen.
Ow, en mijn fobie? Tsja, spinnen een beetje, moet ik nix van hebben. vooral kruisspinnen 
Wat ben ik een mietje zeg
Als je je doelen hebt bereikt heb je de lat te laag gelegd.
If a butterfly flaps its wings on one side of the world, the ripple effect could cause a tempest on the other --Chaos theory
quote:Grappig, ik heb ook een overgeeffobie (weet je dat daar zelfs een wetenschappelijke naam voor blijkt te zijn: vomitofobie?). Het komt en gaat met vlagen, soms is het heel extreem en dan weer jarenlang veel minder. Je blijkt het te moeten zoeken in je jeugd; waarschijnlijk hebben mensen toen je jong was niet met je meegeleefd als je ziek was en moest overgeven, maar hebben ze je toch laten merken dat het erg vies was. Of zelfs van je gewalgd. Of boos geworden, zoiets in elk geval. Maar er is best mee te leven, toch?
Op maandag 10 juni 2002 14:06 schreef Angeles het volgende:[..]
Ja hoor, het is wel redelijk over. Nu heb ik alleen nog de fobie voor overgeven en angst dat mensen om me heen iets overkomt. Voor kaarsen ben ik helemaal niet meer bang, clowns, daar heb ik het nog steeds niet heel erg op, maar echt bang ben ik niet meer en al die andere dingen, daar ben ik ook niet meer echt bang voor.
Het klinkt echt heel stom; het komt doordat ik vroeger altijd op een vaste plek aan tafel zat, naast mijn zusje. En ze smakt(e) altijd tijdens het eten, niet normaal meer. Dus het was altijd (bijna) knokken en tieren geblazen...
Ook had mijn vader een handje van praten met z'n mond (half)vol...
Nu is dat gelukkig wel stúkken minder, ook bij mijn vader, maar als ik smakgeluiden hoor dan moet ik me echt inhouden, ik kan dan soms echt agressief worden als het te lang doorgaat... 
quote:Maar nu ik dit even overlees, is dit niet echt een angst... Toch vermijdt ik het liever dan dat ik het moet aanhoren
Op maandag 10 juni 2002 22:55 schreef sco0p het volgende:
Ik heb een soort van fobie voor smakken tijdens het etenHet klinkt echt heel stom; het komt doordat ik vroeger altijd op een vaste plek aan tafel zat, naast mijn zusje. En ze smakt(e) altijd tijdens het eten, niet normaal meer. Dus het was altijd (bijna) knokken en tieren geblazen...
Ook had mijn vader een handje van praten met z'n mond (half)vol...
Nu is dat gelukkig wel stúkken minder, ook bij mijn vader, maar als ik smakgeluiden hoor dan moet ik me echt inhouden, ik kan dan soms echt agressief worden als het te lang doorgaat...
|
|
