over het "de grote wereld draait door-gevoel" kan ik niet echt meepraten. nooit echt zo gevoeld, maar wat tessie beschrijft, herken ik wel heel erg! ik ben toch de mama? de de moeder-kind-band en als het kind huilt, MOET ik als mama direct aanvoelen wat er is, want tja, die moeder-kind-band, en waarom kan PR hem nou beter troosten dan ik, want we moeten toch zo'n band hebben, etc.
gelukkig is dat redelijk gesleten. en merk ik toch wel dat ik wel weet wat er is, terwijl PR echt nog geen idee heeft. en soms, tja, dan weten we het niet. boeiend. na 5 minuten is het toch weer klaar

marlieske

hopelijk wordt het snel beter!
troel, je bent echt geen ontaarde moeder. kinderen vallen, dat hoort erbij. je moet nu voor jezelf en je eigen lichaam kiezen, anders eindig je weer in het zkh. dat lijkt me ook niet de bedioeling...
sterkte iig!