Ik voel me eenzaam

Als peuter ben ik met mijn ouders vanuit het buitenland (Europa) hierheen verhuisd. Om herkenning te voorkomen vertel ik niet welk land. Mijn jonge jaren verliepen normaal, hoewel er af en toe racistische opmerkingen naar mijn hoofd werden gegooid door een buurjongen. Ik had een beste vriendin in de buurt en op school ging ik ook om met 3 meisjes. Ik speelde bij hen, zij speelden bij mij, ik had verjaardags feestjes en alls ging zoals het hoorde. Rond groep 5 kwam er een vervelend jochie in de klas die mij als pispaaltje zag; ik was de enige meisje met een bril en kleiner dan hij. Gelukkig verhuisden mijn ouders toen naar een andere stad, iets wat ze al en tijd van plan waren want de buurt waarin we woonden was niet bepaald een van de beste buurten. Mijn ouders hadden nu genoeg geld om een huis in een gewone, middenklasse buurt te kopen, en ze hoopten dat het racisme en gepest op zou houden.

Tevergeefs. In mijn hele basisschool tijd ben ik onderworpen geweest aan racisme. Gek was dat, er zaten donkere, aziatische en arabische kinderen in de klas, maar die waren altijd met meer en niemand durfde daar wat tegen te doen. Ik kwam uit Oost Europa en daar werd ik op uitgescholden. Ik had wel een paar vriendinnetjes in de klas gemaakt, ondanks dat ik erg verlegen was en eigenlijk niet de eerste stap durfde te ztten. Maar een van die meisjes bleek al gauw erg vals te zijn en me te gebruiken. Toen bleven er nog maar twee meisjes over, waar ik af en toe bij speelde. Met mijn vriendinnetjes uit mijn oude stad had ik bijna geen contact meer, alleen een van die meisjes kwam nog wel op mijn verjaardagen. Het uur reizen wat het duurde naar mijn oude stad belemmerde me als 9 jarige om zomaar mijn vriendinnetjes op te zoeken als ik daar zin in had. Naast gediscrimineerd werd ik ook steeds meer gepest. Ik was de jongste, had nog steeds een bril en kreeg een beugel. Ook haalde ik de hoogste cijfers van de klas. Mijn moeder zei altijd dat dat laatste was waarom ze me pestten. Ze waren jaloers. Maar ik wist dat dat het niet was. Er waren 3 andere hele slimme meisjes, maar die waren knap en populair. Zelfs de leraar trok hun altijd voor. Als er Sinterklaasfeest was mochten zij altijd op schoot bij de Sint, met taakjes mochten zij altijd de leraren helpen. Ik heb 4 leraren gehad op die school en allemaal trokken zij die meisjes voor. Gemeen waren ze niet echt tegen mij, maar ik hoorde niet bij hun groepje. Ik werd zo verlegen en wantrouwig door al dat gepest dat als iemand vriendelijk tegen me deed, ik dat niet meer vertrouwde. Er was een meisje dat nog meer gepest werd dan ik, omdat zij heel lang en heel dik was. Achteraf denk ik dat mensen bang voor haar waren, want ze kon mensen makkelijk tegen de grond werken. In plaats van vriendelijk tegen haar te doen ging ik haar maar een beetje mee pesten om de aandacht van mezelf af te leiden. Het werkte natuurlijk voor geen meter.

De middelbare school was de eerste 2 jaren hetzelfde verhaal. Ik zag er nog steeds hetzelfde uit, klein, geen vormen, bril, beugel, goedkope kleren. Mijn moeder zocht mijn kleren uit en ik mocht geen hippe kleren want die waren duur. De eerste paar weken waren cruciaal. Iedereen leerde elkaar kennen en vormde vrienden groepjes. Ik was te verlegen en durfde niet bij de rest te gaan zitten voordat ze me dat vraagden. Mijn zelfvertrouwen was al zo laag dat ik het idee had ik alleen met mensen om mocht gaan als zij mij dat vroegen. Natuurlijk zagen mensen me als raar, misschien wel als arrogant, en omdat ik een eenling was en ook "niet cool"in de ogen van de jongens EN de meisjes, werd ik door beiden gepest. Soms werd ik geslagen, werd mijn kluisje geblokkeerd, eten af gepakt, spullen stuk gemaakt... Niemand deed er iets tegen. Mijn ouders hebben zovaak geklaagd, maar de leraren gaven mij altijd de schuld.Dat was makkelijker. Heel soms werden de pesters berispt, maar dat was echt een uitzondering. Van binnen begon ik te koken met woede. Ik kreeg steeds vaker uitbarstingen. Ik schold de pesters verrot met de ergste woorden die ik kende, soms vocht ik terug, maar wat kan een klein meisje nou tegen een jongen die een kop groter is?

In de derde ging ik naar een andere klas en het pesten hield op. Ik had een paar vrienden gemaakt in het tweede jaar maar die zag ik niet echt meer. In de derde maakte ik nieuwe vriendinnen, ook buitenbeentjes, maar nu had ik tenminste iemand. In de vierde bloeide ik eindelijk op. Ik ben een kop gegroeid sinds de erste, nam lenzen, kreeg vormen en opeens had ik echt een modellenlichaampje, dun, maar wel met vormen. Ik begon ook kleren te dragen die in de mode waren, hoewel nog steeds geen merkkleding. Ik kocht kleren bij de coolcat en wonderwoman, twee winkels die toen best hip waren. Opeens waren er jongens die in me geinteresseerd waren, en vanaf mijn 16e tot mijn 21 heb ik een hele reeks scharrels en vriendjes gehad. Ik kreeg steeds meer vrienden, de mensen die ik in de tweede niet meer had gezien vanwege een kleine ruzie in de groep gingen weer met me om, en toen ik slaagde had ik eeen groepje meiden om me heen, en twee jongens waar ik nog steeds bevriend mee ben. Ik had ook andere vrienden gemaakt, maar ook weer verloren. Mijn onzekerheid zorgde er voor dat ik snel aangebrand was, en ruzie maakte.Ik heb dingen gezegd en gedaan waardoor een vriendengroepje waar ik een tijd mee optrok mij had verstoten. Ook kwam ik rond die tijd enorm arrogant over. Ik wou niet meer gepest worden en pestte de gothics en de altos die op het plein zaten. Daardoor kwam ik ook nog wel eens in de problemen, maar het idee te hebben dat ik niet het laagste van het laagste was, was fijn. Mijn vrienden deden mee of keurden het af, het verschilde per keer. Rond die tijd zat ik al een tijd in therapie, die was begonnen in de brugklas. Ik had vele psychologen gezien, maar erg veel hielp het niet. Ik had woedebuien gekregen, vanwege de machteloosheid tegen het gepest. Ik was een enorm probleemkind voor mijn ouders geworden. Ik ging vanaf mijn 16e tot een uur of 6 in de ochtend uit, ik had verschillende vriendjes en ik was brutaal tegen mijn ouders. Mijn ouders hadden me als kind wleens geslagen uit machteloosheid, en ik was daar nooit echt overheen gekomen. Ze hadden mijn respect verloren. Ik verliet de school met een kleine vriendengroep, en veel mensen die een hekel aan me hadden. (Achteraf heb ik het goed gemaakt met een paar, en een paar waren ook gewoon echt sneu, altijd dronken of aan de drugs naar school)

Op naar de universiteit. Aan de ene kant was ik nog steeds verlegen, aan de andere kant had ik geleerd dat te verbergen. Toch was ik niet echt populair. Ik weet niet waarom. Ik denk dat ik en beetje raar was. Ik hield me op een afstandje en was wel close met een jongen, maar dat is vorig jaar verwaterd toen we geen vakken meer hadden samen. Ik trok op met wat mensen in d pauzes, maar sprak nooit echt met ze af. Zij hadden ook niet echt interesse in mij, en ik vond het wel oke. Ik had mijn eigen vrienden. In het tweede jaar kreeg ik een vriend die in een andere stad woonde, en ik kwam vaak naar hem toe. Zijn leven was wat ik had gewild. Hij was geliefd bij iedereen, had hordes vrienden, en altijd wel een feestje of drankje. Mijn vriendengroep van de middelbare was toendertijd een beetje onder vuur. Ik had ruzie gekregen met een vriendin, de tweede was weggegaan uit de groep omdat ze er geen zin meer in had ( ze had zich een tijd lang misdragen, veel gedronken en daar werd over geroddeld) en het derde meisje was nog wel een vriendin maar die zag ik iets minder. De twee jongens waar ik mee om ging zag ik nog steeds vaak en daar was ik close mee (met een had ik een tijd een soort van gescharreld, met de ander was het altijd puur vriendschap want we waren elkaars type niet). Mijn vriend en ik kregen steeds meer ruzie. Hij maakte me onzeker. r waren altijd hordes meisjes om hem heen en ik had het idee dat hij zijn vriendengroep belangrijker vond dan mij, die wel speciaal voor hem naar hem toe was gekomen. Hij was heel close met die meisjes en smste ze soms wel hele zoetsappige dingen, als "je bent zo speciaal voor mij". Ik weet het, ik had niet in zijn telefoon moeten neuzen, maar ik had al tijden het gevoel dat het mis was. toch bleef ik bij hem, voor de feestjes n de leuke dingen. Ik vond mijn eigen leven steeds minder leuk, en probeerde in de tijden dat ik in mijn eigen stad was wat vrienden te maken. Dat werkte wel deels. Ik kon het goed vinden met twee jongens. Na een jaar ging het uit met veel drama. Alle boosheid en onzekerheid die ik had gevoeld kwam er uit. Ik was er achter gekomen dat hij gemene dingen over mij had gezegd toen het nog aan was. Zelfs op een feestje waar ik bij was! Ik was even naar de wc gegaan en hij had toen over mij staan klagen. Ik gaf hem een flinke klap en ben weggegaan.Hij haat me nu. Die twee jongens waar ik bevriend mee raakte werden allebei mijn rebound. Met een heb ik geen contact meer, hij was een hele knappe jongen die het niet aan kon dat ik het had afgekapt. Met de andere was het een beetje raar, een tijd niks van gehoord maar de laatste tijd spreek ik hem weer op msn en laatst vroeg hij of we een keer samn uit konden gaan. Een paar maanden later kreeg ik mijn huidige vriend, en wij zijn nu ook alweer bijna een jaar samen. Onze relatie heeft ups en downs gehad, voornamelijk omdat ik begin vorig jaar opeens heel depressief werd. Ik was voor het eerst echt gelukkig in mijn leven en alle nare dingen van vroeger maakten dat ik in een diep dal viel. Mijn vriend was, en is, er altijd voor me. Hij snapt hoe ik me voel en ging met me mee naar therapie etcetera.Rond die tijd leerde ik ook een nieuw groepje mensen kennen. Met een paar werd ik vrij close. Toen ik echter depressief werd, werd het en beetje raar. Een paar steunden me wel, maar snapten niet dat iemand na een heftige depressie niet meteen helemaal beter wordt. Ze vonden me negatief en een pain in the ass. Tegenwoordig ga ik maar met een van hun om, een ander meisje van de groep spreek ik nog wel eens op msn (die woont ver weg.) Mijn vroegere vrienden hebben me allemaal gesteund tijdens mijn depressie, ookal was ik soms moeilijk, Het ene meisje waar ik ruzie mee had en ik hebben het goed gemaakt, maar echt close zijn we niet meer.

En nu heb ik maar 4 close vrienden, 5 als ik mijn vriendje meereken. Op zich heel normaal. De meesten zullen wel op dat nummer komen. Maar ik mis een sociaal leven er om heen. Sinds het laatste groepje me had uitgekotst, zijn er maar heel weinig feestjes of groepsdrankjes waar ik voor uitgenodigd word. Afgelopen oud en nieuw zat ik alleen, samen met mijn vriend (die geen zin had de stad in t gaan wegens gedoe). Mijn twee mannelijke vrienden wonen in mijn oude stad (ik ben bij mijn vriend ingetrokken) dus die zie ik maar eens per 2 weken. De vriendin die is overgebleven van het groepje zi ik nog wl vaker, maar ook niet elke week. En de andere twee meisjs ongeveer hetzelfde.
Dan zijn er ook nog kennisen die me af en toe uitnodigen voor dingen, maar dat is ook vrij weinig. Gmiddeld doe ik een keer per week iets met mensen in mijn eigen stad. Ik zou willen dat het meer was.

Met mijn familie heb ik ook een slechte band. Als ik er ben is het altijd ruzi. Ik kan ze niet vergeven voor mijn jeugd. Ik praat daarover met mijn psycholoog maar helpen doet het niet.

En nu voel ik me dus eenzaam. Ik heb mensen om me heen, maar ik heb veel dierbaren verloren omdat ik vaak zo'n rot persoon ben...

Ja, maar ik vind het zo vervelend dat mensen me de hele tijd uitkotsen. Ik hoor vaak dat ik een moeilijk persoon ben en heb het gevoel dat ik dankbaar mag zijn dat ik uberhaupt vrienden heb. Ik ga in therapi voor mijn woedebuien, maar het helpt niet. Het maakt me eenzaam. Ik wil ook populair zijn en geliefd. Ik wil ook iemand zijn die elke dag een belletej krijgt of ze wat leuks wil doen.

Ik ben nooit vreemdgegaan, daar do ik niet aan. En mijn ouders n ik zien er Nederlands uit, maar mijn ouders hebben een accent.

Ze pesten mij om mijn ouders. En afkomst. Ik werd Chernobyl genoemd e.d.

Janteloven geeft me het idee van minderwaardigheid. Ik word er niet echt blij van.

Nee nu ben ik 21 en zie ik die debielen nooit, maar vroeger, toen ik 8-13 was wel.

quote:

Op zondag 9 januari 2011 14:36 schreef Lindstrøm. het volgende:

[..]

_____!!

Doei. Probeer ik een keer serieus te zijn op Fok..

# Je moet niet denken dat je wat bent.
# Je moet niet denken dat je even veel bent als wij.
# Je moet niet denken dat je slimmer bent dan wij.
# Je moet je niet inbeelden dat je beter bent dan wij.
# Je moet niet denken dat je meer weet dan wij.
# Je moet niet denken dat je meer bent dan wij.
# Je moet niet denken dat je deugt.
# Je moet niet om ons lachen.
# Je moet niet denken dat iemand om je geeft.
# Je moet niet denken dat je ons wat kunt leren

Sorry hoor maar dit is toch iemand de grond in stampen?

Ik leg verderop uit hoe ik gepest ben, lees het stuk of hou je mond. Slaan, dingen afpakken/stukmaken uitschelden is pesten., chernobyl was slechts een woordje.

En ik ging nooit vreemd. Ik maakte het altijd netjes uit.

u4e die quote was wat wiki verstaat over Janteloven

U4E ga ergens anders trollen.

Ik snap die instelling voor janteloven niet dus leg het me uit.