Extreme Onzekerheid

Ik weet wel wat hij voor me voelt. Maar ik we hebben in een half jaar tijd zovaak ruzies gehad die nergens over gingen (ik die dus ruzie maakte met hem) waarbij ik hem al een paar keer pijn heb gedaan. Twee dagen voor hij op wintersport ging weer, terwijl hij bij de ruzie ervoor nog zei dat ik echt niet vaker meer zo moest doen, dat hij zich er rot door voelde en dat hij mijn onredelijkheid op een gegeven moment ook zat raakt. Maargoed, de ruzie van afgelopen keer is weer goed en de dag voor zijn wintersport was weer leuk. Toen heb ik ook nog gevraagd of het allemaal weer ok was, wat het was, omdat ik niet wilde dat we beide met een rotgevoel die 10 dagen zonder elkaar zouden doorbrengen. Het punt is verder: hij kan zijn gevoelens heel makkelijk verstoppen. Ik moet hem maar geloven als hij zegt dat het goed gaat want zijn gezichtsuitdrukkingen zeggen niks. Voor de grap zeg ik wel eens: al jouw emoties hebben hetzelfde gezicht: neutraal. Ik kan hem dus lastig peilen en ik als gevoelsmens vind dat echt vreselijk moeilijk.

Maargoed, ik voel me al een stuk beter dan gister, door jullie mooie en goede adviezen I just go with the flow, en dat voelt veel beter ondanks dat dat loslaten een beetje eng aanvoelt omdat het een nieuw gevoel is en ik het moet leren. Wat ook helpt: wat heb ik eventueel aan iemand die mij niet leuk genoeg vindt? Wat heb ik aan mezelf als ik zo aan iemand hang? Uiteindelijk komt het allemaal op mezelf neer en ben ik zelf degene waar ik sowieso nog een heel leven mee samen ben. Dus dan kan ik maar beter mezelf op nummer 1 zetten en goed voor mezelf zorgen

Sorry Floor, ik was net een reactie aan het typen toen je reageerde. Hem en mezelf de ruimte geven is inderdaad het beste wat ik kan doen. Het is even moeilijk omdat het dus een nieuw gevoel voor mij is, maar ik ga mezelf erin trainen. Juist niet (impulsief) reageren als ik weer denk dat het misgaat enzo.

Hi Suesse,

Juist dat is de beste manier,
het is ook moeilijk omdat je al heel lang gewend bent aan je oude patroon,
denk en praat niet meer over die ruzie's als ze al opgelost zijn, dat is ouwe koeien uit de sloot halen en is niet nodig,
gewoon door blijven zetten met jezelf trainen, het is blijven oefenen, maar uit eindelijk zal je oude patroon komen te vervagen en raak je gewend aan je nieuwe manier van doen en dan ga je je steeds vrijer voelen,

je hoeft toch niet af te lezen wat zijn emoties zijn en niet iedereen heeft altijd emoties, het is juist heel normaal om je neutraal te voelen, want zo behoor je je ook te voelen, niet die pieken en dalen, maar daar ben je nog niet zo bekend mee omdat je gewend bent dat alles altijd heftig voelt omdat je veel in je hoofd zit, dat ken ik, maar eigenlijk hoeft het niet zo heftig te voelen zolang jij in je gevoel blijft, want neutraal zijn betekend eigenlijk gewoon in je gevoel zijn en dat is alles ok en heb je vertrouwen in jezelf en voel je het niet nodig om je druk te maken, dat is heel normaal eigenlijk. Het is juist heel fijn om bij dit 0 punt te komen waarbij alles ok is en je je gewoon voelt zoals je je voelt en dat is eigenlijk rust van binnen en dat kun je alleen voelen als je je steeds meer richt op jezelf ipv op een ander, jij hoeft je niet bezig te houden met zijn emoties aflezen omdat het de bedoeling is dat je je op jezelf richt en daarbij in je leven samen met hem dingen kunt delen maar dat hoeft niet te betekenen dat hij ook alles voelt zoals jij het voelt, daarvoor zijn we allemaaal verschilldende mensen en voelen we dingen op verschillende manieren.

Groetjes fljeno

Weetje......het is ook wel heel belangrijk om jezelf te vergeven om de fouten die je hebt gemaakt de afgelopen tijd, vergeef jezelf en laat het los en geef jezelf een nieuwe kans om te laten zien dat je het nu wel kan,
het is voor iedereen moeilijk om je je op jezelf te richten ipv op een ander
maar zo is het leven nu eenmaal.

hou eens op met die groetjes...

Ja, ik zal er op letten,
schijnt nogal te irriteren dat ik dat doe, maar vergeet het telkens niet te doen

Hi Volt Volt,

Leuk om te horen hoe het gaat,
tof hoor

jij ook fijne avond

Net terug van een korte vakantie, zij terug in haar eigen land en ze heeft wellicht andere gedachten. Ik vraag te vaak om bevestiging terwijl alles wat ze doet puur uit liefde is voor mij. Ze viel ook erg hard over iets wat ik heb gedaan, en we hebben daar flinke ruzie over gehad, zo erg dat ze zelfs haar koffer aan het pakken was en weg wilde. Ze gaf aan dat ze dit nog niet is vergeten. Ik ben altijd erg onafhankelijk geweest en erg zeker van mijn zaak. Maar nadat mijn vorige vriendin is vreemd gegaan, ben ik een stuk onzekerder geworden. Mijn huidige vriendin is ook onzeker en dat probeer ik te verhelpen door haar bevestiging te geven wbt mijn gevoelens voor haar. Ik zie wat van Suesse terug in haar, ruzie zoeken om bevestiging te krijgen, maar teveel is weer niet goed want dan jaag ik haar weg... Zucht.

Dat is eigenlijk altijd de denk fout die we maken, we denken dat het goed is om te proberen het onzekere gevoel van een ander weg te nemen, en dat kan helaas niet.

Iedereen moet leren omgaan met zijn eigen onzekerheden en je kan elkaar aanmoedigen en steunen, maar meer in de zin van te bevestigen dat het ok is om je onzeker te voelen of angstig maar het belangrijk is je te blijven richten op jezelf , want met teveel de ander proberen te helpen maakt je de ander ook afhankelijk en geef je de ander ook niet de kans om zelf op eigen krachten te komen

Ruzie zoeken om bevestiging is niet meer nodig wanneer je je eigen onzekerheden accepteert en ook bij jezelf houd en niet projecteert op de ander. Het is blijft een harde leerschool maar op die manier kun je alleen maar sterker worden en je helpt een ander juist door die onzekerheid niet weg te nemen en te bevestigen maar door juist de ander los te laten en de kans geven zelf te leren omgaan met die onzekerheid. Het is toch ook heel vermoeiend om altijd met een ander bezig te zijn en om maar te zorgen dat een ander zich niet rot voelt.

Een ander moet leren zelf om te gaan met zijn zwakheden. Want wat je ook zult proberen als de ander het niet accepteert of ziet bij zichzelf kun je je hele leven bevestiging blijven geven.

Heel vermoeiend inderdaad om telkens weer met de ander bezig te moeten zijn en haar die bevestiging te geven. En dan ook nog eens de 'schuld' krijgen dat het over the top is. Het is ook nooit goed...

Een absolute denkfout, je hebt gelijk. Ik heb het zelf niet eens door. Het moment dat ze onzeker is probeer ik dingen goed te praten terwijl ik gewoon moet aangeven dat het normaal is en jezelf te leren accepteren op welke manier dan ook.

Ik voel me af en toe lullig, bij ruzie geef ik 10x aan dat ik spijt heb en zij zegt dat ze ieder moment weg kan lopen als ze wilt, ik verlies de controle over de relatie, nog erger, over mezelf, uit angst dat ik haar verlies. Dat is niet fair en ik zou mezelf meer respect moeten geven voordat ik haar dat geef. Als dit zo doorgaat dan gaat het niet goed...

Het valt ook niet mee als iemand je zo uitdaagd, vanuit je gevoel wil je iemand ook graag helpen, maar de onmacht slaat op een zeker moment toe omdat je merkt dat het geen effect heeft wat je doet. Iemand die onzeker is zal zelf de knop om moeten draaien, dat kun jij niet voor hen doen.

Ze doen het niet express het is hun onmacht, maar het is zeker niet nodig om daar in mee te gaan, je lullig voelen is logisch maar is eigenlijk niet nodig want jij kunt er niets aan doen dat zij zich zo voelt, het is haar gevoel. De angst is ook niet nodig van jou kant want jij bent ook gewoon ok zoals je bent, maar je gaat eigenlijk mee in haar gevoel. Je komt zeker altijd op de eerste plaats en het is het beste om altijd bij jezelf te blijven.

Op het moment dat iemand zich dus zo voelt hoef je eigenlijk alleen rustig te blijven en te zeggen, het is heel vervelend dat je je zo voelt, maar ik kan niets voor je doen, je zal hier zelf uit moeten komen, je kan me vertellen hoe je je voelt en ik kan naar haar luisteren maar je zal zelf om moeten leren gaan met dit gevoel en leren je te beheersen en niet boos te worden door wat je allemaal in je hoofd hoort en dan kun je die ander los laten zodat het ook niet jouw probleem word.

Zodra je dat kunt zal het voor jezelf ook niet meer zo vermoeiend zijn en kun je toch iets voor de ander betekenen en behoud je je zelfrespect.

Zit met bewondering mee te lezen, herken veel punten alleen is mijn situatie wel wat anders kleine sammenvatting (ben ik het ook kwijt)
Mijn relatie is nu 2 maand geleden beeindingd,mijn onzekerheid heeft een grote rol gespeeld van mijn kant, ik kon haar moeilijk loslaten want ik kon haar niet goed vertrouwen en daar was eingelijk geen reden voor, maar ik vond het moeilijk en was angstig dat ze me zou verlaten, want ik heb van nature (om het zo te zeggen) niet zoveel zelfvertrouwen, daar heb ik toen heel hard aan gewerkt en voelde mij eindelijk goed met mijzelf, daardoor! had ik ook zo mijn eerste echte serieuze relatie gekeregen (je straalt dat dan ook uit). maar al snel viel ik terug, en mijn zelfvertouwen was gebaseerd op haar, zij moest mij dat geven dat ging lang goed we waren elke dag bijelkaar. maar zij zat ook niet helemaal lekker in haar vel (omstandigheden) en was mij ook nodig om zich beter te voelen..tot het punt dat ze zich losser ging maken van mij en haar leven (omstandigheden) beter werden, toen voelde ik mij alleen maar rot, want mijn zelfvertrouwen en onzekerheid lag in haar handen, dat is absoluut verkeerd geweest..ik analyseer elke dag wat er gebeurd is, wordt er dood moe van, ik geef mijzelf de schuld ook al is niet alles mijn schuld, wil er toch nog even bij vermelden dat er wel kleine dingetjes zijn geweest wat ze voor mij heeft verzwegen tijdens onze relatie en dat heeft mijn onzekerheid enorm (en overdreven mischien wel) gevoed...
Het opmerkelijke is wel, toen de relatie over was, was het allereerste wat ik zei, ik moet zorgen dat ik weer zelfvetrouwen krijg, dan komt alles goed!
Maar was het maar een knop die je kunt omzetten, mijn gevoel en verstand zijn nog constant in battle, kan er niet meer voor weglopen onderdrukken of negeren, het is er! en ik moet er mee zien te handelen nu, en dat is nieuw voor me...
Sporten heeft mij toen enorm geholpen om mijzelf goed te voelen dat moet ik weer gaan oppakken, en ik moet knopen gaan doorhakken over mijn toekomst en belangrijke beslissingen echt gaan nemen, hoe moeilijk dat voor mij is het zal me helpen mijn onzekerheid weg te nemen, want ik heb mijzelf (voor de relatie) al bewezen dat ik het kan!!

Wil ik nog even delen met jullie;
Set Her Free. If She Comes Back, She's Yours , If She Doesn't, She Never Was

Hi H6-4ever,

Tof dat je dit wilde delen,
het is inderdaad moeilijk maar inderdaad zoals Volt Volt ook zeg

"waar een wil is is een weg"

en volgens mij ben jij al aardig op weg.

hey, tof dat je het wou lezen
Ja en dat weet ik ook, dat het mogelijk is...maar de klap van de break brengen ook nog extra emoties mee. Klint mischien raar; maar ik ben blij dat mijn ex ook niet perfect was voor mij en wij allebei fouten hebben gemaakt, en ik er nu alleen nog maar van kan leren voor de toekomst! en aan die gedachte moet ik mij vast houden...
Maar het weer alleen staan in de keuzes die je moet gaan maken zijn zwaarst nu, omdat de onzekerheid het sterkst overheerst op dit moment, maar het zal ook tijd nodig hebben.....

ja dat denk ik ook,

nou het beste met alle keuzes die je moet gaan maken

Nou, hij heeft me vanmiddag gesmst. Het bereik is slecht daar waar hij zit en hij zei dat 'ie me flink begint te missen. Lief, en ik voelde me best lullig dat ik ondertussen alweer een hoop voor hem had ingevuld. Ik heb 'm niet meteen teruggesmst. Ik was namelijk in de stad en had het daar erg naar m'n zin, en wilde mezelf even op één zetten door hem de hele middag los te laten

De gedachtes zijn vandaag een stuk minder doordat ik me erg op mezelf heb gericht. Maar evengoed ligt de gedachte 'straks issie vreemd gegaan maar zegt hij dat niet tegen mij'/'zit hij niet te liegen over dat bereik'op de loer. Erge gedachte We hebben het er wel eens over gehad hoe hij dat ziet (zou je het zeggen of niet) en toen zei hij dat hij niet wist of hij het zou zeggen omdat 'ie het nog niet eerder had meegemaakt, en daardoor niet kon weten hoe hij zou reageren. Ook vindt hij dat als het niks heeft betekend en je weet dat je je vriend(in) er mee kwijtraakt je het maar beter niet kan zeggen. Baadt het niet dan schaadt het niet. Ik vind dit een enge gedachte (ja, daar issie weer) dat hij misschien wel dingen achter m'n rug om doet.

Sorry hoor, ik moet het ff kwijt. Aangezien ik merk dat al het andere dat ik hier al kwijt kon me na één dag al helpt

@ Rbhp

Toch nog even op jou reageren. Begrijp ik nou goed dat zowel jij als je vriendin beide bevestiging bij elkaar proberen te zoeken? Dat is echt heel lastig... Jullie worden onzeker van elkaar en trekken elkaar zo door die negatieve spiraal de diepte in. Ik kan hier eigenlijk niets over zeggen aangezien ik dus ook bevestiging zoek/onzeker ben, maar één ding kan ik je wel vertellen: geef elkaar de ruimte. Jullie moeten beiden opzoek naar innerlijke rust want anders gaat deze relatie niet werken. Loslaten is heel eng, maar ik merk nu na één dag dat als ik loslaat het voelt alsof ik vrij ben. Vrij van m'n denken, vrij van m'n pijn. En dat kan alleen maar goed zijn. Ik weet het, dat je je vriendin kan verliezen door los te laten houdt je tegen. Maar als je zo doorgaat verlies je jezelf. Dat besef ik me nu ook heel goed. En hoe kan je iemand anders liefde geven als je jezelf geeneens liefde kan geven? Zet jezelf op nummer 1 de komende tijd. En lees alles wat floorjeno heeft gezegd nog eens goed door. Het belangrijkste: alles wat je loslaat trek je weer aan (in welke vorm dan ook) Succes!

Hi Suesse, dat is inderdaad een nare gedachte over dat vreemd gaan maar ik kan me voorstellen dat je je daar niet prettig bij voelt. Dat zou ik zelf ook hebben zeker als ik wist dat hij er zo over zou denken. Maar hij heeft je wel gezegd dat hij het nog nooit heeft meegemaakt en hij heeft je toch al meerdere malen laten weten echt om jou te geven en dat je niet aan hem moet twijfelen.
Dus lijkt het erop dat je je toch niet echt zorgen hoeft te maken.
Het blijft altijd een kwestie van vertrouwen, vertrouw je iemand of niet?
Wanneer vertrouw je iemand wel of niet? Ik geloof er wel in dat de waarheid altijd aan het Licht komt en op het moment dat jij de waarheid moet komen te weten dat dit gebeurd.
Ik zelf zou er voor kiezen om deze angst los te laten en gewoon voor het vertrouwen te gaan.
Je kunt niet altijd van te voren alles inschatten en wanneer je een relatie aan gaat en je open en eerlijk opstelt, ben je kwetsbaar en dan loop je het risico te worden gekwetst.
Het is en blijft lastig omdat hij die dingen heeft gezegd, maar kijk er eens naar voor jezelf wat zou jij willen, zou je willen dat hij het je wel eerlijk zegt en als het blijkt dat hij het zou doen zou je dan nog bij hem willen blijven? Ook jij kan hier een standpunt voor jezelf in nemen tot hoever jouw grens gaat natuurlijk. En als je daar duidelijkheid in hebt voor jezelf praat er dan een keer met hem over als jullie weer samen zijn en vertel hem hoe jij je daar over voelt en wat jij graag zou willen, dat je hem wel vertrouwt maar het zo'n enge gedachte vind dat hij het niet zou vertellen.
Zou dat misschien helpen?

Ik weet niet of het slim is om het er nog een keer met hem over te hebben. Hij vindt het echt heel vervelend dat ik hem niet vertrouw, wordt er chagerijnig van en gaat dan vervelend doen. Het is gewoon zo eng dat hij er zo over denkt. Hij zegt namelijk ook dat hij niet eerlijk zou zijn als hij tegen mij zou zeggen dat hij het zeker weten wel zou zeggen mocht het gebeuren. Want in zijn ogen is hij dan juist onbetrouwbaar, omdat hij niet weet hoe hij zou reageren.

Ik vind het eerlijk gezegd nogal krom en ben hier ook boos om geworden. Vooral omdat hij verder nog zei dat IK eerder onbetrouwbaar ben omdat ik zeg dat ik wél zou zeggen. Want dat kan ik toch niet weten totdat het moment daar is? Dat is deels waar, en ik denk dat hij met zijn antwoord wil zeggen hoe 'absurd' het van mij is om zo te denken en ik snap zijn redenering ergens wel, maar ik zou me schuldig voelen tegenover hem en het zeggen. Het voelt alsof hij de situatie omdraait en zo met zijn antwoord wegkomt.

Lastig dus. Het lijkt me zo'n ranzige gedachte dat hij met een andere meid iets heeft uitgespookt, het niet aan mij vertelt, en ik vervolgens in zijn armen ligt. Ik wil me gewoon niet gebruikt voelen. Bovendien: ik zou het egoïstisch vinden van hem. Hij zou zijn gang kunnen gaan en ik moet hem maar vertrouwen. Dit in mijn achterhoofd maakt het dus ook al lastig om me open te stellen. Ik hoop dat ik die gedachte op een dag kan wissen... Ik vetrouw hem, maar deze gedachte is het stemmetje dat af en toe opsteekt in mijn hoofd.

Ja eigelijk is het ook niet nodig om het er over te hebben of je vreemd gaat of niet, want als je elkaar gewoon vertrouwd dan is dat helemaal niet nodig. Daarom kan ik me ook wel voorstellen dat hij er chagerijnig van word want hij wil graag dat je hem gewoon vertrouwt.

Je zegt ik vetrouw hem, dan zou het al niet meer nodig moeten zijn dat je daar mee bezig bent.
Dan zou je dat stemmetje gewoon niet meer toe moeten laten en de beslissing nemen daar niet meer naar te luisteren en het los te laten zodat je je wel open kunt gaan stellen, want als je kiest om daar mee bezig te blijven is er ook geen ruimte meer voor openheid, want jij zult dan altijd vanuit die gedachte naar hem kijken, maar geef hem een kans en zeg gewoon ik ga er gewoon voor en laat deze gedachte niet meer toe en ik ga er ook niet meer aan denken. Ik laat het gewoon los en zie wel.

Wat een lange posts in dit topic

Jullie hebben gelijk. Met ALLE RESPECT (en ik ga generaliseren nu), vrouwen houden van die emotionele roller coaster. DIe ups & downs geven vrouwen een geweldige kick. Dat heeft mijn vriendin ook. Fantastische ervaringen, zoals onze korte vakantie op een tropisch eiland in Azie, wisselt ze af met een ruzie over iets heel lulligs, iets waarvan ik nooit had gedacht dat ze echt om boos zou worden, alhoewel ik haar boosheid wel respecteer.

Ik ben altijd emotioneel heel stabiel geweest. Toen mijn vriendin opbiechte dat ze vreemd is gegaan, heb ik gezegd dat ze kon gaan. Na 4 jaar he. Dat deed ik vanuit mijn rationele gevoel. Nu ben ik min of meer bang om mijn huidige vriendin (na 2 maanden) te verliezen, ik weet niet waarom, maar ik zie in haar een geweldige partner. Blijkbaar niet dus, want ik word erg onzeker van haar onzekerheid en ga erin mee. Ik moet dat niet meer doen, anders went ze er teveel aan en verwacht ze het elke keer. Ook als we ruzie krijgen dan wil ik het gelijk goedmaken, maar ze is dan zo oneerlijk en hard. Als ik het niet goed maak dat geef ik weer niet om haar. We weten allemaal dat we 'vrouwen', 30 minuten met rust moeten laten na een ruzie, omdat de emoties dan minder zijn, en als ik dat doe dan is het weer niet goed.

Gisternacht had ze me ge-emaild, ik had gereageerd en nu in de ochtend (in Azie) heeft ze weer 3 emails gestuurd en noemt ze me 'babe', alsof er niks aan de hand is en geeft ze aan dat ze blij is dat ik het net zo naar mn zin heb gehad als dat zij het heeft gehad.

Ik moet echt even terug naar mezelf en minder aan haar denken vandaag en wellicht niet eens reageren op haar e-mails, gewoon rust. Ik wil ook niet teveel nadenken over onze relatie.

Lieve mensen,
ik vond het heel fijn om hier alles met jullie te kunnen delen hoe het voor mij is.
Voor nu ga ik me ook weer even helemaal op mezelf richten
Het beste en zet hem op allemaal
De groetjes!!!!!!