Omgaan met onverwachte dingen

Je kunt proberen om overal heel makkelijk over te denken en te accepteren dat het zo kan lopen. Maar misschien ben ik wel gewoon zo'n nuchtere Nederlander

Kan de instantie die autisme bij je heeft vastgesteld (ik neem aan dat dat gebeurd is) je hier niet in helpen? Er zijn volgens mij allerlei trainingen e.d. voor mensen om hier, binnen je grenzen, beter mee om te leren gaan.

Als dat niet het geval is, zou je aan je huisarts kunnen vragen of hij je kan doorverwijzen naar een instelling die je hiermee zou kunnen helpen...

quote:

Op woensdag 15 juli 2009 22:28 schreef sempron2400 het volgende:
Ik weet het, er zijn ergere dingen, ik kan inderdaad niet zoveel hebben

Dat is zo'n ongelooflijke onzin, ik vind het zo stom dat iets waar jij last van hebt gerelativeerd moet worden omdat anderen zoiets niet erg zouden vinden. Op die manier ontstaat er enkel maar een wedstrijdje van wie lijdt het meest.
Voor de 1 is het een huisdier verliezen, voor de ander een vriend of vriendin die vreemdgaat, een ander breekt pas als hij of zij hoort dat hij of zij nog een jaar te leven heeft, lijden is niet te meten. En mensen zouden geen excuses moeten maken omdat hun iets overkomt waar ze niet mee om kunnen gaan.

quote:

Hoe zou ik beter kunnen omgaan met onverwachte gebeurtenissen?
Kan ik het ombuigen tot iets positiefs?

Daar heb ik het wel eens met mensen over gehad, ik noemde het fatalisme, anderen vonden die term te negatief klinken, maar het komt er op neer, dat als dingen dermate tegenzitten, dat je er niet meer mee om kunt gaan, denken, nu zit ik voor mijn gevoel op mijn dieptepunt, en vanuit dat dieptepunt ga ik gewoon verder (want je valt nou eenmaal niet zomaar om, als dingen gebeuren, je gaat vanzelf verder).

Met die insteek verwacht je niet veel, maar durf je ook meer, omdat je jezelf niet meer vastklampt aan wat je hebt, voor jou is het toch niet meer in de hand te houden. Er gebeurt teveel om je heen om controle te houden.
Op die manier verdwijnt de angst een beetje en kun je misschien een beetje vrijer leven.

Ik weet niet of het voor iedereen werkt, het heeft met een cognitief gedragspatroon te maken, en is toepasbaar, bij ontzettend veel geestelijk lijden, wat niet vanzelf weer verdwijnt.

quote:

Op woensdag 15 juli 2009 22:28 schreef sempron2400 het volgende:
Een tweede financiële tegenvaller, vrienden die mijn niet begrijpen, onverwachte dingen... deze week heb ik het meegemaakt. Doordat ik een lichte vorm van autisme heb, komen er ineens erg veel prikkels op me af. Te veel prikkels in een keer.

Ik weet het, er zijn ergere dingen, ik kan inderdaad niet zoveel hebben

De afspraak die gisteren op het laatste moment niet doorging, kostte al wat tijd om te verwerken. Ik had me verheugd op het etentje. Maar vandaag zie ik het wat somber in. De financiele tegenvaller: mijn verplicht+vrijwillig eigen risico (zorgverzekering) verspeeld door dat het flesje met een mixdrankje ontplofte: ik kan er niks aan doen. Ben normaal NOOIT ziek. Liever zat ik op mijn balkon te genieten van het drankje.

Ik zou graag eens zien dat een en ander gewoon weer eens volgens het boekje verloopt. En dan verwacht ik echt geen vuurwerk of zo (ik ben niet zo'n party animal).

Hoe zou ik beter kunnen omgaan met onverwachte gebeurtenissen?
Kan ik het ombuigen tot iets positiefs?

Je moet vertrouwen hebben in jezelf. En dan bedoel ik er van uitgaan dat je alles al bezit zit om elk probleem aan te kunnen. Klinkt een stuk simpeler dan het is.

Een erg goed boek hierover, en véél meer, is Psycho Cybernetics van Maxwel Maltz, echt aan aanrader. Je had hem van me mogen lenen/hebben maar heb hem al uitgeleend. Als je echt wil veranderen/groeien als persoon zou ik echt eens naar dat boek kijken

Je er over heenzetten. Maar voor dat over heen zetten vergt veel moeite om dat te leren als je het niet gewend bent. Vergeten is ook een optie.

quote:

Op woensdag 15 juli 2009 23:11 schreef Lamon het volgende:

[..]

Dat is zo'n ongelooflijke onzin, ik vind het zo stom dat iets waar jij last van hebt gerelativeerd moet worden omdat anderen zoiets niet erg zouden vinden. Op die manier ontstaat er enkel maar een wedstrijdje van wie lijdt het meest.
Voor de 1 is het een huisdier verliezen, voor de ander een vriend of vriendin die vreemdgaat, een ander breekt pas als hij of zij hoort dat hij of zij nog een jaar te leven heeft, lijden is niet te meten. En mensen zouden geen excuses moeten maken omdat hun iets overkomt waar ze niet mee om kunnen gaan.
[..]

Daar heb ik het wel eens met mensen over gehad, ik noemde het fatalisme, anderen vonden die term te negatief klinken, maar het komt er op neer, dat als dingen dermate tegenzitten, dat je er niet meer mee om kunt gaan, denken, nu zit ik voor mijn gevoel op mijn dieptepunt, en vanuit dat dieptepunt ga ik gewoon verder (want je valt nou eenmaal niet zomaar om, als dingen gebeuren, je gaat vanzelf verder).

Met die insteek verwacht je niet veel, maar durf je ook meer, omdat je jezelf niet meer vastklampt aan wat je hebt, voor jou is het toch niet meer in de hand te houden. Er gebeurt teveel om je heen om controle te houden.
Op die manier verdwijnt de angst een beetje en kun je misschien een beetje vrijer leven.

Ik weet niet of het voor iedereen werkt, het heeft met een cognitief gedragspatroon te maken, en is toepasbaar, bij ontzettend veel geestelijk lijden, wat niet vanzelf weer verdwijnt.

Belangrijk om te beseffen is natuurlijk, jij bent niet je problemen/fouten. Iedereen heeft feedback (positief/negatief) nodig om verder te komen in het leven, maar je leert van je fouten (identificeert er niet mee) en je groeit.

Het is heel vreemd, om constant aan je fouten te denken in andere situaties doe je dit ook niet. Stel je voor: jij leert auto te rijden, je maakt fouten, je stuurt te hard, je schakelt verkeerd etc. etc. Echter deze fouten maken je geen slechte autorijder, maar iemand die bezig is een goede autorijder te worden. Je gebruikt deze fouten als feedback, corrigeert ze en je haalt je doel.
Zie het als een torpedo, een torpede heeft een doel, deze corrigeert zichzelf om de paar meters dmv. stuurbewegingen. In principe maakt een torpedo dus elke meter een "fout", gebruikt deze foute feedback en behaald zijn einddoel

Ik hoop dat ik een beetje duidelijk ben

Hiervan leren (bijv als je 'n beetje 'n control freak bent zoals ik ook, geen vrijwillig eigen risico nemen maar op zeker spelen) en weer verder gaan, hoewel dat natuurlijk soms lastig is, dat weet ik ook wel.