Mezelf wat minder voorbijlopen en uit zelfbehoud wat vaker 'nee' zeggen tegen anderen. En daar vervolgens ook geen schuldgevoel over hebben.
Ik doe de mensen die me dierbaar zijn graag een plezier, en sta altijd voor ze klaar, maar dat gaat helaas steeds meer ten koste van mijn eigen krachten, tijd en welzijn. Op een gegeven moment moet je ze gewoon duidelijk maken: tot hiertoe en niet verder, ik heb ook m'n EIGEN leven nog. M'n EIGEN interesses, tijdsindeling en keuzes in het leven.
En als hen dat niet zint, als ze zich dan ineens tekortgedaan voelen of het egoïstisch van me vinden, dan is dat HUN probleem, niet het mijne. Ik heb me in de afgelopen jaren al veel meer voor hen opgeofferd dan goed voor me was, en dat gaat me steeds meer opbreken.
Nu wat meer voor mezelf gaan kiezen heeft niets te maken met egoïsme en onverschilligheid, maar alles met zelfbehoud. Jezelf geestelijk en lichamelijk overeind kunnen houden, ondanks alle belastende factoren. Dat is een gezonde zaak en niets om me schuldig over te hoeven voelen.