En nog komt ze me achterna omdat ze me hoort huilen.
Ik heb helemaal niks, niemand, alleen een vriend.. die er ook niks van snapt en die wel zijn eigen leven heeft.
Ik heb er geen zin meer in maar ik durf er geen einde aan te maken.
De tijd gaat zo traag wanneer ik alleen ben. Ik kijk om de 2 minuten op de klok om te zien dat het "maar" 2 minuten later is en om me weer te realiseren dat mijn leven helemaal niks is, ik wil niet meer
quote:er zijn altijd instanties die je kunnen helpen, RIAGG e.d.
Op maandag 01 april 2002 12:38 schreef agneria het volgende:
Dat wil ik wel maar ik ben 17, hoe kom ik aan geld om te leven, wat moet ik dan gaan doen als ik het huis uit ben, school misschien maar dan weer, hoe kom ik aan geld om te leven.
en je vriend zou je ook wel mogen helpen, krijg de indruk dat ie dat nu niet doet...
middle-aged and rich, and then I want to be old and annoy people by
pretending that I'm deaf
quote:Ik snap niet wat je hier mee bedoeld. Onduidelijk verhaal.
Niemand die me eens achterna komt,... En nog komt ze me achterna omdat ze me hoort huilen...
quote:Dan moet je proberen ook een eigen leven te krijgen.
Ik heb helemaal niks, niemand, alleen een vriend.. die er ook niks van snapt en die wel zijn eigen leven heeft.
quote:Zie ook mijn reaktie hierboven. Je hebt duidelijk geen eigen leven. Je moet je wel realiseren dat een leuk leven je niet aan komt waaien. Je zal er iets voor moeten doen. Het leven is wat je er zelf van maakt. Als jij maar naar de klok blijft kijken in de hoop dat er wat veranderd zal er nooit wat veranderen. Ik denk dat je moet stoppen met jezelf zielig te vinden. Ga verder wat positiefs doen/zoeken en ga daar goed in worden. Mensen zullen je erom bewonderen en je zult je goed voelen. Niemand houd immers van een huilebalk.
De tijd gaat zo traag wanneer ik alleen ben. Ik kijk om de 2 minuten op de klok om te zien dat het "maar" 2 minuten later is en om me weer te realiseren dat mijn leven helemaal niks is, ik wil niet meer.
quote:Zit je nu nog op school?
Op maandag 01 april 2002 12:38 schreef agneria het volgende:
Dat wil ik wel maar ik ben 17, hoe kom ik aan geld om te leven, wat moet ik dan gaan doen als ik het huis uit ben, school misschien maar dan weer, hoe kom ik aan geld om te leven.
middle-aged and rich, and then I want to be old and annoy people by
pretending that I'm deaf
is dat een idee?
Misschien weet ze niet zo goed wat er allemaal in je om gaat en/of hoe ze daar mee om moet gaan.
Als het gras naar je voeten graait
Als de wind langs je wangen aait, hier ben ik
quote:Het is zo makkelijk om te roepen dat iemand met een dip cq depressie zichzelf een schop onder zijn kont moet geven. Het is alleen veel moeilijker om uit te voeren als je in zo'n dip zit. En wat weten we nu van haar situatie? Maar een heel klein deel. Bovendien kan ik me best goed voorstellen dat als een meisje van 17 haar moeder hoort fluisteren dat ze haar het liefst het huis uit heeft, dat een enorme klap geeft.
Op maandag 01 april 2002 12:56 schreef moralia het volgende:
Ik ben het helemaal met Smasr eens, "Life's what you make it" en zielig naar de klok staren helpt niet. Klinkt hard maar je zult er achter komen dat het gewoon zo is, niet meer en niet minder.
Ik weet dat naar de klok staren niet helpt maar het is soms zo uitzichtloos
quote:Ja, soms lukt me dat, soms niet en als er weer een ruzie is geweest (hierthuis) stort alles weer in.
Op maandag 01 april 2002 12:45 schreef moralia het volgende:
Misschien moet je jezelf even in je nekvel pakken en uit die negatieve spiraal halen waar je in zit?
quote:hij is waarschijnlijk je meest dierbare persoon nu, dan kan hij ook proberen jou uit die dip te halen; kijken of je het huis uit kan o.i.d.
Op maandag 01 april 2002 13:13 schreef agneria het volgende:
Nee ik zit niet meer op school, ik heb vorig jaar de mavo afgerond, en mijn vriend "helpt" me wel, voor zover dat gaat. Hij luistert naar me en accepteert het maar, wat kan hij anders doen.
Ik weet dat naar de klok staren niet helpt maar het is soms zo uitzichtloos
quote:daar zit dus iets fout... of je moet zorgen dat het beter thuis wordt door te praten, of je moet die thuissituatie zien te 'ontvluchten'.
Op maandag 01 april 2002 13:15 schreef agneria het volgende:[..]
Ja, soms lukt me dat, soms niet en als er weer een ruzie is geweest (hierthuis) stort alles weer in.
quote:
Op maandag 01 april 2002 12:48 schreef Smasr het volgende:[..]
Ik snap niet wat je hier mee bedoeld. Onduidelijk verhaal.
[..]
niemand die me achterna komt als er ruzie is geweest om me te troosten, maar mijn moeder komt wel naar boven om te vragen of ik een broodje wil, en toen ze me hoorde huilen vroeg ze wel wat er was enzo, terwijl ze daarvoor had gezegd dat ze me het huis uit wilde hebben en nog wat meer van die dingen tegen mijn zusje.
quote:Heb je een baan? Dan kun je op jezelf gaan wonen. Op jezelf wonen klinkt (voor sommigen) moeilijker dan het is.
Op maandag 01 april 2002 13:13 schreef agneria het volgende:
Nee ik zit niet meer op school, ik heb vorig jaar de mavo afgerond, en mijn vriend "helpt" me wel, voor zover dat gaat. Hij luistert naar me en accepteert het maar, wat kan hij anders doen.
Ik weet dat naar de klok staren niet helpt maar het is soms zo uitzichtloos
Maar praat eerst eens met je moeder. Vraag haar waarom ze wil dat je het huis uit gaat en of ze dat echt meent. Misschien was het in een vlaag van kwaadheid en meende ze het niet zo. Mensen zeggen soms domme dingen als ze kwaad zijn.
quote:Er is al zoveel gepraat, ik heb daar geen zin meer in, er word ook vaak tegen me gezegd dat ik mijn best moet doen om het "gezellig" te maken, maar daar heb ik geen zin meer in, het liefst ga ik dus weg, en mijn vriend woont zelf nog thuis.
Op maandag 01 april 2002 13:18 schreef matthijn99 het volgende:[..]
daar zit dus iets fout... of je moet zorgen dat het beter thuis wordt door te praten, of je moet die thuissituatie zien te 'ontvluchten'.
We willen dan wel gaan samenwonen maar ook nu weer het probleem, waar halen we het geld vandaan aangezien hij wil gaan studeren en ik nog geen idee heb.
quote:Nee, ik heb geen baan.. ik heb alleen een mavodiploma, beetje ingewikkeld allemaal, maar ik ben ook een soort van "mensenschuw" er is dus nog wel meer aan de hand maar dat is teveel om uit te leggen en ik denk ook niet dat het veel nut heeft om dat te doen nu.
Op maandag 01 april 2002 13:20 schreef Xenia het volgende:[..]
Heb je een baan? Dan kun je op jezelf gaan wonen. Op jezelf wonen klinkt (voor sommigen) moeilijker dan het is.
Maar praat eerst eens met je moeder. Vraag haar waarom ze wil dat je het huis uit gaat en of ze dat echt meent. Misschien was het in een vlaag van kwaadheid en meende ze het niet zo. Mensen zeggen soms domme dingen als ze kwaad zijn.
Bovendien ben ik een kloon en wil niet dat bepaalde mensen dit weten van mij.
En ja, mijn moeder zegt soms stomme dingen als ze kwaad is maar als ze het midden in een ruzie zegt doet het me niet veel, maar als ik haar dan hoor praten met mijn zusje en ze zegt zoiets op een rustige manier doet dat inderdaad pijn.
Ze heeft ook eens gezegd tegen datzelfde zusje:
"ga nou niet hetzelfde als haar reageren, zij kan er niks aandoen, zij is ziek, jij niet"
Dan niet precies met die woorden maar ze zei wel dat ik dus "ziek" ben, in mn hoofd..
Dat deed nog het meeste zeer.
quote:dan lijkt me samenwonen ook geen oplossing, gezien je leeftijd en aangezien samenwonen in de praktijk lang niet altijd zo rooskleurig is als het van tevoren lijkt.
Op maandag 01 april 2002 13:22 schreef agneria het volgende:[..]
Er is al zoveel gepraat, ik heb daar geen zin meer in, er word ook vaak tegen me gezegd dat ik mijn best moet doen om het "gezellig" te maken, maar daar heb ik geen zin meer in, het liefst ga ik dus weg, en mijn vriend woont zelf nog thuis.
We willen dan wel gaan samenwonen maar ook nu weer het probleem, waar halen we het geld vandaan aangezien hij wil gaan studeren en ik nog geen idee heb.
Op jezelf wonen lijkt me ook heel lastig op jouw leeftijd, maar war een wil is is een weg. Kan je anders niet tijdelijk bij familie gaan wonen of zoiets?
quote:Het kan toeval zijn, maar ik zie een bepaald verband. Als je dit soort dingen maar vaak genoeg te horen krijgt, ga je er zelf in geloven. Als mensen bijvoorbeeld vaak tegen je zeggen dat je dom bent, dan ga je je ook echt dom voelen.
Op maandag 01 april 2002 13:26 schreef agneria het volgende:
Nee, ik heb geen baan.. ik heb alleen een mavodiploma, beetje ingewikkeld allemaal, maar ik ben ook een soort van "mensenschuw" er is dus nog wel meer aan de hand maar dat is teveel om uit te leggen en ik denk ook niet dat het veel nut heeft om dat te doen nu.
Bovendien ben ik een kloon en wil niet dat bepaalde mensen dit weten van mij.En ja, mijn moeder zegt soms stomme dingen als ze kwaad is maar als ze het midden in een ruzie zegt doet het me niet veel, maar als ik haar dan hoor praten met mijn zusje en ze zegt zoiets op een rustige manier doet dat inderdaad pijn.
Ze heeft ook eens gezegd tegen datzelfde zusje:"ga nou niet hetzelfde als haar reageren, zij kan er niks aandoen, zij is ziek, jij niet"
Dan niet precies met die woorden maar ze zei wel dat ik dus "ziek" ben, in mn hoofd..
Dat deed nog het meeste zeer.
Hoe vaak zegt jouw moeder dit soort dingen tegen of over je? Als dat met enige regelmaat en door de jaren heen gebeurt, is het logisch dat je mensenschuw wordt. Je wordt immers vreselijk onzeker. Ga eens bij jezelf na of het mogelijk is dat je van jezelf weet dat je niet 'ziek' bent, maar dat je het begint te geloven omdat het tegen je gezegd wordt.
quote:Nou, ik weet dat ik niet "ziek" ben, ik ben een vrij normaal mens maar als je eigen moeder dat over je zegt doet dat pijn.
Op maandag 01 april 2002 13:32 schreef Xenia het volgende:[..]
Het kan toeval zijn, maar ik zie een bepaald verband. Als je dit soort dingen maar vaak genoeg te horen krijgt, ga je er zelf in geloven. Als mensen bijvoorbeeld vaak tegen je zeggen dat je dom bent, dan ga je je ook echt dom voelen.
Hoe vaak zegt jouw moeder dit soort dingen tegen of over je? Als dat met enige regelmaat en door de jaren heen gebeurt, is het logisch dat je mensenschuw wordt. Je wordt immers vreselijk onzeker. Ga eens bij jezelf na of het mogelijk is dat je van jezelf weet dat je niet 'ziek' bent, maar dat je het begint te geloven omdat het tegen je gezegd wordt.
Onzeker ben ik wel, veel gepest op de middelbare school, altijd met mijn uiterlijk, dat is dan ook nog iets kuts
ik voel me superlelijk. Maar dat heeft hier vrij weinig mee te maken denk ik.
quote:Ik denk dat het de combinatie is van je moeder en het pesten die ervoor heeft gezorgd dat je niet graag onder mensen komt. Je moeder realiseert zich niet dat jij die dingen hoort en hoeveel pijn ze je ermee doet. Bovendien bevestigen die uitspraken wat jij zelf al denkt. Dat helpt niet. Kun je haar dit topic misschien laten lezen? Zodat ze wat beter begrijpt hoe jij je voelt?
Op maandag 01 april 2002 13:37 schreef agneria het volgende:Nou, ik weet dat ik niet "ziek" ben, ik ben een vrij normaal mens maar als je eigen moeder dat over je zegt doet dat pijn.
Onzeker ben ik wel, veel gepest op de middelbare school, altijd met mijn uiterlijk, dat is dan ook nog iets kuts
Die angst voor mensen is belangrijk om te overwinnen. Daardoor word je depressief. Want niemand kan zonder mensen om zich heen. Ook al denken we soms van wel. Het zou goed zijn om eens met je huisarts te praten. Vraag of hij iemand weet met wie je erover kunt praten. Een psycholoog kan je helpen om van je angst (en misschien zelfs trauma door het pesten) af te komen.
quote:ik denk dat dat er meer mee te maken heeft dan je denkt. Maar even nog, je bent 17 en je hebt nog leerplicht? Dat is toch t/m 16?
Op maandag 01 april 2002 13:37 schreef agneria het volgende:[..]
Nou, ik weet dat ik niet "ziek" ben, ik ben een vrij normaal mens maar als je eigen moeder dat over je zegt doet dat pijn.
Onzeker ben ik wel, veel gepest op de middelbare school, altijd met mijn uiterlijk, dat is dan ook nog iets kuts
Maar goed, je zit duidelijk in een flinke negatieve gedachtengang en daar moet je uit. Dat kan alleen met kleine stapjes. Als je eenmaal een klein stapje genomen hebt, zie je ook niet meer als een berg op tegen de rest.
Ik denk dat er maar een oplossing is: praten om vervolgesn actie te kunnen ondernemen. Dit kan met je moeder, maar die lijkt me niet helemaal de aangewezen persoon. Andere mogelijkheden: huisarts (heeft geheimhoudingsplicht en kan je evt. verder verwijzen naar juiste instanties), of bel eens een jongerenhulplijn (als die nog bestaan tenminste
), kan je ook anoniem je verhaal doen, of stap eens naar een RIAGG ofzo.Je hebt nu iig de stap genomen om er op Fok met mensen over te praten, alleen wij kunnen weinig concreets terugdoen dan alleen lezen en tips geven. Nou moet je dus nog die stap zetten om met mensen te praten die wel wat voor je kunnen doen. En als je zelf die stap niet zet, komen ze ook niet naar je toe.
Succes ermee.
quote:ik ook, ben er vaker geweest.. Bjorntje?! moet ik je emailen?
Op maandag 01 april 2002 13:53 schreef Bjorntje het volgende:
Riag en andere instanties hebben vaak een heel erg negatief effect en ik kan het weten.
[Dit bericht is gewijzigd door Bjorntje op 01-04-2002 22:30]
*Leven is het meervoud van lef....Loesje©*
Verder zijn je ouders financieėl verantwoordelijk jou te ondersteunen tot op een bepaalde leeftijd dus ook met minder geld zou het tot de mogelijkheid moeten behoren buitenshuis te wonen.
quote:hmja.. nou, met mijn vader kan ik daar wel over praten in alle redelijkheid maar met mijn moeder dus absoluut niet, ook het rustig praten over dingen die mij dwarszitten gaat zeer moeilijk en ik heb ook geen zin om als enige moeite te doen, zij doet het ook niet dus waarom ik wel?!
Op maandag 01 april 2002 14:56 schreef Detroit het volgende:
Ik denk ook wel dat dreigen met het huis uitgaan je moeder duidelijk maakt dat het jou ernst is, wat haar misschien laat beseffen dat het niet alleen maar dochterlief is die "raar" bezig is.Verder zijn je ouders financieėl verantwoordelijk jou te ondersteunen tot op een bepaalde leeftijd dus ook met minder geld zou het tot de mogelijkheid moeten behoren buitenshuis te wonen.
quote:Daar heb je inderdaad gelijk in. Wellicht dat de tijd op het moment ook even niet rijp is om met haar te kunnen praten over wat jou dwarsligt. Zij zal vast ook dingen aan haar kop hebben waardoor ze jouw problemen niet kan begrijpen, waardoor jij het gevoel krijgt dat je met haar niet kan praten over de dingen die jou dwarsliggen.
Op maandag 01 april 2002 15:01 schreef agneria het volgende:[..]
hmja.. nou, met mijn vader kan ik daar wel over praten in alle redelijkheid maar met mijn moeder dus absoluut niet, ook het rustig praten over dingen die mij dwarszitten gaat zeer moeilijk en ik heb ook geen zin om als enige moeite te doen, zij doet het ook niet dus waarom ik wel?!
Gelukkig kun je echter wel goed met je vader praten. Probeer ook alle mensen waarmee jij goed kunt praten te behouden, ze zorgen ervoor dat jij iig je ei kwijt kunt waardoor het allemaal een beetje leefbaar voor je blijft.
Sterkte
Ik zou als het praten met je moeder niet mocht helpen .. dan proberen ergens een plaatsje te krijgen begeleid kamer wonen of iets dergelijks? Kan heel leuk zijn.. En dan krijg je ook meer vrienden!
|
|
