Bevallingsverhalen deel 12

Snelle bevalling inderdaad J-net! Fijn dat je er goed op kan terugkijken !

Ik typ mijn bevallingsverhaal ook maar even hier

Donderdag 28 april ga ik naar het ziekenhuis voor een groeiecho en voor controle bij de gynaecoloog. Bij de groeiecho krijgen we te horen dat we een klein kindje hebben maar meer ook niet. Dus op naar de controle van te voren wordt mijn bloeddruk gemeten en deze is te hoog. Kan gebeuren denk ik en ik word naar boven gestuurd voor een ctg. Daar wordt een urine kweek gemaakt en ik blijk eitwitten in de urine te hebben dat icm de te hoge bloeddruk zorgt ervoor dat ik weer in het ziekenhuis mag blijven. Bloeddruk was 160/130.
Na een week en bloeddruk verlangen medicatie mag ik op woensdag 6 mei naar huis. Donderdagmiddag voel ik dat ik flauw en bel mijn vriend hij komt meteen en wil dat ik het ziekenhuis bel. In afwachting van hun reactie pak ik toch maar een koffertje in maar ga er vanuit gewoon weer naar huis te gaan. Bloeddruk is in het ziekenhuis goed maar er zit toch weer eiwit in de urine. Ik mag dus weer blijven de 6e keer inmiddels. 's Avonds moet ik veel overgeven maar aangezien ik dat al heel de zwangerschap doe maak ik mij er niet druk om. Ik vind de reactie van de arts-assistent dan ook nogal overdreven om mij apart te leggen. Ik ben dan ook helemaal boos al ze mij aan de magnesium en een katheter leggen. Aangezien ik mij andere keren niet echt serieus genomen voelde.

Zaterdag zit ik er dan ook lichtelijk doorheen omdat ik te horen krijgen nog tot week 37 zo te liggen. Ik ben suf van de medicatie en kan niet lezen maar te wakker om te slapen.

Zondag ben ik dan ook heel blij dat ik van de magnesium af mag en weer zelf kan douchen. Dit hou ik wel vol tot week 37. Jammer genoeg laat de ctg een verhoogde hartactiviteit van ons kindje zien. Hierop wordt besloten dat ze het deze week gaan halen donderdag of vrijdag. Daar moest ik even aan wennen want we hebben immers maar een klein kindje die ook nog in stuit ligt. De dienstdoende gynaecoloog zegt ook zo'n kleintje ga ik niet draaien dat wordt een keizersnede.

Tijd om het te beseffen hebben we amper want om 14:00 komen ze melden het vandaag al te halen de hartslag gaat verder achteruit en ook ik begin steeds meer op te zwellen van de zwangerschapsvergiftiging ze zijn bang voor de conditie van het kindje en mijn gezondheid.

Om 15:28 wordt onze dochter geboren die het meteen uitstekend doet ze is iets zwaarder dan geschat (1710gram waar ze 1400 a 1500 werd geschat).

Ik mag haar maar 5min in de couveuse zien en moet dan weer aan de magnesium. De volgende middag word ik daar van verlost en kan ik eindelijk zelf naar onze dochter toe die nog enkele weken in het ziekenhuis moet blijven,

[ Bericht 0% gewijzigd door F_r op 19-05-2011 16:29:11 ]

FR; wat een indrukwekkend verhaal blijft het toch. Zo ineens, plotsklaps ben je mama geworden!!
Hoe is het met je dochter? (kan niet alles volgen...) Hoop dat jullie meisje het goed doet; goed groeit en snel leert om zelf te drinken.....

en hoe is het met jouw misselijkheid?

Ze drink al voor een deel zelf en een deel krijgt ze via de sonde
Ik blijf alleen nog steeds misselijk en daar baal ik wel van.

F_R, je vertelt het hier wel kort en heftig, maar vergeet niet dat het niet nix is dat je hebt meegemaakt. Praat er vooral over als je dat nodig vindt, desnoods is het hier ofzo.
En hopelijk mag je snel met je meisje naar huis!

Het blijft een heftig verhaal F-R. Wanneer schatten ze in dat ze mee naar huis mag? En hoe is het nu met jou? Kunnen ze nog wat doen aan de misselijkheid of heeft dat gewoon tijd nodig?
Sorry voor de vele vragen eigenlijk, plaats je dit nog in een ander topic? Anders kijk ik daar gewoon even

Ik merk dat het verwerken echt begonnen is. Daardoor kon/kan ik dus ook niet slapen. Wel is het hele erg emotionele uit mijn stem.
Ze kunnen dus niks aan de misselijkheid doen maar als ik mijn afspraak bij de gyn heb ga ik het er wel over hebben.
Ze mag waarschijnlijk eerder mee naar huis als ze het zo goed blijft doen. Maar wanneer dat zeggen ze niet. En dan moet ze alle flessen zelf drinken en dat zie ik voorlopig nog niet gebeuren.
Maar ze doet het al zoveel beter dan verwacht ze heeft echt gevochten voor haar leven. En het knaagt af en toe wel dat ze het duidelijk beter uit mijn buik doet dan in mijn buik.

FR, gefeliciteerd met je meisje!

Wat een heftig verhaal. Dat het zo onverwacht snel kan gaan ineens. Vreemd blijft dat.... je kunt je daar gewoon nooit op voorbereiden.

FR, van harte met jullie dochter En wat vlugheid ineens, hopelijk snel met dochter naar huis

Zooooooo, aangezien Seth helemaal Zen is, heb ik nu al tijd gehad om mijn verhaal op papier te knallen....

Dinsdag 17 mei is mijn D-Day. Laat in de middag heb ik een afspraak bij de VK voor controle en om eventueel gestript te worden. Ik had wel verwacht dat ik over tijd zou gaan, dat was ik met Alexa immers ook, maar sinds dat mijn vriendin die op dezelfde dag was uitgerekend al bevallen is, heb ik er aardig genoeg van . Een emotioneel wrak ben ik. Ik ben er klaar voor.

Om 16:30 zijn we bij de VK voor controle en ik kan gestript worden. De vorige keer was het minder gevoelig, maar de VK geeft aan extra flink gerommeld te hebben. En nu is het afwachten dus. Mijn zus is drie keer gestript zonder resultaat, mijn moeder had van mij op de terugweg al weeën. Het kan alle kanten op. Ik vraag me af of ik de weeën ga herkennen en of mijn Hypnobirthing boek vruchten gaat afwerpen.

Thuisgekomen krijg ik om 17:30 uur wel al wat buikpijn. Maar meer zo van: Ik moet poepen. Oh nee, toch niet. Oh wel. Oh niet. En dat om de tien minuten. Ik sms mijn pas bevallen vriendin om eens te vragen hoe het bij haar begon, maar ook zij kan zich enkel de ‘echte’ weeën herinneren. Crap. Manlief gaat Alexa halen van het KDV en haalt daarna lekker frietjes, die we met zijn allen opeten. Ik heb niet echt eetlust. Ondertussen voelt mijn buik nog steeds soms alsof ik moet poepen (excuse me, ik kan het niet anders omschrijven ).

Om 19:30 uur ga ik in bad, aangezien ik altijd overal lees dat echte weeën dan doorzetten en de nepweeën verdwijnen. Frappant is dat Alexa normaal altijd met mij in bad gaat liggen stuiterballen, maar daar nu niet zo’n trek in heeft. Alsof zij het al weet ofzo. In bad aangekomen lijkt er een regelmaat in te komen en pas ik mijn hypnobreathing dingetjes toe. Ondertussen twitter ik lekker door, je moet de mensen natuurlijk wel een beetje op de hoogte houden … Ik gok zonder goede tijdswaarneming dat er ongeveer tien minuten tussenzit en dat zo’n wee een 30 seconden duurt. Ik vraag Manlief of hij even de VK wil bellen, wanneer we ook alweer voor de echtes moeten bellen. Dat doet hij om 20:00 uur. De VK zegt: om de vier of vijf minuten, en ze moeten een minuut duren en dat ongeveer een uur. Allrighty then. Om 20:30 uur ga ik uit bad, met gescrubt gezicht en vers geschoren benen (hey, je weet nooit wie er aan je eventuele kraambed staat ). Op weg naar beneden kom ik Manlief tegen die Alexa naar bed brengt. We hebben besloten dat als het doorzet, Alexa gewoon thuisblijft en mocht ze wakker worden, dan kunnen Opa en Oma binnen vijf minuten er zijn om haar op te halen. Alexa kijkt me wederom met een blik aan alsof zij al weet wat er gaat komen. Bizar zeg ik je. Met een veel te wijze blik voor iemand van bijna 20 maanden krijg ik drie dikke kussen en ze is meteen vertrokken.

Beneden aangekomen zetten we een hele slechte film op (Sisterhood of Some Pants) en besluiten we om de weeën maar eens te timen. De vorige keer ben ik in het ziekenhuis bevallen en daar wordt dat voor je gedaan, dus we zijn best verwend. Dat hypnobreathing doet goed zijn werk. Ik kan gezellig ouwehoeren met Manlief en bij een wee ben ik ff met gesloten ogen weg, om vervolgens onze conversatie weer voort te zetten. Ik kan echt niet zeggen dat de weeën pijn doen ook. Manlief timet een viertal weeën en kijkt me met een grijns aan. Zijn ze anders dan in bad? Nee, zeg ik. Ze duren net zo lang en komen net zo snel. Manlief zegt dat deze weeën toch echt een minuut duren en ook gewoon om de vijf minuten komen. Holy crap, denk ik, dan is het dus echt begonnen. Dum, dum, dum!

Om 22:00 uur hebben we een uur getimed en bellen we zoals afspraak de VK (wat zijn we toch braaf), die om 22:15 uur arriveert. Ze kijkt een aantal weeën aan en vraagt aan Manlief of ik wel echt weeën heb. Ze gelooft in eerste instantie niet dat iemand zo kan ouwehoeren, dan haar ogen sluit, en paar keer ademhaalt, en weer doorgaat alsof er niks gebeurt is. Ik leg haar enthousiast dat hypnobreathing uit en zeg dat als ik mijn ogen sluit, het een wee is en er niet tegen me gepraat hoeft te worden. Ze vindt het cool. Om 23:00 uur checkt ze mijn ontsluiting en rapporteert een tussenstand van 4 centimeter. Samen met Manlief gaat ze boven de spullen klaarzetten. Alexa wordt er even wakker van, maar valt net zo snel weer in slaap.

Om 00:00 checkt ze wederom mijn ontsluiting, ik ben dan netjes een cm gevorderd (5 cm inmiddels), maar voor de VK niet goed genoeg. De weeën zouden nu sneller op elkaar moeten volgen. Ik vertel haar dat als ik ga staan, de weeën veel sneller komen, maar ik dat niet wil, want ik heb ook beenweeën. Die zijn niet zo relaxed als buikweeen kan ik je vertellen. Bovendien heb ik geen trek in een weeënstorm. Dan zegt ze: is prima, dan gaan we nu naar boven, kun je blijven liggen, breken we wel je vliezen.

Boven aangekomen (00:15) stokken de weeën, ik krijg er eentje en dan wachten we een kwartier op de volgende. Het is bizar ook dat thuisbevallen. Gezellig op bed liggen, met de VK, Manlief en de kraamhulp aan het praten over ditjes en datjes (hoe verloskundigen hun praktijk plannen, waar ik me tijdens mijn zwangerschap aan heb geïrriteerd, etc.), wat weeën opvangen, het lijkt wel een koffieuurtje, ware het niet dat ik dadelijk een kind moet uitpoepen.

Om 01:00 checkt de VK de tussenstand (nog steeds 5 cm) en breekt mijn vliezen. Het duurt haar te lang. Spannend moment natuurlijk, leg ik nog tijdens het breken uit aan Manlief. Volgens mij heeft hij er geen boodschap aan. Nog steeds komen de weeën niet hard op gang. Ik geef aan de VK aan dat ik wel wil staan dan, aangezien het dan sneller op gang komt. Dat doet het ook. Zodra ik langs het bed sta, komen ze weer om de vier, soms drie minuten. Ondanks dat ik die ervaring in het ziekenhuis wel had, voel ik nu de weeën niet veranderen. Wel begin ik tijdens mijn ‘afwezigheden’ geluiden te maken, volgens het hypnobirthing boek omdat je de baby dus naar beneden gaat sturen. Maar ik ben zo high van mijn eigen hormonen, ik voel bijna niks. Ik tintel. Ik zweef. De laatste keer dat ik me zo voelde, had ik een joint gerookt. De VK ziet echter aan mijn buik dat de weeën veranderen. Mijn buik danst, zegt ze. Of ik wil gaan liggen. Krijg ik dan al persweeën? Ik zat een drie kwartier geleden op 5 cm?

Om 01:50 wil ik op bed gaan liggen en terwijl ik bezig ben, krijg ik een perswee. Mijn hypnobreathing stand gaat direct uit. Ahhgrrrr. Weg natuurlijke pijnstillers. Holy crap. Manlief zit vol bewondering naar mijn buik te kijken. Hij golft helemaal, zegt ie. Ik word agressief. Zo Zen als ik een minuut geleden was, zo Hitler ben ik nu. Ik wil iemand slaan, en hard. En schoppen. En pijn doen. En veel pijn doen. De VK zegt dat ik gewoon mee kan helpen met de persweeën. Dat is dan wel weer een genot om te horen, aangezien ik toentertijd in het ziekenhuis persweeën heb moeten tegenhouden. Wat ze ook beschrijven in Hypnobirthing boek, het heeft me niet voorbereid op dit laatste stadium. Je kunt je niet voorbereiden op deze oerkrachten. Een perswee volgt en met al mijn kracht help ik mijn lichaam. En dan poep ik. Oh nee, ik poep, denk ik. En het stinkt. Door die paniekgedachten stopt de wee en schiet het hoofdje terug, vlak voordat het er is. Op dat moment denk ik: WAAROM WILDE IK DIT? Ik kijk om me heen, iedereen is helemaal relaxed en vraag aan de VK: Waarom doet iedereen zo rustig? Dit gaat mij niet lukken hoor. Ik snap er niets van. Iedereen doet net alsof er niks aan de hand is. De VK zegt: nog twee of drie persweeën en hij is er (terwijl ze tegen Manlief 1 vinger omhoog steekt).
Dan nog een perswee. Oerkracht ten top. Als ik naar voren ga hangen, zie ik zijn haartjes, zeg tegen Manlief dat hij donkere haren heeft en geef nog een oerduw aan mijn lichaam. Het hoofdje is er. De VK zegt: als je nu nog kracht heb, kun je doorgaan, en ik denk dat heb ik niet, jawel, niet, jawel, niet, jawel. Gas erop, denk ik. Ik ben stoer. Ik heb dit eerder gedaan. Ik ga dit zeker niet nog een keer doen. Nog een oerduw. Ook Seth zie ik de draai maken en *BAM*: hij is er. Ik pak hem aan en die kleine man ligt op mijn buik. Ik ben thuisbevallen, denk ik. Ik ben thuisbevallen en mijn dochter slaapt nog. En Seth is echt Seth. Alsof ik gedroomd heb van hem. Alsof hij er altijd is geweest. Wat bizar.

Wow wat een mooie bevalling!

quote:

Op zondag 22 mei 2011 18:08 schreef Takkembah het volgende:
Ik ben thuisbevallen, denk ik. Ik ben thuisbevallen en mijn dochter slaapt nog. En Seth is echt Seth. Alsof ik gedroomd heb van hem. Alsof hij er altijd is geweest. Wat bizar.

WOW..................wat prachtig............

Hypnobirthing nog nooit van gehoord maar nu wel heel nieuwsgierig naar

Prachtig opgeschreven Takkembah. Wat een fijne bevalling. Zo wil ik een tweede ook wel krijgen

Gelezen met een lach en een traan, geweldig!! Wat een mooi beschreven Takkembah

Mooi beschreven weer dames

Heel mooi zeg Takkembah. Ik ben van plan om in voorbereiding op mijn tweede bevalling de cursus Hypnobirthing te gaan doen. Dus zeker goed om te lezen dat het werkt .

Van harte met Seth!

Dat heb je mooi beschreven Takkembah. Het klint echt alsof het heel makkelijk ging. En nu lekker genieten van jullie ventje.

Mooi geschreven Takkembah! En wat grappig dat de verloskundige het 'cool' vindt hoe jij je weeën opvangt. Terwijl ze toch zoveel bijzonders voorbij zal zien komen!

Takkembah wat mooi! En had ik maar eerder van hypnobirthing gehoord (of helpt dat ook niet een beetje tegen beenweeën?)
Geniet lekker van Zen-Seth!!!!

Wow Takkem!!

Takkembah wat mooi geschreven!

Takkembah, heerlijk. Moest even een traantje weg pinken! Gefeliciteerd met jullie zoon!

Wow Takkembah!! Wat een ervaring! Ik heb het hypnobirthing boek ook gelezen en naar mijn idee ook heel veel aan gehad

Mooi, Takkembah! En wat was je stoer!

Wauw f-r wat een heftig verhaal. Ik hoop dat je meisje snel thuis is! Het klinkt uiteindelijk allemaal heel positief. Ik ben benieuwd of je snel van de misselijkheid af bent. Je zou toch verwachten dat je dat kwijt bent na een bevalling.

Takkembah, wat moet ik toch steeds lachen om jou manier van vertellen, geweldig. De hele ervaring klinkt ook heel positief. Super en nu lekker genieten van Seth.

Dan zal ik gelijk ook maar mijn verhaal erbij vertellen.

Zaterdag 07 mei ben ik 40w5d zwanger. Voor maandag 09 mei staat een afspraak gepland met de gynaecoloog om een inleiding te bespreken. Heel spannend en ik hoop stiekem nog steeds dat ze zichzelf voor die tijd aandient, maar ik heb er een hard hoofd in.
Om de kans van slagen nog wat te bevorderen eten we 's avonds pannenkoeken en krijg ik eindelijk na een paar maanden vriendlief nog zover dat hij me een prostaglandinen donatie geeft
Rond 20.00 krijg ik wat buikpijn, maar het zeurt de hele tijd door en voelt meer alsof ik later op de avond eens even flink naar de wc moet. Om 22.00 vertrekt mijn vriend naar zijn werk voor zijn nachtdienst. Ik geef aan dat ik niet weet wat ik met die buikpijn moet en dat ie zijn telefoon maar in de gaten moet houden voor de zekerheid.

Rond 22.30 vertrek ik naar bed met de gedachte dat als er wel wat rommelt, ik nog even wat wil slapen. Uiteindelijk lig ik er toch pas om 23.30 in en schrik ik om 00.10 wakker van een wee. Dat leek me gelijk duidelijk, dus ben ik begonnen met timen en opschrijven. Als ik merk dat er 3 weeën elkaar opvolgen met 10 minuten ertussen, bel ik mijn vriend. Denkt hij nu al naar huis te moeten komen? Ik weet het niet. Hij wel en staat om 01.00 weer in de woonkamer, waar ik achter de laptop hang.
Na een uur komen de weeën om de 5 minuten en duren een minuut. Wij hoefden de verloskundige pas te bellen na 2 uur regelmatige weeën en om 03.15 bel ik haar op. Ze vraag wat ik wil. Wat ik wil? Weet ik veel! Ik moest toch bellen na 2 uur? We spreken af dat ze langskomt om de tussenstand te beoordelen.
Ze is er om 04.00 en ik blijk al op 4 cm te zitten .Ze is blij verrast. We spreken af dat ze rond 07.15 terugkomt en dat ik tussendoor een bad neem, want mijn weeën komen goed en vaak genoeg, maar ze mogen heftiger van haar. Fijn!

Ik wil eigenlijk niet in bad, maar ga om 05.00 toch maar, misschien is het wel fijn voor het opvangen van de weeën. Ik zit er tot 06.15 in en dan ben ik het echt zat in bad. Ik heb het loeiheet en zit met het raam wagenwijd open. Zodra ik uit bad stap wordt het feest! Een half uur later beveel ik mijn vriend de verloskundige te bellen met de vraag of ze al onderweg is, want het is niet leuk meer en ik wil nú pijnstilling.
Op het moment dat ze opneemt, blijkt ze al voor de deur te staan. Ze toucheert nog een keer en ik heb 6cm ontsluiting. Op naar het ziekenhuis.

We zijn er rond 07.30 en daar krijg ik al vrij snel een pethidineprik (waarom wordt er niet overlegt wat voor pijnstilling ik wil, denk ik nog, maar dat bespreek ik later wel met de verloskundige) en worden mijn vliezen gebroken. Waar blijft dat water? denk ik nog. Ik ga op mijn zij liggen en vang zo de weeën op. Tussen de weeën door wordt ik volledig van de wereld gevaagd door de pethidine. Ik praat over dingen die nergens over gaan wat zorgt voor hilariteit bij de verloskundige en mijn vriend. Ik merk soms ook dat ik wat zeg, maar besef dan ook dat niemand dat kan verstaan, omdat ik met een dubbele tong aan het mompelen ben. Heel raar om je daar bewust van te zijn.
2 uur later begin ik automatisch te persen en merk dat ik per perswee mijn vruchtwater verlies. Iedere keer een beetje.

Van de verloskundige moet ik op mijn rug gaan liggen en ze toucheert nog een keer. 10 cm en ik mag gaan persen. Ze legt met uit dat ik mijn benen moet vastpakken, diepe hap adem moet nemen en kin op de borst. Ik denk: wát moet ik doen? Dat kan ik toch helemaal niet joh! Houten klaas die ik ben. Het lukt me natuurlijk wel en met mijn voeten in de heupen van de verloskundige en verpleegkundige begin ik dapper aan mijn eerste perssessie.
Halverwege denk ik: daahaaag, bekijk et lekker. Dit duurt veel te lang, ik doe het niet goed en ik beval nooit! Ik negeer een perswee, maar wordt natuurlijk betrapt door de verloskundige. Ik herpak mezelf en we gaan weer verder.
Om inscheuren te voorkomen, moet ik helaas 2 a 3 weeën mezelf inhouden, omdat ze anders te snel geboren zou worden. Dit is hél! Het brand en het voelt alsof de hele onderkant 1 groot gapend gat is geworden.

Na een uur persen is ze er dan eindelijk! Ze glibbert in 1 perswee naar buiten en wordt gelijk op mijn buik gelegd. Wat is ze mooi! En klein! (oh nee, bij meten bleek ze 54 cm te zijn). We weten ook gelijk hoe ze moet heten, Eva (we hadden 2 opties).

Ik verlies nogal veel bloed en wordt gekatheteriseerd om ruimte te maken voor mijn baarmoeder om fatsoenlijk te krimpen. Dit gebeurt dan ook snel. Ik ben wel bijna een liter bloed kwijt en zie er uit als een vaatdoek.
We worden naar de kraamafdeling gebracht waar 4 trotse opa's en oma's al staan te wachten. Tranen met tuiten van alle kanten en veel oeh's en aah's volgen.

Door het bloedverlies duurt het tot de volgende dag voordat ik mijn bed uit kan zonder flauw te vallen. Dit, samen met het plasprobleem, zorgt voor een nasleep van ruim 2 weken.
Maar..........vanmorgen is de katheter verwijderd en is het plasprobleem eindelijk opgelost. Het grote genieten kan nu eindelijk beginnen
Gelukkig ging het met Eva vanaf dag 1 hartstikke super. Ze heeft een grote bos haar en groeit als kool. Wij zijn verliefd

wat een verhaal Danic en wat superfijn dat het plassen goed gaat!
genietze!

Danic, goed geschreven, het leest prettig weg. Jammer dat ze niet overlegd hebben qua pijnstilling en zo herkenbaar van het branden en een gapend gat

Was het geen optie om je wat bloed te geven zodat je sneller weer energie had?
Fijn dat je katheter er eindelijk uit is, wat een opluchting moet dat zijn.

Wat een langerd ook dat meisje van jou!

Mooi verhaal, danic! En fijn dat het nu goed gaat met jou.

Waarom hebben ze je nu pethidine gegeven zonder overleg?

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 22:15 schreef Claudia_x het volgende:
Mooi verhaal, danic! En fijn dat het nu goed gaat met jou.

Waarom hebben ze je nu pethidine gegeven zonder overleg?

Ik de denk dat ze te laat voor een ruggeprik was als ik het zo lees.

Mooi opgeschreven Danic en de pethidine ervaring klinkt herkenbaar

quote:

Op dinsdag 24 mei 2011 22:26 schreef Ticootje het volgende:

[..]

Ik de denk dat ze te laat voor een ruggeprik was als ik het zo lees.

dat zat ik idd ook te denken.
Toen ik pijnstilling wilde (was ook rond de 6 cm) toen kon een ruggenprik niet meer. Heeft de gyn heel netjes uit zitten leggen

Mooie verhalen trouwens Danic en Takkembah!
Vind t altijd zo bijzonder om alle ervaringen te lezen enzo. Hoe verschillend bevallingen ook zijn he

Oh Danic wat goed

Takkem, ik moest lachen met een traan. Mooie bevalling

FR, wat een periode heb je toch zeg. Fijn dat ze er is en dat het goed is met haar. Maar ik hoop dat jij nu gauw eens opknapt!

Ja ik ging met 4cm naar t ziekenhuis, toen ik eenmaal lag aan de ctg om de toestand van leyla te kunnen inschatten en er een arts bij was om de ruggepriktoestand in werking te zetten zat ik al op 7. Te laat dus.

Danic, mooi geschreven en heel herkenbaar van de pethedine! Werkt echt als een tierelier als softdrugs (voor de pijn werkte het bij mij dan helaas niet)

Danic, je omschrijving van de pethedine is erg herkenbaar. Vooral het zelf zo goed weten dat je onzin verteld, maar er ook niets beters van kunnen maken.

Danic leest lekker weg! nu lekker genieten

Danic wat een verhaal! Jammer van die katheter maar fijn dat die nu verwijdert is!

Danic mooi beschreven en fijn dat alles inmiddels weer goed gaat

Tja over die pijnstilling ga ik het nog even hebben met de verloskundige. Ik weet nog steeds niet waarom er nu voor pethidine is gekozen, maar ik verwacht inderdaad dat het iets te maken heeft met de vordering van de ontsluiting.
Als Eva 6 weken is moeten we op nacontrole bij de verloskundige en dan wil er naar vragen.

DML: het is even besproken dat als mijn ijzergehalte nog verder zou dalen door het bloedverlies, ik dan misschien een bloedtransfusie zou krijgen. Maar dat deden ze liever niet, omdat je dan schijnbaar een paar weken later alsnog een terugslag krijgt. Denk aan minder energie enzo. Ze hadden dus liever dat mijn lichaam het nu zelf oploste. En dat is gelukt!

Jeetjejom, die pethidine werkte bij mij ook niet als pijnstillend. Het hielp me vooral van de wereld tussen de weeën door, waardoor ik energie kon sparen en de weeën beter kon opvangen (tenminste, dat is de uitleg die ik kreeg).

Ik vind het raar dat je niet zelf een stem hebt gehad in de keuze voor pethidine. Bij mij ging er beide keren een gesprekje aan vooraf waarin de voor- en nadelen werden uitgelegd, ookal was ik daar al van op de hoogte.

niet om lullig te zijn, maar is dat niet iets wat je uitzoekt en bespreekt voordat je bevalt? Lijkt mij vrij logisch dat als je roept dat je pijnstilling wilt, je naar het ziekenhuis gaat en je bent al zo gevorderd dat ze je dan pethedine geven. Dat is immers waar je om vroeg, pijnstilling.

Ik heb bij de verloskundige goed duidelijk aangegeven een ruggeprik te willen en geen pethedine. Dus eenmaal in het ziekenhuis en het was te laat kreeg ik ook geen pethedine.. Het werd ook niet voorgesteld.. Dat was al besproken.

Geen aanvallend verhaal verder, maar voor de zwangeren die mee lezen misschien wel een eyeopener dat je dit soort dingen beter van te voren goed kunt bespreken.

Het lijkt mij voor de meelezende zwangeren even belangrijk om te beseffen dat je gevoel tijdens de bevalling kan veranderen. Ik heb beide keren voorafgaand aan de bevalling aangegeven geen pethidine te willen en uiteindelijk heb ik er beide keren mee ingestemd. De eerste keer werkte de ruggenprik niet (dus dan maar pethidine!) en de tweede keer moest ik te lang wachten (dus dan maar pethidine!).

Ik vraag me overigens af hoeveel zwangeren voorafgaand aan de bevalling weten wat pethidine is en wat het kan doen.

Ik ben drie keer bevallen en ik heb nog nooit vooraf over pijnbestrijding gesproken met mijn verloskundige, dus zo gek is het niet. Als ik bij mijn eerste bevalling pijnstilling nodig gehad had, had ik ook niet geweten wat pethidine was. Ik wist alleen van het bestaan van een ruggenprik af.

Bij de 2e en 3e wist ik het wel, maar verwachtte niet het nodig te hebben. Wat ook zo was, maar het had ook anders kunnen zijn.

Bij jen wist ik het ook niet, ik wilde perse pijnstilling. Maar oh wat ben ik geschokken ervan. ik heb echt een zwart gat.. Ik voelde me zo raar. Terwijl ik ook pethedine heb gehad bij puncties, maar dat was half niet zo heftig.

Vandaar dat ik het echt niet nog eens wilde. Ik wilde perse deze bevalling bewust meemaken.

Ik heb het idee dat ze bij mij in het ziekenhuis graag pethidine gebruiken. Zal wel minder gedoe zijn. Maar het lijkt me inderdaad heel rot als je er geen benul van hebt dat je flarden van je bevalling kwijt kunt raken.

quote:

Op woensdag 25 mei 2011 20:59 schreef Ticootje het volgende:
Bij jen wist ik het ook niet, ik wilde perse pijnstilling. Maar oh wat ben ik geschokken ervan. ik heb echt een zwart gat.. Ik voelde me zo raar. Terwijl ik ook pethedine heb gehad bij puncties, maar dat was half niet zo heftig.

Vandaar dat ik het echt niet nog eens wilde. Ik wilde perse deze bevalling bewust meemaken.

dat kan ik me ook wel voorstellen. Mn zus heeft t ook gehad en die had meer een gevoel van even bijkomen. Maar goed daar deden de weeen ook gewoon niks.

Ik wilde ook geen pethidine idd ivm de bijwerkingen enzo. Op t moment zelf maakte t me niks meer uit, ik wilde iets tegen de pijn (althans zo is mijn ervaring, volgens R viel mijn eis om pijnstilling wel mee. En als ik er overna denk was dat ook wel zo. Volgens mij heb ik t hem ook laten zeggen dat ik t niet meer trok )

Ik dacht op dinsdag nog dat het zondag was zonder pethedine.

Ik vond de pethidine echt fijn spul (i.c.m. slaapmiddel). Ik was wel vrij stoned, maar niet van de wereld, gewoon tevree en geïntrigeerd door de gekke gevoelens in mijn buik die ik daarvoor nog héél naar vond. Netjes voor het toedienen het effect uitgelegd gekregen, net als later bij de ruggeprik.

Ik heb vantevoren met manlief besproken wat ik wilde. Hij was ervan op de hoogte (alleen ruggeprik als ik echt heeeeeeeel lang bezig ben en ziekenhuis noodzakelijk is, beslist geen pethidine).

Ik heb geroepen om een ruggeprik maar dat was 2 weeën voor mn persweeën begonnen. Dat was echt naar! Vooral omdat toen de persdrang kwam manlief de verloskundige pas belde

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.