R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hallo allemaal,
Nou, hij reageerde gisteravond uit zichzelf. Ik was/ben echt ontzettend blij, ook omdat het heel lief was. Maar tóch was daar het stemmetje: en nu kan hij wel iets van zich laten horen? Ik realiseerde me op dat moment twee dingen. 1) ik dacht dat hij me niet meer wilde zien en toch liet hij iets liefs van zich horen, dus ik moet me geen zorgen meer maken. 2) hij kan nu opeens wel smsen, iets van zich laten horen zo 's avonds laat. En dat had hij de hele week niet gedaan omdat hij 'druk' was. Nu kom ik erg ondankbaar over, zeker omdat hij ten minste (iets liefs) smste, maar ergens kreeg ik het gevoel dat ik ergens gelijk had. Dat ik recht van spreken heb.
Maar nu het belangrijkste, de conclusie uit deze twee punten, versterkt door een lange maar ontzettend goede dag op mijn werk, waarbij ik heel erg met klanten bezig ben geweest en me daar héél fijn bij voelde: IK ben de belangrijkste persoon in mijn leven. Ik moet ECHT dicht bij mezelf blijven. Na gisteren en vandaag werd dat alleen maar bevestigd.
Mijn vriend neemt, en niet omdat hij dat zelf doet, veel te veel plaats in in mijn leven, in mijn gedachten. Vooral zijn mening is erg belangrijk voor me. En dat moet stoppen. Natuurlijk blijft zijn mening belangrijk voor me, maar niet meer op zo'n manier als gisteren: dat ik bang ben dat hij mij om MIJN mening aan de kant zet. MIJN mening doet er ook toe, en dat moet ik niet gaan opkroppen omdat ik bang ben dat hij mij afwijst/aan de kant zet. Niet dat ik daar bang voor ben, hij is ten slotte mijn vriend, maar straks gaat hij nog gebruik maken van mijn onzekerheid.
De afgelopen maanden ben ik door mijn gedrag erg ongelukkig/onzeker geworden. Ik realiseerde me gister/vandaag dat ik me zo verdrietig voel omdat ik mijn eigen 'lijden' niet aan kan zien. Het is echt belachelijk. Dat ik constant maar rekening houd met hem (en dus mezelf afhankelijk maak), maar ook met heel veel andere mensen in mijn leven. Waarom zouden zij belangerijker zijn dan ikzelf?! Eigenlijk ben ik altijd maar bezig om het iedereen naar de zin te maken en mezelf af te sluiten voor mensen omdat ik niet wil dat ik gekwetst word. Maar omdat ik MEZELF altijd maar op die manier afwijs ben ik verstrikt geraakt in een web van onzekerheden. Hierdoor ontstonden ook altijd mijn boze, onredelijke buien als ik er zo over nadenk. Ik kon NIET van mezelf accepteren dat ik zo teleurgesteld in mezelf was. Dat frustreerde me. En mijn vriend heeft daar totaal geen last van, en dat is dan nog frustrerender omdat HIJ WEL zichzelf durft te zijn. Ergens was ik jaloers op hem, om iets wat hij wel heeft maar wat ik niet toe durfde te laten. Maar nu wel!
Gisteravond en vandaag kon ik opeens een knop omzetten. Ik besloot dat ik het zat ben. Dat ik geen zin meer heb in die angsten, ik wil het niet meer. Ik wil gelukkig worden en mijn geluk niet meer laten afhangen van anderen. Ik wil mezelf kunnen zijn, onafhankelijk zijn, en als andere mensen daar een probleem mee hebben dan is dat jammer. Dat geldt dus vooral voor liefdes in mijn leven. Ik wil weer zelfverzekerd zijn. Dat werd me na vandaag plotseling heel erg duidelijk, nadat ik merkte dat ik bij de klantenservice op mijn werk heel veel mensen vrolijk kreeg door mijn vrolijke energie. Ik voelde me zó bevrijd van dat absurde afhankelijke gevoel en dat werd meteen door klanten en collega's opgepikt. Ik vond/vind dat zo'n geweldig gevoel, zo vrij zijn van alles en iedereen (ik heb nauwelijks aan mijn vriend gedacht op de bezorgde manier, en toen hij wéér smste had ik echt zoiets van dat komt later (uiteindelijk 4 uur later) wel... en dat voelde goed.)!
Ik voel me nu nog steeds super. Ergens nog een klein beetje de angst dat dit een moment is, maar ik ben zo helder dat ik nu die gedachte kan observeren, en kan zien dat het een truuk/patroon is die me slecht wil laten voelen. Ik zie ook heel helder dat als ik op die gedachte in ga, ik me ook daadwerkelijk slecht ga voelen want uit je gedachte ontstaat je gevoel. Ik ben nu zo sterk om er gewoon niet op in te gaan omdat ik het ZO zat ben. Dat voelt goed. Als ik denk dat ik bang ben om er wel op in te gaan en het gebeurt even, so be it. Fouten maken mag en ik laat de gedachte er dan zijn.
Sorry VoltVolt, ik ben niet echt op je in gegaan. Ook weer wel, zie hierboven
Ik gebruik dit topic ook als een soort dagboek, en dat is toch helemaal niet erg? Ik vind het juist leuk om te lezen wat er in jou en de rest omgaat, dan kunnen we elkaar helpen waar nodig. Dus ga vooral zo door! Ook hier geldt: acceptéér bijvoorbeeld dat je het fijn vindt om hier je hart te luchten, dan voel je je ook niet schuldig
Nou, hij reageerde gisteravond uit zichzelf. Ik was/ben echt ontzettend blij, ook omdat het heel lief was. Maar tóch was daar het stemmetje: en nu kan hij wel iets van zich laten horen? Ik realiseerde me op dat moment twee dingen. 1) ik dacht dat hij me niet meer wilde zien en toch liet hij iets liefs van zich horen, dus ik moet me geen zorgen meer maken. 2) hij kan nu opeens wel smsen, iets van zich laten horen zo 's avonds laat. En dat had hij de hele week niet gedaan omdat hij 'druk' was. Nu kom ik erg ondankbaar over, zeker omdat hij ten minste (iets liefs) smste, maar ergens kreeg ik het gevoel dat ik ergens gelijk had. Dat ik recht van spreken heb.
Maar nu het belangrijkste, de conclusie uit deze twee punten, versterkt door een lange maar ontzettend goede dag op mijn werk, waarbij ik heel erg met klanten bezig ben geweest en me daar héél fijn bij voelde: IK ben de belangrijkste persoon in mijn leven. Ik moet ECHT dicht bij mezelf blijven. Na gisteren en vandaag werd dat alleen maar bevestigd.
Mijn vriend neemt, en niet omdat hij dat zelf doet, veel te veel plaats in in mijn leven, in mijn gedachten. Vooral zijn mening is erg belangrijk voor me. En dat moet stoppen. Natuurlijk blijft zijn mening belangrijk voor me, maar niet meer op zo'n manier als gisteren: dat ik bang ben dat hij mij om MIJN mening aan de kant zet. MIJN mening doet er ook toe, en dat moet ik niet gaan opkroppen omdat ik bang ben dat hij mij afwijst/aan de kant zet. Niet dat ik daar bang voor ben, hij is ten slotte mijn vriend, maar straks gaat hij nog gebruik maken van mijn onzekerheid.
De afgelopen maanden ben ik door mijn gedrag erg ongelukkig/onzeker geworden. Ik realiseerde me gister/vandaag dat ik me zo verdrietig voel omdat ik mijn eigen 'lijden' niet aan kan zien. Het is echt belachelijk. Dat ik constant maar rekening houd met hem (en dus mezelf afhankelijk maak), maar ook met heel veel andere mensen in mijn leven. Waarom zouden zij belangerijker zijn dan ikzelf?! Eigenlijk ben ik altijd maar bezig om het iedereen naar de zin te maken en mezelf af te sluiten voor mensen omdat ik niet wil dat ik gekwetst word. Maar omdat ik MEZELF altijd maar op die manier afwijs ben ik verstrikt geraakt in een web van onzekerheden. Hierdoor ontstonden ook altijd mijn boze, onredelijke buien als ik er zo over nadenk. Ik kon NIET van mezelf accepteren dat ik zo teleurgesteld in mezelf was. Dat frustreerde me. En mijn vriend heeft daar totaal geen last van, en dat is dan nog frustrerender omdat HIJ WEL zichzelf durft te zijn. Ergens was ik jaloers op hem, om iets wat hij wel heeft maar wat ik niet toe durfde te laten. Maar nu wel!
Gisteravond en vandaag kon ik opeens een knop omzetten. Ik besloot dat ik het zat ben. Dat ik geen zin meer heb in die angsten, ik wil het niet meer. Ik wil gelukkig worden en mijn geluk niet meer laten afhangen van anderen. Ik wil mezelf kunnen zijn, onafhankelijk zijn, en als andere mensen daar een probleem mee hebben dan is dat jammer. Dat geldt dus vooral voor liefdes in mijn leven. Ik wil weer zelfverzekerd zijn. Dat werd me na vandaag plotseling heel erg duidelijk, nadat ik merkte dat ik bij de klantenservice op mijn werk heel veel mensen vrolijk kreeg door mijn vrolijke energie. Ik voelde me zó bevrijd van dat absurde afhankelijke gevoel en dat werd meteen door klanten en collega's opgepikt. Ik vond/vind dat zo'n geweldig gevoel, zo vrij zijn van alles en iedereen (ik heb nauwelijks aan mijn vriend gedacht op de bezorgde manier, en toen hij wéér smste had ik echt zoiets van dat komt later (uiteindelijk 4 uur later) wel... en dat voelde goed.)!
Ik voel me nu nog steeds super. Ergens nog een klein beetje de angst dat dit een moment is, maar ik ben zo helder dat ik nu die gedachte kan observeren, en kan zien dat het een truuk/patroon is die me slecht wil laten voelen. Ik zie ook heel helder dat als ik op die gedachte in ga, ik me ook daadwerkelijk slecht ga voelen want uit je gedachte ontstaat je gevoel. Ik ben nu zo sterk om er gewoon niet op in te gaan omdat ik het ZO zat ben. Dat voelt goed. Als ik denk dat ik bang ben om er wel op in te gaan en het gebeurt even, so be it. Fouten maken mag en ik laat de gedachte er dan zijn.
Sorry VoltVolt, ik ben niet echt op je in gegaan. Ook weer wel, zie hierboven
Ik gebruik dit topic ook als een soort dagboek, en dat is toch helemaal niet erg? Ik vind het juist leuk om te lezen wat er in jou en de rest omgaat, dan kunnen we elkaar helpen waar nodig. Dus ga vooral zo door! Ook hier geldt: acceptéér bijvoorbeeld dat je het fijn vindt om hier je hart te luchten, dan voel je je ook niet schuldig
hehe goed bezig! En het feit dat je het weer even ervaren hebt dat het ook anders kan is al een hele goede zaak! Dus bang zijn dat het maar voor even is zou ik zeker niet zijn.quote:Op zaterdag 12 februari 2011 20:36 schreef Suesse het volgende:
Hallo allemaal,
Nou, hij reageerde gisteravond uit zichzelf. Ik was/ben echt ontzettend blij, ook omdat het heel lief was. Maar tóch was daar het stemmetje: en nu kan hij wel iets van zich laten horen? Ik realiseerde me op dat moment twee dingen. 1) ik dacht dat hij me niet meer wilde zien en toch liet hij iets liefs van zich horen, dus ik moet me geen zorgen meer maken. 2) hij kan nu opeens wel smsen, iets van zich laten horen zo 's avonds laat. En dat had hij de hele week niet gedaan omdat hij 'druk' was. Nu kom ik erg ondankbaar over, zeker omdat hij ten minste (iets liefs) smste, maar ergens kreeg ik het gevoel dat ik ergens gelijk had. Dat ik recht van spreken heb.
Maar nu het belangrijkste, de conclusie uit deze twee punten, versterkt door een lange maar ontzettend goede dag op mijn werk, waarbij ik heel erg met klanten bezig ben geweest en me daar héél fijn bij voelde: IK ben de belangrijkste persoon in mijn leven. Ik moet ECHT dicht bij mezelf blijven. Na gisteren en vandaag werd dat alleen maar bevestigd.
Mijn vriend neemt, en niet omdat hij dat zelf doet, veel te veel plaats in in mijn leven, in mijn gedachten. Vooral zijn mening is erg belangrijk voor me. En dat moet stoppen. Natuurlijk blijft zijn mening belangrijk voor me, maar niet meer op zo'n manier als gisteren: dat ik bang ben dat hij mij om MIJN mening aan de kant zet. MIJN mening doet er ook toe, en dat moet ik niet gaan opkroppen omdat ik bang ben dat hij mij afwijst/aan de kant zet. Niet dat ik daar bang voor ben, hij is ten slotte mijn vriend, maar straks gaat hij nog gebruik maken van mijn onzekerheid.
De afgelopen maanden ben ik door mijn gedrag erg ongelukkig/onzeker geworden. Ik realiseerde me gister/vandaag dat ik me zo verdrietig voel omdat ik mijn eigen 'lijden' niet aan kan zien. Het is echt belachelijk. Dat ik constant maar rekening houd met hem (en dus mezelf afhankelijk maak), maar ook met heel veel andere mensen in mijn leven. Waarom zouden zij belangerijker zijn dan ikzelf?! Eigenlijk ben ik altijd maar bezig om het iedereen naar de zin te maken en mezelf af te sluiten voor mensen omdat ik niet wil dat ik gekwetst word. Maar omdat ik MEZELF altijd maar op die manier afwijs ben ik verstrikt geraakt in een web van onzekerheden. Hierdoor ontstonden ook altijd mijn boze, onredelijke buien als ik er zo over nadenk. Ik kon NIET van mezelf accepteren dat ik zo teleurgesteld in mezelf was. Dat frustreerde me. En mijn vriend heeft daar totaal geen last van, en dat is dan nog frustrerender omdat HIJ WEL zichzelf durft te zijn. Ergens was ik jaloers op hem, om iets wat hij wel heeft maar wat ik niet toe durfde te laten. Maar nu wel!
Gisteravond en vandaag kon ik opeens een knop omzetten. Ik besloot dat ik het zat ben. Dat ik geen zin meer heb in die angsten, ik wil het niet meer. Ik wil gelukkig worden en mijn geluk niet meer laten afhangen van anderen. Ik wil mezelf kunnen zijn, onafhankelijk zijn, en als andere mensen daar een probleem mee hebben dan is dat jammer. Dat geldt dus vooral voor liefdes in mijn leven. Ik wil weer zelfverzekerd zijn. Dat werd me na vandaag plotseling heel erg duidelijk, nadat ik merkte dat ik bij de klantenservice op mijn werk heel veel mensen vrolijk kreeg door mijn vrolijke energie. Ik voelde me zó bevrijd van dat absurde afhankelijke gevoel en dat werd meteen door klanten en collega's opgepikt. Ik vond/vind dat zo'n geweldig gevoel, zo vrij zijn van alles en iedereen (ik heb nauwelijks aan mijn vriend gedacht op de bezorgde manier, en toen hij wéér smste had ik echt zoiets van dat komt later (uiteindelijk 4 uur later) wel... en dat voelde goed.)!
Ik voel me nu nog steeds super. Ergens nog een klein beetje de angst dat dit een moment is, maar ik ben zo helder dat ik nu die gedachte kan observeren, en kan zien dat het een truuk/patroon is die me slecht wil laten voelen. Ik zie ook heel helder dat als ik op die gedachte in ga, ik me ook daadwerkelijk slecht ga voelen want uit je gedachte ontstaat je gevoel. Ik ben nu zo sterk om er gewoon niet op in te gaan omdat ik het ZO zat ben. Dat voelt goed. Als ik denk dat ik bang ben om er wel op in te gaan en het gebeurt even, so be it. Fouten maken mag en ik laat de gedachte er dan zijn.
Sorry VoltVolt, ik ben niet echt op je in gegaan. Ook weer wel, zie hierboven
Wel leuk want we gaan redelijk gelijk op
De vorige post van mij komt eigenlijk op hetzelfde neer [ Bericht 1% gewijzigd door VoltVolt op 13-02-2011 09:27:05 ]
Toen zij van de week het contact met mij verbrak en ik hier dat op het forum poste kreeg ik die handvatten van floorjeno waardoor ik heel snel inzag wat ik aan het doen was.
Ik had me toen voorgenomen om haar (ik zal haar even T gaan noemen voor het gemak) nog een mail te sturen. Zoals ik al schreef puur om mijn inzichten met haar te delen zodat dingen wat lichter voor haar zouden zijn om te verwerken en om aan te geven dat ze het contact dan wel verbrak, maar dat het allemaal niet voor niets is geweest hoe rot het ook even was.
En daarop kreeg ik zo'n ontzettend lieve mail terug ... waarin ze zegt ik wil dat jij gewoon even helemaal tot jezelf gaat komen ... en waarin ze zegt: ik wil graag laten zien dat..zoals ik al eerder zij, gevoelens er mogen zijn ..maakt niet uit, goed of kwaad. Ik geef om jou, om wie je bent. En : Onthoud ook maar goed.. zal er altijd voor je zijn.. Het leven duurt gelukkig nog heeeeeel lang en ik loop echt niet weg. Ik laat je alleen even los.
Natuurlijk laat ze dat al laaaaaaaaaaaang zien ... want ik realiseer me maar al te goed dat los laten ook geven om is
wow en nu moest ik echt even stoppen met typen. haha ik moest echt even analyseren wat er nu gebeurde met me.
Laat ik bij het begin beginnen.
De volgende morgen werd ik wakker en ging ik denken over de komende tijd wat ik ging doen en hoe ik dat zag. Toen heb ik haar een mail gestuurd met de vraag om een afspraak de we de 26ste hebben door te laten gaan! Het voelde gewoon zo dat ik dat moest doen! Ik heb daarin gezegd dat als die afspraak zou betekenen dat ik niet bij mezelf zou komen dat ik het dan zelf zou afzeggen. Echter besefte ik me dat het niet zozeer gaat om haar los te laten ... het gaat erom dat ik weer bij mezelf kom Maar ik vroeg me af of ik het als een vakantie zou gaan kunnen zien waar Suesse de afgelopen tijd in zat. En nog steeds teveel met haar bezig zou zijn!?
Ook heb ik erin gezet ... als je gevoel er niet goed bij is laat het me dan vrijdag of zaterdag weten. Is je gevoel er goed bij laat dan maar niets weten en dan spreken we elkaar niet en dan hebben we de 25ste contact om af te spreken voor de 26ste. Ik heb geen berichtje van haar gehad intussen Al mag zij natuurlijk op de laatste dag nog afzeggen als ze vind dat dat een goede beslissing is. Maar goed het zou een reden kunnen zijn om bij haar te blijven zitten en niet tot mezelf te komen.
Het lijkt erop dat de afstand die we nu hebben voldoende is en gaat zijn om tot mezelf te komen. Afgelopen vrijdag had ik antwoord van haar kunnen krijgen en net zoals zaterdag. Vrijdag heb ik zo'n beetje net zo'n dag gehad als Suesse hiervoor beschreef en me echt bij mezelf gevoeld. In de morgen heb ik echt voor mezelf gekozen door te zeggen ok ik kijk vandaag 1x in mn mailbox en dan thuis weer ipv 10x wat ik normaal zou doen omdat ik misschien wel een mail zou kunnen krijgen
Eigenlijk zit ik vanaf het besef van mij donderdag al niet meer in het negatieve gevoel.
Wat dat net voor mij een beetje leek te bevestigen toen ik even stopte met schrijven in het begin van het stukje was dat ik nadat ik haar lieve woorden van haar laatste mail hier typte en ik terug dacht aan ons ik ineens dat gevoel weer kreeg ... wtf en schrok daarom stopte ik met schrijven om het gevoel te analyseren ... het mooie was dat ik me gewoon eventjes ECHT ECHT ECHT verliefd voelde op haar Want deze keer kwam er dus totaal geen negatieve gedachte bij het gevoel kijken of andersom ... integendeel het was gebaseerd op positieve gedachte's
Wow volgens mij heb ik hier even ervaren wat ik hoor te voelen. In het begin toen ik hier begon te posten reageerde Iska ... hij vertelde mij dat het negatieve gevoel plaats moet gaan maken voor het positieve gevoel ... en dat ze niet samen gaan (2 verschillende irrationele gevoelens) en dat de een plaats moet maken voor de ander. En het lijkt erop dat ik dat nu heb ervaren heel voorzichtig
Ik had me toen voorgenomen om haar (ik zal haar even T gaan noemen voor het gemak) nog een mail te sturen. Zoals ik al schreef puur om mijn inzichten met haar te delen zodat dingen wat lichter voor haar zouden zijn om te verwerken en om aan te geven dat ze het contact dan wel verbrak, maar dat het allemaal niet voor niets is geweest hoe rot het ook even was.
En daarop kreeg ik zo'n ontzettend lieve mail terug ... waarin ze zegt ik wil dat jij gewoon even helemaal tot jezelf gaat komen ... en waarin ze zegt: ik wil graag laten zien dat..zoals ik al eerder zij, gevoelens er mogen zijn ..maakt niet uit, goed of kwaad. Ik geef om jou, om wie je bent. En : Onthoud ook maar goed.. zal er altijd voor je zijn.. Het leven duurt gelukkig nog heeeeeel lang en ik loop echt niet weg. Ik laat je alleen even los.
Natuurlijk laat ze dat al laaaaaaaaaaaang zien ... want ik realiseer me maar al te goed dat los laten ook geven om is
wow en nu moest ik echt even stoppen met typen. haha ik moest echt even analyseren wat er nu gebeurde met me.
Laat ik bij het begin beginnen.
De volgende morgen werd ik wakker en ging ik denken over de komende tijd wat ik ging doen en hoe ik dat zag. Toen heb ik haar een mail gestuurd met de vraag om een afspraak de we de 26ste hebben door te laten gaan! Het voelde gewoon zo dat ik dat moest doen! Ik heb daarin gezegd dat als die afspraak zou betekenen dat ik niet bij mezelf zou komen dat ik het dan zelf zou afzeggen. Echter besefte ik me dat het niet zozeer gaat om haar los te laten ... het gaat erom dat ik weer bij mezelf kom
Maar ik vroeg me af of ik het als een vakantie zou gaan kunnen zien waar Suesse de afgelopen tijd in zat. En nog steeds teveel met haar bezig zou zijn!? Ook heb ik erin gezet ... als je gevoel er niet goed bij is laat het me dan vrijdag of zaterdag weten. Is je gevoel er goed bij laat dan maar niets weten en dan spreken we elkaar niet en dan hebben we de 25ste contact om af te spreken voor de 26ste. Ik heb geen berichtje van haar gehad intussen
Al mag zij natuurlijk op de laatste dag nog afzeggen als ze vind dat dat een goede beslissing is. Maar goed het zou een reden kunnen zijn om bij haar te blijven zitten en niet tot mezelf te komen. Het lijkt erop dat de afstand die we nu hebben voldoende is en gaat zijn om tot mezelf te komen. Afgelopen vrijdag had ik antwoord van haar kunnen krijgen en net zoals zaterdag. Vrijdag heb ik zo'n beetje net zo'n dag gehad als Suesse hiervoor beschreef en me echt bij mezelf gevoeld. In de morgen heb ik echt voor mezelf gekozen door te zeggen ok ik kijk vandaag 1x in mn mailbox en dan thuis weer ipv 10x wat ik normaal zou doen omdat ik misschien wel een mail zou kunnen krijgen
Eigenlijk zit ik vanaf het besef van mij donderdag al niet meer in het negatieve gevoel.
Wat dat net voor mij een beetje leek te bevestigen toen ik even stopte met schrijven in het begin van het stukje was dat ik nadat ik haar lieve woorden van haar laatste mail hier typte en ik terug dacht aan ons ik ineens dat gevoel weer kreeg ... wtf en schrok daarom stopte ik met schrijven om het gevoel te analyseren ... het mooie was dat ik me gewoon eventjes ECHT ECHT ECHT verliefd voelde op haar
Want deze keer kwam er dus totaal geen negatieve gedachte bij het gevoel kijken of andersom ... integendeel het was gebaseerd op positieve gedachte's Wow volgens mij heb ik hier even ervaren wat ik hoor te voelen. In het begin toen ik hier begon te posten reageerde Iska ... hij vertelde mij dat het negatieve gevoel plaats moet gaan maken voor het positieve gevoel ... en dat ze niet samen gaan (2 verschillende irrationele gevoelens) en dat de een plaats moet maken voor de ander. En het lijkt erop dat ik dat nu heb ervaren heel voorzichtig
mmmm lijkt me toch het beste als ik jullie hier ga verlaten nu! Ik realiseer dat het opschrijven me echt helpt en er tijdens het opschrijven er van alles gebeurd en daar ga ik ook zeker niet mee ophouden. Weet nog niet of ik het online ga doen of juist voor mezelf ga houden.
Ik denk bij mezelf dat het idee dat zij kan meelezen misschien even niet zo goed is. Voor haar niet als ze meeleest, maar ook voor mezelf niet. We nemen niet voor niets afstand van elkaar. Laat ik dan ook zo handelen ... Geen woorden ... maar echt tijd voor daden!
Ik wens jullie allemaal heel veel succes toe met waar jullie mee bezig zijn! Iedereen heeeeel erg bedankt voor het lezen de tips jullie visies en ervaringen het heeft me ontzettend geholpen. En gaat me nog heel erg helpen in de toekomst.
Bedankt
En een heeeeeeeeeeeeeeele hele dikke kusssssssss voor een heeeel lief en speciaal iemand Spreek jou snel weer
[ Bericht 0% gewijzigd door VoltVolt op 13-02-2011 18:10:07 ]
Ik denk bij mezelf dat het idee dat zij kan meelezen misschien even niet zo goed is. Voor haar niet als ze meeleest, maar ook voor mezelf niet. We nemen niet voor niets afstand van elkaar. Laat ik dan ook zo handelen ... Geen woorden ... maar echt tijd voor daden!
Ik wens jullie allemaal heel veel succes toe met waar jullie mee bezig zijn! Iedereen heeeeel erg bedankt voor het lezen de tips jullie visies en ervaringen het heeft me ontzettend geholpen. En gaat me nog heel erg helpen in de toekomst.
Bedankt
En een heeeeeeeeeeeeeeele hele dikke kusssssssss voor een heeeel lief en speciaal iemand
Spreek jou snel weer [ Bericht 0% gewijzigd door VoltVolt op 13-02-2011 18:10:07 ]
Ik heb dit hele topic meegelezen en ik heb bijna precies hetzelfde probleem als VoltVolt en Suesse. Ik heb heel erg veel kracht gehaald uit de posts van Floorjeno! Kunnen we elkaar niet verder helpen in dit topic? Zou het erg jammer vinden als het topic helemaal zakt.
Ik heb niet het hele topic doorgelezen, maar ik denk dat je er -voor jezelf- volledig van overtuigd moet zijn dat het door problemen van vroeger komt. Daarop kun je verder bouwen; ''Waarom ben ik nou zo onzeker? Dat slaat helemaal nergens op, dat zijn dingen van vroeger!''.
Not everything that counts can be counted, and not everything that can be counted counts
Hoi allemaal,
Allereerst: jammer dat je hier weggaat VoltVolt, maar als het jou helpt om dichter bij jezelf te blijven moet je dat doen Succes!
Even een update van mijn toestand voor de geïnteresseerden: vriendlief is weer terug van wintersport en het was natuurlijk heel fijn hem weer te zien. Dat was andersom ook het geval. We hebben het nog even over het weinig van laten horen gehad en het kwam er op neer dat hij zoiets had van, ik laat iig elke dag iets van me horen. Hij was zich eigenlijk van geen kwaad bewust, had juist zoiets van: laat ik iets van me horen is het weer niet goed. Hij had het gewoon druk en was lekker met z'n vrienden. Snap ik, maar ik vond dat ik best mocht laten weten hoe ik me voel. Kon hij ook wel inzien, net als dat ik kon begrijpen dat hij het druk had met wintersporten. Hoe dan ook, het is weer goed. Gisteren Valentijnsdag en we zouden eigenlijk niks doen, maar had toch stiekem een Fokke & Sukke kaart op z'n kamer verstopt. Hij vond het zo gaaf dat hij het er vandaag nog steeds over had!
Gisteren lekker samen gegeten en dat was ook helemaal leuk. Ik kon echt merken dat hij me gemist had, het gevoel is voor ons beiden heel sterk. En gisteren zei hij nog een keer (met de woorden 'je moet nu even heel goed luisteren): je moet echt weten dat ik nooit meer bij je wegga, je past echt zo goed bij me... wie geeft er nou een Fokke en Sukke Valentijnskaart! En: ik ben na 6 maanden nog steeds helemaal gek op je, terwijl ik eigenlijk altijd na een week of drie uitgekeken ben op een meisje.
Ik kon aan alles merken dat hij het meende. Hij geeft me echt zovaak bevestiging en ik begin dat nu ook steeds meer echt te zien, omdat ik wat meer (geestelijke) afstand van hem neem. Dat gaat overigens sinds afgelopen weekend met ups en downs, maar dat accepteer ik omdat zulke dingen nu eenmaal niet in een keer goed gaan. Ik moet m'n hele gedachtepatroon waar ik tot nu toe altijd naar gehandeld heb omzetten en als je je hele leven op een bepaalde manier hebt gedacht dan is dat echt heel moeilijk. Zolang je je er niet tegen gaat verzetten gaat het wel veel sneller.
Je moet je gedachten observeren zonder er op in te gaan. Dat is de kunst. Want dan zie je hoe je denkt en kan je een gedachte makkelijker stopzetten als je ziet waar het misgaat. Een probleem van mij is bijvoorbeeld vaak dat ik dingen invul (bijvoorbeeld door te denken dat mijn vriend vreemdgaat als hij op een feestje is (invullen: hoe kan ik dat weten?), en doordat ik dan op die gedachte inga raak ik ervan overtuigd).
Ik heb nog een tip voor jullie, een boek dat ik vorige week heb gekocht en mij al heel veel heeft laten inzien: Verslaafd aan liefde door Jan Geurtz. Een geweldig boek over de zoektocht naar liefde en erkenning die voortkomt uit een fundamentele zelfafwijzing. En dat we dat proberen te compenseren door waardering van anderen, vooral middels een liefdesrelatie. Echt een aanrader!
Allereerst: jammer dat je hier weggaat VoltVolt, maar als het jou helpt om dichter bij jezelf te blijven moet je dat doen
Succes!Even een update van mijn toestand voor de geïnteresseerden: vriendlief is weer terug van wintersport en het was natuurlijk heel fijn hem weer te zien. Dat was andersom ook het geval. We hebben het nog even over het weinig van laten horen gehad en het kwam er op neer dat hij zoiets had van, ik laat iig elke dag iets van me horen. Hij was zich eigenlijk van geen kwaad bewust, had juist zoiets van: laat ik iets van me horen is het weer niet goed. Hij had het gewoon druk en was lekker met z'n vrienden. Snap ik, maar ik vond dat ik best mocht laten weten hoe ik me voel. Kon hij ook wel inzien, net als dat ik kon begrijpen dat hij het druk had met wintersporten. Hoe dan ook, het is weer goed. Gisteren Valentijnsdag en we zouden eigenlijk niks doen, maar had toch stiekem een Fokke & Sukke kaart op z'n kamer verstopt. Hij vond het zo gaaf dat hij het er vandaag nog steeds over had!
Gisteren lekker samen gegeten en dat was ook helemaal leuk. Ik kon echt merken dat hij me gemist had, het gevoel is voor ons beiden heel sterk. En gisteren zei hij nog een keer (met de woorden 'je moet nu even heel goed luisteren): je moet echt weten dat ik nooit meer bij je wegga, je past echt zo goed bij me... wie geeft er nou een Fokke en Sukke Valentijnskaart! En: ik ben na 6 maanden nog steeds helemaal gek op je, terwijl ik eigenlijk altijd na een week of drie uitgekeken ben op een meisje.
Ik kon aan alles merken dat hij het meende. Hij geeft me echt zovaak bevestiging en ik begin dat nu ook steeds meer echt te zien, omdat ik wat meer (geestelijke) afstand van hem neem. Dat gaat overigens sinds afgelopen weekend met ups en downs, maar dat accepteer ik omdat zulke dingen nu eenmaal niet in een keer goed gaan. Ik moet m'n hele gedachtepatroon waar ik tot nu toe altijd naar gehandeld heb omzetten en als je je hele leven op een bepaalde manier hebt gedacht dan is dat echt heel moeilijk. Zolang je je er niet tegen gaat verzetten gaat het wel veel sneller.
Je moet je gedachten observeren zonder er op in te gaan. Dat is de kunst. Want dan zie je hoe je denkt en kan je een gedachte makkelijker stopzetten als je ziet waar het misgaat. Een probleem van mij is bijvoorbeeld vaak dat ik dingen invul (bijvoorbeeld door te denken dat mijn vriend vreemdgaat als hij op een feestje is (invullen: hoe kan ik dat weten?), en doordat ik dan op die gedachte inga raak ik ervan overtuigd).
Ik heb nog een tip voor jullie, een boek dat ik vorige week heb gekocht en mij al heel veel heeft laten inzien: Verslaafd aan liefde door Jan Geurtz. Een geweldig boek over de zoektocht naar liefde en erkenning die voortkomt uit een fundamentele zelfafwijzing. En dat we dat proberen te compenseren door waardering van anderen, vooral middels een liefdesrelatie. Echt een aanrader!
Goed om te lezen dat het goed is gegaan, en is!! ben blij voor je! je kunt ook niet in 1 dag veranderen dat kan niemand, maar daarom kun je wel veranderen!!quote:
Ik heb nog een tip voor jullie, een boek dat ik vorige week heb gekocht en mij al heel veel heeft laten inzien: Verslaafd aan liefde door Jan Geurtz. Een geweldig boek over de zoektocht naar liefde en erkenning die voortkomt uit een fundamentele zelfafwijzing. En dat we dat proberen te compenseren door waardering van anderen, vooral middels een liefdesrelatie. Echt een aanrader!
Ik zal je tip onthouden, op dit moment zal het nog iets te zwaar zijn voor mij (situatie)
Heeey Suesse en de rest natuurlijk,
Goed om te lezen dat het goed is gegaan afgelopen weekend en waar je inmiddels achter bent gekomen ... waar een wil is is een weg he
Ik ben nog niet helemaal weg hoor. Heb ook een ander plekje gevonden waar ik m'n dingen op kan schrijven waar helemaal niemand me kent.
Groetjess Glenn
[ Bericht 1% gewijzigd door VoltVolt op 16-02-2011 12:40:05 ]
Goed om te lezen dat het goed is gegaan afgelopen weekend en waar je inmiddels achter bent gekomen ... waar een wil is is een weg he
Ik ben nog niet helemaal weg hoor. Heb ook een ander plekje gevonden waar ik m'n dingen op kan schrijven waar helemaal niemand me kent.
Groetjess Glenn
[ Bericht 1% gewijzigd door VoltVolt op 16-02-2011 12:40:05 ]
Jah zo zie ik het ook hoor ... omschrijf het alleen anders. Het is gewoon bewust worden van jezelf zodat je weet wat er met je gebeurd en dat je weet wanneer je wat moet met je gevoel en gedachte. En dan hoeven dingen helemaal niet zo te escaleren. Het mooiste is natuurlijk als het niet meer gebeurd of voor kan blijven en dan plaats maakt voor de juiste goede gedachte en de daarbij horende gevoelensquote:
Je moet je gedachten observeren zonder er op in te gaan. Dat is de kunst. Want dan zie je hoe je denkt en kan je een gedachte makkelijker stopzetten als je ziet waar het misgaat. Een probleem van mij is bijvoorbeeld vaak dat ik dingen invul (bijvoorbeeld door te denken dat mijn vriend vreemdgaat als hij op een feestje is (invullen: hoe kan ik dat weten?), en doordat ik dan op die gedachte inga raak ik ervan overtuigd).
Maar het feit dat we ons bewust zijn geworden is al het halve werk
[ Bericht 0% gewijzigd door VoltVolt op 16-02-2011 12:19:51 ]
Nou, gisteren weer eens ruzie gehad om iets onbenulligs, waar ik behoorlijk geïrriteerd en daardoor werd hij heel link. Ik naar hem toe om het uit te praten, hij heel boos met tranen en roepen dat hij het helemaal zat is als ik zo doe. Verder vindt hij me nog helemaal te gek maar dát...
Ik zit er nu weer even helemaal doorheen. Voel me vreselijk schuldig, kwetsbaar en opgesloten. Ik doe hem pijn en daardoor voel ik me vreselijk, maar ik sta zelfs vaak ook machteloos door hoe ik doe en voel me dan ook zo schuldig naar mezelf. Dat ik het wéér heb verkloot. Aan de andere kant frustreert het me dat ik niet af en toe goed kwaad mag worden van hem, en tja, dat het dan niet altijd terecht is... ik probeer mezelf al zo ontzettend in de gaten te houden en als het dan een keer misgaat is hij het gelijk zoooo zat. Ik kan er dus inkomen, het is nooit leuk om een boos iemand tegenover je te hebben, maar ik word er zo verdomde onzeker van! Ik voel me opgesloten, alsof ik geen uitbarstingen mag hebben en dat ik altijd maar het vrolijke, normale meisje moet zijn. Sorry hoor, ik doe echt zo vreselijk m'n best en als het dan misgaat voelt dat als enorm falen.
Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik ben al de hele dag ontzettend zenuwachtig van het schuldgevoel. Het is nu wel weer ok (gisteravond uitgesproken en hij toont ook wel begrip) maar ik voel echt heel slecht. Ik kan mezelf niet zijn, ik ben bang om hem te kwetsen en ik durf nu niet meer te smsen omdat ik bang ben om een vervelend smsje terug te krijgen. Vanmorgen smste hij maar ik merkte gewoon dat hij in een rotbui is. Ik laat het maar ff, maar dit vreet me op. Ik wil geen domme dingen meer doen maar tegelijkertijd voel ik me dus in het nauw gedreven.
Bah, bah, bah. Ik haat dit, ik voel me zo mislukt
Moest het ff van me afschrijven...
Ik zit er nu weer even helemaal doorheen. Voel me vreselijk schuldig, kwetsbaar en opgesloten. Ik doe hem pijn en daardoor voel ik me vreselijk, maar ik sta zelfs vaak ook machteloos door hoe ik doe en voel me dan ook zo schuldig naar mezelf. Dat ik het wéér heb verkloot. Aan de andere kant frustreert het me dat ik niet af en toe goed kwaad mag worden van hem, en tja, dat het dan niet altijd terecht is... ik probeer mezelf al zo ontzettend in de gaten te houden en als het dan een keer misgaat is hij het gelijk zoooo zat. Ik kan er dus inkomen, het is nooit leuk om een boos iemand tegenover je te hebben, maar ik word er zo verdomde onzeker van! Ik voel me opgesloten, alsof ik geen uitbarstingen mag hebben en dat ik altijd maar het vrolijke, normale meisje moet zijn. Sorry hoor, ik doe echt zo vreselijk m'n best en als het dan misgaat voelt dat als enorm falen.
Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik ben al de hele dag ontzettend zenuwachtig van het schuldgevoel. Het is nu wel weer ok (gisteravond uitgesproken en hij toont ook wel begrip) maar ik voel echt heel slecht. Ik kan mezelf niet zijn, ik ben bang om hem te kwetsen en ik durf nu niet meer te smsen omdat ik bang ben om een vervelend smsje terug te krijgen. Vanmorgen smste hij maar ik merkte gewoon dat hij in een rotbui is. Ik laat het maar ff, maar dit vreet me op. Ik wil geen domme dingen meer doen maar tegelijkertijd voel ik me dus in het nauw gedreven.
Bah, bah, bah. Ik haat dit, ik voel me zo mislukt
Moest het ff van me afschrijven...
Ahh klote zeg...ging net zo goed 
Je moet doen wat het beste voelt, blijf bij je zelf! je verteld constant wat hij doet en hoe hij reageert, dat je hem pijn doet... denk eens aan jezelf! Mischien is het beter als jullie even wat rustiger aan doen, even wat tijd voor jezelf, om rustig na te denken...beetje begrip moet je toch kunnen krijgen van hem..
Kom op hè, ik wil positievere reacties van jou lezen!!
Je moet doen wat het beste voelt, blijf bij je zelf! je verteld constant wat hij doet en hoe hij reageert, dat je hem pijn doet... denk eens aan jezelf! Mischien is het beter als jullie even wat rustiger aan doen, even wat tijd voor jezelf, om rustig na te denken...beetje begrip moet je toch kunnen krijgen van hem..
Kom op hè, ik wil positievere reacties van jou lezen!!
Hoi Suesse,
Waarom hadden jullie ruzie? Je zegt zelf iets onbenulligs dus ik neem aan dat er iets kleins was wat jij hebt opgevat als iets groot en wat je hebt laten escaleren in jezelf en dat naar hem toe geuit?
Wat je moet inzien is dat je je relatie aan het verkloten bent op deze manier. Je geeft aan dat je meer bij jezelf wil blijven, dat je je niet wil laten meeslepen door hem. Doe dit dan ook! Als er iets onbenulligs is, behandel het dan als iets onbenulligs en laat het niet escaleren tot iets waarin er wordt gehuild en hij schreeuwt dat hij het zat is als hij het doet.
Maar zeg nou zelf, zo gek is het niet dat hij het zat is toch? Jullie hebben er zo vaak ruzie over, en hij zegt iedere keer dat hij je helemaal tegek vindt maar dat hij dit gedeelte niet leuk vind. En geef hem eens ongelijk. Het is niet echt chill als je vriendin iedere keer flipt om kleine dingen. Ik wil je helemaal niet de grond in boren of iets dergelijks, ik wil je alleen duidelijk maken dat je je eigen graf aan het graven bent. En het is nu nog niet te laat om er iets aan te doen. Hoe meer jij zult trekken, hoe minder hij zal geven. Hoe afstandelijker jij bent en dus niet DOET maar gewoon hoe veel geestelijke afstand jij van hem neemt bepaalt in hoeverre hij weer moeite zal gaan doen voor jou.
Het heeft geen zin om stil te staan bij de dingen die je in het verleden hebt gedaan, en je schuldig voelen is dan ook nergens voor nodig. Maar besef dit: Je bent de enige persoon op deze wereld waar je het voor altijd mee zult moeten doen, en je eigen geluk kan alleen vanuit jezelf komen. Dan GEEF jezelf dat geluk, LEEF vandaag want voor je het weet is het allemaal voorbij en heb je helemaal niet genoten.
En de grootste fout die je kunt maken is zeggen dat je machteloos staat tegen over hoe je doet en dat je je schuldig voelt naar je zelf. Tenzij je een gespleten persoonlijkheid hebt heb je ZELF in de hand hoe je doet en je hebt het zelf in de hand hoe jij reageert op je irrationele gevoelens en gedachtes.
Ik denk ook niet dat je gefrustreerd moet zijn dat je nooit een keer echt mag uitflippen. Bij jou is het niet meer 'eens een keer' als ik het goed begrijp maar eerder erg regelmatig. Kan me voorstellen dat hij daar echt genoeg van heeft.
Ik wil je gewoon laten inzien dat je het allemaal zelf in de hand hebt. Laat je niet zo meeslepen, wees zelfverzekerd en vertrouw op jezelf en laat je niet leiden door irrationele gedachtes en angsten!
Je bent niet mislukt en de situatie is ook niet kansloos, maar je zult moeten inzien dat je de kans dat je hem kwijt raakt alleen maar groter maakt door je er zorgen over te maken en daarnaar te handelen. Je hoeft ook niet bang te zijn hoe je je nu tegenover hem moet gedragen. Dit is jouw zwakke punt, zorg gewoon dat je eraan gaat werken en wees zelfverzekerd. Wat heeft het voor nut om je zo mislukt en laag te voelen om gedachtes en gevoelens die volkomen irrationeel zijn.
Pfff ik weet niet waarom ik dit post maar ik wilde je echt even helpen
Waarom hadden jullie ruzie? Je zegt zelf iets onbenulligs dus ik neem aan dat er iets kleins was wat jij hebt opgevat als iets groot en wat je hebt laten escaleren in jezelf en dat naar hem toe geuit?
Wat je moet inzien is dat je je relatie aan het verkloten bent op deze manier. Je geeft aan dat je meer bij jezelf wil blijven, dat je je niet wil laten meeslepen door hem. Doe dit dan ook! Als er iets onbenulligs is, behandel het dan als iets onbenulligs en laat het niet escaleren tot iets waarin er wordt gehuild en hij schreeuwt dat hij het zat is als hij het doet.
Maar zeg nou zelf, zo gek is het niet dat hij het zat is toch? Jullie hebben er zo vaak ruzie over, en hij zegt iedere keer dat hij je helemaal tegek vindt maar dat hij dit gedeelte niet leuk vind. En geef hem eens ongelijk. Het is niet echt chill als je vriendin iedere keer flipt om kleine dingen. Ik wil je helemaal niet de grond in boren of iets dergelijks, ik wil je alleen duidelijk maken dat je je eigen graf aan het graven bent. En het is nu nog niet te laat om er iets aan te doen. Hoe meer jij zult trekken, hoe minder hij zal geven. Hoe afstandelijker jij bent en dus niet DOET maar gewoon hoe veel geestelijke afstand jij van hem neemt bepaalt in hoeverre hij weer moeite zal gaan doen voor jou.
Het heeft geen zin om stil te staan bij de dingen die je in het verleden hebt gedaan, en je schuldig voelen is dan ook nergens voor nodig. Maar besef dit: Je bent de enige persoon op deze wereld waar je het voor altijd mee zult moeten doen, en je eigen geluk kan alleen vanuit jezelf komen. Dan GEEF jezelf dat geluk, LEEF vandaag want voor je het weet is het allemaal voorbij en heb je helemaal niet genoten.
En de grootste fout die je kunt maken is zeggen dat je machteloos staat tegen over hoe je doet en dat je je schuldig voelt naar je zelf. Tenzij je een gespleten persoonlijkheid hebt heb je ZELF in de hand hoe je doet en je hebt het zelf in de hand hoe jij reageert op je irrationele gevoelens en gedachtes.
Ik denk ook niet dat je gefrustreerd moet zijn dat je nooit een keer echt mag uitflippen. Bij jou is het niet meer 'eens een keer' als ik het goed begrijp maar eerder erg regelmatig. Kan me voorstellen dat hij daar echt genoeg van heeft.
Ik wil je gewoon laten inzien dat je het allemaal zelf in de hand hebt. Laat je niet zo meeslepen, wees zelfverzekerd en vertrouw op jezelf en laat je niet leiden door irrationele gedachtes en angsten!
Je bent niet mislukt en de situatie is ook niet kansloos, maar je zult moeten inzien dat je de kans dat je hem kwijt raakt alleen maar groter maakt door je er zorgen over te maken en daarnaar te handelen. Je hoeft ook niet bang te zijn hoe je je nu tegenover hem moet gedragen. Dit is jouw zwakke punt, zorg gewoon dat je eraan gaat werken en wees zelfverzekerd. Wat heeft het voor nut om je zo mislukt en laag te voelen om gedachtes en gevoelens die volkomen irrationeel zijn.
Pfff ik weet niet waarom ik dit post maar ik wilde je echt even helpen
Hoi Surfergirl,
Wat lief dat je me wil helpen. En ik weet dat je me niet de grond in wil boren, ik zie dit echt als opbouwende kritiek Ik vind het juist fijn dat je me even op m'n plek zet, dat heb ik even nodig. Iemand die me met de neus op de feiten drukt.
Het was iets onbenulligs ja. Schaam me er een beetje voor, dus ik laat het hierbij. Punt was dat ik het op dat moment op de een of andere manier echt even niet kon hebben en geïrriteerd reageerde op wat hij had gedaan. Ik liet het inderdaad escaleren in mezelf. Ik baal daar dan achteraf zo van, vaak kan ik het niet eerst rustig op me in laten werken en vervolgens rustig en normaal reageren. Daarom let ik ook zo op mezelf, omdat ik bang ben dat ik het niet kan voorkomen.
Ik ben absoluut mijn relatie aan het verkloten, mijn eigen graf aan het graven. Ik zie dit ook wel, maar tegelijkertijd blijven die buien maar gebeuren. Het is inderdaad echt niet gek dat hij het zat is! Daarom voel ik me ook zo rot. We hebben het er net nog eventjes over gehad, ik vertelde rustig dat ik het echt zo vervelend vind allemaal en dat ik hoop dat hij me het vertrouwen en de tijd wil geven, ondanks dat hij dat al doet. Hij zei dat hij het voorval ondertussen alweer vergeten was, maar dat hij wel af en toe bang is dat hij het op een gegeven moment niet meer zal trekken. Maar hij vertrouwt me en ik heb tegen hem gezegd dat ik dat heel erg waardeer. Net als zoveel dingen die ik aan hem waardeer... Hij is echt geweldig lief en dat laat ik hem door de buien door ook zeker merken.
Het heeft inderdaad geen zin om stil te staan bij het (verse) verleden maar toch laat ik me dan weer meeslepen, zoals vandaag. Ik wil zo graag dat het goed gaat, en dan gebeurt er zoiets als gisteren en dan ben ik ff helemaal van de kaart. Het kost dan heel veel kracht om uit die put te komen. Je hebt gelijk dat ik het m'n hele leven met mezelf moet doen. En dat ik dicht bij mezelf moet blijven. Maar tijdens die downmomenten is het voor mij vreselijk moeilijk om die knop weer om te zetten, om me niet door die negatieve gedachten de grond in te laten boren. Ik moet daar echt op oefenen.
Ik moet vooral oefenen op het afsluiten van de negatieve gedachtes. Dat ik me geen zorgen meer ga maken, en vooral dat ik daar niet meer na ga handelen. Dit is mijn zwakke punt en dat zegt mijn vriend ook. Ik ben in zijn ogen perfect, alles wat hij zich maar kan wensen, behalve dit dan. Net heb ik nog tegen hem gezegd dat ik niet meer terug wil kijken op alle rotzooi en vooruit. En dat ga ik (weer) echt doen. Hij zegt dat hij mij daarop vertrouwt en daarop vertrouw ik. Er is nu geen weg meer terug. Wil ik deze relatie laten slagen (wat ik met heel mijn hart wil, ik kan me echt geen lievere vriend voorstellen) moet ik er voor gaan. Voor mezelf, en voor hem. Hij heeft deze ellende niet verdient en ik word er ook niet vrolijker en zelverzekerder van!
Dankjewel Surfergirl!
Wat lief dat je me wil helpen. En ik weet dat je me niet de grond in wil boren, ik zie dit echt als opbouwende kritiek
Ik vind het juist fijn dat je me even op m'n plek zet, dat heb ik even nodig. Iemand die me met de neus op de feiten drukt.Het was iets onbenulligs ja. Schaam me er een beetje voor, dus ik laat het hierbij. Punt was dat ik het op dat moment op de een of andere manier echt even niet kon hebben en geïrriteerd reageerde op wat hij had gedaan. Ik liet het inderdaad escaleren in mezelf. Ik baal daar dan achteraf zo van, vaak kan ik het niet eerst rustig op me in laten werken en vervolgens rustig en normaal reageren. Daarom let ik ook zo op mezelf, omdat ik bang ben dat ik het niet kan voorkomen.
Ik ben absoluut mijn relatie aan het verkloten, mijn eigen graf aan het graven. Ik zie dit ook wel, maar tegelijkertijd blijven die buien maar gebeuren. Het is inderdaad echt niet gek dat hij het zat is! Daarom voel ik me ook zo rot. We hebben het er net nog eventjes over gehad, ik vertelde rustig dat ik het echt zo vervelend vind allemaal en dat ik hoop dat hij me het vertrouwen en de tijd wil geven, ondanks dat hij dat al doet. Hij zei dat hij het voorval ondertussen alweer vergeten was, maar dat hij wel af en toe bang is dat hij het op een gegeven moment niet meer zal trekken. Maar hij vertrouwt me en ik heb tegen hem gezegd dat ik dat heel erg waardeer. Net als zoveel dingen die ik aan hem waardeer... Hij is echt geweldig lief en dat laat ik hem door de buien door ook zeker merken.
Het heeft inderdaad geen zin om stil te staan bij het (verse) verleden maar toch laat ik me dan weer meeslepen, zoals vandaag. Ik wil zo graag dat het goed gaat, en dan gebeurt er zoiets als gisteren en dan ben ik ff helemaal van de kaart. Het kost dan heel veel kracht om uit die put te komen. Je hebt gelijk dat ik het m'n hele leven met mezelf moet doen. En dat ik dicht bij mezelf moet blijven. Maar tijdens die downmomenten is het voor mij vreselijk moeilijk om die knop weer om te zetten, om me niet door die negatieve gedachten de grond in te laten boren. Ik moet daar echt op oefenen.
Ik moet vooral oefenen op het afsluiten van de negatieve gedachtes. Dat ik me geen zorgen meer ga maken, en vooral dat ik daar niet meer na ga handelen. Dit is mijn zwakke punt en dat zegt mijn vriend ook. Ik ben in zijn ogen perfect, alles wat hij zich maar kan wensen, behalve dit dan. Net heb ik nog tegen hem gezegd dat ik niet meer terug wil kijken op alle rotzooi en vooruit. En dat ga ik (weer) echt doen. Hij zegt dat hij mij daarop vertrouwt en daarop vertrouw ik. Er is nu geen weg meer terug. Wil ik deze relatie laten slagen (wat ik met heel mijn hart wil, ik kan me echt geen lievere vriend voorstellen) moet ik er voor gaan. Voor mezelf, en voor hem. Hij heeft deze ellende niet verdient en ik word er ook niet vrolijker en zelverzekerder van!
Dankjewel Surfergirl!
Het is niet zo gek dat als je al jaren gewend bent aan dit negatieve patroon, je het moeilijk vindt om je niet te laten meeslepen. Dat is ook gewoon moeilijk. Net zoals het moeilijk is als je al je hele leven slaapt op je rechter zij je dan opeens alleen maar op je linker zij mag liggen. Hoe vaak zie je je vriend? Als dit echt bijna iedere dag is dan zou ik beginnen met hem (iets) minder vaak te zien. Als je hem minder vaak ziet dan heb je minder vaak de verleiding om je te laten meeslepen en dit is beter voor het begin als de omschakeling naar ander gedrag het moeilijkste is.quote:
Hoi Surfergirl,
Wat lief dat je me wil helpen. En ik weet dat je me niet de grond in wil boren, ik zie dit echt als opbouwende kritiek
Het was iets onbenulligs ja. Schaam me er een beetje voor, dus ik laat het hierbij. Punt was dat ik het op dat moment op de een of andere manier echt even niet kon hebben en geïrriteerd reageerde op wat hij had gedaan. Ik liet het inderdaad escaleren in mezelf. Ik baal daar dan achteraf zo van, vaak kan ik het niet eerst rustig op me in laten werken en vervolgens rustig en normaal reageren. Daarom let ik ook zo op mezelf, omdat ik bang ben dat ik het niet kan voorkomen.
Ik ben absoluut mijn relatie aan het verkloten, mijn eigen graf aan het graven. Ik zie dit ook wel, maar tegelijkertijd blijven die buien maar gebeuren. Het is inderdaad echt niet gek dat hij het zat is! Daarom voel ik me ook zo rot. We hebben het er net nog eventjes over gehad, ik vertelde rustig dat ik het echt zo vervelend vind allemaal en dat ik hoop dat hij me het vertrouwen en de tijd wil geven, ondanks dat hij dat al doet. Hij zei dat hij het voorval ondertussen alweer vergeten was, maar dat hij wel af en toe bang is dat hij het op een gegeven moment niet meer zal trekken. Maar hij vertrouwt me en ik heb tegen hem gezegd dat ik dat heel erg waardeer. Net als zoveel dingen die ik aan hem waardeer... Hij is echt geweldig lief en dat laat ik hem door de buien door ook zeker merken.
Het heeft inderdaad geen zin om stil te staan bij het (verse) verleden maar toch laat ik me dan weer meeslepen, zoals vandaag. Ik wil zo graag dat het goed gaat, en dan gebeurt er zoiets als gisteren en dan ben ik ff helemaal van de kaart. Het kost dan heel veel kracht om uit die put te komen. Je hebt gelijk dat ik het m'n hele leven met mezelf moet doen. En dat ik dicht bij mezelf moet blijven. Maar tijdens die downmomenten is het voor mij vreselijk moeilijk om die knop weer om te zetten, om me niet door die negatieve gedachten de grond in te laten boren. Ik moet daar echt op oefenen.
Ik moet vooral oefenen op het afsluiten van de negatieve gedachtes. Dat ik me geen zorgen meer ga maken, en vooral dat ik daar niet meer na ga handelen. Dit is mijn zwakke punt en dat zegt mijn vriend ook. Ik ben in zijn ogen perfect, alles wat hij zich maar kan wensen, behalve dit dan. Net heb ik nog tegen hem gezegd dat ik niet meer terug wil kijken op alle rotzooi en vooruit. En dat ga ik (weer) echt doen. Hij zegt dat hij mij daarop vertrouwt en daarop vertrouw ik. Er is nu geen weg meer terug. Wil ik deze relatie laten slagen (wat ik met heel mijn hart wil, ik kan me echt geen lievere vriend voorstellen) moet ik er voor gaan. Voor mezelf, en voor hem. Hij heeft deze ellende niet verdient en ik word er ook niet vrolijker en zelverzekerder van!
Dankjewel Surfergirl!
Uit je verhaal wordt heel erg duidelijk dat hij super veel om je geeft. Je hoeft dus ook niet bang te zijn dat je hem binnenkort zal kwijtraken, je hebt nog wel wat reserves om het zo maar even te zeggen. Maar hoe minder vaak je vanaf nu de fout in gaat, hoe beter natuurlijk. Hij geeft zelf aan dat hij het nu nog wel trekt, maar niet weet voor hoelang. Wat je het beste kunt doen, is het volgende.
Op het begin zal je het gevoel nog niet helemaal kunnen beheersen. Dan kun je beter gewoon doen alsof er niks aan de hand is dan het (weer) uiten tegen hem. Want ik neem aan dat je ook vaker buien hebt dat je denkt dat er iets aan de hand is en dat hij je niet meer ziet zitten en je dan bevestiging wilt hebben? Ik heb het nu over buien zoals deze. Wat je je op momenten als deze ook moet realiseren is dat je een unieke persoonlijkheid bent, en dat je het waard bent om jezelf eerst te zetten en dat hij maar een jongen is. Hoe lief en aardig ook, het blijft maar een jongen. Is het niet sneu om iemand anders zo veel controle te geven over jou gevoelens? Je moet niet toelaten dat iemand anders kan bepalen hoe jij je voelt, of die persoon dat nu uit zichzelf doet of als jij dat gevoel zelf aan iemand reflecteert. Probeer in te zien dat die gevoelens wat je hebt deel uitmaken van dat onzekere gedeelte van jezelf. Dat gedeelte dat vindt dat jij het niet waard bent om zo'n leuke vriend te hebben, dat gedeelte wat bang is dat je weer een bui gaat krijgen die je uit naar hem toe en dat hij er genoeg van krijgt. Die gevoelens zijn volkomen irrationeel en zelf bedacht en ontwikkelt in je eigen hoofd. Die zijn niet echt.
Probeer op momenten dat je zo'n bui hebt ook geen contact met hem te hebben, bel hem niet op om even te horen of hij wel lief klinkt en om dan toch weer die bevestiging te zoeken. Maar probeer jezelf bevestiging te geven dat JIJ geweldig bent zonder hem en die bevestiging helemaal niet nodig hebt van hem.
Bij mij werkte het zo dat als ik een tijdje die gevoelens niet tegen mijn vriend had geuit, ik zag dat hij me steeds meer ging waarderen en dat hoe minder buien ik had, hoe beter het tussen ons ging en hoe meer bevestiging hij mij uit zichzelf gaf. Hij was er zelfs een beetje onzeker van geworden. Hij dacht namelijk: eerst was ze altijd zo bang om me kwijt te raken en nu lijkt het alsof ze zonder me kan. Hoe kan dit? Zou ze me niet meer zo leuk vinden e.d.? En toen ging HIJ juist om bevestiging vragen. Heerlijk gevoel als je dat niet gewend bent dat de rollen zijn omgedraaid. Nu hebben we meer een balans. Dit was voor mij voldoende om te zorgen dat ik ze niet meer kreeg. Mocht ik toch nog een mindere bui hebben (bijvoorbeeld tijdens mijn menstruatie haha) dan probeerde ik me gewoon niet te laten meeslepen, en zorgde ik dat ik niet te vaak bij hem was zodat ik bij mezelf bleef en de controle had over mezelf en niet constant (onbewust) bevestiging ging vragen. Want bevestiging vragen hoeft niet altijd verbaal te zijn he. Onzekere mensen zoeken ook bevestiging in de hoeveelheid aandacht die ze krijgen als ze bij die persoon zijn, hoe die persoon naar hun kijkt, de hoeveelheid affectie die ze ontvangen enz enz. En als je zo'n bui hebt ligt de lat meestal heel erg hoog en heb je het idee dat je nooit voldoende krijgt en dat je dus nooit overtuigd raakt van de liefde van die ander. Daarom is het beter om gewoon niet te vaak bij die ander te zijn totdat je het probleem hebt overwonnen.
Ik hoop dat ik je een beetje hebt kunnen helpen, veel succes ermee. Je hoeft je ook niet te schamen voor je buien of wat je tegen hem hebt gezegd. Geloof me ik heb ook mijn periodes gehad haha.
Heeey SurferGirl,
Waarom wil jij met Floor praten?
Ik heb wel een vraagje aan jou! Zoals je misschien wel gelezen heb zit ik er ook midden in het oplossen/proces van het negatieve/gevoel denken.
Hoe ben je er doorheen gekomen. Kwam dat omdat je je bewust was geworden van je situatie .. jezelf en hoe je reageerde? En het daarom voor kan blijven?
Je bent je zeg maar bewust van wat er gebeurd ... waardoor je er iets aan kan doen of dingen anders kan doen?
Groetjess Glenn
Waarom wil jij met Floor praten?
Ik heb wel een vraagje aan jou! Zoals je misschien wel gelezen heb zit ik er ook midden in het oplossen/proces van het negatieve/gevoel denken.
Hoe ben je er doorheen gekomen. Kwam dat omdat je je bewust was geworden van je situatie .. jezelf en hoe je reageerde? En het daarom voor kan blijven?
Je bent je zeg maar bewust van wat er gebeurd ... waardoor je er iets aan kan doen of dingen anders kan doen?
Groetjess Glenn
@ VoltVolt: daar ben ik ook erg benieuwd naar, maar ik denk dat ik het antwoord al weet Heb nog wel een aanvullende vraag: hoe lang heeft het geduurd voordat je je buien meester was Surfergirl, en hoe voel je je nu? Dat is natuurlijk voor iedereen anders, maar ergens is het prettig om te weten. Soort van geruststelling.
@ Surfergirl
Wow, ik denk dat ik jouw bovenstaande stukje maar uit ga printen en boven mijn bed hang. Wat een ontzettend goed stuk! Ik ben blij dat er iemand is (niet dat ik alle anderen in dit topic niet waardeer hoor, integendeel ) die vanuit eigen ervaring advies geeft, met goede voorbeelden. En wat ik vooral fijn vind: je hebt in hetzelfde schuitje gezeten als ik en je bent eruit gekomen. Dat geeft mij weer hoop. Ik zal even op je stuk ingaan.
Hij geeft inderdaad ontzettend veel om me. Hij zei van de week dus ook dat hij nooit bij me weg zal gaan, en dat geloof ik. Dus ik heb inderdaad nog wel wat reserves. Maar deze buien van mij moeten gewoon echt ophouden, want dan gaat hij wel. Ik zou precies hetzelfde doen als ik hem was. Hij heeft ook zijn grenzen. Het zou gek zijn als hij bleef terwijl ik hem maar blijf kwetsen, het houdt een keer op.
Ik heb me al voorgenomen om de boze buien niet meer te uiten waar hij bij is, en als ik me dan zo voel zal ik doen alsof er niks aan de hand is. Ik denk inderdaad vaak dat er iets aan de hand is als hij niks zegt. Deels bezorgdheid, maar ik weet ook dondersgoed dat het een verkapte manier is om bevestiging te vragen.
Dat van die 'hij is maar een jongen' is een goede om te onthouden. Hij ís maar een jongen ja! En het ís ook sneu dat ik hem de controle over mij geef! Dat zit me ook dwars, ik denk ook dat dat onderdeel is van mijn buien. Op de een of andere manier kan ik van mezelf niet accepteren dat ik me zo afhankelijk opstel, en wat het nog erger maakt is dat mijn vriend wel heel onafhankelijk is. Ik ben niet jaloers op hem, maar ik vind het soms moeilijk dat hij zo zelfstandig is en ik dat iig op liefdesgebied niet ben. Eigenlijk accepteer ik mezelf niet en dat moet wel gebeuren. Ik realiseer me ook dat ik mezelf vanaf nu echt op nummer 1 moet gaan zetten. Vooral door geestelijke afstand van hem te nemen. Maar ook fysiek. Ik zie hem bijna elke dag en dan is het inderdaad moeilijk om m'n buien onder controle te houden. Aankomend weekend ga ik naar mijn ouders omdat m'n broertje jarig is, dus dat is een goed begin.
Iets anders wat ik ook echt ga onthouden is mezelf bevestiging geven, en niet van hem verwachten dat hij dat doet. Dat houdt anders mijn afhankelijkheid in stand en daarmee mijn onzekerheid. Door dicht bij mezelf te blijven en minder van mijn vriend te verwachten word ik zelfverzekerder, omdat die lat inderdaad minder hoog ligt.
Het resultaat wat jij hebt gekregen is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Ik zie dat ook steeds meer in, loslaten = aantrekken. Ik vind het erg gaaf voor je dat de rollen nu een beetje omgedraaid zijn, dat het effect heeft wat je doet! Wederom weer ontzettend bedankt Surfergirl, ik ga het meteen toepassen!
Heb nog wel een aanvullende vraag: hoe lang heeft het geduurd voordat je je buien meester was Surfergirl, en hoe voel je je nu? Dat is natuurlijk voor iedereen anders, maar ergens is het prettig om te weten. Soort van geruststelling.@ Surfergirl
Wow, ik denk dat ik jouw bovenstaande stukje maar uit ga printen en boven mijn bed hang. Wat een ontzettend goed stuk! Ik ben blij dat er iemand is (niet dat ik alle anderen in dit topic niet waardeer hoor, integendeel
) die vanuit eigen ervaring advies geeft, met goede voorbeelden. En wat ik vooral fijn vind: je hebt in hetzelfde schuitje gezeten als ik en je bent eruit gekomen. Dat geeft mij weer hoop. Ik zal even op je stuk ingaan.Hij geeft inderdaad ontzettend veel om me. Hij zei van de week dus ook dat hij nooit bij me weg zal gaan, en dat geloof ik. Dus ik heb inderdaad nog wel wat reserves. Maar deze buien van mij moeten gewoon echt ophouden, want dan gaat hij wel. Ik zou precies hetzelfde doen als ik hem was. Hij heeft ook zijn grenzen. Het zou gek zijn als hij bleef terwijl ik hem maar blijf kwetsen, het houdt een keer op.
Ik heb me al voorgenomen om de boze buien niet meer te uiten waar hij bij is, en als ik me dan zo voel zal ik doen alsof er niks aan de hand is. Ik denk inderdaad vaak dat er iets aan de hand is als hij niks zegt. Deels bezorgdheid, maar ik weet ook dondersgoed dat het een verkapte manier is om bevestiging te vragen.
Dat van die 'hij is maar een jongen' is een goede om te onthouden. Hij ís maar een jongen ja! En het ís ook sneu dat ik hem de controle over mij geef! Dat zit me ook dwars, ik denk ook dat dat onderdeel is van mijn buien. Op de een of andere manier kan ik van mezelf niet accepteren dat ik me zo afhankelijk opstel, en wat het nog erger maakt is dat mijn vriend wel heel onafhankelijk is. Ik ben niet jaloers op hem, maar ik vind het soms moeilijk dat hij zo zelfstandig is en ik dat iig op liefdesgebied niet ben. Eigenlijk accepteer ik mezelf niet en dat moet wel gebeuren. Ik realiseer me ook dat ik mezelf vanaf nu echt op nummer 1 moet gaan zetten. Vooral door geestelijke afstand van hem te nemen. Maar ook fysiek. Ik zie hem bijna elke dag en dan is het inderdaad moeilijk om m'n buien onder controle te houden. Aankomend weekend ga ik naar mijn ouders omdat m'n broertje jarig is, dus dat is een goed begin.
Iets anders wat ik ook echt ga onthouden is mezelf bevestiging geven, en niet van hem verwachten dat hij dat doet. Dat houdt anders mijn afhankelijkheid in stand en daarmee mijn onzekerheid. Door dicht bij mezelf te blijven en minder van mijn vriend te verwachten word ik zelfverzekerder, omdat die lat inderdaad minder hoog ligt.
Het resultaat wat jij hebt gekregen is eigenlijk heel vanzelfsprekend. Ik zie dat ook steeds meer in, loslaten = aantrekken. Ik vind het erg gaaf voor je dat de rollen nu een beetje omgedraaid zijn, dat het effect heeft wat je doet! Wederom weer ontzettend bedankt Surfergirl, ik ga het meteen toepassen!
Eigenlijk zegt surfergirl wat ik in eerdere post van mezelf al aanhaalde omdat ik dacht dat het zo kan lopen.
Heel snel concluderen dat een gevoel of gedachte van jezelf niet juiste is en het analyseren of dat ook daadwerkelijk zo is. Zo blijf je bij jezelf ... en dwaal je niet af in gedachten en gevoelens.
Ik herken die manier ook omdat ik die al eens heb toegepast in een relatie ook met iets dat steeds te ver escaleerde waardoor het totaal niet meer helder was waar het vandaan kwam. Echter kwam het toen niet bij mezelf vandaan maar bij haar. Dus dat was een makkelijkere om toe te passen ... echter zaten we daar samen in.
Heel snel concluderen dat een gevoel of gedachte van jezelf niet juiste is en het analyseren of dat ook daadwerkelijk zo is. Zo blijf je bij jezelf ... en dwaal je niet af in gedachten en gevoelens.
Ik herken die manier ook omdat ik die al eens heb toegepast in een relatie ook met iets dat steeds te ver escaleerde waardoor het totaal niet meer helder was waar het vandaan kwam. Echter kwam het toen niet bij mezelf vandaan maar bij haar. Dus dat was een makkelijkere om toe te passen ... echter zaten we daar samen in.
