Sociaal probleem

Dit topic heb ik al lange tijd in m’n hoofd, maar heb nooit mezelf er toe kunnen zetten het te schrijven. Bij deze doe ik een poging om bepaalde dingen van me af te schrijven, uiteraard onder een kloontje. Het zal een relatief lang topic worden, maar ik heb besloten om er bepaalde achtergrondinformatie aan toe te voegen zodat geïnteresseerden het probleem beter zullen begrijpen. Voor degenen met wat minder geduld zijn de laatste 3 alinea's goed te lezen als samenvatting.

Om gelijk met het probleem binnen te vallen: ik heb een lichte sociale fobie. Over het algemeen is het niet heel erg storend, want ik onderhoud met succes een vriendengroep en ben actief in het verenigingsleven. Waar ik echter wel heel erg bang voor ben is nieuwe mensen en hoe zij mij zouden waarderen. Als ik naar een onbekende omgeving ga ben ik dus altijd behoorlijk gespannen en nerveus. Dit komt voort uit het feit dat ik een stotteraar ben: maar bij mij hangt dit heel erg samen met nervositeit. Zo stotter ik amper of zelfs niet bij mijn ouders, familie en goede vrienden of bijvoorbeeld mijn ex met wie ik een relatie van 8 maanden had. Sterker nog, als ik genoeg drank op heb stotter ik helemaal niet meer.

Om de oorzaak van het probleem toe te lichten: sinds mijn zesde ben ik een stotteraar. Dit heb ik blijkbaar van een andere stotteraar overgenomen. Toen ik vlak daarna op een andere basisschool behoorlijk ben belaagd vormde het zich tot een chronisch probleem. Ik heb er tijdens mijn jeugd behoorlijk veel last van gehad in verband met pesterijen. In die tijd vond ik het echter geen probleem om vragen van de leraar te beantwoorden, vond het zelfs leuk als ik er een antwoord op kon geven(dat ik dan ook daadwerkelijk overal antwoord op kon geven deed het ook niet echt goed in m’n groep op de basisschool:P). De pesterijen waren vaak van geestelijke aard, met uitschelden om willekeurige zaken en later zelfs op lichamelijke wijze. Diverse bedreigingen, soms met een wapen, vaak klappen krijgen enzovoorts. Op gegeven moment werd ik zelfs bijna gewurgd door een klasgenootje. Ik heb dit altijd mijn ouders verteld, maar die zeiden altijd dat ik voor mezelf op moest komen(wat ik ook deed; maar als de hele groep een hekel aan je heeft begin je niet veel). Dus het probleem bleef maar dooretteren. Wil ik er wel bij vermelden dat dit een school betrof in een achterstandswijk.

Van deze periode heb ik nu nog steeds erg veel last. Ik kan nieuwe personen haast niet vertrouwen en verwacht eigenlijk elk moment dat ze mij iets naars gaan aandoen. Natuurlijk is dat rationeel gezien onzin, maar ik krijg altijd zo’n onderbuikgevoel erbij die ik niet altijd even goed kan onderdrukken.

Mijn jeugd op de middelbare school heb ik zonder al te veel problemen doorgelopen. In vele vakken scoorde ik constant erg goed en ik had voor het eerst een vriendengroepje. Met die vrienden deed ik naast school niet veel, maar het was wel prettig om op school met mensen om te gaan. In de 2e deed ik mijn eerste amoureuze pogingen die zelfs redelijk succesvol waren. Toentertijd had ik bij meisjes niet zo’n probleem om ze aan te spreken. Na de 3e klas zakte het eigenlijk behoorlijk in. Ik kwam in een klas waarmee ik geen klik had en werd al snel het buitenbeentje. Dit werd al snel door een aantal anderen opgemerkt en werd ik weeral het mikpunt van spot. Toen ging het eigenlijk weer achteruit. Een aantal deuken in mijn zelfverzekerheid van die periode zijn nog steeds zichtbaar, vanaf toen durfde ik eigenlijk niet meer klassikaal vragen te beantwoorden of te presenteren. Ook op het gebied van vrouwelijk contact ging het sindsdien flink bergafwaarts.

In de 5e ging het echter weer de goede kant op, kwam weer in een leuke klas terecht en ik kwam terecht in mijn huidige bijbaantje(waar ik nu dus 3 jaar werk). In die tijd gaven een aantal meiden behoorlijk overduidelijke hints dat ze mij leuk vonden, maar ik als onzeker persoon kon het eigenlijk niet meer beseffen dat ze interesse hadden. Achteraf gezien kan ik me echt voor m’n hoofd slaan maar dat is helaas, achteraf.

Via mijn baantje kwam ik bij een groepje jongens terecht die regelmatig uitgingen en met wie ik voor het eerst uitging. Probleem was wel dat deze groep jongens rond de 22 waren, ik als 17 jarige kon me hier uiteindelijk ook niet goed in vinden(kon in eerste instantie niet goed meezuipen; was vaak stomdronken, en ik was qua levenservaring/uitgaangservaring niet zo ver). Uiteindelijk was het contact steeds minder geworden zonder dat er sprake was van ruzie of iets dergelijks. Ik spreek ze nog wel eens als ik ze tegenkom. Hoe dan ook, daarna kreeg ik een goede kameraad bij me op school met wie ik nu nog regelmatig afspreek en met wie ik het goed kan vinden.

Na het behalen van mijn diploma ben ik aan de andere kant van het land gaan studeren. Dit heb ik gedaan omdat ik zo helemaal overnieuw kon beginnen met mijn leven en geen van de oude vooroordelen of iets in die trant meer zou meemaken. Hoewel ik een aantal opstartproblemen had is het mij tot nu toe goed gelukt moet ik zeggen. Heb een toffe vriendengroep, zit bij een leuke vereniging en ik ga regelmatig uit. Ook de studie verloopt inhoudelijk vrij goed. Ik krijg echt het idee dat ik nu gewaardeerd word om de persoon die ik ben en dat de meeste mensen het stotteren gewoon voor lief nemen.

Toch heb ik nog een aantal problemen, waar ik het topic mee begon. Mijn sociale fobie(zoals ik zelf benoem, kan iets anders zijn), weerhoudt mij ervan om snel mensen aan te spreken. Het hangt er heel erg vanaf of ik goed in mijn vel zit en in welke omgeving ik zit, wat weer mijn nervositeit beïnvloedt. Door het stotteren merk ik wel dat ik bepaalde mensen ook schrik aanjaag, omdat ze niet goed weten wat ze met mij aanmoeten. Dat is voor mij soms wel heel erg frustrerend, want ik weet echt niet hoe ik deze personen dan op het gemak kan stellen. Dan maakt mij dan nog nerveuser. Dit zorgt ervoor dat ik in het dagelijkse sociale leven een soort achterstand heb. Ik heb weinig ervaring met het aanspreken van het vrouwelijke geslacht, of hoe ik een gesprek aan gang kan houden/interesse kan vasthouden. Maar dat laatste probleem heb ik ook in het algemeen: hoewel ik altijd een gesprek met iemand probeer te beginnen lopen deze nooit zo goed. Vaak klap ik in een situatie met meer dan 3 personen compleet dicht, omdat ik dan weet dat ik zo nerveus ben dat ik heel erg ga stotteren. Ik kan dus niet echt goed tegen om in grote gezelschappen te praten. Ook als ik erg enthousiast over iets wil vertellen, zoals een interesse, of hobby, stotter ik behoorlijk veel.

Een groter, belangrijker probleem is echter dat ik nog steeds geen vragen in de collegezaal durf te beantwoorden en dat ik niet durf te presenteren. Dat is een belangrijk onderdeel bij sommige vakken en ik ben bang dat ik die niet haal omdat ik mezelf niet vloeiend kan verwoorden. Zo remt dit probleem mijn studie ook enigszins.

Nu wil ik niet geheel van mijn verantwoordelijkheden weg te lopen door alles op het stotteren neer te leggen: maar ik heb uit mijn jeugd bepaalde zaken meegekregen die ik moeilijk kan verwerken en ik denk dat dat eerder het grote probleem is. Het feit dat ik stotter maakt mij nu naarmate de jaren verlopen minder uit, maar het is alsnog een obstakel voor mij. Ik werk echter wel graag aan mijn problemen. Zo heb ik lange tijd zonder succes logopodie gevolgd en heb enige afspraken met een psycholoog gehad om te praten over mijn jeugd, wat mij ook niet verder hielp.

Zo, dan heb ik nu eens van me af geschreven. Als er nog enige onduidelijkheden zijn, vraag maar.

quote:

Op dinsdag 1 februari 2011 19:36 schreef Turalyon het volgende:
Mij leek eerste lijn psycholoog wel een goed idee, maar ik zag dat je dat al had geprobeerd. Hoe oud was je toen je naar de psycholoog ging en hoe oud ben je nu als ik vragen mag?

Ik kende een stotteraar bij mijn vereniging, elke keer wanneer hij praatte ging terwijl hij stotterde zijn hoofd ook heel raar bewegen. Het was verder wel een prima gozer, maar kan me voorstellen dat dat de sociale fobie alleen maar verergert.

Waarom was logopedie geen succes, hielp het ook niet eens een klein beetje? Ik zou niet zo snel weten wie je anders kan helpen.

Ik was 18 toen ik naar de psycholoog ging. Heb een aantal afspraken gehad(kon maar maximaal 8 per jaar doen) en er werden bepaalde zaken uit mijn verleden besproken. Ik had er EMDR-therapie bij, maar dat sloeg niet echt aan. Wat de psycholoog mij vertelde kon ik hem ook wel vertellen, was hem zeg maar steeds een stap voor, wat ook niet hielp.

Logopodie heb ik in mijn jeugd 2 jaar gevolgd en toen ik 16 was op eigen initiatief voor een half jaar. Beide periodes hebben mij niet geholpen. De focus was meer op ademhalingstechnieken ed. terwijl dat nu voor mij het probleem niet lijkt. Ik zie het zelf als verbonden aan mijn nervositeitsprobleem/sociale fobie.

quote:

Op dinsdag 1 februari 2011 19:36 schreef Glorias het volgende:
Ja, ik denk ook dat dit tot op zekere hoogte normaal is (behalve het stotteren dan misschien). Ik heb er zelf ook behoorlijk last van gehad en het gaat eigenlijk vanzelf weer over. Wat je niet moet doen is dingen laten, omdat je ze niet aandurft. Dus die nieuwe omgevingen blijven opzoeken, ook al vindt je het spannend. Volgens mij doe je dat al wel redelijk als ik je post zo lees.

Ja, daar ben ik behoorlijk mee bezig. Ik ervaar het soms als zwaar, maar ik push me vaak zodat ik het wel ga doen. Zo ga ik morgen ook bij een studievereniging langs waar ik graag actief wil worden(symposia organiseren ed.). Ik wil vooral niet stilzetten en wil niet dat mijn problemen mijn leven gaan domineren, wat het wel in de tijd heeft gedaan voordat ik in deze stad kwam.

quote:

Op dinsdag 1 februari 2011 19:44 schreef kwiwi het volgende:

[..]

Ik denk dat je hier zelf een groter probleem van maakt dan de mensen die je aanspreekt. Het is vrij logisch dat mensen even (raar) opkijken als iemand blijkt te stotteren, want dat verwacht je niet. Maar dat wil niet zeggen dat ze niet weten wat ze er mee aanmoeten. Ik moet er zelf ook elke keer weer even aan wennen als iemand stottert (en dat terwijl mijn schoonbroertje ook flink stottert) omdat je anders, en vooral geconcentreerder, moet luisteren.
Je hoeft die personen die je aanspreekt dan ook niet op hun gemak te stellen. Je moet ze gewoon even de kans geven te wennen aan de manier waarop je praat.
Nerveus zijn is nergens voor nodig Iemand die stottert is niet raar o.i.d., het is gewoon even anders

Dit bericht zorgt wel voor een opluchting, bedankt. Het scheelt dat ik me daar geen zorgen over hoef te maken.

Nerveus zijn is bij mij wel een ander verhaal. Ik kan nu alles redelijk nuchter bekijken (al zeg ik het zelf). Hoewel ik weet dat het in de meeste situaties niet nodig is, ben ik het vaak echter wel, door een aantal voorgenoemde problemen. Ook is het denk ik een kwestie van bepaalde gedragingen die ik me daardoor heb aangeleerd te doorbreken.