Ouders van Prachtige Engeltjes (16)

Tan
Het lijkt mij ook idd zo moeilijk. Niet gepland, wel dolblij ermee en dan is er idd iets aangewakkerd wat je volgens mij niet zo snel meer uit krijgt. Een evt. nieuwe zwangerschap zal nooit een vervanging kunnen zijn voor het kindje dat er niet meer is, maar ik kan me voorstellen dat het wel een klein beetje van de leegte op zou kunnen vullen.
Maar ja... neem dat besluit dan maar eens...

Tan moeilijk lijkt me dat

Jee Tan.... Wat heb je je verdriet treffend verwoord...

Maffe, naar, die medische molen voor de uitslag. Sterkte met afwachten.

MarMar, je zegt dat je borsten nog steeds reageren. Je kunt daar toch medicatie tegen krijgen, als je dat wil? Dat neemt uiteraard het verdriet en de moeilijke tijden niet weg, maar wellicht wel wat confronterende momenten.

Vannacht is mijn neefje geboren. Gek genoeg ben ik opgelucht nu. Het is er, klaar. De afgelopen dagen zat ik er zo mee dat ze ging bevallen. Misschien omdat ik ergens ook bang was dat het mis zou gaan, terwijl ik wel eens een soort van gewenst heb dat het bij haar niet goed zou gaan Ja ik weet het heel - heel erg, want ik wens dat NIEMAND toe, maar als ze dan zat te zeuren hoe zwaar ze het had en hoe zwaar ze het wel niet ging krijgen - voor de zoveelste keer - dan dacht ik stiekem wel, je hebt in ieder geval wél een gezond kindje in je buik, kijken of je nog zo piept als het mis gaat - meer zoiets wat ik dan dacht. En daar voelde ik me dan weer rot over, dat ik zo dacht, want zo bén ik helemaal niet.
Jaloersigheid is het ook niet hoor, meer alles eromheen, dat ze nooit van zich heeft laten horen tijdens mijn zwangerschap, nog geen kaartje of bloemetje toen Ayden was geboren en overleed, geen telefoontje hoe het ging of dat ze wat kon doen, geen telefoontje op zijn geboortedag, maar zelf wel ach en wee over haar zwangerschap. Dat kon ik moeilijk verkroppen. Maar goed, mijn neefje is er. Nu is dat nare gevoel bij mij ook weg, ik heb er zelfs zin in om straks even te gaan kijken... Valt weer mee dus.

Tan,

Och Tan..
Ik kan me je gevoel wel voorstellen hoor, dat je ergens hoopt op mislukking omdat ze totaal niet naar jou heeft omgekeken. Lijkt me ook moeilijk..

quote:

Op woensdag 18 februari 2009 13:55 schreef Vlindur het volgende:
Och Tan..
Ik kan me je gevoel wel voorstellen hoor, dat je ergens hoopt op mislukking omdat ze totaal niet naar jou heeft omgekeken. Lijkt me ook moeilijk..

Ja het staat er wel hard als ik dat zo lees (ook wat ik zelf schrijf) Het was niet echt een concrete gedachte, maar een zweem daarvan, kan het niet goed uitleggen, want ik heb nooit serieus gehoopt op een miskukking Meer een vlaag van die gedachte...

Heel dubbel allemaal, want ik had namelijk ook wel serieus met haar te doen als ik haar zag waggelen met die dikke buik, heb ook oprecht gemeend hulp aangeboden etc. Want het is appels met peren vergelijken, haar zwangerschapsongemak met mijn verdriet om verlies. Zo ben ik niet. Maar er knaagde ergens ver op de achtergrond wel nare gevoelens.

quote:

Op woensdag 18 februari 2009 14:07 schreef Tan het volgende:

[..]

Ja het staat er wel hard als ik dat zo lees (ook wat ik zelf schrijf) Het was niet echt een concrete gedachte, maar een zweem daarvan, kan het niet goed uitleggen, want ik heb nooit serieus gehoopt op een miskukking Meer een vlaag van die gedachte...

Heel dubbel allemaal, want ik had namelijk ook wel serieus met haar te doen als ik haar zag waggelen met die dikke buik, heb ook oprecht gemeend hulp aangeboden etc. Want het is appels met peren vergelijken, haar zwangerschapsongemak met mijn verdriet om verlies. Zo ben ik niet. Maar er knaagde ergens ver op de achtergrond wel nare gevoelens.

Ik vind het allemaal heel natuurlijk overkomen hoor. Het is niet niks wat je hebt meegemaakt.
En ook, zij heeft een gezond kindje, zij had bij jou in de buurt geen recht op klagen vind ik. En helemaal niet als ze verder nooit naar jou heeft omgekeken. Ik vind het gewoon erg kwalijk van dr
Maargoed. Das mijn mening.. Ik wens je sowieso erg veel kracht om straks dit hummeltje te bekijken.

quote:

Op woensdag 18 februari 2009 13:09 schreef Moonah het volgende:
Jee Tan.... Wat heb je je verdriet treffend verwoord...

Maffe, naar, die medische molen voor de uitslag. Sterkte met afwachten.

MarMar, je zegt dat je borsten nog steeds reageren. Je kunt daar toch medicatie tegen krijgen, als je dat wil? Dat neemt uiteraard het verdriet en de moeilijke tijden niet weg, maar wellicht wel wat confronterende momenten.

True, dat is mogelijk, maar ik ben zo door een medische molen geweest met vanalles aan pillentroep dat op dit moment zelfs een paracetamolletje me eigenlijk al tegenstaat.

Het is allang niet meer zo erg als een maand geleden en ik ben nu sinds kort ook weer gestart met anticonceptie wat zijn invloed ook wel lijkt te hebben. Als het me te lang duurt allemaal ga ik alsnog wel vragen om die medicatie, maar ik wacht nog even af of het nu niet vanzelf langzaam verdwijnt.


@Tan heftig allemaal he? Zoveel gevoelens worden losgemaakt, zo dubbel!

Aan de ene kant is het zo vreselijk confronterend dat nieuwe leven bij andere mensen, aan de andere kant is het ook mooi dat de wonderen de wereld nog niet uit zijn en dat naast ons verdriet het mooie van het leven ook nog bestaat en blijft bestaan. Ergens geeft dat ook hoop en troost, zonnestraaltjes die je helpen herinneren dat het niet alleen maar kou en regen is.

quote:

Op woensdag 18 februari 2009 14:07 schreef Tan het volgende:

[..]

Ja het staat er wel hard als ik dat zo lees (ook wat ik zelf schrijf) Het was niet echt een concrete gedachte, maar een zweem daarvan, kan het niet goed uitleggen, want ik heb nooit serieus gehoopt op een miskukking Meer een vlaag van die gedachte...

Heel dubbel allemaal, want ik had namelijk ook wel serieus met haar te doen als ik haar zag waggelen met die dikke buik, heb ook oprecht gemeend hulp aangeboden etc. Want het is appels met peren vergelijken, haar zwangerschapsongemak met mijn verdriet om verlies. Zo ben ik niet. Maar er knaagde ergens ver op de achtergrond wel nare gevoelens.

Ik denk dat je helemaal niet bedoelde dat haar ook zoiets ergs zou overkomen maar dat je gewoon graag wilt dat ze jou echt zou kunnen begrijpen.
Niet om haar te straffen van "ik hoop dat het mis gaat" maar meer van "als jij het mee had gemaakt, zou je me tenminste begrijpen".

Niet begrepen worden is een groot gevoel van eenzaamheid, zeker als het bij mensen vandaan komt die dichtbij zouden moeten staan.

Ik herken veel in de gevoelens die je beschrijft Tan. De "slechte" gedachten, waar je je schuldig door gaat voelen ook al weet je dat je het niet echt zo meent. Ik denk dat het iets heel menselijks is, zeker wanneer ik de situatie zo inschat zoals jij het beschrijft, wat betreft haar houding en gedrag.
Laat ze maar knagen, die slechte gevoelens. Wie weet, hebben ze een functie in een of ander verwerkingsproces. Aangezien ze je overkomen, ze niet "met voorbedachte rade" bedacht zijn, zal het wel iets zijn dat erbij hoort.

Ik hoop dat de kraamvisite je niet al te zwaar valt.

@Phluphy - ben net geweest, heb hem zelfs vast gehouden en dat voelde niet rot of zo, dacht gewoon dit is mijn neefje, en niet iets van 'hier had Ayden in mijn armen moeten liggen' of iets van dien aard. Maar op een bepaalde manier natuurlijk wel confronterend, sprak met de kraamverzorgster ook nog even over Ayden - weet niet meer hoe we er op kwamen, en ja, hij is gewoon meer in mijn gedachten deze dagen. Dus hoe dan ook speelt het wel.

Maar mijn neefje is lief Echt een klein frummeltje weer...

P.S. ben 'blij' dat ik niet de enige ben die wel eens zo negatief redeneert... Heb het eigenlijk bij niet één ander gehad, zelfs niet bij een goede kennis die in dezelfde maand en bij heel goede vriendin die in een maand na mij beviel. Bij beiden zonder ook maar iets rots te voelen onlangs nog op verjaardagsvisite gegaan voor hun kindjes die dus bijna net zo oud zijn als Ayden.

quote:

Op woensdag 18 februari 2009 15:16 schreef MarMar het volgende:


Het is allang niet meer zo erg als een maand geleden en ik ben nu sinds kort ook weer gestart met anticonceptie wat zijn invloed ook wel lijkt te hebben. Als het me te lang duurt allemaal ga ik alsnog wel vragen om die medicatie, maar ik wacht nog even af of het nu niet vanzelf langzaam verdwijnt.

Ik breek hier even in, omdat mijn ervaring en info van de huisarts was dat het door het oestrogeen in de pil komt, en dat veroorzaakt de stuwing Dus ik zou het even afwachten

@ Tan, ik vind je zo vreselijk eerlijk over je gedachtes en hoe je de dingen beschrijft

iedereen hier
ik lees wel eens met jullie mee, maar ik kan me er moeilijk toe zetten iets neer te zetten, zeker omdat ik jullie leed helemaal niet van zo dichtbij ken... Ik vind het heel sterk dat jullie je gevoel hier zo neer kunnen/durven zetten!

Tan

Overigens staat dat gedichtje los van de geboorte van mijn neefje, het is meer iets wat ik schreef naar aanleiding van een samenloop aan gebeurtenissen. Maar ik merk wel dat ik me wat minder neerslachtig voel nu mijn neefje er eenmaal is.

Ach ja, die ups en downs zullen er wel bijhoren. Het weer speelt ook niet mee, lentezon heb ik nodig

Tan, ik herken je gevoel wel, het is eigenlijk meer het gevoel om iemand mee te laten voelen in de pijn die je hebt gehad, de zorgen, alles bij elkaar denk ik. Zal er allemaal wel bijhoren...

Gisteren de gedrukte fotoalbumpjes binnen gekregen, ze zijn zo mooi geworden!!

Junah vroeg toen of Ayden ook op haar leek, ik dacht altijd van niet, maar na nazoeken bleek dus van wel! Dacht altijd dat vooral Jessai op Ayden leek, maar Junah misschien nog wel meer! Wel aandoenlijk om ze zo op een rijtje te zien

Ze lijken alledrie op elkaar Tan
Maar inderdaad, als je afgaat op deze foto's zou ik zeggen dat Ayden meer op Junah leek dan op Jessai

Echt broers en zussen. Aydens hoofdje heeft wat meer de vorm van Jessais hoofdje lijkt het, Junah wat ronder, maar oh wat lijken ze enorm op elkaar! Die neusjes, dat mondje. Mooi die gelijkenissen

Hoi allemaal,

Ik denk dat ik al een half uur bezig ben om van alles te tikken hier en teeds haal ik het weer weg.
Wat wil ik nu egenlijk vertellen.
Dat ik verdriet heb, wil schreeuwen, boos ben,blij ben, trots ben, zo leeg van binnen ben, of juist zo vol zit. Beelden die door mijn hoofd blijven schieten, alles van woensdag tot nu toe flits door mijn hoofd als een amateuristisch geschoten filmpje op je telefoontoestel ofzoiets.
Het is allemaal zo moeilijk te bevatten.
Morgen horen we waneer ik ons zoontje mag begraven.
Ik heb er geen uitvaartmaatschappij tussen laten komen.
Ik wil ons kindje een mooi plekje geven. Tijdens het begraven een liiedje afspelen (Adele -Make you feel my love)
En daarna met de mensen die het willen ergens wat drinken.
Hij word begraven in een mooi wit rieten mandje met klepje. Op dat klepje zit een hart van rozen. Het mandje is gevoerd met witte stof en daarin een zacht rood kussen. Ischa-Gabriel ligt gewikkeld in een witte flanellen doek en daarop zijn in rode letters zijn namen geborduurd. Bij zijn voeten ligt een beertje met een rood hartje. Aan het mandje komt een kaartje met het geschreven gedichtje wat pas in t geboorte topic had gepost.
Ik zie hier erg tegen op, maar kijk er ook naar uit. Het is zo dubbel allemaal. Als ik eraan toe ben ga ik kijken voor een mooi steentje op zijn graf.

Het lijkt me zo moeilijk om straks echt afscheid te moeten nemen. Het voelt nu al zo dubbel dat hij daar in het ziekenhuis in zo koude koelcel ligt.

Het ene moment voel ik me beresterk, om me 5 minuten later weer een wrak te voelen.


Wat is dit een ontiegelijke moeilijke weg.........

P.s Mag ik hier ook in het lijstje.




[ Bericht 0% gewijzigd door jessie op 22-02-2009 15:21:19 ]

Ik heb nog nergens op je verhaal gereageerd jessie omdat ik telkens de tranen in mn ogen heb staan en niet weet wat ik zeggen kan, maar ik wil je in elk geval veel sterkte wensen.

Jessie het is ontzettend moeilijk en dat blijft het ook.
Maar je bent van harte welkom hier in dit topic hoor!
Veel sterkte voor jou en iedereen die om je heen is
Maffe

Jessie - iedere keer als er een naam bijkomt in dit topic moet ik even een traantje laten (ik wist het nog niet van jou en je zoontje, lees het net pas). Omdat ik weet waar je nu doorheen gaat, ook al is ieder verhaal weer anders. Het verdriet van verlies van je kind is zo ondraaglijk. En dat gejojo tussen je sterk voelen en een gevoelsmatig wrak herken ik helemaal... ik heb het nog bijna dagelijks. Gelukkig lang niet meer even heftig als in het begin, maar dat is op zich logisch.

Ik wens je heel veel sterkte, want je zult wel helemaal geleefd worden deze dagen. Sterkte ook met de begravenis, ik hoop dat het ondanks al het verdriet toch een mooi moment wordt, naar eigen wens, waar je troost uit kunt putten. Ik heb de crematie van Ayden ook op mijn eigen manier gedaan (wel met tussenkomst van uitvaartmaatschappij, maar de man luisterde 100% naar mijn wensen) en achteraf ben ik zo blij dat ik naar mijn eigen gevoel heb geluisterd en niet naar wat anderen wilden of dachten dat goed was.

Heb je bevalling gelezen, want ben je ontzettend dapper.
Hoe voel je je nu lichamelijk? Brak? Of valt het op zich mee? En misschien wil je er niet over nadenken/schrijven/ etc. maar weten ze een oorzaak? Of heb je dat al ergens geschreven/hoor je dat juist later?

En, tot slot... wat een prachtige namen.