Nu ik even....

Menig Fok!kert heeft zijn gevoelens (cq mening) al op R&P gepost. Veel van dergelijke posts gingen over het feit dat ze geen vriend of vriendin hadden en dat ze dat toch wel graag zouden willen.
Maar dat niet alleen, veel mensen hebben ook problemen in hun directe omgeving, zoals problemen met familie of problemen op hun werk. Dit gaat dan allemaal ten koste van hun zelfvertrouwen en hun omgang met anderen. Voor zover mogelijk probeer ik dan altijd advies te geven en die Fok!kers hopelijk in de goede richting te sturen, maar helaas zijn de problemen vaak van dusdanige aard dat ik eigenlijk met een mond vol tanden zit en dan maar geen advies geef aangezien ik er toch geen verstand van heb.

Maar nu is het eens mijn beurt. Ik wil namelijk ook even lekker klagen/zeuren. Ik heb vaak het idee dat het bij mij ook niet zo lekker loopt, maar dan lees je weer wat van iemand anders en dan heb ik echt het gevoel dat ik het helemaal niet slecht heb. Ja, natuurlijk zijn er dingen die ik dolgraag zou willen veranderen, maar je kan tenslotte niet alles hebben. Eigenlijk krijg ik steeds meer de indruk dat ik een vervelende zeur begin te worden.

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik toch wel redelijk happy, alles loopt vandaag toch wel op rolletjes, ik vermaak me op mijn werk, ik heb momenteel niets te klagen. Dus heb ik maar besloten dat dit wel een goed moment is om het maar van mij af te schrijven.

Hoe staat het dan momenteel met mijn leven. Met de relaties is het momenteel klote. Ik surf bijvoorbeeld een beetje rond op R&P en dan zie ik topics als Je aller eerste echte kus... of kutgevoel, meisjes die met andere jongens gaan
Ik voel me dan altijd erg vervelend. Ik ben nu 23. Aan het eind van het jaar word ik 24. Ik heb nog nooit intiem met een meisje gezoend en heb dus ook nog nooit een relatie gehad. Ik zit weleens met een meid te chatten en die vroeg onlangs als geintje of ik wanhopig was ofzo, aangezien het mij toch niet echt lekker zit. En om eerlijk te zijn, begin ik toch ook echt wanhopig te worden. Het absoluut niet de sex, maar meer het feit dat ik me vaak erg alleen voel. Ik wil graag iemand waar ik mijn armen omheen kan slaan wanneer ik naar bed ga, iemand waarmee je kan knuffelen. Iemand die mij kan opvrolijken als ik down ben, iemand met wie ik alles kan delen.

Dat ik geen vriendin heb is naar mijn idee ook de grootste reden waarom ik mij toch wel vaak down voel (niet depressief). Ik heb vaak het gevoel dat ik ergens niet gewenst of welkom ben, ik weet dat het natuurlijk niet zo is, maar het is een enorm gebrek aan zelfvertrouwen in de relationele sfeer. Er word aan mij weleens gevraagd of ik nog vakantie ga.
Helaas ga ik niet. Niet omdat ik geen geld heb, maar omdat ik absoluut niet in mijn eentje wil. Ik heb weleenswaar genoeg vrienden, maar die gaan allemaal met hun vriendin weg (groot gelijk hebben ze) en dan voel ik me KUT.

Maar ben ik dan echt zo lelijk of heb ik dan echt zo een rotkarakter? Ik ben 1m85, blond, blauwe ogen en fors (105kg). Ik hou het maar bij fors, want naar mijn eigen mening ben ik niet dik (als je erg nieuwsgierig bent, dan kun je mij in het fotoboek vinden). Ik moet ook toegeven dat ik niet graag naar kroegen of discotheken ga. Ik hou absoluut niet van drukke plaatsen, doe mij maar zoveel mogelijk ruimte.

Ik heb wel een hoop vrienden (of ik verbeeld het me, maar dat lijkt me wel erg sterk). Ik kan eigenlijk met iedereen goed opschieten. Dus ik kan me niet voostellen dat het aan mijn karakter ligt.

Vaak hoor ik ook mensen roepen dat uiterlijk niet belangrijk is, dit is echte bullshit. Natuurijk is uiterlijk ontzettend belangrijk. Er is 1x een poging gedaan om mij te koppelen aan een meid. Ik had haar nog niet gezien en er werd mij verteld dat ze van Indonesische afkomst was. Op dat moment droop ik al enigzins af, omdat ik eigenlijk bijna alleen blanke meiden mooi vind. We hebben wel elkaars foto gezien en zij vond mij blijkbaar wel een leuke jongen en zou graag eens met mij uit willen. Wat ik vervolgens gedaan heb vind ik nog steeds een erg laffe daad van me. Eigenlijk heb ik haar alleen maar op haar uiterlijk afgekeurd. Wat nog vervelender is, is dat ik het zo nog een keer zou doen. Ik voel me heel lullig hierover.

Ik kan zeggen dat ik 1x keer echt heel verliefd ben geweest (en ik het eigenlijk nog wel ben). Alleen is er een enorm probleem.... zij is 16 en ik ben 23. Zij weet niet dat ik gek van haar ben en ik zal het haar ook niet vertellen. Ik ben ook van mening dat ons leeftijd verschil op deze leeftijd veelste groot is (afgezien van dat, ze is volgens mij ook niet gek op mij). Het mentale overwicht wat je over haar kunt hebben is enorm, dus laat ik het maar zoals het nu is.

Ik ben het eigenlijk spuugzat om in alleen te zijn.

In mijn werkomgeving gaat het eigenlijk sinds maandag weer een beetje aardig, daarvoor was het ook zwaarklote.
Bij mijn huidige werkgever bevalt het me totaal niet. Momenteel zijn ze zo op mij aan het insnijden zodat ik maar ergens anders ben gaan solliciteren. Ik zou 16% loonsverhoging krijgen, maar dat is omgezet naar een regeling die er op neer komt dat ik ongeveer 20% loonsvermindering (inflatie nog niet meegerekend) krijg. Maar aangezien ik in de ICT zit, is dit momenteel geen makkelijke taak.

Wat ook ontzettend mooi is, is dat ze mij laten overschuiven naar werk wat voor een projectleider gedaan dient te worden (wel op de simpelste manier, maar toch). Als je dat dan gaat vergelijken met wat ik verdien, dan lach je je helemaal rot. Het komt er dus op neer dat ik veel meer werk ga doen, veel verantwoordelijker werk, voor een baggerloontje.

Ik ben het dus spuugzat op mijn werk.

Afgelopen maandag is het mij eindelijk gelukt en had ik dus mijn eerste sollicitatie gesprek. Ik hoop nu dolgraag dat ik daar word aangenomen. Het werk lijkt me leuker en ik ga er nog redelijk in salaris op vooruit ook (+ auto, mobiel en laptop).
Ze waren naar mijn idee behoorlijk positief over me. En ik hoop op het beste.

In mijn vrije tijd zit ik vaak achter een pc en sport ik ook een heleboel (veldvoetbal, zaalvoetbal en tennis). Ik heb dus eigenlijk best wel een aktief leven.
Alleen loop ik geregeld met blessures te klooien (kraakbeen in mijn knie, chronische spierontsteking in mijn arm).

Ik ben het dus spuugzat dat half bakken sporten.

...

Al met al... zo slecht heb ik het eigenlijk nog niet. Ik heb een hoop vrienden en kan met bijna iedereen goed opschieten. Ik werk nu bijna een jaar sinds ik ben afgestudeerd en verdien al meer dan mijn broer die al 7 jaar werkt.
Ik sport op een leuk niveau en zit in een geweldig leuke teams. Ik woon thuis bij mijn ouders (helaas verdien ik nog echt VEELSTE WEINIG om een huis te kopen) en die zijn beide ook nog kerngezond. Dus wat loop ik nu eigenlijk te zeiken....

Maar toch... ik voel me vervelend en rot. Ik wil meer, VEEL MEER. Ik ben dan ook ongelovelijk jaloers als ik een leuke meid met een jongen zie lopen. IK wil daar lopen, IK wil graag dat er een leuke meid naast mij loopt, IK wil dat er ook eens iemand verliefd werd op mij. Ik ben het gewoon een beetje zat....

Of ben ik nu een enorme zeikerd?

(Graag geen smart-ass opmerkingen)