Van kleuter tot puber deel 36

Geweldige foto!

Nou, het lijkt wel alsof zijn krullen weer terugkomen! Het is heel lang een uitgezakte permanent geweest, daarna wat slag en nu zie je zo waar weer krul!

En zn shirt binnenste buiten, achterste voren

O, dat zie ik hier ook nog steeds gebeuren Hij heeft zelfs een keer een onderbroek op zijn kant aangetrokken: zijn buik zat door een beenopening en een van zijn benen door de bovenkant. En dat zagen we pas bij het uitkleden

Mooi

Nog een weekje en het eerste schooljaar van Jolie zit erop. Ik ben benieuwd hoe ze het gaat vinden. Zes hele weken niet naar school. Ze kijkt er zelf steeds een beetje verbaasd bij, we zullen zien. Na de vakantie hoort ze bij de grote kleuters dus gaat ze ook op woensdag naar school. Dat vindt ze machtig. En ook over het trakteren na de vakantie wordt al druk nagedacht. Ze wordt zo ontzettend groot en is zo lief en zorgzaam. Ze is ook helemaal weg van het zoontje van mijn beste vriendin, ze betrekken Jolie er ook leuk bij

Gisteren een echte logeerpartij met haar vriendin gehad hier thuis. Ik was een beetje bang dat het drama zou worden met al die onweer die er zou komen maar niks aan de hand en ze hebben het onwijs leuk gehad, alletwee. Ze hebben wel tot 22.00 uur liggen rollen en keten totdat het zo warm en kleverig was geworden in Jolie haar kamer dat ze in mijn bed zijn gaan liggen en binnen tien minuten sliepen. Maar goed het was ook warm en het is bijna vakantie en ze hadden zo'n plezier. Ik ben blij dat zulke dingen kunnen en dat er kinderen zijn die zo graag met haar spelen. En ook graag bij ons thuis komen en zich vrij genoeg voelen om tegen mij te durven zeggen dat er iets met ze aan de hand is of dat ze iets graag zouden willen doen. En mijn eigen dochter die aan het eind van het weekend haar tanden staat te poetsen en zucht 'dat het zo leuk was he mam, heb ik morgen iets om te vertellen in de kring, eigenlijk een beetje te veel. Ik heb dit weekend zoveel leuks gedaan!'

Kleuterrollollogeerpartijtje

Wat een ontzettend gezellige meidenfoto, Luchtbel
En ik word zo blij van jou en Jolie. Het klinkt alsof jullie het de laatste tijd echt lekker voor elkaar hebben.

En het gat van Cas , dat is inderdaad wel een kapitaaltje waard. Het lijkt me wel erg onhandig trouwens.

En Spuug, lieve Spuuglokje. Ik moest aan je denken vanavond. De hele middag speelde hier al een meisje in en rond de tuin. Zes jaar. Ze speelt hier wel meer en elke keer vraag ik of ze dat niet even moet vertellen thuis. Maar dat hoeft niet. Ik weet dat het zo is want als ik de moeite neem om er heen te lopen, vier straten verderop, kijken ze me aan alsof ik gek ben. Maar vandaag bleef ze maar en bleef ze maar en toen ik de tafel dekte in de tuin kreeg ik medelijden en vroeg of ze wilde blijven eten. En dat wilde ze wel maar ik vond dat we dat toch wel echt even moesten gaan zeggen bij haar thuis.

Daar aangekomen bleek dat de ouders en het jongere broertje en opa al zaten te eten. En niemand was haar komen halen 'We hebben wel eten bewaard hoor,' zei de moeder. Waarschijnlijk omdat ik raar keek. Maar niemand had bedacht schijnbaar. Dat het leuk zou zijn geweest om gewoon samen te eten. Om samen aan tafel te zitten. Zes jaar oud. En onderweg naar huis zag ik haar oudere broer ook nog in de speeltuin. Ik vraag me af met wie hij gegeten heeft vandaag.

Ik weet het wel. Die kinderen worden ook groot. Net zo goed als die van mij.
Ik weet ook wel. Wij eten vaak niet samen omdat ik moet werken maar we zitten dan wel samen aan tafel. Ik verwacht haar aan tafel en luister naar haar verhalen, of lees wat voor. We hebben een raar leefschema maar we zijn samen.
Ik weet ook dat het de buurt is, er zijn er hier zo veel die het zo doen. Waarbij dat normaal is. Waarvan de kinderen in de bosjes plassen omdat niemand zin heeft om de voordeur voor ze open te doen enzovoorts. En de kinderen zijn gewoon lief en soms gewoon niet lief. Net als die van mij.
En van alles. Maar ik moest ineens aan je denken Spuuglokje, dat het fijn is om te weten dat er iemand is die afgelopen vrijdag dacht dat ze met d'r hele gezin aan tafel zou zitten en dat fijn zou vinden. Dat ik dat zo'n lieve post vond.

Oh en ik weet ook niet precies waarom ik dit plaats. Ik moet het gewoon even kwijt. Zo veel dingen die je soms ziet. Ik weet ook niet. Ik trapte daarna per ongeluk een citroentje dood. En dan zit je er mee. Ik wel soms in elk geval.

En lieve Livelink, voor elkaar niet echt hoor. Ik heb vorige week nog gejankt op het schoolplein omdat er weer zoveel dingen moeten veranderen en anders gaan worden en geregeld enzovoorts. Maar ik weet waar ik het voor doe en ik voel dat heel sterk, momenteel. Ondanks alle drukte die er echt heel erg is. Waardoor ik juist een beetje uit balans ben weer lately. Maar wel met een goed gevoel.

Oh Luchtbel , het is gewoon al goed dat je het ziet. Meer dan dat kan niet, maar er blijft zoveel ongezien, lijkt het.

Ja. En het stomme is dan weer. Ik maak(te) me druk of kinderen hier wel mochten spelen (aangezien we nog steeds geen eigen huis hebben enzo.....) en misschien gaat Jolie na de zomervakantie wel 4 ochtenden naar de voorschoolse opvang. Niet door je moeder op het schoolplein gebracht maar dan wel 3 middagen per week lekker thuis. Is dat wel goed? Kan ze dat wel? Lukt ons dat wel? Zal ze zich dan niet alleen voelen? Zal ze het begrijpen allemaal? En andere mensen gaan zomaar eten terwijl een kind joost mag weten waar en met wie aan het spelen is.

Ohh luchtbel, dat lijkt op het verhaal van kinderen hier uit de buurt....die op zondag al voor dag en dauw met hun zieltje onder hun arm door de wijk lopen.... En niet naar binnen kunnen, de deur is op slot want papa en mama slapen uit van de disco de vorige avond. Iedereen in de buurt weet het, er is al een melding gemaakt bij het AMK maar niets veranderd helaas... (oh een ding wel, ze hebben nu een sleutel, ze kunnen er in (als de knip niet op de deur zit)

Is het dan zo gek dat ik wil weten waar mijn kinderen uithangen ? Met wie ze spelen ? Dat ze thuis komen als we gaan eten ? En dat ik ze gewoon ga halen.... want ik wil met zijn allen aan tafel, gezellig babbelen en eten.
Misschien hou ik er maar rare ideeën op na...

LB, wat vreselijk moet dat voelen voor zo'n kind. Misschien niet nu, maar later wel, dan gaat ze inzien dat het niet gewoon is zoals het gaat bij haar thuis...

Wij eten niet altijd aan tafel Maar wel samen. En LB, Jolie zal zich nooit hoeven afvragen of haar moeder wel van haar hield

Ik ben het eens met bovenstaande Het lijkt me ook zo moeilijk om in je omgeving zoiets te zien gebeuren.
Zoiets zou mij niet eens lukken. Ik hou ze graag in de gaten.. Die twee van ons mogen hier in de straat fietsen. Wilyan mag alleen en Hanne mag samen met Wilyan een "rondje kerk" doen. Dat is hier aan het eind van de straat de terp omhoog naar de kerk en dan de straat hiervoor weer naar beneden. Een klein stukje kan ik ze dan niet zien en als het iets langer duurt voor ze weer naar beneden komen krijg ik toch echt alwel een kriebelig gevoel. Ik weet gewoon graag waar ze uithangen en wat ze uitvreten.

En ik moet zeggen dat ik de laatste tijd echt een warm gevoel krijg bij/van jouw post over Jolie en jullie tweetjes samen hoor Luchtbel.

Ik zou nog het een en ander plaatsen over mijn stoere zoon!
Vrijdag was daar dus dé dag..


Klaar om op weg te gaan om Hanne naar haar oppas-adresje te brengen. Opa zou pappa bij het MCL oppikken.


Stoer doen voor de ingang.. "Daar word ik geopereerd"

Daar maakten we kennis met zuster Truus. Samen zouden we even een vragenlijstje doorlopen. Het begon al met de narcose-vraag.. Prikje of kapje.. Er stond prikje maar Wilyan was nog steeds helemaal wous van het kapje. (en maakte zuster Truus ook goed duidelijk ) Hmmmm.. Dat klopte niet. En later had zuster Truus het over iets van exceem waar ze over gelezen had in het dossier. Exceem? Zuster Truus keek nog eens, besefte dat dit niet Wilyan's vragenlijst was, en ja hoor precies op dát moment kwam het desbetreffende patientje binnen lopen. Wij waren wat vroeg en zij waren laat.
Anyhoe, ze zou eerst maar even de lijst met hem doorlopen want hij moest eerder geopereerd worden. Of we het ook erg vonden om in de speelkamer te gaan wachten?
Speelkamer? Erg??
De deur zat nog op slot maar gelukkig was daar pedagogische zuster Geert(s)je die de sleutel had en ons er in liet met de mededeling dat ze later terug zou komen om Wilyan voor te bereiden.
Hij heeft er lekker gespeeld en voornamelijk rond gecrosst op een trekker met supercoole (kiep)kar. Ik heb Tessel daar gevoed en heb fijn zitten praten met een andere moeder (met een baby'tje van 8 weken) toen Geert(s)je weer binnenkwam.


Wilyan kon haast niet wachten tot ze aan het kapjes-deel toe waren.


Rond half elf/elf uur kwam zuster Truus Wilyan halen om hem klaar te maken voor de O.K. Meneer heeft nog even snel (ahum) geplast en toen ging hij op weg naar de O.K.


Daar mocht hij weer iets uitkiezen van de cadeautjeskar terwijl mamma in een raar groen apenpakkie werd gehesen.




En toen de O.K.
De plakkers..


Plakkers, geplakt.. Dan komt nu zo het KAPJE!!


Wilyan zag, greep en drukte meteen het kapje op zijn neus! De anesthesist was zulke patientjes niet gewend en riep nog "Euj, wat een snelle! Ik ben nog niet eens zo ver.. "

Daarna "draaide" hij aan een knopje en melde dat het slaapgeurtje nu in het kapje zou komen. Wilyan zat ondertussen nog steeds met dat ding stevig op zijn snufferd gedrukt en de O.K.-zuster was bang dat als Wilyan het slaapgeurtje zou ruiken dat hij dan het kapje weg zou duwen. Ze wou voor de zekerheid dat ding op zijn neus houden maar dat werd stellig geweigerd..

" AF-BLIJ-VEN!!! Dat doe ik zelf wel! "


"Zo! Zie je wel? Dat kan ik best zelf! "

^{(Het lijkt of hij heel bang kijkt.. Dat is niet het geval, dat is de narcose die zijn werk doet. Ze stonden ook op de O.K. weer versteld van het feit dat meneer zo (positief?) gefixeerd was op dat kapje)}

Om twaalf uur werd ik gehaald, om kwart over zat ik naast hem op de verkoever en om half één lag hij weer op zaal. Waar hij meteen alweer zei dat hij wel zin in wat drinken had.
En na wat bekers ranja en wat koekjes mocht hij alweer naar huis. Wilyan heeft Tessel's kinderwagen naar de lift geduwd en beneden heeft hij in één van de winkeltjes iets uitgezocht (een ambulance met sirene). Op weg naar buiten moest ik hem al telkens afremmen (Wilyan doe nou rustig, Wilyan loop nou niet zo snel, Wilyan Mamma moet ook meehee) en meneer vond dat hij wel lekker balancerend over een relinkje kon lopen.
(leek mij dus NIET zo verstandig. )

Maar om drie uur 's middags waren we dus alweer thuis!

Het gaat goed met hem.
Zó goed dat we hem zaterdagmorgen van zijn fiets hebben geplukt toen we ineens een blauw helmpje voorbij zagen komen. Dat terwijl we eerder hadden gezegd dat hij wél buiten mocht spelen maar dan NIET op zijn fiets mocht. Nou zat hij er gelukkig maar net op en is er verder niks gebeurd.

Gisteravond bij het douchen is het allerlaatste (vaseline-)gaasje er af gegaan/gehaald. Het ziet er allemaal mooi uit en het is een stuk minder gezwollen dan de vorige keer. Hij moe(s)t wel heel erg wennen aan hoe het nu voelt zonder gaasje en verband.

Vandaag MAG hij weer naar school maar gezien vanavond hoe hij moest wennen zo zonder verband kijken we het wel even aan hoe het gaat.
Juf stond vanmorgen weer te kijken dat hij er alweer was! We hebben afgesproken dat hij het rustig aan moet doen, liever niet fietsen ofzo en iig vandaag nog maar niet in de zandbak.


Oja..
En op dezelfde dag als zijn ziekenhuisavontuur heeft hij 's avonds ook nog zijn grote wiebeltand er uit!

Wat een geweldige fotoserie en wat megastoer van Wilyan
Je zou bijna zin krijgen in een operatie

LB ik lees nu jouw post ook. Ik werd er een beetje verdrietig van
En ook herkenbaar hier in de buurt. Kleine kinderen die 's avonds, als mijn kinderen al uren liggen te slapen, vanaf het balkon op 4 hoog worden geroepen door hun moeder. Dan hebben ze ook al uuuuuren ergens buiten gespeeld of zitten soms zomaar ergens binnen. Ik moet er niet aan denken. Ik wil weten waar mijn kinderen zijn.

wow wat is Wilyan stoer
_{ik weet alleen even niet waaraan ie geopereerd moest worden?}

_{pssssst Belana: hij mocht niet fietsen}

Ik krijg tranen in mijn ogen van je verhaal Noli! Stoere Wilyan! En ook nog een tand eruit!
En Cas ook al een tand eruit!

Luchtbel, wat geniet ik van je verhalen, ik krijg er altijd een warm gevoel van. En ja, ik begrijp ook niks van ouders die hun kind 'vergeten', en al helemáál niet tijdens het avondeten! Hier in de buurt ook schrijnende toestanden. Je ziet dat kinderen geborgenheid missen maar je kunt er niet altijd wat aan doen. We hebben ook een tijdje (een paar jaar geleden alweer) een vriendinnetje van Sterre over de vloer gehad, die at op een gegeven moment een paar keer per week bij ons, omdat ze thuis als warm eten brood met knakworsten kreeg. Als ze geluk had, als haar ouders thuis waren. Dat arme kind had nog nooit paprika gegeten. Dat soort dingen. Maar ja, op een gegeven moment zie je zo'n kind toch veranderen. Ouders die haar aan haar lot overlaten omdat ze beiden werken maar niet zorgen voor kinderopvang. En dan zwerft zo'n kind door de buurt. Wel een 'oudere' zus (van elf! ) die haar thuis wegstuurt omdat ze ruzie maken. Wat wil je, zonder ouderlijk toezicht? Tja, en dan gaat zo'n kind zich op een gegeven moment raar en gemeen gedragen, en wil Sterre er niet meer mee spelen. Dus die komt hier niet meer. Maar waar wel? Dat soort dingen, daar krijg ik dus buikpijn van, wat komt ervan terecht?

Wow Noli wat een stoere jongen! Alsof hij het elke week doet joh, even geopereerd worden Ik vind die sproetjes op zijn neusje zo lief
Wat fijn dat het allemaal zo goed is gegaan!

LB ik moet bijna huilen van jouw verhaal

ik vind al die verhalen echt heel erg ik weet niet wat ik lees
dat dit gebeurt, ik ben er helemaal een beetje van ondersteboven...

quote:

Op maandag 29 juni 2009 09:48 schreef Belana het volgende:
wow wat is Wilyan stoer
_{ik weet alleen even niet waaraan ie geopereerd moest worden?}

_{De vorige keer kreeg hij een partiele circumcisie oftewel een gedeeltelijke besnijdenis. Daarbij halen ze het bovenste randje voorhuid (het 'tuutje') weg en laten ze rest van de voorhuid zitten.
Alleen hielp dat bij Wilyan dus niet omdat de gehele voorhuid dus te nauw was. Een half jaar na die eerste operatie was het schoonmaken nog steeds één groot drama. Op dat moment werd Cas van Moussy ook geopereerd en gingen er hier belletjes rinkelen. Toen meteen die middag het ziekenhuis gebeld, de week erop al een afspraak en daar was het eigenlik meteen duidelijk.. Volledige circumcisie!}

ah ok Noli!
Overigens denken wij dat we met Liam ook moeten...

Noli, wat enorm stoer van Wilyan
Een mooi verslag heb je ervan gemaakt en hij straalt inderdaad op elke foto