Bevallingsverhalen deel 8

Pff Tessie toch Ik had dat ook! Met dat stomme ctg apparaat... die gaf bij mij wel wat meer aan dan 5 hij sloeg bij mij uit naar max 28... maar dat waren nog geen "echte" weeen vonden ze daar. En pijn dat ik had!
Gelukkig heb je er een mooi menneke voor gekregen

Het heeft even geduurd maar bij deze mijn bevallingsverhaal:


Dinsdag 2 juni
40 weken en 2 dagen zwanger en ik ben het zo spuugzat. Vandaag een afspraak bij de vk en ik vraag of ze wil strippen. Dat wil ze best. Het is de vk die de bevalling van Amber gedaan heeft. Ze had het weekend dienst en zat al op me te wachten.
Ze gaat een poging doen tot strippen maar ze kan weinig voor me betekenen. BMM is nog lang niet verweekt, ze is zelfs verbaasd dat er nog weinig gebeurd is. Tess ligt ook nog niet ingedaald. Jammer maar helaas, ze heeft het geprobeerd.

Vrijdag 5 juni
Er begint het een en ander te rommelen, heel veel harde buiken en veel steken van binnen. Helaas nog niet regelmatig, maar er is IETS aan de gang. Ik ga ’s avonds nog een rondje wandelen zoals elke avond, wie weet zet het wat in werking. Terwijl ik aan het wandelen ben voel ik ineens wat naar beneden zakken. Ik gok dat de kleine meid ingedaald is.
’s Nachts slaap ik voor geen meter, steeds gerommel maar nog lang niet regelmatig.

Zaterdag 6 juni
De hele nacht dus slecht geslapen en die harde buiken en steken blijven. Ik besluit de vk te bellen en te vragen of ze ff langs kan komen om te kijken of die harde buiken überhaupt iets doen. Ze is visites aan het rijden en komt wel ff langs. Bloeddruk 135/80, hartje goed te horen, Tess ligt eindelijk ingedaald (had ik het toch goed gevoeld). Ze heeft ff gevoeld van binnen en heeft iets kunnen strippen. Vanavond 2 paracetamolletjes nemen en een warme douche om een beetje te kunnen slapen en eventueel mag ik zondag weer bellen.
Door het strippen heb ik wat last van slijmverlies maar echt de slijmprop is het niet.
’s Avonds loop ik weer een rondje met de hoop dat er wat gebeurd, maar helaas.

Zondag 7 juni
Ik zit er even doorheen. Heb weer ontzettend slecht geslapen, ik wil gewoon bevallen! Wederom de hele dag harde buiken en steken, maar weer niet regelmatig. Rond 18.30 uur beginnen de harde buiken toch wat regelmatiger te komen. Ik hou ze een beetje bij en ze komen rond de 6 a 8 minuten maar houden niet lang genoeg aan. Voor de zekerheid bel ik mijn moeder maar zodat ze er eventueel rekening mee kan houden dat Amber komt.
Rond 21.00 uur besluit ik de vk te bellen. Ben onder de douche geweest maar de harde buiken blijven komen, nu om de 4 a 5 minuten. Rond 21.40 is de vk geweest, heb 1cm ontsluiting, maar bmm is nog steeds een tuutje. Advies, 2 paracetamolletjes en een warme kruik en proberen te gaan slapen.. dus dat ga ik maar lekker doen! Harde buiken blijven komen en van slapen komt niet veel. We besluiten toch maar om Amber naar mijn ouders te brengen. Liever te vroeg dan te laat. Als M. Amber aan het wegbrengen is komen de weeën om de 2 a 3 minuten.

Maandag 8 juni
Volgens mij hebben we rond 0.30 uur de verloskundige gebeld en is ze er met een klein half uurtje. Ze doet inwendig onderzoek en ik heb 1 cm ontsluiting. Ze zegt dat ik maar ff lekker moet gaan douchen en dan kijken wat dat doet. Terwijl ik aan het douchen ben gaat de vk alvast wat spulletjes klaarzetten voor de bevalling. Hoelang het gaat duren weet ze niet, maar zeker is dat ik tijdens haar dienst ga bevallen.
Onder de douche heb ik al best wat moeite met het wegpuffen van de weeën. Ze zijn behoorlijk gemeen, maar zoals de vk zei, nog niet gemeen genoeg. Rond 1.45 uur gaat de vk naar huis en heb ik 2 cm ontsluiting en weeën die best lastig weg te puffen zijn. In principe kunnen ze bij 2cm de vliezen breken, maar aangezien het een krappe 2cm is en de weeën nog niet krachtig genoeg zijn doet ze het niet. Ze zegt dat we weer moeten bellen als OF mijn vliezen breken OF ik oergeluiden ga maken. Ik waggel een beetje heen en weer tussen douche en bed en heb moeite met puffen.
Rond 2.45 uur begin ik oerkreten te produceren en M. belt de vk. Ze komt eraan! Ik zeg tegen M. dat ik niet meer weet waar ik het moet zoeken. Ik krijg die weeën niet meer weggepuft.
Rond 3.00 uur is de vk er weer. Ze voelt en ik heb 7 cm ontsluiting en om 3.15 uur breekt de vk mijn vliezen. Goh wat voelt dat heerlijk Ik kon voor een minuutje of 5 even normaal ademhalen. Echter blijkt dat Tess in het vruchtwater gepoept heeft. De vk zegt dat we het ziekenhuis echt niet meer gaan redden. Ze controleert wel telkens de hartslag van Tess. Om 3.25 uur mag ik gaan persen. Dat was bij Amber wel ff anders, die kwam eruit gevlogen zonder te persen.. Tess d’r hartslag zakte van 150 naar 90 tijdens het persen, maar door een paar keer goed diep in te ademen ging haar hartslag weer omhoog. AUW AUW AUW het deed wel ff flink zeer toen het hoofdje stond zeg. Ik heb nog “sorry buurvrouw” geroepen _{We wonen in een oud huis met houten vloeren en dunne muren. Bij de bevalling van Amber heeft de buurvrouw me gehoord. Haar dochter liep op dat moment ook op alle dag dus het was voor haar behoorlijk spannend ook. Ze is toen om 8.00 uur maar naar haar werk gegaan} Volgens mij heb ik 2 of 3x geperst en om 3.30 uur werd onze mooie Tess geboren. Het was nog wel even schrikken want mevrouw had de navelstreng 2x om haar nek zitten _{dat was ook niet zo gek want de navelstreng was hartstikke lang}. Gelukkig niet heel erg strak, maar toch… Ze werd gewogen en gemeten: 3050 gram en 49 cm.


Net zoals bij Amber was de kraamzorg weer te laat, en niet zo’n klein beetje ook zeg. We hadden al een rommelmelding gedaan rond 1.30 uur en om 3.00 uur hadden we gebeld dat ze moest komen. Om 4.20 uur kwam ze pas aankakken. De vk heeft er ook een melding van gemaakt naar het kraambureau. Kraamzorg moet namelijk binnen één uur na melding aanwezig zijn. De kraam was ook een raar mens ook. Gelukkig was ze er maar even anders hadden we haar weggestuurd. Ze zei dat ze ons adres niet kon vinden en dat haar TomTom kapot was. M. heeft haar nog meerdere keren gebeld, maar kreeg maar geen gehoor. Lijkt me dat als je wachtdienst heb dat je snel in je kleren schiet en naar je adres toe rijdt, maar volgens mij had ze nog even rustig de tijd genomen, want haar make-up zat wel heel erg netjes.

Tess had problemen met het vasthouden van haar temperatuur. Ze had in eerste instantie kleertjes aan maar toen de “goede” kraam kwam bleek Tess een veel te lage temperatuur te hebben en hebben we lekker gekangaroed.
De kraam die we ’s nachts hadden ging na 2 uur weer weg terwijl ze eigenlijk had moeten blijven totdat de “dagkraam” er was, omdat Tess dus een te lage temperatuur had.

Doordat Tess in het vruchtwater gepoept had is ze de eerste dagen behoorlijk misselijk geweest, maar gelukkig ging dat snel over.

Een bevalling van 4 uurtjes!! Lekker snel, maar toch best heftig! Gelukkig niet uitgescheurd, alleen een schaafwondje.

[ Bericht 0% gewijzigd door Vicky op 28-06-2009 22:12:36 ]

Jeetje Vicky, na zo een lange aanloop is de feitelijke bevalling vlot gegaan! Maar nou ook weer niet zo vlot dat de kraam te laat moest komen.
Jammer, zoiets geeft toch een naar bijsmaakje aan het verhaal, tenminste, zo lees ik het?

quote:

Op zondag 28 juni 2009 22:33 schreef PM-girl het volgende:
Jeetje Vicky, na zo een lange aanloop is de feitelijke bevalling vlot gegaan! Maar nou ook weer niet zo vlot dat de kraam te laat moest komen.
Jammer, zoiets geeft toch een naar bijsmaakje aan het verhaal, tenminste, zo lees ik het?

niet zozeer een nare bijsmaak, maar de vk moest nu alles alleen doen en de kraam die er 's nachts was kwam nou niet zo gemotiveerd over... vond het maar een raar mens.

"Sorry buurvrouw!"

quote:

Op zondag 28 juni 2009 22:41 schreef Moonah het volgende:
"Sorry buurvrouw!"

de vk moest ook lachen

Nou idd, zo´n vlotte bevalling na zo´n lange aanloop. Je hebt wel wat geduld moeten hebben he. Jammer dat je zo´n rare ongemotiveerde kraamhulp had.

Toch, hoewel de aanloop zo lang was, is het een heel mooi verhaal geworden, Vicky Met een prinsesje als resultaat <3

Mooi om te lezen Vicky! Wel stom die kraamhulp.
Maar wel fijn dat het verder zo vlot ging. Op dat poepen en die navelstreng na, dat lijkt me heftig om te zien zeg!

Heel anders weer dan mijn verhaal. Ik zal dat nog eens goed doorlezen en verbeteren en dan ook posten.

Incantrix ik kan me niet echt voorstellen hoe het is vaginisme te hebben (gehad) maar ken de angst voor bevallen wel. Heb me destijds ook suf gelezen hier.
Ik had zelf in het verleden chronische hyperventilatie.
Bevallen draait natuurlijk voor een groot deel om ademhaling. En ik was doodsbenauwd om daar in de eerste plaats iets aan te doen. En in de tweede plaats om daar mee geconfronteerd te worden tijdens de bevalling. Om me voor te bereiden op de bevalling heb ik dus gekozen voor een alternatieve manier van voorbereiden dan de meest voorkomende en daar had ik dus eigenlijk helemaal niks aan.
Toen ik ging bevallen gebeurde dus exact waar ik bang voor was.
Ik raakte compleet in paniek, wat 90% kwam door mijn hyperaanval en ik wou nog maar een ding en dat was pijnbestrijding en ik was totaal niet voor rede meer vatbaar.
Het jammere was dat de vk ook niet echt doorhad hoe ik me voelde en ze het nog een beetje verergerde door te zeggen dat het nog uren ging duren. Terwijl ik dus in de auto zat onderweg naar het ziekenhuis had ik volledige ontsluiting en mocht ik al gaan persen.
Alleen had ik dat op dat moment nog niet door
Daarna ging de bevalling vrij vlot maar door wat er gebeurd was vond ik de bevalling best traumatisch. Daar komt dan ook nog eens bij dat mensen denken dat het allemaal wel meevalt omdat ik in principe heel snel bevallen ben. Maar goed.
Ik werd opnieuw zwanger.
Voordat ik zwanger werd en was was mijn enige bezwaar dus ook ... die bevalling.
Ik wist nu wel wat ik kon verwachten dus nu ging het anders, dat had ik mezelf beloofd.
Ik wou niet in een yogagroepje dus heb de yogajuf thuis uitgenodigd samen met mijn partner.
Eerst heb ik het verhaal op tafel gegooid en toen zijn we dus gericht gaan voorbereiden. Doodeng maar met goede moed. Ik oefende alles keer op keer en had mezelf in mijn hoofd geprent dat "als je kaken niet ontspannen zijn kan je niet ontspannen" dus had me voorgenomen me op mijn kaken te concentreren als ik het moeilijk kreeg. Misschien heb je daar iets aan. Door de focus te verleggen kan je wellicht op andere plekken vanzelf mee ontspannen.
De dag van de bevalling was een bijzondere dag. Wat mij betreft waren beide bevalling ondanks de pijn en angst de twee mooiste dagen van mijn leven en ik kan wel janken van geluk als ik er aan denk want het is echt heeeeel erg bijzonder maar dat gevoel krijg je vanzelf als je kleine uk op de wereld is gezet.
"s ochtends voelde ik weeen, na een hele nacht lichte weeen wist ik; het is zover.
Maar meer dan dat gebeurde er niet echt. De weeen kwamen om de 5, 10 of 15 a 30 minuten en waren licht, heftig of goed voelbaar.
Aan het einde van dag had ik echt het gevoel dat ik me aanstelde en er helemaal niks ging gebeuren.
We brachten rond een uurtje of 7 ons andere kindje naar bed en ineens werd het echt heftig. Ik kreeg meer moeite de weeen onder controle te houden maar het bleef me lukken. Rond kwart voor 8 hebben we de vk gebeld. Ze kwam binnen. Ik was volledig gefocust bezig met mijn ademhaling en weeen zoals ik had geleerd. Dit heb ik volgehouden tot de kraamvrouw binnen kwam, om kwart voor 9.
Ik moest gaan liggen en wist direct dat ik dat niet leuk ging vinden want dan was de controle weg en dat bleek ook zo te zijn. Al met al heb ik met een hoop geschreeuw dat ik gestoord was nog een kind te willen, gesmeek om het kind er gewoon uit te snijden en getreuzel om me te verzetten tegen het persen het daarna heel bewust meegemaakt en goed doorstaan.
Om half 10 is ons kindje geboren.
Waar ik de keer ervoor zon moeite mee had was nu een eitje en het persen zelf vond ik nu gruwelijk.
Ik kan je niet zeggen dat het makkelijk is. Hoe het is met pijnbestrijding kan ik je ook niet vertellen.
Wat ik je wel kan vertellen is dat je rekening moet houden met alles. Het kan dus extreem meevallen zoals in mijn geval met mijn ademhaling bij de tweede bevalling. Ik wou graag die snelle bevalling maar vond het ook wel erg heftig ineens dat laatste half uurtje. Maar als ik verhalen lees van vrouwen die er uren of dagen over doen dan zou ik niet willen ruilen. Je krijgt je eigen bevalling en je kunt het aan. Ook al is het eng of pijnlijk. Het is alleen handig als je je eigen weg er na toe kunt vinden om het je zo makkelijk mogelijk te maken.

Het is alweer een tijdje geleden, maar ik wil mijn bevallingsverhaal hier ook kwijt

Het was zondagavond op 1e paasdag. We zouden 2e paasdag naar m'n schoonouders gaan. Ze wonen 1,5 uur rijden bij ons vandaan. Het ging nog zo goed dus dachten we dat zo'n reis geen probleem zou zijn en de bevalling toch nog wel een poos op zich zou laten wachten. Toen ik rond 22.00 uur naar het toilet ging zag ik een beetje bloed. Het leek wel zo'n 'slijmprop' waar ik weleens van gehoord had. Ik wist dat de bevalling nog wel een poos op zich kon laten wachten, maar ik heb toch gelijk m'n man maar even geïnformeerd. Hij heeft meteen z'n ouders afgebeld, want ja... het begin was er.

We hadden de ziekenhuistas nog niet klaargemaakt en hebben het voor de zekerheid diezelfde avond de tas ingepakt. Toen zijn we 'gewoon' naar bed gegaan, want zoals ik al scheef... de bevalling kon nog wel een hele tijd op zich laten wachten. Ik kon die avond/nacht maar niet in slaap komen. Rond 2 uur ben ik nog maar eens naar het toilet gegaan. Opnieuw zag ik weer wat bloed enzo. Toen ik weer in bed was gekropen duurde het niet lang voordat de eerste wee zich liet voelen.

Ik had meteen in de gaten dat het een wee moest zijn. Ook omdat ik natuurlijk een duidelijk 'voorsignaal' had gekregen. Ze kwamen gelijk om de 3 minuten. Ik wist dat wanneer ze een uur lang binnen 5 minuten komen, je het ziekenhuis kunt bellen. Dus ik dacht, dat schiet lekker op. Het deed eigenlijk nauwelijks pijn en ik dacht, jeetje valt dat eventjes mee! Ik heb toen m'n man wakker gemaakt en ben toen onder de douche gegaan. Lekker fris aan de bevalling beginnen! Na het douchen zijn we samen naar beneden gegaan en hebben we het uur afgewacht.

Inmiddels was het drie uur geweest en heb ik het ziekenhuis gebeld. Tja, wat zeg je in zo'n situatie? Ik tegen de nachtportier: "mag ik de kraamafdeling, want volgens mij is de bevalling begonnen". Ik werd doorverbonden en kreeg een mevrouw aan de telefoon en haar vertelde ik van de weeën en dat zo al om de 3 minuten kwamen. We mochten naar het ziekenhuis komen van haar. Ondertussen werden de weeën toch een beetje pijnlijker. Maarja, het was prima vol te houden en we reden rustig naar het ziekenhuis die maar op ongeveer 3 km afstand van ons huis is. Toen we wegreden kwam we nog buren tegen. "Wat doen die zo laat op pad?" zei ik tegen mijn man. Hij zei dat ze onze reden waarschijnlijk wel konden raden.

In het ziekenhuis mochten we eerst naar een kamertje toe. Daar werden de weeën enzo gemeten. Nog steeds voelde ik me niet slecht, maar we moesten wel erg lang wachten voordat de verpleegkundige weer terugkwam. Volgens mij heb ik daar wel een uur gelegen. Op de monitor leken de weeën af te zwakken terwijl ik ze juist steeds duidelijker begon te voelen. De verpleegkundige ging even kijken hoeveel onsluiting ik al had en dat was 4 cm, terwijl er nog maar 2 uren voorbij waren gegaan sinds de eerste wee.

We mochten naar de verloskamer of hoe zo'n kamer ook maar heet. Ik werd weer aangesloten op de machines en toen begon het wachten en het pijn verbijten. M'n man kreeg opnieuw wat drinken aangeboden met paaseitjes erbij, maar ik moest er niks van weten. Ik ben nog wel even naar de wc gegaan, want stel je voor... dat je tijdens de bevalling, euh laat maar! Een verpleegkundige stelde me gerust toen ik mijn angst vertelde.

Daar lag ik dan te wachten op het bed. De pijn werd heftiger en ik drukte op de knop om iemand op te roepen. Ik vroeg voorzichtig om pijnbestrijding en ze zou even voor me kijken. Ondertussen lag ik met mijn benen te trappen van de pijn. Ik leek wel een baby met buikkrampen. Ik zei heel droog tegen m'n man: dit doet wel pijn hoor". En ik herhaalde het een paar keer. Op een gegeven moment begonnen de persweeën van zich te laten voelen. Ohjee, nu begint het echt. Dus ik weer op de knop drukken en toen kwam er iemand. Ik had inmiddels al 8 cm ontsluiting en had ook een keer overgegeven.

Toen de verpleegkundige kwam zei ze dat ik de weeën tegen moest houden, want de gynaecoloog was nog bezig met een andere bevalling. Het was schijnbaar een hele drukke nacht. En ik vond mezelf heel zielig, want ik wou zo graag gaan persen. Eindelijk kwam de gynaecoloog eraan. Ik was blij want het was een bekend gezicht. Zij had de 20-weken echo gedaan. M'n vliezen werden door haar gebroken... en dat voelde vooral lekker warm. Maar ze moest ons weer verlaten om verder te gaan met een andere bevalling. En toen was de pijn op z'n toppunt. Jeetje, wat was ik blij dat ze weer terugkwam! Het persen mocht nu echt beginnen!

M'n man stond achter me en de gynaecoloog en verpleegkundige stonden voor me. Allemaal moedigden ze me aan en al heel vlot zei m'n man... ja, doorgaan! Het hoofdje komt er al aan, nog even doorzetten! Bikkel! Ook de gynaecoloog zei aanmoedigende woorden en dat hielp echt. Ondertussen moest ik nog een keer overgeven. Binnen 23 minuten persweeën zag onze baby het levenslicht (buiten de baarmoeder). Eerst bleef haar schoudertje wel even haken, maar er hoefde gen pomp aan te pas komen. Toen lag het mormeltje op mijn buik... en wat was ik blij en ik dacht meteen, het deed wel pijn, maar dit durf ik wel een 2e keer aan! Ze haalden de baby weer weg en ik vroeg "wat is het nou eigenlijk?". Het was een meisje! En zij vroegen wat haar naam is. Haar naam is Hannah vertelde ik met trots. Ze is om 09:45 geboren en was 3370 gram en 49 cm lang. De bevalling heeft dus totaal bijna 8 uur geduurd.

Toen moest de nageboorte komen. Maar die wou niet echt meewerken. Na drukken en persen en heel veel bloed zeiden ze dat het operatief verwijderd moest worden. Ik maakte me niet druk, maar vroeg of ik naar de operatiekamer moest lopen. Dat zag ik namelijk niet zitten, haha. Nee absoluut niet, ik moest blijven liggen. Ik bleek namelijk meer dan 2 liter bloed te zijn verloren. In de operatiekamer kreeg ik een ruggeprik, wat was ik daar blij mee want ik kreeg me toch een vreselijke naweeën! De ruggeprik deed zelf geen zeer en na een tijdje was ik vanaf m'n middel helemaal verdoofd. Daar lag ik dan, volledig bij bewustzijn. Nouja volledig, ik was toch schijnbaar een beetje aan de slappe kant. Toen ze me dingen vroegen schrok ik van mijn eigen stemgeluid, zo zwak. Ik moest wat meer moeite doen om me verstaanbaar te maken. Ze zijn trouwens via dezelfde manier naar binnen gegaan als onze dochter eruit is gekomen en ik had dus alleen daar hechtingen en niet in mijn buik.

Toen ze klaar waren werd ik naar een uitslaapkamer gereden. Toen ik daar lag ben ik rustig om me heen gaan kijken. Ik zag tot mijn verbazing op de deur rechts van mij "werkkast intensive care" staan, of iets dergelijks. Is het zo erg met me?, vroeg ik mezelf af. Maar ik voelde me goed en ik durfde het ook niet te vragen. Achteraf bleek dat ik daar lag vanwege plaats tekort. Er kwam steeds een man kijken naar het grote scherm achter me. Daarop werd vanalles bijgehouden. Hij kwam ook mijn bloeddruk regelmatig opnemen. Ik vond het allemaal wel best. Eindelijk, rond een uur of half 1 werd ik verplaats naar de kraamafdeling waar m'n dochter en m'n man op me zaten te wachten! Helemaal blij nam ik m'n dochter in mijn armen!

Later bleek ik in totaal 2,2 liter bloed te hebben verloren en heb ik twee nachten doorgebracht in het ziekenhuis en ook vervolgens nog eens 8 dagen kraamhulp gehad. De kraamhulp was super en ik kan nu terugdenken aan een hele fijne kraamperiode!

Ik ben benieuwd wie de moeite heeft genomen dit lange verhaal te lezen!

Ik heb het gelezen PurpleSky
Klinkt me al met al nog niet eens zo heel slecht in de oren behalve het gedoe na je bevalling. Vooral het 'ik vond het allemaal wel best', is erg herkenbaar. Heel veel anders kun je toch niet op zulke momenten dus dat lijkt me dan ook de beste insteek
Van harte met je dochter alsnog!

Ik ook PurpleSky. Er zitten van die details is die ik zelf was vergeten zoals het warme vruchtwater Nog gefeliciteerd met je kindje.

_{(ik ook PurpleSky, ik lees alle verhalen... respect!)}

Ik kon helaas niet meer de spoilers weg halen... meende ook dat dat gewaardeerd werd maar heb vergist
dus nog maar een keertje dan

De nacht van 27 op 28 April 2009

Ik maak M. wakker rond 4.00 uur want ik weet dat hij rond 5.15 uur naar zijn werk vertrekt
ik heb nog geen oog dicht gedaan, ik ben onrustig en heb krampen maar of het weeën
zijn? Tja bij Isa’s bevalling had ik kort na het breken van de vliezen een weeënstorm dus dit is andere koek ik heb geen vergelijkingsmateriaal.
M. vraagt me door te geven wanneer een wee start en wanneer hij stopt en aan te geven wanneer de volgende wee weer begint, hij timed 4 á 5 minuten.
Na zo 4x getimed te hebben haal ik de telefoon en bel de verloskamers ik krijg een gynaecoloog aan de lijn en die zegt me dat ik mag komen als ik het niet vertrouw
Ties ligt namelijk in stuit en aangezien ik bij Isa een keizersnede heb gehad moet ik in het ziekenhuis bevallen.

We bellen mijn schoonouders dat we Isa zo komen brengen, pakken de vluchttassen en laden die vast in de auto, M. gaat nog even douchen en ik haal Isa voorzichtig uit haar bedje en trek haar een jas aan over haar slaapzakje ze kijkt me dromerig aan.
En daar staan we dan 2 minuten later, met de auto voor mijn schoonouders hun huis, mijn schoonmoeder neemt Isa mee naar binnen en ik barst in tranen uit, ik voel me schuldig want je zal zien die weeën zetten dadelijk niet door en dan heb ik dat arme kind voor niets midden in de nacht uit haar bed geplukt het gaat ook allemaal zo snel dat ik haar niet eens een kus heb kunnen geven en fatsoenlijk gedag heb kunnen zeggen.

Op de weg is het super stil en de weeën lijken nu zwakker te worden, we rijden dus rustig richting Veldhoven. Rond 5.30 uur zijn we bij de ingang van de verloskamers we bellen aan en mogen direct mee naar binnen, ik mag op het verlosbed klimmen en krijg even later de ctg banden om mijn buik, ons kereltje maakt het goed en de weeën activiteit neemt ietsje toe.
In de uren tot 10.00 uur krijg ik 1x de verloskundige en 1x een gynaecoloog aan mijn bed
de ctg banden zaten niet goed en die komen ze weer goed zetten, Ties beweegt zoveel dat het apparaat hem regelmatig kwijt is. Beiden toucheren me en meten weinig ontsluiting de weeën doen dus nog niet echt veel, we krijgen steeds te horen: “tja het kan vriezen het kan dooien”
we lachen er maar om.

Rond 10.15 uur komt mijn eigen gynaecoloog aan mijn bed, ik had hem de week ervoor nog gezegd dat ik de geplande datum wel erg ver weg vond en dat ik bang was dat ik ook deze keer weer rond de 37 weken zou bevallen, het voelde namelijk zo bekend allemaal.
Ik was letterlijk in paniek geweest toen hij mij de datum vertelde aan de telefoon, hij nam me dus wel serieus toen ik hem ook nu weer vertelde dat ik er niet gerust op was ondanks dat de weeën minder sterkt werden.
Hij vroeg me wat ik wilde doen nu daar blijven of die zelfde middag terug op de polikliniek komen voor nog een ctg, ik koos ervoor om even thuis te gaan slapen en te douchen en ’s middags naar de polikliniek te komen.

15.00 uur op de polikliniek, we mogen direct doorlopen met een verpleegster ik word in een relaxzetel geparkeerd de ctg word weer op mijn buik gebonden en ik word in standje ontspannen gezet, boekje erbij en een half uurtje liggen, als de banden afzakken moeten we even bellen word ons gezegd.
Na nog geen 15 minuten komt mijn gynaecoloog binnen, hij meldt me dat M. mijn tas uit de auto moet gaan halen en dat ik in het ziekenhuis moet blijven komende avond en nacht.
M. en ik lopen samen naar de auto, ik al bellend om te zorgen dat Isa vannacht bij mijn moeder blijft slapen, ik wil dat arme kind niet nog een nacht uit haar bedje laten plukken mocht dat nodig zijn, M. belt zijn collega dat hij vandaag niet meer komt werken.
We pakken mijn tas en lopen naar de afdeling 2C Verloskamers ik kom op een kamer met 2 andere dames de ene zwanger 36 weken met gebroken vliezen, die mag nog ff wachten tot het begint, de andere een lieve meid die graag kinderen wil maar steeds cystes heeft op de eierstokken, enorme pijn heeft iedere maand en de hele medische mallemolen al heeft gehad en nog steeds geen zwangerschap of kindje rijker. Oooh wat een verdriet en wat vervelend moet het voor haar zijn hier tussen al die dikke buiken, ik slik een traantje en een brok in mijn keel weg.

Ik ben nog steeds onrustig en lig in mijn bedje Missers te kijken op Ned 1 het gaat over een mevrouw die haar kindje verliest door fouten van artsen…. ik zap maar weg en vraag een verpleger of ik nog een keer aan het ctg mag ik voelde wat weeën maar zodra de noppen op mijn buik zitten ebt het weer weg.

29 April 2009
3.30 uur, wederom word het ctg aangelegd maar weer zakken de weeën weg, ik word ruim een uur later weer los gekoppeld en ga naar het toilet voor het geval dat heb ik mijn telefoon in mijn badjas meegenomen. Zodra ik zit en heb geplast voel ik een wee….. poeh dat was er echt een, ik stuur M. de volgende sms het is dan 4.40 uur “volgens mij zetten de weeën nu door doet pijn” het deed zo’n pijn dat ik het rode koordje op het toilet maar eens een hengst geef en de verpleger ziet dat het menens is en tilt me naar mijn bed.
Hij legt me snel aan de ctg en haalt de verloskundige erbij, in de tussentijd sms ik M. om 4.44 uur het volgende: “Lig nu aan apparaat maar kan soms met moeite wegzuchten verloskundige komt zo” in dezelfde minuut word M. gebeld door het ziekenhuis dat hij snel moet komen en hij krijgt meteen te horen dat mocht het nodig zijn ze niet kunnen/zullen wachten tot hij er is *slik*

Ik word met een sneltrein vaart naar de liften gereden alles gaat verder langs me heen ik heb vanaf dat moment geen besef meer van tijd of plaats ik meen dat we 2 verdiepingen naar beneden zijn gegaan? en toen werd ik snel van kleding ontdaan en in een operatiehesje gehesen ik kreeg een katheter en een infuus aangelegd ik voelde er weinig van ik had hard te werken en kneep de verpleger zijn hand fijn hij hielp me de weeën weg te zuchten het waren inmiddels duidelijk pers weeën en er werd steeds verteld dat ik niet mocht persen.
In de tussentijd werd mijn tas op zijn kop gehouden om snel de foto camera eruit te vissen, dat zag ik nog net voor we weg racen naar de operatiekamer.

De anesthesist kwam binnen gerend en ik werd op een smalle tafel getild ik moest beiden benen buiten het bedje laten bungelen aan iedere kant een, ik duwde met mijn handen op de tafel omdat de weeën zo sterk waren er was niet tegen op te zuchten of puffen… ik raakte even in paniek maar hervatte me snel toen de anesthesist me met klem verzocht te ontspannen omdat anders de ruggenprik niet zou lukken en er geen tijd was voor meerdere pogingen, en mijn grootste angst was een narcose want ik wilde de bevalling perse mee maken.

In de tussentijd was M. gearriveerd hij had de auto maar voor de deur van het ziekenhuis geparkeerd, god weet hoe hard hij heeft gereden maar dat was vast veel te hard.
Hij werd aan de liften al opgewacht door de verloskundige die hem snel naar de operatiekamer bracht hem in de tussentijd eerst in een groen pak heeft gehesen maar dat was niet goed, dus weer uit en het blauwe pak aan….. ja in de spanning en sensatie gaat ook daar wel eens wat mis blijkbaar

Intussen voelde ik mijn benen langzaam warm worden jaaaa goddelijk de ruggenprik werkt en ik voel geen weeën meer wat een opluchting, ik word plat gelegd en het groene laken gaat omhoog, ik voel dat ze mijn benen op de tafel tillen en dat ze beginnen, dan komt M. binnen en mag achter me plaats nemen.
Later hoor ik dat hij bij binnenkomst zag dat mijn buik al opengesneden was, ze meenden dus dat ze niet zouden wachten op zijn komst.
Dan gaat alles heel snel, sneller als bij Isa geloof ik, maar dat blijkt later ook niet te kloppen hoor ik van de gynaecoloog ik heb veel littekenweefsel van de vorige keer en het valt niet mee om daar snel en goed doorheen te komen.
En ja dan voel ik wat geduw en getrek en daar is hij dan om 5.44 uur onze zoon Ties, hij huilt meteen en ik ook, oooh wat een opluchting hij huilt, en hij is gezond word ons meteen verteld, hij word even in een doek gelegd en mag dan even bij mij liggen, ik huil en kus hem wat en ontlading en wat een opluchting pas op dat moment valt alle spanning van de laatste maanden, weken uren en minuten van me af.

Ties moet weg uit de koude operatiekamer en ik vertel M. dat hij mee moet gaan met Ties, ik red me vanaf hier wel alleen, ik ben er zo weer lach ik hem toe en hij geeft me nog een kus voor hij vertrekt.
De arts deelt me luchtig mee dat mijn baarmoeder door de heftige weeën is gescheurd en dat het hechten wat langer zal duren, het kan me niet deren en het dringt niet echt tot me door wat hij me verteld, Ties is gezond en dat is het voornaamste ik kom er wel weer bovenop.
Stilletjes lig ik daar achter dat groene laken ik pink wat tranen weg zo gelukkig ben ik, hij is gezond ik geloof niet dat ik nog meer gedachtes heb gehad op dat moment.
Het groene doek word na een tijdje weg gehaald er word een plank onder me geschoven en ik word op een bed getild, ik krijg 2 warme dekens op me en ik word de verkoever ruimte ingereden, daar lig ik een paar minuten tot de verloskundig en de verpleger weer binnenkomen, of ik naar Ties wil en of ik me er al goed genoeg voor voel…. euuh ja tuurlijk hoe sneller hoe liever.

M. heeft in de tussen liggende tijd een heel andere versie van het “gescheurde baarmoeder verhaal” gekregen als ik op de o.k. , er word hem gevraagd of ons gezin zo compleet is want een nieuwe zwangerschap word sterk afgeraden, Ties en ik waren in levensgevaar en ooit nog weeën hebben is een te riskant gebeuren en vragen om grote problemen.
Mijn baarmoeder is te zwak om dit nog eens te doorstaan.

Ik word de lift ingereden en ja het zijn 2 verdiepingen naar de verloskamers en daar is M. met Ties en weer schiet ik vol, wat een rijkdom.
Ties heeft al een flesje melk gehad hij fladderde namelijk zijn glucose was namelijk te laag word me verteld, hij had wel meteen een mooie apgarscore van 9 en 10, ik krijg hem eindelijk bij me op de borst en ik kijk hem eens goed aan, zo dus jij bent die jongen die net zo eigenwijs word als je zusje.

Er komt een verpleegster die ons wat drinken en beschuit met muisjes brengt ik heb nog geen trek of dorst ik ben nog te hyper van al het gebeuren, maar ben super alert.
Wel vraag ik de verpleegster meteen om de dostinex tegen de stuwing ze zal de gynaecoloog er over aanspreken zodra die er is, ik weet dat die er om 10.00 uur zal zijn.
Ik krijg uitleg over de morfine pomp die achter slot en grendel aan mijn bedje hangt, op het knopje duwen geeft je een shot, ik duw een keertje en nog een keertje de ruggenprik is duidelijk uitgewerkt, na 2x duwen merk ik dat morfine niet mijn ding is, ik word zo duf als een konijn.
Onder het bed hangt mijn zak van de katheter mijn urine is blauw meld M. me, smurfenzeik zegt hij grappig de verpleegster verteld dat mijn blaas vol met een blauw goedje is gezet om zo te kunnen zien of die niet ook gescheurd is.

Nog voor 10.00 uur staat Dr. Mulder aan mijn bed, hij kijkt quasi verbaasd en is blij dat alles goed en snel is verlopen vannacht. Ook hij is opgelucht dat ik in het ziekenhuis was, en is blij dat hij goed naar me heeft geluisterd en me vertrouwd heeft om mijn grote groene kijkers toen ik hem zei dat ik het niet vertrouwde om thuis te blijven na ons bezoekje van de nacht ervoor.
Het moge duidelijk zijn dat Dr. Mulder bij mij een streepje voor heeft, die man kan bij mij een pootje breken.


De ergens in de ochtend van 29 april, krijg ik 3 dames op de kamer allemaal net bevallen en 2 ervan zijn rare snuiters had ik al snel door, de dame langs me is zo huge die past niet in het bed de benen hangen er letterlijk langs en het enige wat ik die avond en de komende nacht van haar hoor is enorm hard gesnurk zo hard dat ze haar baby niet hoort huilen.
De dame tegenover me is niet hellemaal wijs en loopt tijdens het bezoekuur, met alleen een netbroekje aan met kraamverband erin over de kamer heen en of het niet nog ranziger kon voor ons (en mijn bezoek) zat het verband vol met bloed en zagen we de harige mol ook ff passeren Blegh!!!
Haar man liep op de parkeerplaats voor mijn man en hij deed de hele tijd het slagershuppeltje van de 5 uur show, zeg maar zo’n vreugde huppeltje …. mocht je het slagershuppeltje nooit gezien hebben (http://www.youtube.com/watch?v=Y_s8Xy1_3wc)

Toen ze terug kwam aan haar bed flanste ze meteen haar shirt omhoog om haar borsten aan mijn visite te showen om vervolgens kindlief aan te leggen…. echt mijn broek zakte er vanaf doe dan het gordijntje ff dicht.

De dame schuin tegenover me was oké leuke meid die duidelijk hard had moeten werken, klein kindje net als ons en erg onzeker over hoe de borstvoeding liep.
Haar man was net naar huis gegaan om wat kleding te halen en wat te slapen.
En toen kwam de verpleegster from HELL! Ze wist meteen hoe ze dat meisje verdrietig moest krijgen en tja het mag gezegd worden ook dat is een gave grof zijn, ze zei letterlijk tegen die meid: “ wat een ondervoed kind uit de baarmoeder”
Mijn haren stonden stijl overeind toen ik het hoorde en ik slaakte een diepe zucht.
Het meisje in kwestie was zo overrompeld dat ze niets wist te zeggen, huilen was het enige dat ik van achter het gordijn uit hoorde komen.

Die middag kwamen mijn moeder en broer bij mij op visite Ties had 2 uur daarvoor een voeding en schone luier gehad. Deze verpleegster had nog dienst en ik had mijn visite al verteld dat ze niet “aardig” was, ach zei mijn moeder nog, het zullen je hormonen wel zijn.
Ties had een poepluier en niet zo’n beetje ook, dus ik duwde op de knop voor de verpleging, deze dame komt binnen en ik vraag haar Ties te verschonen.
Ik krijg als antwoord: “ja maar dametje wij gaan niet ieder kwartier luiers verschonen van je zoon.” nou ik ging letterlijk door het lint het was maar goed dat ik mijn bed niet uit kon komen, jankend heb ik haar medegedeeld dat ik me niet door haar in de zeik laat zetten en zeker niet waar mijn visite bij zit. En dat als ze niet de luier wil verschonen ze me maar uit bed moet halen en al die slangetjes mag verwijderen zodat ik het zelf wel doe want geen kind van mij hoeft lang in een vieze luier te zitten.
Dan dimt madam in en zegt “ het was maar een grapje” mijn moeder en ik melden meteen dat we het absoluut niet lollig vinden zeker niet na een zware bevalling en keizersnede waarvan in nog behoorlijk beduusd en emotioneel ben.
De rest van de dag is ze poeslief tegen me en dat is ‘r geraden ook.

Inmiddels heeft mijn buurvrouw 25 man visite aan haar bed zitten, haar man stoot de hele tijd tegen mijn bed, zit nog net niet bij mij op bed zeg maar gerust, maar tja waar laat je ieder bezoekuur (en buiten die tijden om ook) 25 a 30 man?
Overbuurvrouw ook, zelfde laken een pak.
Nou ja ik kijk het nog ff aan maar als dit vanavond weer zo is dan spreek ik de verpleging erop aan, en ’s avonds doe ik dat dus ook visite is tot ruim 22.30 uur blijven hangen, ik heb over de dag heen ruim 75 man op de kamer gehad en ben kapot, vervolgens snurkt mevrouw langs me iedere minuut die ze kan een compleet regenwoud om… ik vraag een slaappil om het uur erna er nog een te vragen ik kan er niet doorheen slapen.

De dag erna gaat het weer net zo met de bezoekuren het word zo druk dat ik M. en Isa maar naar huis stuur en met ze mee naar beneden ga in de rolstoel om Isa even aandacht te kunnen geven.
Ook buiten de bezoekuren is het een drukte van jewelste op de kamer en de hele dag hoor je gezaag uit het bed langs je vandaan komen.
Ik zet de tv maar aan en zie dat de jaarlijkse Koninginnedag ook geen succes verhaal was.

Die nacht loop ik naar de verpleging en vraag of ze er een notitie van maken dit is te gek voor woorden zo en ik trek dit niet lang meer, ik wil naar huis hier lever ik liever geen kraamzorg dagen voor in.
De volgende ochtend heb ik een gyn aan mijn bed hij controleert alles en ik mag naar huis als de verloskundige die mij thuis controleert het goed vind een keer extra bij mij thuis te komen.
’s Middags haalt M. me op ik geloof niet dat ik ooit zo blij was dat ik mijn tassen kon pakken en mocht gaan. Op de gang kom ik Dr. Mulder nog tegen die kijkt me weer verbaasd aan en vraagt of ik nu AL naar huis ga en ik leg hem kort de situatie uit, hij geeft me groot gelijk en wenst me succes en een goed herstel toe, we schudden elkaar de hand en wij vertrekken richting de uitgang.

3 juni krijg ik ineens telefoon van de hoofd van afdeling 2C verloskamers.
Een alleraardigste man aan de telefoon en hij wil me spreken over mijn ervaring op
afd. 2C ik zeg meteen dat ik al weet waar het over gaat.
Ik zeg meteen dat het zal gaan over de opmerking “ wat een ondervoed kind uit de baarmoeder” en dat is juist bevestigd hij.
Hij vraagt waarom ik geen klacht heb ingediend, en ik meld dat ik de bewuste verpleegster zelf al van katoen had gegeven toen ze mij aansprak.
En ik was er persoonlijk wel klaar mee.
De dame die schuin tegenover me lag heeft wel een klacht ingediend, en ze heeft groot gelijk.
het afdelingshoofd pakt het behoorlijk ernstig op en vraagt me naar mijn overige ervaringen op de afdeling ik meld hem dat ik het evaluatieformulier heb ingevuld en hij dat kan vinden in mijn dossier. Waar ik overigens op had ingevuld geen telefonisch contact daarover wilde hebben, dat kon je namelijk aankruisen. Hij bedankt me voor mijn openheid en zegt me dat hij er wel wat mee gaat doen. Ik vind het allemaal wel best eerlijk gezegd

Poeh Tessie wat een hork van een verpleegster had je... komt me zo bekend voor dat soort types.

Vicky, wat een mooie verhaal vooral door je roep naar de buurvrouw. Heeft ze je trouwens nog gehoord?

Purplesky wat een mooie bevalling van je dochtertje Hannah. Mooie naam trouwens!

Jeetje Marlieske, wat een verhaal zeg.. Heb het met tranen gelezen.. en die verpleegkundige.. wat een bitch!

Mijn buuf heeft we gestommel gehoord maar meer niet. Het grappige was, 's middags stond ik de ramen nog te zemen en toen zag ik haar en wees naar mijn buik. 's Avons toen ze laat thuiskwam zag ze de lichten bij ons branden, toen had ze al zo'n vermoeden. Ze was uiteten gewest en had meerdere wijntjes gedronken en had dus goed geslapen

Na 11 dagen vond ik het ook wel eens tijd om mijn verhaal op papier te zetten:

In de nacht van dinsdag 7 op woensdag 8 juli begonnen er ‘s nachts wat krampjes door te zetten. Niet echt pijnlijk, meer het kramperige gevoel in mijn rug wat ik ook heb als ik ongesteld moet worden. Ik slaap die nacht niet veel en probeer af en toe te timen. Echt een ritme zit er nog niet in, dat komt in de ochtend. Ook verlies ik wat bloederig slijm. ’s Ochtends heb ik ongeveer iedere 15 minuten een kramp en mijn vriend en ik zijn er van overtuigd dat dit voorwerk is.
Zo’n beetje de hele dag heb ik krampjes om de 10 a 15 minuten. ’s Avonds is mijn diploma uitreiking en daar besluit ik gewoon heen te gaan.
Eenmaal daar komen de krampen toch wel om de 10 minuten, maar allemaal niet zo heftig als ik van te voren verwacht had. Het zullen nog wel voorweeën zijn.
Die nacht besluit ik om half 1 om uit bed te gaan, de krampen worden wat pijnlijker en liggend in bed kan ik er niet zo goed mee omgaan. De hele nacht ben ik op en loop ik rondjes door de woonkamer. Mijn vriend laat ik slapen en beloof ik wakker te maken als het te heftig wordt.
Vanaf ongeveer een uur of 3 ’s nachts komen de krampen om de 5 minuten en duren ze ongeveer 1,5 minuut. Misschien dat het dan toch weeën zijn?
De verloskundige had gezegd dat ik pas mocht bellen als de weeën minimaal 1 uur lang om de 4 minuten komen. Om 5 uur komen de weeën nog steeds om de 5 minuten en ik besluit dat als dit om half 6 nog zo is, ik mijn vriend wakker zal maken en de verloskundige zal bellen.
Iets voor half 6 zakt ineens alles weg en heb ik nog af en toe een krampje zo eens in de 15 minuten. Ik kan wel janken, de hele nacht wakker, voor niets!
Om 7 uur maak ik mijn vriend wakker met de mededeling dat er bijna geen actie meer is. Die dag heb ik om kwart voor 11 een afspraak staan bij de verloskundige, maar ik heb liever dat ze even bij mij langs komen, omdat ik niet wil autorijden met de krampen.
Helaas hebben ze het te druk omdat er een zieke verloskundige is. De verloskundige zegt nog, als ik het zo hoor zijn het voorweeën, dat kan nog dagen duren. Ik besluit dan toch maar naar mijn afspraak te gaan, ik wil graag weten of ik echt voor niks de hele nacht wakker ben geweest.
Eenmaal bij de verloskundige blijk ik al ruim 3 bijna 4 cm ontsluiting te hebben, wow dat is dan weer even een shock, ik zit al bijna op de helft! De verloskundige stript nog even zodat alles weer op gang komt en zegt me dat ons kindje voor het donker geboren gaat worden. Ik moest bellen zodra de weeën om de 4 minuten een uur lang komen. De weeën komen inderdaad weer op gang en om 14.00 uur belt mijn vriend de verloskundige, die met een half uurtje langs zal komen.
Om 14.30 was er inderdaad en zat ik al op 6 cm ontsluiting. De verloskundige zegt nog, je ziet er niet uit als iemand met 6 cm ontsluiting. Ik vind het inderdaad allemaal nog goed te doen en de pijn draaglijk. Ik loop vrolijk de hele dag rondjes door het huis en probeer zo rustig mogelijk adem te halen tijdens de weeën.
De verloskundige vroeg me nog of ik de vliezen wilde laten breken, zodat het allemaal wat sneller zou gaan, maar wel ook pijnlijker zou worden of dat ik de natuur zijn gang wilde laten gaan. Ik kies voor het laatste omdat ik het nu allemaal goed aan kan.
Om 16.30 komt een andere verloskundige langs en ik heb ruim 7 cm ontsluiting. Nog steeds vond ik het allemaal goed te doen. De verloskundige geeft aan dat het nu allemaal wel eens heftiger zou kunnen worden en we krijgen haar directe mobiele nummer voor als de vliezen breken of ik het niet meer houd. Als we niet bellen, is ze er om 18.30 weer.
Om 17.30 houd ik het niet meer, ik moet echt met mijn benen gekruist staan omdat ik het gevoel heb dat de baby er anders zo uitvalt. Mijn vriend belt snel de verloskundige die er met 5 minuten is.
Ze voelt en ik heb inderdaad 10 cm ontsluiting. Ze breekt de vliezen om 17.55 en de baby blijkt in het vruchtwater gepoept te hebben. De verloskundige luistert naar zijn hartje en dat is allemaal goed. Ze besluit niet naar het ziekenhuis te gaan, omdat ze bang is dat ik dan langs de kant van de weg zal bevallen. Na 21 minuten persen wordt om 18.21 onze zoon Finn Roan geboren. Finn had de navelstreng 1x om zijn nek, maar gelukkig had hij daar geen last van. Tijdens het persen heeft de verloskundige nog een knip gezet en ik blijk flink ingescheurd te zijn.
De kraamzorg komt 5 minuten te laat en mijn vriend laat ze binnen. Finn ligt heerlijk op mijn borst, maar wordt even nadat de kraamzorg er is bij mij weggehaald. Waarom is mij en mijn vriend niet helemaal duidelijk.
Even nadat de placenta geboren is begint het hechten. Inwendig zitten flinke scheuren en het lukt de verloskundige niet deze te hechten. Opeens hoor ik haar zeggen, de laatste poging anders moet je naar het ziekenhuis, hier schik ik best wel van!
Gelukkig lukt het haar toch om te hechten en de schade totaal is 12 hechtingen en een halve liter bloed verloren. Na het hechten kan Finn eindelijk worden aangelegd, nog net binnen het uur. (het hechten heeft langer geduurd dan het persen).

FTA, wat een aparte bevalling! Nog gewoon naar je diploma uitreiking geweest en al.
Het klinkt best relaxed zoals je het omschrijft. Heb je het ook zo ervaren?

FTA, dat klinkt als een fijne bevalling. Ik vind het zo leuk om deze verhalen te lezen!

Seilram zo heb ik het inderdaad ook wel ervaren, ondanks de hechtingen en het vele bloedverlies was ik na 2 dagen eigenlijk alweer uit mijn bed en nu na 11 dagen voel ik me gewoon goed!

klinkt idd als een prettige bevalling FTA!
op de hechtingen na dan...

FTA, dat klinkt idd als een fijne bevalling. is finn eigenlijk ook een rustig kindje? hij bewoog toch redelijk weinig aan het eind? of ben ik nu in de war met iemand anders?
wel heel stoer dat je gewoon nog naar je diplomauitreiking bent geweest!

Klopt inderdaad Davinia. Hij is overdag heel erg rustig en 's avonds dan wordt hij wat wakkerder precies zoals hij in de buik ook was. Overigens heeft hij wel een behoorlijk temprament!

quote:

Op zondag 28 juni 2009 23:57 schreef For_now het volgende:
Incantrix ik kan me niet echt voorstellen hoe het is vaginisme te hebben (gehad) maar ken de angst voor bevallen wel. Heb me destijds ook suf gelezen hier.
Ik had zelf in het verleden chronische hyperventilatie.
Bevallen draait natuurlijk voor een groot deel om ademhaling. En ik was doodsbenauwd om daar in de eerste plaats iets aan te doen. En in de tweede plaats om daar mee geconfronteerd te worden tijdens de bevalling. Om me voor te bereiden op de bevalling heb ik dus gekozen voor een alternatieve manier van voorbereiden dan de meest voorkomende en daar had ik dus eigenlijk helemaal niks aan.
Toen ik ging bevallen gebeurde dus exact waar ik bang voor was.
Ik raakte compleet in paniek, wat 90% kwam door mijn hyperaanval en ik wou nog maar een ding en dat was pijnbestrijding en ik was totaal niet voor rede meer vatbaar.
Het jammere was dat de vk ook niet echt doorhad hoe ik me voelde en ze het nog een beetje verergerde door te zeggen dat het nog uren ging duren. Terwijl ik dus in de auto zat onderweg naar het ziekenhuis had ik volledige ontsluiting en mocht ik al gaan persen.
Alleen had ik dat op dat moment nog niet door
Daarna ging de bevalling vrij vlot maar door wat er gebeurd was vond ik de bevalling best traumatisch. Daar komt dan ook nog eens bij dat mensen denken dat het allemaal wel meevalt omdat ik in principe heel snel bevallen ben. Maar goed.
Ik werd opnieuw zwanger.
Voordat ik zwanger werd en was was mijn enige bezwaar dus ook ... die bevalling.
Ik wist nu wel wat ik kon verwachten dus nu ging het anders, dat had ik mezelf beloofd.
Ik wou niet in een yogagroepje dus heb de yogajuf thuis uitgenodigd samen met mijn partner.
Eerst heb ik het verhaal op tafel gegooid en toen zijn we dus gericht gaan voorbereiden. Doodeng maar met goede moed. Ik oefende alles keer op keer en had mezelf in mijn hoofd geprent dat "als je kaken niet ontspannen zijn kan je niet ontspannen" dus had me voorgenomen me op mijn kaken te concentreren als ik het moeilijk kreeg. Misschien heb je daar iets aan. Door de focus te verleggen kan je wellicht op andere plekken vanzelf mee ontspannen.
De dag van de bevalling was een bijzondere dag. Wat mij betreft waren beide bevalling ondanks de pijn en angst de twee mooiste dagen van mijn leven en ik kan wel janken van geluk als ik er aan denk want het is echt heeeeel erg bijzonder maar dat gevoel krijg je vanzelf als je kleine uk op de wereld is gezet.
"s ochtends voelde ik weeen, na een hele nacht lichte weeen wist ik; het is zover.
Maar meer dan dat gebeurde er niet echt. De weeen kwamen om de 5, 10 of 15 a 30 minuten en waren licht, heftig of goed voelbaar.
Aan het einde van dag had ik echt het gevoel dat ik me aanstelde en er helemaal niks ging gebeuren.
We brachten rond een uurtje of 7 ons andere kindje naar bed en ineens werd het echt heftig. Ik kreeg meer moeite de weeen onder controle te houden maar het bleef me lukken. Rond kwart voor 8 hebben we de vk gebeld. Ze kwam binnen. Ik was volledig gefocust bezig met mijn ademhaling en weeen zoals ik had geleerd. Dit heb ik volgehouden tot de kraamvrouw binnen kwam, om kwart voor 9.
Ik moest gaan liggen en wist direct dat ik dat niet leuk ging vinden want dan was de controle weg en dat bleek ook zo te zijn. Al met al heb ik met een hoop geschreeuw dat ik gestoord was nog een kind te willen, gesmeek om het kind er gewoon uit te snijden en getreuzel om me te verzetten tegen het persen het daarna heel bewust meegemaakt en goed doorstaan.
Om half 10 is ons kindje geboren.
Waar ik de keer ervoor zon moeite mee had was nu een eitje en het persen zelf vond ik nu gruwelijk.
Ik kan je niet zeggen dat het makkelijk is. Hoe het is met pijnbestrijding kan ik je ook niet vertellen.
Wat ik je wel kan vertellen is dat je rekening moet houden met alles. Het kan dus extreem meevallen zoals in mijn geval met mijn ademhaling bij de tweede bevalling. Ik wou graag die snelle bevalling maar vond het ook wel erg heftig ineens dat laatste half uurtje. Maar als ik verhalen lees van vrouwen die er uren of dagen over doen dan zou ik niet willen ruilen. Je krijgt je eigen bevalling en je kunt het aan. Ook al is het eng of pijnlijk. Het is alleen handig als je je eigen weg er na toe kunt vinden om het je zo makkelijk mogelijk te maken.

For_Now, ik heb heel deze post van jou gemist, maar wat lief dat je dit allemaal voor mij hebt opgeschreven en verteld! Vervelend dat je angsten wel zijn uitgekomen, maar aan de andere kant wel superknap, bijzonder en heel erg mooi dat je het uiteindelijk allemaal op je eigen manier hebt kunnen doen. Wat jij zegt over krijgen wat je aankunt is wel één van mijn rotsvaste 'geloven' in het leven (je krijgt op je pad wat je aankunt) dus in die zin herinner je me wel ergens aan dat ik nog niet in verband had gebracht met de bevalling, maar waar ik wel iets mee heb. Dank je wel daarvoor En ook dank je wel voor je tip m.b.t. het verleggen van je focus, dat is denk ik ook wel een heel erg goede tip! Op dit moment ben ik redelijk rustig onder het hele bevallings-idee, ik heb me erbij neergelegd dat ik er nu even niks mee kan en dat ik me nog niet druk kan maken om iets waarvan ik geen idee heb hoe het is. Heeft me een paar weken gekost, maar het is een fijn soort berusting die ik nu heb gevonden T.z.t. lees je hier vast míjn verhaal en het zou zomaar kunnen dat je daar iets van jouw tips in terug gaat vinden

PurpleSky, ikke heb het gelezen hoor! Dat ging vlot zeg, jemig! Wel heel erg veel bloed verloren dus, gelukkig hadden ze dat meteen onder controle.. Ik zou me wel een beetje verloren voelen als ik telkens te horen kreeg dat ik nog maar even moest wachten i.v.m. een andere bevalling, je hebt je kranig geweerd!

FTA, 12 hechtingen! Ik vind het nog steeds erg bijzonder dat je gewoon naar je diploma-uitreiking bent geweest en dat je met 6 cm. ontsluiting nog vrolijk rondstekkerde.. Maar het klinkt als een goede, prettige bevalling en nu genieten jullie waarschijnlijk volop van het resultaat van je noeste arbeid

Binnenkort ga ik ook mijn verhaal hier posten. Ik wist nooit zo goed wat ik met dit topic aan moest. Wilde ik het wel lezen, of niet. Alles, of maar sommige? En dan juist de worst case verhalen of juist de leuke, fijne, 'gemakkelijke'?

Ik heb hier en daar wat gelezen, maar niet al te veel. Uiteraard had ik wel de objectieve zaken gelezen over bevallen, zodat ik wel een en ander van de theorie wist.

En nu, nu heb ik mijn eigen verhaal. En ik begrijp nu ook de drang om e.e.a. in ieder geval voor jezelf op te schrijven, uit te werken, op een rijtje te zetten. Wat is bevallen een heftige ervaring, op heel veel fronten.

Ik ben heel benieuwd naar jouw verhaal miss!

Het is maandagochtend 20 juli 2009 4.34 uur als ik wakker word om te plassen. Niets ongebruikelijks, even plassen, terug naar bed, en verder slapen.

Terug in bed lig ik eerst nog wat te draaien. Ook niet vreemd, opnieuw in slaap vallen duurt altijd eventjes. Ik draai een beetje en realiseer me ineens dat ik een rare kramp voel in mijn baarmoeder. Zou dit..? Welnee, pas 38 weken en 3 dagen, dus dat zal wel niet. Hoewel, de vorige dag ben ik de drie trappen naar ons huis zijdelings opgelopen (goed voor de indaling), we hebben pannenkoeken gegeten, en geprostangladingest. Alledrie in het kader: baat het niet, dan schaadt het niet.

Aangezien ik niet echt geloof in bakerpraatjes, probeer ik de kramp weg te redeneren en te vergeten. Dat lukt wel, het is namelijk helemaal niet zo pijnlijk. Alleen het in slaap vallen lukt niet. Een dik uur later heb ik toch wel een aantal krampjes gehad. Ze lijken op elkaar, maar zijn niet allemaal even lang of pijnlijk. Voorweeen, besluit ik. Als schaap wakker wordt, vraagt hij of er iets is. Vreemd, waarom zou er iets zijn? Kennelijk lig ik toch wel wat te puffen bij de krampjes. Ik zeg dat het wel meevalt, maar dat er wel 'iets' is, waarschijnlijk gerommel of voorwerk, en dat kan wel een aantal dagen of zelfs weken vantevoren beginnen. Ik ben er wel blij mee, want over een week word ik waarschijnlijk ingeleid, dus als mijn lichaam nu zelf al wat doet, is dat mooi meegenomen!

Ik besluit op te staan, zodat schaap gewoon verder kan slapen. Niet nodig om met z'n tweeen om 6 uur al de nieuwe dag te begroeten. Ik ga Jewel Questen, zeg ik hem, slaap jij nog maar even lekker verder.
Lekker op de bank heb ik geen rust genoeg om te Jewel Questen. Even wat Fokken, hoewel daar nog niet veel te doen is. Rondje nieuws op internet dan maar.

Nog geen half uur later staat schaap ook naast zijn bed.Hij vindt het toch maar niets, en komt even kijken hoe en wat. Voor de gein gaan we even timen, want dat hoort toch? De weeen blijken allemaal toch wel rond de 40-50 seconden te duren, alleen de tijd ertussen varieert enorm, van 3 tot 8 minuten. Geen regelmaat, besluiten we. Ik heb om 10 uur een afspraak voor een CTG in het ziekenhuis, dus we besluiten om daar gewoon heen te gaan en dan horen we wel wat zij vinden.

Schaap gaat douchen en maakt een ontbijtje. Nou ja, een beschuit met rookvlees, omdat ik vind dat ik iets moet eten, maar trek heb ik niet. Na het ontbijt timen we nog een keer; inderdaad zoals ik al dacht komen ze wel regelmatiger en blijven lang. Een telefoontje naar het ziekenhuis om te vragen wat te doen. Wel om 10 uur naar het ziekenhuis komen, maar een CTG bij de verloskamers ipv bij de poli verloskunde. Kunnen ze meteen even toucheren enzo. Ik denk te horen aan de stem aan de andere kant van de lijn dat ze denken dat het niet echt iets is. Daar ben ik zelf ook een beetje bang voor. Het is best te doen, niet fijn, maar ook niet erg pijnlijk, en zuchten en puffen werkt goed. Ik vermoed dat we straks weer naar huis worden gestuurd.

Ongeveer kwart voor 10 stappen we de afdeling verloskamers binnen. Het is er niet hectisch druk, zoals ik me had voorgesteld. Sterker nog, het is er heel erg rustig. Op een klein zaaltje word ik geinstalleerd op een bed en wordt de CTG aangesloten. De verloskundige komt al snel tot de conclusie dat er wel degelijk sprake is van weeen. Ze toucheert me en heeft goed nieuws: ik heb al 4 cm ontsluiting! Heerlijk, zo'n kadootje. In mijn hoofd begin ik te rekenen: 1 uur per cm ontsluiting, half uurtje persen...tegen 17 uur zou Senna er moeten kunnen zijn!

We worden naar een verloskamer gebracht waar eea deze dag plaats zal vinden. In het kamertje staat een klein doorzichtig wiegje; dat zal het eerste wiegje zijn waar onze dochter in komt te liggen
Rond half 11 worden we alleen gelaten, ik aangesloten op een CTG-apparaat. Nu is het een kwestie van wachten, weeen opvangen, tijd zoekbrengen tot het zover is. Het is best gezellig zo samen, hoewel het wegpuffen van de weeen ongemerkt toch lastiger wordt. Tegen 1 uur heb ik er regelmatig weeen tussen zitten die mijn lichaam het idee geven dat er iets uit moet, dat ik moet persen. Persdrang? We hopen dat de verloskundige snel komt kijken, want we denken toch wel dat ik al bijna op de 10 cm zit, Of toch iig wel op 8 cm. Het toucheren levert een teleurstellende "met veel moeite kan ik er bijna 6 cm van maken". De verpleegkundige vraagt aan de verloskundige of ik niet even onder de douche mag, om te kijken of dat wat verlicht. Dat is wel een goed idee, dus even later zit ik op een krukje in de douche met de lekkere warme straal op mijn buik gericht. Het werkt inderdaad ontspannend. De persdrang is beter op te vangen en weg te puffen en wordt zelfs minder. Hier blijf ik even zitten.

Na ongeveer een kwartier moet ik weer aangesloten op de CTG. We wachten weer verder, hopen dat het nu wat beter gaat. Na verloop van tijd komt de persdrang weer terug, en wordt zelfs heviger. Zou het nu dan goed gevorderd zijn? Rond 3 uur komt de vk weer terug om te toucheren maar heeft een enorm teleurstellende mededeling: een ruime 6 cm, amper vooruitgang dus. Dat hadden we echt niet verwacht, gezien de heftigheid van de weeen en de persdrang. Iedere keer dat ik het gevoel heb dat ik moet persen, schiet de gedachte door mijn hoofd dat ik misschien, als ik pers, dingen onherstelbaar kapot maak van binnen.

De vk wil overleggen met collega's en gyns en de verpleegkundige vraagt of ik niet nog een keer mag douchen. Even later zit ik weer heerlijk onder de douche. En weer verlicht het de boel. Uitslag van het overleg is dat we het nog even aankijken, met 6 cm kun je gewoon nog niet veel en nu lijkt het toch weer wat minder heftig geworden. Verder dus weer, op het bed, want lopen, zitten, alles is naar, behalve liggen, op mijn rug. Schaap zit naast me, en doet het precies goed. Hij puft met me mee als het te zwaar wordt, en ik hoef alleen maar mijn hand uit te steken als ik de zijne wil om in te knijpen. Zoals zo vaak voelt hij me erg goed aan, behalve op het moment dat hij besluit dat het misschien wel wat luchtig en grappig is om ipv te zuchten mee te fluiten. Ik schud mijn hoofd naar hem...doe dat maar niet.

Om half 5 komt de ass gyn nogmaals kijken, aangezien de verpleegkundige constateerde dat de persdrang toch weer heftig was. Toucheren levert een magere 8 cm ontsluiting op, nog steeds niet voldoende om te persen. Nog maar weer even on der de douche, wat ook wel weer wat verlicht. De verlichting wordt echter iedere douchebeurt minder en het duurt minder lang voor het weer erg heftig wordt. Na de douche maar weer terug naar het bed en verder opvangen en puffen en wachten. Al snel nadat ik uit de douche ben, wordt de persdrang weer heviger. Ik doe mijn best om ze op te vangen, maar het wordt vrijwel onmogelijk. De verpleegkundige die weer even komt kijken, ziet dat het toch erg heftig is. Om tien voor 6 komt de ass gyn nog een keer toucheren en inmiddels zit ik op 9 cm. Het is bijna zo ver, denk ik, dit is bijna voorbij.


Om 18 uur komt het verlossende woord: ondanks dat het nog steeds geen volledige ontsluiting is en er nog een randje staat, denkt de ass. gyn dat ik daar wel voorbij kan persen en mag ik dat inderdaad gaan proberen. Het persen gaat beginnen! Eindelijk. Hoewel ik weet dat de uitdrijvingsfase tot 2 uur kan en mag duren, is dat niet wat ik in gedachten heb. Volgens mijn idee is het een kwestie van een minuut of 20, dat kan gewoon niet anders.

De eerste paar keer persen is even oefenen. Ik hou mijn benen vast in de knieholten en probeer te persen naar de uitgang. Het is even wennen, maar met wat aanwijzingen en de hulp van ass gyn en verpleegkundige krijg ik de slag te pakken. De ass gyn blijft intussen voelen hoe het met het randje staat. Dat wil nog niet erg verdwijnen, maar dat zal met het persen vanzelf gebeuren. Het mogen persen voelt als een opluchting: niet meer hoeven wegpuffen en niet meer bang zijn dat ik dingen beschadig van binnen!

Op iedere wee probeer ik drie keer mee te persen, wat ook meestal wel lukt. Na iedere wee verwacht, hoop ik te horen dat het hoofdje staat, dat het nu niet lang meer duurt. Maar hoewel de aanmoedigingen niet van de lucht zijn, blijft die mededeling uit. Ik blijf persen, de aanwijzigingen volgen, maar begin me een beeje wanhopig te voelen. Hoe lang gaat dit duren? Wat gebeurt er daaronder, als er al iets gebeurt? Na een uur persen wordt er via haar hoofdje wat bloed geprikt bij de baby om te kijken hoeveel reserves ze nog heeft of dat er ingegrepen moet worden. Ingegrepen betekent, afhankelijk van de reserves van de baby, een kunstverlossing of alsnog een keizersnede. Terwijl we wachten op de uitslag, pers ik verder.

De verpleegkundige heeft een grote spiegel gehaald om te laten zien dat er echt, echt, vooruitgang in zit. Tijdens het persen zie ik in de spiegel voor het eerst een klein stukje van het hoofdje. Daar is mijn kindje! En inderdaad zie ik in de spiegel vooruitgang, maar jeetje, wat gaat dat langzaam! Steeds komt er een klein stukje meer hoofd in zicht, maar het verschil is zo klein! De uitslag van het bloed: de baby heeft nog voldoende reserves voor het tweede uur persen! Goed nieuws, natuurlijk, hoewel ik daar op dat moment even niet heel zeker van ben. Ik ben zo moe, het doet zo'n pijn, en het eind is nog lang niet in zicht. Het beetje haar en hoofd dat ik via de spiegel zie, is nog lang geen volledige baby. En het ergste, het eruit komen van het hoofdje, moet nog komen. De gyn die er inmiddels ook bij gekomen is, ziet wel dat het niet helemaal lekker gaat met me, dat ik bang ben en uitgeput begin te raken. Ze vraagt me of ik hulp wil, want die hulp is er niet alleen tbv de baby. Hulp? Ja, een knip en een cupje om de baby een beetje te helpen. Ow ja, ik wil hulp. Ik kan dit helemaal niet, namelijk, ik ben op. De voorbereidingen worden getroffen terwijl ik verder ga met persen. Ik besta alleen nog maar uit persen, de rest gaat volledig langs me heen. Zo volledig, dat ik hoogst verbaasd ben als de gyn ineens zegt: pak haar maar aan.
Pak haar maar aan? Huh, hoe kan dat? Is ze er al? Ik heb iets gemist ergens. Ik kijk naar beneden en terwijl ik mijn armen uitsteek zie ik tussen mijn benen een klein rond bolletje met veel donker haar. Daar is ze, Senna, eindelijk in mijn armen, op mijn blote huid. Ik kan niets anders uitbrengen dan een langgerekt "Oooo", dat voor mij alles zegt: het geluk dat ons meisje er is, de opluchting dat het voorbij is, het ongeloof dat ze nu echt op mijn buik ligt. Het volgende dat ik zeg is "dank jullie wel" tegen de gyn, assistent en de verpleegkundige. Ik ben ze zoo dankbaar dat ze me geholpen hebben dit voor elkaar te krijgen.

En dan kan ik haar eindelijk zien en voelen: Senna, onze dochter, waar we zo lang op hebben gewacht, die zo welkom is. Ze is nog veel mooier dan ik had gedacht en de gevoelens die me overspoelen zijn overweldigend. Dat is met geen pen te beschrijven, en wat ben ik blij dat ik dit mag meemaken.

Schaap komt ook zijn dochter bewonderen. Het eerste wat hij zegt, is "wat is ze mooi". Ik geniet van die woorden, omdat ik weet dat hij bang was dat hij zijn eigen kindje niet mooi zou vinden. De ass gyn vraagt of hij de navelstreng wil doorknippen. Na een tijdje wordt Senna even bij me weggehaald om te worden aangekleed. Haar mooie eerste kleertjes, met zorg uitgekozen. Hoewel volledig onbelangrijk, is het toch geweldig om haar daarin te zien. Eindelijk kan ook schaap zijn dochter vasthouden. Ik zie hem daar staan, Senna in zijn armen. Ze hebben het altijd over 'de geboorte van een moeder', maar ik zie hier heel duidelijk de geboorte van een vader, het begin van een hechte band.

Dit is voor mij mijn bevallingsverhaal. Natuurlijk komt er nog veel na, hechten etc., maar dan kan ik blijven tikken, want waar houdt het op? Dit is het begin van het leven van Senna, met schaap en mij, wij drietjes.

_{Het grappige is dat als ik dit wil posten, ik zie dat de bevalling van start tot einde exact 15 uur heeft geduurd: van 4.34 uur tot 19.34 uur.}

Mooi verhaal Miss . Jouw verhaal, jullie verhaal .

En wat heerlijk dat Senna er nu is, de allermooiste .

Ik doe de mijne ook nog even :

Zondagochtend, tegen 10 uur werd ik wakker en dacht 'ik kan wel even lekker in bad'. Dus badkraan opengezet en onderweg naar beneden om wat drinken te halen. De laatste trede van de trap voelde ik iets heel mafs. Het was net of mijn buik ineens een heel stuk zakte en 'openscheurde'. Ik had het eerst nog niet eens door ook, en dacht 'ik plas in mijn broek?' maar ik had net geplast. Ineens wist ik het 'mijn vliezen!'. Ik riep naar Harold dat hij vandaag vader zou worden en mijn vliezen waren gebroken en die reageerde met 'ooo....' en even later (een stuk wakkerder) 'en nu?!'.

Intussen had ik een het dichtbijzijnde van het aanrecht gevist, een maatbeker, om wat vruchtwater in op te vangen. Ik wist niet dat dat in het geval van een keizersnede niet hoefde, maar was gedrilld op de pufclub Ik heb de verloskamers gebeld en die zeiden 'kom maar snel hierheen' dus Harold heeft snel wat dingen bijelkaar gepakt voor mij. De ziekenhuistas met hoognodige dingen stond al in de auto voor je-weet-maar-nooit dus op naar het ziekenhuis. Snel mijn moeder gebeld (hoiii mijn vliezen zijn gebroken, doeiii!) en Karen, die vervoer regelde en onderweg ging.

Aangekomen in het MCL werd ik aan het CTG gelegd. Sjakie was levendig en in goede conditie aan de hartslag te horen, en toen kwam de mededeling 'nu maar voor ok, Spinder (mijn eigen gyn!!) is er al en de anesthesioloog is onderweg'. Gelukkig was Karen inmiddels gearriveerd, dus die kon op het wachtbankje. Harold werd in OK-pak gehesen en toen de ruggenprik zat kwam hij ook op de OK. En toen kreeg ik toch wel een tik hoor.... Ik ging dus NU bevallen en niet de 21ste, en had nauwelijks tijd om me dat echt goed te realiseren. Ik lag helemaal te trillen, was misselijk, mijn bloeddruk vloog alle kanten op, dus na enige middeltjes via het infuus kon er begonnen worden.

Na even 'nog een keer jongens, het lukt niet' (van de gyn) en 'Laura, daar komt ie!' (van de verpleegkundige) was hij daar om 12:07 : Thijs Laurens Jakob. 3900 gram en een cm of 52. De eerste apgar was 7 (hij was nog wat blauw), de tweede (na 3 minuten) was 9 en de derde (na 5 minuten) was 10.

Overigens is de 'derde naamgever' van Thijs, Harolds opa Jakob, vanmiddag (16-07) overleden. Hij was al enige tijd niet lekker, is geopereerd, bleek vanbinnen een puinhoop (een aantal darmperforaties) en is nadat de arts vanochtend heeft gezegd niks meer te kunnen doen, vanmiddag aan een hartstilstand overleden.

oh miss wat een mooi bevallingsverhaal. ik moet ervan huilen

quote:

oals zo vaak voelt hij me erg goed aan, behalve op het moment dat hij besluit dat het misschien wel wat luchtig en grappig is om ipv te zuchten mee te fluiten. Ik schud mijn hoofd naar hem...doe dat maar niet.

Mooi verhaal verder

Miss-sly: Wat heb je dat prachtig beschreven. Bij die zin van dat doorzichtige wiegje begon het al

mooi Miss Sly , ik zit met een grote glimlach op mijn gezicht. Wat heerlijk dat ze er eindelijk is, de zo welkome en gewenste Senna!

Mooi miss_sly!

Mooi Miss Sly! Wat moest je lang persen. Maar wel leuk dat ze met een spiegel kwamen.

Wat een mooi verhaal miss_sly en ik begon ook hoor toen ik las van het wiegje...
_{en zag in gedachten alweer Maartens wiegje leeg/opgemaakt staan wachten op het nieuwe kindje, ons kindje...}

McLaura, dat van jou ook uiteraard, maar dat had ik in Z&G al gelezen.

Miss_sly en Mc laura wat een prachtige verhalen

Mc Laura je verhaal had ik al gelezen het blijft mooi!

Miss Sly zo lang gewacht en eindelijk gekregen een prachtige dochter erg ontroerend verhaal ik moest ff een traantje wegpinken.

Miss, wat fijn voor Senna om zo gewenst en zo geliefd te zijn. Veel geluk samen!

MissSly, ook ik moest huilen van je verhaal. Zo mooi!

McLaura, jouw verhaal had ik ook al gelezen in Z&G, maar is daarom natuurlijk niet minder mooi!

Ik denk al, heb het verhaa van McLaura al gelezen, toch? ik begon alweer aan mezelf te twijfelen :$
maar het is ook een mooi verhaal!

pff, miss, kheb wel een traantje weggepinkt, hoor. zo liefdevol ik ben zo blij voor jou / jullie dat het grote genieten echt begonnen is, zo zwaar als die zwangerschap was voor je, zo gelukkig ben je nu met je dochter
ze heeft dus 1 naam? geen tweede naam? was ik nwsgierig naar.

MissSly zo ontroerend! zo mooi! Je merkt echt dat je nu echt hebt waar je zo lang op hebt gewacht! Heel veel geluk samen met elkaar!

Laura, ik had je verhaal ook al gelezen, maar dat maakt het niet minder bijzonder! Fijn dat ook Thijs zelf zijn datum koos in plaats van op de datum van het ziekenhuis te wachten! jullie ook heel veel geluk samen!

De bevalling was me behoorlijk tegengevallen, hoewel ik ook wel besef dat het bepaald geen gruwelbevalling is en dat het vele malen erger kan. Toch was ik na de bevalling ontzettend blij dat er voor ons geen tweede zou komen. Nog een keer bevallen wilde ik absoluut niet. Nu, nog geen week later, staan al onze argumenten nog steeds, maar een eventuele bevalling zou ik al niet meer als obstakel zien.

Davinia, Senna heeft inderdaad maar 1 naam. Wij houden van eenvoudig en duidelijk en zagen geen enkele reden om iemand te gaan vernoemen ofzo.

Misschien een hele domme vraag hoor , maar wat is een 'cupje om de baby een beetje te helpen'?

Ow, miss_d, dat is geen domme vraag hoor. Ik wist ook niet precies wat ze bedoelde, maar ik wilde gewoon hulp Achteraf blijkt het gewoon een ander woord (eufemisme misschien?) voor vacuumpomp. Ze hebben die op haar hoofdje gezet, maar niet meegetrokken ofzo, alleen gezorgd dat de cms vooruitgang per wee bleven, en ze niet telkens een stukje terug zou schieten.

Ah, oke, da's inderdaad een aardig eufemisme ja Bedankt voor de uitleg!

Miss sly, ik lees het nu pas, mooi verhaal zeg!
Ik heb mijn verhaal ook opgeschreven, en hoe vaak ik 'm ook doorlees om hem in te korten, het lukt niet Dus dan maar het hele lange verhaal.


Vrijdagochtend 07-08-09 gaan we naar het ziekenhuis: ik word ingeleid. Maar met één centimeter ontsluiting begin je niets en drie porties hormonengel later wordt duidelijk dat ik de nacht zal moeten blijven, hopend dat er iets gebeurt... En jawel, wat lage rugpijn zet zich 's nachts om in heuse krampen! Nog goed uit te houden, maar ik ga wel aan de CTG, en later een slaappilletje omdat het nog weinig effect heeft maar wel net te pijnlijk is om door te slapen. Omdat D. toch 's ochtends vroeg weer zal terugkomen, en ik ga slapen, bel ik hem nog maar niet wakker.

Echt heel erg goed slaap ik niet, ik word toch wel wakker van de (voor?)weeën, en om 6 uur ben ik alweer klaarwakker. De weeën komen wat minder snel na elkaar, maar voelen wel venijniger en houden ook langer aan. Ik merk aan de rugpijn dat ik waarschijnlijk rugweeën ga krijgen.. nou ja, so be it. Onder de douche staan helpt, heerlijk de warme straal op mijn onderrug richten. D. smst of ik lekker geslapen heb en ik sms überblij terug dat weeën best pijn doen, haha.

Na de zoveelste ctg komt er rond 9 uur, half 10, weer een verloskundige om te kijken of de weeën wat gedaan hebben. Ze neemt een verpleegkundige mee die mij nog lang zal heugen - stel je het prorotype verpleegkundige voor, en dan het tegenovergestelde, en dan heb je Fried: een gigantische, lange, brede, ronde man, met een kale kop en een giga snor, met een melig gevoel voor humor. Of ik even mijn been open wil laten vallen tegen zijn buik aan, daar heeft ie 'm tenslotte voor laten groeien, zegt ie... haha.

Ik hou m'n hart vast voor slecht nieuws, maar het komt niet: er is twee centimeter ontsluiting, ze gaat de vliezen breken! Echt? Huh? Ohjee! Een onzinnig gevoel van "geen weg meer terug" en "oh god hier gaan we dan" bekruipt mij en ik moet er zelf om lachen. De vliezen worden gebroken en de verloskundige zegt dat het groen is, dus dat ze een elektrode gaan aanbrengen op het hoofdje om goed in de gaten te houden of ze het niet te benauwd krijgt. Omdat de weeën vervolgens niet veel sneller of harder komen, krijg ik ook het weeënopwekkend infuus in mijn arm. Tot zover mijn douche-en-bad-plan: ik zit aan snoertjes vast en mag mijn bed niet eens uit, laat staan onder de douche.

De weeën gaan voorspoedig, het wordt al gauw pijnlijker. De meeste pijn zit inderdaad in m'n onderrug, maar óók onder in mijn buik. Dit zijn geen rugweeën, dit zijn rondomweeën... en dat is verrekte lastig op te vangen. Een warme kruik op mijn rug en flink wat tegendruk van D. helpt redelijk tegen de rugpijn, zodat ik me kan concentreren op het opvangen van de buikweeën - waar ik overigens ook D. voor gebruik, als echte steunpaal. Ik leun tegen hem, druk mijn hoofd in zijn borst, knijp en bijt soms zelfs, snauw bevelen van één woord - "Kruik!", "Rug!", "Au!" en "Wee" en hij weet precies wat hij moet doen.

Ik puf ondertussen verder, totaal niet op het ritme dat de pufclub me geleerd heeft - de ene keer dat ik meepufte op "Altijd is Kortjakje ziek" kreeg ik het er benauwd van. Liever doe ik een beetje ademhalen en dan een keer lang uitademen. D. waagt het één keer om het puffen-van-de-pufclub voor te doen en ik snauw hem toe "Doe het lekker zelf dan!" - en zeg daarna ook meteen sorry.

Naarmate de weeën in buik en rug heftiger worden, helpt een kruik en wat druk écht niet meer genoeg, en ik weet niet meer waar ik het moet zoeken. Ik kan nauwelijks bewegen want ik zit vast aan het bed, en kan geen houding vinden waarin de weeën draaglijk zijn. Ik weet dat het nog uren en uren gaat duren, en zeg tegen D. dat ik niet denk dat ik dit zo vol ga houden zonder pijnstilling. Een half uur later krijg ik het niet meer voor elkaar om mee te puffen op een wee; in plaats daarvan ben ik paniekerig aan het huilen. Zonder dat ik het merk drukt D. op het knopje om de verpleging te vragen naar pijnstilling. Een ruggeprik dan maar. Ik wilde zo graag thuis bevallen en ik ging het allemaal wel even zonder verdoving doen, en het voelt als een soort falen dat ik er toch naar vraag, maar het voelt wel als de goede beslissing.

Binnen een kwartiertje is de anesthesiste er al, wat haar meteen al geweldig maakt in mijn boekje. Ze legt uit en stelt vragen, maar ik ben nogal van de wereld, heb mijn hoofd in D. z'n borst gedrukt en kan alleen nog maar af en toe wat kreunen en jaknikken. D. antwoordt in plaats van mij. Op een gegeven moment vraagt de anesthesiste of we weten wat het wordt; D. zegt nee, waarop ze zegt: Ah, dus een babykamer met geel en groen? D. zegt ja, inderdaad, en ik reageer meteen door heel hard met m'n hoofd te schudden, da's helemaal niet waar! Voor hem een teken dat ik in elk geval nog iets weet van wat er om me heen gebeurt.

Ik word voor de zekerheid even getoucheerd - 3 à 4 centimeter zegt de verloskundige. Het maakt mij nog meer overtuigd dat ik de goede keuze heb gemaakt, want met 3 centimeter kom je nog nergens, dat gaat inderdaad nog heel lang duren.

Er wordt vanalles voorbereid, en ik word volgepropt met nog meer buisjes en slangetjes. Naast de slangetjes van de weeënopwekkers en de elektrode krijg ik nu drie hartslagmeters (?) en een ding op m'n middelvinger voor controle tijdens de verdoving, een bloeddrukmeter en een katheter. Wat een medisch circus zo...

Dan is het half 1 en wordt de prik gezet. Na nog één wee opgevangen te hebben ebt de pijn weg. Wat een opluchting! Iemand vertelt mij dat ik maar even lekker moet ontspannen en dat lukt zo goed, dat ik gewoon in slaap val.

Het is half drie als ik weer een klein beetje wakker word, heerlijk ontspannen en pijnvrij, en de verloskundige komt nog even toucheren. Ik reken nergens op, het is pas twee uurtjes sinds de 3 à 4 cm, maar ze zegt dat het "helemaal open staat". Echt? Allejezus wat is dat ineens snel gegaan dan! Hebben ze die weeënopwekkers op turbo gezet ofzo? "Ik zie zelfs al haartjes!" zegt de verloskundige, en ik ben helemaal verrukt. Haartjes! Ons kindje heeft haartjes! Het idee dat we vanaf de buitenwereld al wat échts kunnen zien van ons kindje vind ik helemaal geweldig, ik zeg volgens mij wel tien keer "Oh ons kindje heeft haartjes! Háártjes! "

Er wordt uitgelegd dat ze de ruggeprik uit gaan zetten, en weer heb ik een momentje van besef dat we ineens een flinke stap vooruit gaan en dat het toch allemaal best spannend is. Ik ben bang dat de pijn in één klap terugkomt en zeg dat ook, maar de verloskundige stelt mij gerust; het kan nog uren duren voordat het gevoel helemaal terug is. Als ik voel dat ik moet poepen, moet ik de verpleging roepen. Voorlopig voel ik nog weinig, heel geleidelijk voel ik de weeën terugkomen, gelukkig eerst alleen in mijn buik en daarna pas in mijn rug - en vooral links, omdat ik op mijn linkerzij heb gelegen is de verdoving rechts eerder uitgewerkt, wat een heel raar scheef gevoel geeft. Wel kunnen we ondertussen meegenieten met de korte, hoge gilletjes van de mevrouw in de kamer naast mij, die aan het persen is. Dat zorgt er ook voor dat "mijn" verloskundige en verpleegkundigen daar druk bezig zijn, en er wordt gauw een nieuwe ploeg voor mij bij elkaar getrommeld. Jeetje, ga ik straks ook van dat soort geluiden uitkramen? De ontsluitingsweeën heb ik vooral puffend en zuchtend doorgebracht, maar persen is een ander verhaal. Ik ben benieuwd.

Ik voel al redelijk snel dat ik moet persen, maar ik voel ook dat ik nog niet kán persen. De drang is er wel maar de kracht nog niet. Uiteindelijk komt het gevoel overal terug, alleen mijn rechterbeen doet er wat langer over en voelt nog aan als blubber. Op naar het persen, ik kan het niet meer inhouden, wat een goed teken schijnt te zijn.

Waar de hele bevalling tot nu toe nogal moeizaam ging, en alles opgewekt en extra gestimuleerd moest worden, valt het persen me alles mee. Dit kan ik! Als ik goed pers, voel ik mijn kindje een beetje zakken, en dat in combinatie met de aanmoedigingen van de mensen om mijn bed is genoeg aanmoediging om alles te geven. Drie keer persen op één wee lukt niet altijd even goed, maar we gaan duidelijk vooruit. Nu houd ik ineens wel de tips van de pufclub in mijn hoofd - niet op je hoofd persen, je ogen openhouden! Bij een wee pers ik per ongeluk nogal op m'n hoofd in plaats van naar beneden, en ik stop pardoes met de woorden: "oh oeps, dat was op m'n hoofd geperst!", om meteen weer verder te gaan. D. staat te dicht bij mijn hoofd om hem aan te kunnen kijken, dus ik concentreer op het sierlijke patroon met een klavertje vier op de muur, en af en toe staar ik naar het standbyknopje op de wc. Je moet wat hè.
De verloskundige vraagt of het gaat met de pijn, en ik antwoord eerlijk, bijna m'n schouders ophalend, "Mja, gaat eigenlijk wel prima!" Ik snap op dat moment totaal niet waarom ze er allemaal zo om moeten lachen, het gáát ook gewoon prima, ik voel dat het goed gaat, het doet wel wat pijn maar het is draaglijk, veel beter uit te houden dan de ontsluitingsweeën, en omdat ik zo bezig ben met het meepersen boeit die hele pijn ook totaal niet. Ik heb wel wat belangrijkers te doen.

Het persen gaat hartstikke snel en goed, wordt mij verteld, en hoewel ik ergens het idee heb dat ze dat altijd zeggen om de bevallende vrouw een hart onder de riem te steken, besluit ik het maar te geloven. De hartslag van ons kindje gaat echter best flink omlaag tijdens de persweeën, en doet er steeds langer over om weer omhoog te klimmen. De baby heeft het benauwd en flink ook, dus om de boel nog sneller te laten gaan wordt er een knip gezet. Ik vind het allang prima, het gaat tenslotte om ons kindje. De verdoving geeft een prikje, van de knip voel ik niets. Dan nog een keer persen en ineens staat het hoofdje! Het brandt wel wat, maar ook dat had ik erger verwacht. Bovendien, het is tien over vier, ik ben pas twintig minuten aan het persen, dat valt ook alles mee.

Als het hoofdje geboren is blijkt dat de navelstreng twee keer strak om het nekje zit - zo strak, dat ze het niet los kunnen halen maar meteen af moeten knippen. Daarna wordt de rest van het lijfje geboren en wordt er een bloederig, slap hoopje mens op mijn borst gelegd. Ik ben sprakeloos en bewonder. Ik hoor een klein kreuntje, wat voor mij genoeg bevestiging is dat alles werkt, maar om mij heen schijnt paniek te zijn, waar ik weinig van merk. De baby - op dat moment voor mij nog steeds onzijdig - wordt snel weggehaald en meegenomen. De navelstreng bleek op de een of andere manier toch nog vast te zitten, en zo spettert het bloed alle omstaanders vies. De paniek is echter te groot om daar heel erg bij stil te staan.

Ik merk niets van de paniek, ik hijg, buiten adem, en vraag of het echt wel klopte wat ik dacht te horen: zei iemand nou meisje? Meisje? Echt? Doet ze het goed? Gaat alles wel goed? Er is niemand die tijd heeft om antwoord te geven, maar dan komt er gekrijs uit het hok waar D., de verpleegkundige en de baby heen zijn gegaan. Hoewel ik dus de paniek niet zo gemerkt heb, is dit voor mij ook een opluchting.
Ondertussen wordt de placenta geboren, na drie minuten al, en ik moet lachen om de ranzigheid van het ding en hoe blubberig het voelde toen het er uitkwam.

Dan komt D. met ons kindje in zijn armen, en tranen in zijn ogen, terug van weet ik veel waar en wat. Wat een enorme trots en verliefdheid straalt er van hem af! Het wordt bevestigd: we hebben echt een dochter, en ze doet het goed! Ze wordt op mijn borst gelegd, en ik voel zó veel dat ik er niet eens meer wijs uit kan maken, het is zo overweldigend.

Ik word gehecht terwijl ik probeer naar beneden te kijken, naar ons meisje, maar ze ligt zo hoog dat ik haar eigenlijk nauwelijks kan zien. Maar daar heeft ze zelf al een oplossing voor bedacht: ze heeft de boel helemaal ondergepoept. Ze wordt dus even eerst een beetje schoongemaakt en daarna naast mij neergelegd, waar ik haar eindelijk goed kan zien. Hallo Willow, denk ik, wat ben je mooi... we kijken elkaar aan, neus tegen neusje, en weer is het gevoel overweldigend.
Ik flap er uit: "Jeetje, jij bent het zachtste mensje dat ik ooit gekend heb." Want wat is ze heerlijk om te zien en te voelen, zoals ze in mijn armen ligt, al dapper de wereld aan het instaren, zo druk bewegend met handjes en voetjes dat ze me precies ligt te schoppen op de plek waar ze vanuit de buik ook al schopte. Maar nu in de buitenwereld, eindelijk. En jeetje, wat is ze mooi...! Er gaat zoveel door mij heen! Onzekerheden van voor de bevalling zijn weg, ik weet: voor jou ga ik zorgen. Zo goed als ik kan.

jeetje In wat een verhaal; en wat heb je het goed gedaan
ondanks alle medische toestanden en hectiek eromheen en ondanks dat het helemaal niet is wat je zelf gehoopt of gedacht had over je eigen bevalling vind ik het alsnog een bemoedigend verhaal om te lezen. _{ok hier en daar een dikke traan hier en bij jou ongetwijfeld ook}

T geeft stiekem ook vertrouwen voor mezelf. Alles komt uiteindelijk goed en hier:

quote:

"Jeetje, jij bent het zachtste mensje dat ik ooit gekend heb." Want wat is ze heerlijk om te zien en te voelen, zoals ze in mijn armen ligt, al dapper de wereld aan het instaren, zo druk bewegend met handjes en voetjes dat ze me precies ligt te schoppen op de plek waar ze vanuit de buik ook al schopte. Maar nu in de buitenwereld, eindelijk. En jeetje, wat is ze mooi...! Er gaat zoveel door mij heen! Onzekerheden van voor de bevalling zijn weg, ik weet: voor jou ga ik zorgen. Zo goed als ik kan.

doe je het voor

*snirf*

Prachtige verhalen, bedankt voor het delen allemaal!

Awww Innepin, mooi! Ondanks alle gedoe rondom klink je toch vooral rustig en zooo liefdevol.

_{Oh en LLM, jullie moeten dit topic heel snel volposten want ik wil mijn bevallingsverhaal straks in een topic met een mooiere posticon. Ben ik nou raar?}

Oh God, Innepinnerz, daar ging ik effe helemaal van los zeg Mooi!

Mooi Innepin!! Bij mij ook trantjes!

Aahhww Innepin, wat een mooi verhaal!

Wow... wat een mooie verhalen....traantjes alom

innepin, mooi!

Innepin wat mooi geschreven!

Innepin, wat mooi geschreven!

<sub>donderdag 6 augustus 2009 @ 16:41
@Nijna het is hier momenteel zo rond de 10 min soms wat eerder, maar langer eigenlijk niet, wat er tussen zit.
het komt ook echt met die wee pieken, dus eerst zeurderig, en dan steeds een wat scherper wordender randje, en dan ebt het weer weg.
net weer een keer afgekoeld onder de douche en idd gewoon rustig aan door rommelend

donderdag 6 augustus 2009 @ 17:48
hmmm dat klopt dus echt, een wee herken je...
volgens mij dames is het hier zachtjes aan begonnen....
als dit zo nog een uurtje aanhoud dan gaan we timen....

_Bar_ - donderdag 6 augustus 2009 @ 18:36
Maaruh het is wel serieus hier, zit al weg te puffen.....
daar gaat straks onze kip er ligt nu dus kip op de bbq

_Bar_ - donderdag 6 augustus 2009 @ 19:16
m'n kip is binnen dit keer mag ik bevallen met eten in de maag
Maaruh ladies, ik ga nog een keer douchen, en daarna beginnen met timen, het komt nu wel aardig dicht achter elkaar namelijk, en ze zijn aardig pijnlijk

_Bar_ - donderdag 6 augustus 2009 @ 19:44
Douchen was not done
ben gaan timen, zal tussendoor nog wel posten, in elk geval laat ik het weten wanneer we naar het ziekenhuis vertrekken.
het is wel heel grappig opzich, vandaag onze goedkeuring gegeven wat de geboortekaartjes betrefd, de ha is nu helemaal rond.
alleen m'n woonkamer is nog beetje een chaos

_Bar_ - donderdag 6 augustus 2009 @ 21:15
wij gaan zo bellen naar het ziekenhuis, ze volgen elkaar lekker op, en ze worden steeds pijnlijker....</sub>

Zo begon het bevalproces
Na het telefoontje naar de vk, mochten we gelijk langskomen, ze adviseerde om gelijk alles maar mee te nemen (dus maxi-cosi en de tas)
op het gemak, alles bij elkaar gezocht, andere kleren aangetrokken en toen in de auto gesprongen naar het ziekenhuis.

Daar aangekomen was het lekker rustig, maar wat wil je om 21.45 uur.
Heb nog gevraagd of het druk was vanavond ivm volle maan, maar wij waren de enigste, en dat vond ze leuk had ze weer was anders te doen dan pappier werk

In een kamertje werden bloeddruk gemeten en gekeken naar hoeveel cm ontsluiting er was, en jawel 4 cm had ik al staan
was ergens wel verbaasd, had namelijk niet het idee dat wat ik thuis voelde alzoveel ontsluiting kon veroorzaken.
We mochten door lopen naar de kraamsuite, waar we ons mochten installeren.

Wel lekker zo, met een privé douche, privé keukentje.

Nadat we wat te drinken gekregen hadden, besloot ik om eens onder de douche te springen, had het ook nogal warm dus beetje afkoelen kon nooit kwaad, alleen het douchen was ook hier weer geen s6, ja ik koelde af, maar de weeën daar opvangen vond ik maar niks.
Dus besloot ervanonder te komen, en dan maar terug op bed te gaan liggen/hangen, maar ook dat was geen s6.
De vk kwam nog een keertje langs om te kijken hoe het ervoor stond, en adviseerde om eens de skippybal te proberen.
En dat beviel me goed, peter moest wel al snel achter me komen zitten, omdat er rugweeen bijkwamen, en zo kon hij tegendruk uitoefenen, wat ik weer heel fijn vond.

Rond een uurtje of 11 kwam de vk weer kijken en voelen, zat nu op 6 cm ontsluiting, en ik mocht kiezen of de vliezen al breken of nog even wachten.
Ik besloot het laatste.
Omdat ik al een tijdje de weeën goed op kon vangen, en het allemaal goed aankon, kon ik er nu aan gaan wennen dat het nog pijnlijker zou gaan worden.
En dat werd het, kon het nog wel steeds goed aan, de rugweeën die peter wegduwde, en door de aanmoedigingen van de kraam, was het allemaal wel te goed.

tegen 24 uur, heb ik dan ook besloten om de vliezen te breken, en zo geschiede tijdens een wee dat de vk de vliezen brak, waar er alleen nog maar zeer weinig vruchtwater uitkwam.
Wel was er niet in het vruchtwater gepoept, dus hoefde niet vast in bed te gaan liggen.
en zo besloten we dat het misschien wel fijn zou zijn om nog een keer onder de douche te gaan staan.
maar en met rugweeën, en fenijge buikweeën, was zelfs zittend douchen geen pretje.
Eenmaal vanonder de douche, kreeg ik het giga koud en werd al rillend in bed gelegd, en dat rillen hield ook een tijdje aan zo koud had ik het, wat opzich heel raar was, gezien de tropische temperaturen van de kamer.

De weeën volgden elkaar sneller en sneller op, en lopen,zitten was niet meer te doen, dus terug liggen op bed.
Daar kon ik ze nog het beste opvangen.

ik weet niet meer hoelaat het was, maar weet dat ze nog een keer ging voelen hoeveel ontsluiting erbij was gekomen, en dat was toen 8, en tijdens de gelijk volgende wee werd het 9 cm.
ze adviseerde om op m'n zij te gaan liggen voor dat laatste stukje, alleen dat was niet fijn, dus lag al zeer snel terug op m'n rug.

en toen de persdrang sterker en sterker werd, mocht ik de ergste druk eraf persen, opluchting.
om 01.50 uur ongeveer mocht ik mee gaan persen, en om 02.04 werd daar Roy geboren.
Die tijdens het uitdrijven toch nog even poepte, zijn handje naast z'n hoofdje had zitten, en de navelstreng om z'n nekje had zitten.

Hij werd bij mij gelegd, en begon vlak daarna te huilen, en al snel lekker bij mij liggen drinken.

De nageboorte liet even op zich wachten, en door gedruk op de buik, kwam hij er volledig uitzetten.
ook die was al bijna "op"
en dit en het weinige vruchtwater was het goed dat Roy geboren werd, het was zijn tijd om eruit te komen.

Hhoefde ook niet gehecht te worden.
Wel kreeg ik nog een extra prik omdat Roy geen reshus positief kindje is.

De volgende ochtend kwam de kinderarts nog even langs, dit niet omdat er iets aan de hand was met Roy, maar omdat Thijs overleden is, ergens een fijn idee.
Hoe rustig het de nacht was qua bevallingen, hoe druk het die ochtend was, er stonden er 5 te wachten op een kraamsuite, dus we werden ook vrij snel weer ontslagen uit het ziekenhuis

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Bar wat een mooi verhaal!

En Innepin, ik moest wel even een traantje wegpinken.

Bar, wat leuk dat je je 'bevalposts' erbij hebt gezocht.
Wat me toch telkens opvalt in de verhalen is de rust en kracht die eruit spreekt. Erg bemoedigend om te lezen zo, voor een mama-to-be. Maar vooral ook fijn om te weten dat de dames met wie je hebt meegezwangerd een mooie bevalling hebben gehad.

Mooi verhaal, Bar! Leuk ook met je posts er zo bij.

Wat een lief commentaar op mijn verhaal! Dat ik mensen aan het huilen heb gemaakt joh _sorry

Innepin ook jou verhaal is prachtig geschreven

Mooi verhaal Bar, klinkt als een hele fijne, rustige bevalling !

Innepin, en niet zo'n klein beetje ook hier! Er moest echt een zakdoekje aan te pas komen. Mooi!

Bar, mooi verhaal ook van jou!
'Grappig' om te lezen dat jij niks aan de douche had terwijl dat toch zo'n veelgehoorde tip is...

ik vond het douchen echt verschrikkelijk, kon daar ook echt geen houding vinden om de weeën daar goed op te kunnen vangen.
Dus had het daar snel bekeken

Innepin en Bar mooie verhalen!

Bar ik vond het ook verschikkelijk om tijdens de weeen onder de douche te gaan. Precies wat jij zegt, ik wist niet hoe ik ze daar kon opvangen en was dan ook snel weer onder de douche vandaan.

Je ben zo heerlijk relaxed onder je bevalling geweest, Bar. Zo leest het weg en voor mijn gevoel dan.
Als ik er alleen al aan denk schrik ik al

Inderdaad Rocka, zo leest het, rustig ondanks de hectiek en de pijn. Mooi geschreven, Bar!

Ik vond onder de douche dus wel erg fijn, zeker om de weeen met persdrang weg te puffen toen ik nog lang niet mocht persen. Ik had dan ook wel een heerlijk krukje onder de douche met een kussen in mijn rug en de straal van de douche precies op mijn buik gericht wat lekker warm was en toch wel verlichting gaf, een tijdje.

Was dit topic een poos uit het oog verloren.
Sly, heb net je verhaal gelezen. Wat naar lijkt me dat om de persdrang zo lang te moeten wegpuffen.
Ik heb dat maar 10 minuutjes hoeven doen, en dat vond ik al zo'n enorme opgave, het voelde zó tegennatuurlijk.

Ik geloof ook dat ik dat het ergste vond van de bevalling, Moonah. Het paste ook zo totaal niet in mijn plaatje van de opbouw van een bevalling. En het was ook erg vermoeiend, want het kostte heel veel energie om dat weg te puffen.

Maar gelukkig is het allemaal gelukt en helemaal goed gekomen

Ik heb mijn verhaal ook opgeschreven.. Het kostte me heel wat moeite om het onder woorden te brengen en het dekt lang de lading van het gevoel niet, maar meer kan ik er nu niet van maken.

Vrijdagavond 31 juli. Ik voel me erg onrustig, heb het gevoel dat ik van alles moet. Ik heb een hekel aan strijken, maar de lakentjes die nog gekreukeld zijn moet ik gestreken hebben en wel nu. Dus ik strijk ze. Ik merk op dat ik een beetje dik doorschijnend haast lijmachtig slijm verlies. Zal het slijmprop zijn? Het is niet veel. De hele nacht ben ik onrustig en slaap ik slecht.

Zaterdagochtend 1 augustus. Af en toe heb ik het gevoel dat ik een wee heb. Maar veel verder dan één per uur kom ik niet als ik ze probeer te tellen. In de stukjes slijm zit nu een klein beetje bloed. Het is echt maar een heel klein beetje, maar in het boekje van het ziekenhuis staat dat je bij bloedverlies áltijd moet bellen, dus ik bel maar even. De mevrouw aan de andere kant van de telefoon zegt dat we maar langs moeten komen voor een ctg en als het nodig blijkt een plan voor de rest van de dag. Ik denk nog: wat overdreven, zo’n vaart zal het toch niet lopen? We pakken voor de zekerheid de rest van de vluchtkoffer nog even in, dat was er nog niet helemaal van gekomen. De koffer gaat mee de auto in en niet veel later melden we ons bij de verloskamers. Een uur lang lig ik aan de ctg, die er net zo uitziet als alle andere keren dat ik er aan gelegen heb. Prima dus. Er wordt verder niks onderzocht, we mogen weer naar huis, het kan nog wel een paar dagen of weken duren. In de gang vraagt een verpleegster aan me of het er vandaag van gaat komen. Vol overtuiging zeg ik nee ik denk het niet! Ze vraagt nog of het al wel mag en ik geef bevestigend antwoord. 37 weken en 6 dagen, dus ja, het mag, maar het hoeft nog niet hoor!
We rijden weer naar huis. Ik voel me nog altijd onrustig, ondanks dat ik niet verwacht dat er vandaag wat zal doorzetten. De adressen moeten nog op de enveloppen, we beginnen er meteen maar mee. Terwijl we bezig zijn krijg ik vaker weeën. We beginnen met timen, ze komen erg onregelmatig blijkt. Ik mis nog een paar adressen en ik bel mijn moeder om ze te vragen. Terwijl ik haar aan de telefoon heb krijg ik een hele pijnlijke wee. Ik doe enorm mijn best het niet te laten merken, ik wil niet dat ze denkt dat er vandaag iets gaat gebeuren. Mijn onrustige gevoel wil maar niet zakken en uiteindelijk besluit ik te gaan douchen. Ik vraag aan lief of hij voor me wil blijven timen. De weeën komen ineens regelmatig blijkt, ongeveer elke vier minuten en ze duren iets meer dan een halve minuut. Ergens denk ik dat ik het me allemaal verbeeld en omdat ik het allemaal niet wil geloven ga ik onder de douche vandaan om even te gaan slapen. Ik ga op bed liggen en nog geen vijf minuten later breken met een harde klap ineens mijn vliezen, gevolgd door een paar enorme golven vruchtwater. Ik gil naar mijn lief dat hij moet komen helpen om het op te vangen. Het is helder gelukkig. Toch raak ik in paniek, ik realiseer me nu pas hoe vreselijk bang ik ben voor de bevalling. Al die tijd heb ik mijn hoofd diep in het zand gestoken, maar nu kan dat ineens niet meer, nu gaat het toch echt gebeuren en snel ook. Nu al, als er één ding is wat ik niet gedacht had, is het wel dat ik zo vroeg zou bevallen. Ik bel het ziekenhuis en ze merken direct op hoe ik in paniek ben (ze konden er ook niet omheen..). De mevrouw zegt dat het eigenlijk nog helemaal niet nodig is om meteen te komen, maar dat we toch meteen langs mogen komen omdat ik daar misschien wat rustiger van word. Ik kleed me zo goed als het nog gaat aan terwijl ik de nu heftige weeën weg sta te puffen. Uiteindelijk zitten we in de auto en ik bedenk me dat ik misselijk ben maar geen zakje mee heb. Mijn lief stelt voor er nog een te halen, maar van het idee alleen al raak ik nog meer in paniek, we moeten nu ja echt nú naar het ziekenhuis. Hij rijdt naar het ziekenhuis en halverwege kots ik alles compleet onder. Had ik nou maar een zakje gehad. We komen aan bij het ziekenhuis en na een telefoontje komen ze me met een rolstoel ophalen, lopen kan ik niet meer. Terwijl lief de auto parkeert word ik meegenomen in de rolstoel op weg naar de verloskamers. Ik schaam me kapot als ik merk dat er mensen in het ziekenhuis zitten die mij langs zien rijden. Ik doe mijn ogen dicht en probeer ze te laten voor wat ze zijn. In de verloskamer aangekomen helpt de verpleegster me uit mijn smerige kleren en zorgt dat ik op het bed kom te liggen. Kort daarna komt lief met de vluchtkoffer binnenlopen. Ik ben blij dat hij er is.

De arts assistente komt binnenlopen en legt uit wat er gaat gebeuren. Er zal straks bloed geprikt worden om mijn bloedgroep te bepalen (Waarom? Dat is toch inmiddels wel een keer bekend?) en als ik iets aan pijnstilling wil dan mag ik dat aangeven. Er wordt niet gekeken of en zo ja hoeveel ontsluiting ik heb, omdat mijn vliezen al gebroken zijn. Daar baal ik wel een beetje van, ik zou toch graag een idee hebben of er al iets zinnigs gebeurd is. Ondertussen helpt de verpleegster me mee de verschrikkelijke weeën weg te puffen. Ze vraagt of ik geen zwangerschapsgym gedaan heb. Jawel, dat heb ik wel. Ze lijkt wat verbaasd, kennelijk puf ik heel beroerd. En dat is ook wel zo, het lijkt meer op hyperventileren. Ze blijft gelukkig een tijd naast me staan om me te helpen. Het gaat telkens een beetje beter en al snel neemt lief het helpen van haar over.

Na een tijdje komt er een verschrikkelijke heks bloed prikken. Ze ramt de naald in mijn arm terwijl ik net een vreselijke wee heb en zo mogelijk nog ruiger trekt ze de naald even later weer uit mijn arm. Gelukkig gaat ze ook direct weer weg. De weeën worden elke keer moeilijker weg te puffen en het is moeilijk nog een begin en einde aan de weeën te voelen. Ik krijg al meer het gevoel flauw te vallen van de pijn en bij het idee dat ik misschien wel helemaal nog geen ontsluiting heb raak ik weer wat in paniek. Ik vraag om een ruggenprik en de arts assistente wordt gehaald. Ze geeft aan nu wel te moeten controleren of ik ontsluiting heb. En dat blijk ik te hebben, al bijna vijf centimeter. Ze overlegt kort met de gynaecoloog en de conclusie is dat ik geen ruggenprik meer krijg omdat het daarvoor te snel gaat. Ze legt uit dat het nog wel een uur zou duren voordat ik de prik ook daadwerkelijk zou hebben en dat we over een uur nog wel een keer kunnen kijken hoe het er dan voor staat met de ontsluiting. Als het dan toch niet blijkt op te schieten mag het alsnog. Maar ondertussen kan ik de pijn echt niet meer hebben en uiteindelijk besluit ik toch een pethidineprik te willen, ondanks dat ik dat vooraf absoluut niet wilde. Ik moet op mijn zij gaan liggen en krijg een prik en al snel raak ik een beetje van de wereld. De weeën voel ik nog steeds erg goed maar het wordt dragelijker en tussen de weeën door ben ik compleet in een roes. Ik krijg nog mee dat lief een maaltijd fou yong hai naar binnen werkt en dat hij de kleertjes voor Timo klaar legt in het wiegje. Het duurt me allebei veel te lang, ik heb zijn hand nodig om in te knijpen. Zo op mijn zij en half van de wereld zijn de weeën redelijk op te vangen, hoewel het afwezige gevoel ook wel beangstigend is. Af en toe heb ik niet meer in de gaten wat er gebeurd en waar ik ben.

Ineens, precies een uur na het zetten van de prik, krijg ik vreselijke persdrang. Ik gil naar mijn lief dat hij op de knop moet drukken. Hij drukt op de knop en de verpleegster komt er aan. Ik kan niks anders dan persen, dit is onmogelijk tegen te houden. Ik ben vreselijk bang dat ik nog niet genoeg ontsluiting heb, ik zie mezelf al compleet uitscheuren. De arts assistente wordt gehaald en voelt meteen hoeveel ontsluiting ik heb. Je mag mee persen, zegt ze. Vol verbazing maar enorm opgelucht begin ik mee te persen. Wat een opluchting, echt een bevrijding. De angst is gelukkig snel weg. Elke wee pak ik mijn benen beet en pers ik uit alle macht terwijl ik aangemoedigd word door iedereen die rond mijn bed staat. Nu moet je volhouden, nu even door persen, nu nog een beetje meer, een beetje extra. Elke perswee zeggen ze precies hetzelfde maar ondertussen heb ik het gevoel dat er niks gebeurd. Het actief mee persen doet gemeen pijn en omdat er voor mijn gevoel echt niks gebeurd ben ik het al snel zat. Ik zeg dat ik het niet kan, dat het gewoon niet gaat. Uiteraard krijg ik meteen te horen dat het super goed gaat en dat ik het prima kan. Nou dan wíl ik gewoon niet meer, roep ik. Een paar weeën verder staat het hoofdje en moet ik een perswee weg puffen. Gelukkig gaat dat best aardig en de volgende wee pers ik mijn baby uit. 4,5 uur na het moment dat mijn vliezen braken. Hij wordt op me neergelegd, het meest onwerkelijke moment van mijn leven. Er ligt een kindje op me, een baby, een pasgeboren baby, mijn baby, echt mijn baby. Terwijl zijn tere lijfje voor het eerst op me ligt, ik hem voor het eerst kan vasthouden, worden er verdovingsprikken gezet om me te kunnen hechten. Ik ben als de dood dat ik mijn lieve kleine kindje knijp door de pijn die de prikken veroorzaken, maar hoeveel pijn het ook doet, mijn kleintje knijpen kan ik niet, dat gaat gewoonweg niet, gelukkig maar.

[ Bericht 0% gewijzigd door Chan op 17-08-2009 21:08:12 ]

Nou Chan, het is je toch heel aardig gelukt om je gevoel weer te geven.
Wat is bevallen toch iets vreselijks. Maar lekker dat het zo snel ging!

Ai Chan! Wat een stormachtige bevalling en er is idd op deze manier niks moois of sereens aan!
Wat nou kaarsjes en mooie muziek!

Wauw Chan wat een verhaal ook.
pfoe ik heb het twee keer gelezen en toch wel even moeten slikken. Wat een heftigheid.

Wow Chan wat een mooi verhaal! Dat gevoel van je kleintje voor het eerst vasthouden...zo mooi

Miss_Sly, Innepin, Mar; wat een prachtige verhalen. Ik heb een paar traantjes weggepinkt.

En zo ook om mijn eigen bevallingsverhaal van mijn oudste dochter , mijn tweede kind( Bevallingsverhalen deel 4! waar 3 van mijn bevallingsverhalen bijelkar staan)Een bevalling die 6 jaar geleden bezig was en in zo'n 3.5 uur van nu resulteerde in een prachtige dochter

En dan nu het verhaal van Chan maar even lezen...

quote:

Hij wordt op me neergelegd, het meest onwerkelijke moment van mijn leven. Er ligt een kindje op me, een baby, een pasgeboren baby, mijn baby, echt mijn baby. Terwijl zijn tere lijfje voor het eerst op me ligt, ik hem voor het eerst kan vasthouden, worden er verdovingsprikken gezet om me te kunnen hechten. Ik ben als de dood dat ik mijn lieve kleine kindje knijp door de pijn die de prikken veroorzaken, maar hoeveel pijn het ook doet, mijn kleintje knijpen kan ik niet, dat gaat gewoonweg niet, gelukkig maar.

Of het nou mooi is of niet, dit is een van de zeldzame keren dat ik tranen in mijn ogen kreeg bij een bevallingsverhaal.

Oh Chan Wat een ervaring zo. Wat BE zegt, niets kalms of sereens te vinden. En wat jammer dat je zo'n ervaring had in het ziekenhuis - ik had zúlke aardige mensen om me heen, dat scheelt echt een hoop. Erg jammer dat jij zulke pech hebt gehad met zo'n gemene verpleegster... en dan ook nog geen ruggeprik als je er doorheen zit... Gelukkig heb je er een prachtig ventje aan overgehouden, maar ik kan me voorstellen dat je niet bepaald vrolijk terugkijkt op de bevalling...

Hmmz volgens mij is mijn verhaal heel anders overgekomen dan de bedoeling was! Ik vond de bevalling echt hels, maar de mensen in het ziekenhuis (op de bloedprikheks na) waren super lief voor me en hielpen me telkens erg goed Met name de verpleegster die me er echt doorheen heeft geholpen met dat puffen wat me uit mezelf totaal niet meer lukte, ze heeft de halve bevalling aan mijn bed gestaan.

Innepin ik vond jouw verhaal echt heel erg mooi! En heel erg heftig ook zeg, toen ze er eenmaal was!

Jee Chan, wat een ontzettend heftig verhaal joh. Dat is ook geen fijne bevalling zo. Ik vind dat je het laatste stukje wel heel mooi omschreven hebt, het is inderdaad zó onwerkelijk, je kan je dat vantevoren echt gewoon niet voorstellen. Heel mooi.

quote:

Op maandag 17 augustus 2009 14:50 schreef RockabeIIa het volgende:
Je ben zo heerlijk relaxed onder je bevalling geweest, Bar. Zo leest het weg en voor mijn gevoel dan.
Als ik er alleen al aan denk schrik ik al

Zo heb ik het eigenlijk ook echt ervaren, heb geen moment echt gehad van dit trek ik niet meer, of ik wil dit niet meer.
de pijn bouwde zich langzaam op, en dat kon ik gelukkig goed aan.

Ik lees hier wel mee, maar nog nooit commentaar gegeven op al die bevallingsverhalen die het hele spectrum aan emoties dekken, geluk, angst, horror, verliefdheid/liefde...

Na lang twijfelen gooi ik mijn twee verhalen (wel lang, maar inkorten lukt haast niet) er toch maar bij, omdat het eigenlijk twee "goede" bevallingen zijn geweest, vooral die van mijn jongste.

Bevallingsverhaal van mijn eerste (niet helemaal zeker over sommige zaken, zou eigenlijk het bevallingsverslag van het ziekenhuis moeten opvragen)

Ik heb een probleemloze zwangerschap achter de rug. Ik voelde al op voorhand dat ik mijn datum ruim zou halen (mijn moeder is 2 x ingeleid en ook mijn schoonmoeder is bij beide kinderen ingeleid). Mijn vriend echter loopt al weken voor de voorziene datum te stressen, of hij wel op tijd terug raakt van z’n werk als alles zou starten. We maken ruzie over het moment waarop ik hem moet bellen (hij: bij de eerste wee, ik : als ik zeker weet dat het weeën zijn om de x minuten)… Uiteindelijk ga ik een keer of 3 aan de ctg, alles ziet er prima uit, maar het ding registreert in de verste verte niks wat op weeën lijkt. Ik heb ook al enkele weken 2cm opening, maar dat zei dus niks.
Bij de derde ctg (met 10 dagen overtijd) krijg ik te horen dat het te druk is om die dag nog in te leiden, maar dat we ons morgenvroeg om 08u mogen melden. (ik ben jaloers op al die vrouwen die daar liggen te bevallen, ik wil ook!)
Donderdagavond genieten we nog samen van het vuurwerk, een jaarlijkse traditie hier, na de zomerkermis. Het is een heerlijke avond en we gaan allebei slapen met een gek gevoel. Dit is de laatste nacht met ons tweetjes, morgen zijn we echt met drie. Stiekem hoop ik toch dat ik midden in de nacht toch een begin zou merken, vliezen die breken of beginnende weeën.
’s Morgens is alles echter nog steeds rustig in de buik.
Vrijdag 24 augustus.
We ontbijten samen en rijden dan richting ziekenhuis. Om 8u30 krijg ik een baxter met weeënopwekkende middelen toegediend. Ik lig aan de ctg en zie kleine piekjes komen, het voelt ook als menstruatiepijn. Dit lijkt me best te doen, al besef ik dat ze straks wel meer pijn zullen doen.
Om 9u30 komt de gynaecologe, ze zet het infuus hoger en breekt mijn vliezen met een soort haakpen.
Vanaf dan herinner ik me weinig, alleen dat de weeën opkomen, heel fel. Ik moet overgeven tot ik alleen gal spuug. De verpleegster raadt me zelfs af om water te drinken, dat zou er toch maar terug uitkomen. Dus spoel ik mijn mond af en toe om toch wat verfrissing te krijgen.
Ik grijp bij elke wee naar dat driehoekje boven het bed. Vriendlief die voor support zorgt, krijgt het ding een paar keer net niet knalhard tegen zich omdat ik ernaast grijp. Ik weet hier achteraf niks meer van, alleen dat het vastgrijpen en het opspannen van spieren enigszins hielp.
Rond de middag komt de verpleging nogmaals binnen. Ik heb nu een 6-tal centimeter. Ik heb erg veel pijn, maar ik wilde eigenlijk tips voor houdingen of in bad, ik lig bijna continu aan de ctg en rondlopen met dat ding vlot niet. Ik weet ook niet waarom ik al zo lang aan dat ding hang (enige commentaar als ze komen kijken is “ziet er prima uit”).
De verpleging geeft echter geen tips, stelt niet voor om een douche of bad te nemen, maar duwt me voorzichtig richting epidurale verdoving. Ik wil niet, ik wil het zonder kunnen.
Ze vraagt aan mijn vriend of ik soms bang ben van de naald.
Maar dat is het dus niet.
Omdat ze zegt dat ik allicht de boel ophoudt door zo op de pijn te focussen, en het risico loop dat alles stil zal vallen, overtuigt ze me om toch een epidurale verdoving te nemen.
Rond 13 u komt de anesthesist langs. Vlak erna ben ik weer bij de wereld, ik kan weer helder praten met m’n vriend. De volgende keer dat er getoucheerd wordt, heb ik al volledige ontsluiting en mijn baby ligt vrij laag.
Ik mag naar de verloskamer! Jammer genoeg voel ik door de verdoving niets meer, ik moet persen op aangeven van de vroedvrouw (die met haar hand op mijn buik voelt).
Ik vind het maar niks maar volg toch haar tekens en na een kwartiertje persen is ze er: mijn prachtige dochter!
Ik bewonder haar en hoor de gynaecologe een grapje maken; “ik tel hier tien teentjes, en bij jullie?”
Ze is zo mooi, zo af, zo ons meisje.
Achteraf heb ik dus spijt gehad van die verdoving, vooral omdat ik daardoor echt niets meer voelde, ook het moment waarop ze mijn lichaam verliet niet. Dat was jammer. En ik dacht nog lang, ik was al bij 6 cm, had ik die 10 echt niet gehaald zonder die verdoving? Zou ik werkelijk de boel geblokkeerd hebben?
Maar goed, dat zijn vijgen na Pasen, al bij al was het een vlotte bevalling en ik kreeg een gezonde baby in mijn armen.

En dit is hoe het de tweede keer ging:

Na een ietwat onverwachte positieve test, doorloop ik wederom een goede zwangerschap, met nog minder ‘kwaaltjes’ dan de vorige keer.
Ik verkondig aan al wie het wil horen dat dit kindje waarschijnlijk ook weer te laat geboren zal worden (bij mijn eerste kindje werd ik ingeleid na 11dagen), een soort van voorgevoel of eerder een self-fulfilling prophecy?
Ondanks het feit dat ik 3cm opening heb met 39weken, haal ik de uitgerekende datum vlotjes.
Ik ben ietwat teleurgesteld als de kleine zich niet aankondigt en begin stilletjes te vrezen voor een ingeleide bevalling, ook al ben ik nog geen week overtijd.
Op 24 april mag ik even aan de ctg. Alles ziet er prima uit, de gynaecologe constateert 4cm opening en besluit om de vliezen los te woelen (strippen).
Het voelt nog pijnlijker dan gewoon toucheren, maar ik verman me en het duurt gelukkig maar kort. Ondanks mijn beurse bekken, gaan we toch nog winkelen om een zomerjasje voor mijn dochtertje.
Dat ik de nacht erop – voor het eerst in mijn zwangerschap – verschrikkelijk slecht slaap, wijt ik dan ook daaraan. (een hoogzwanger lichaam kent ook grenzen, hoe goed je je verder ook voelt)
Zaterdag 25 april gaat langzaam voorbij, met de gewoonlijke gang van zaken. Even naar de winkel, de was doen, met m’n dochtertje spelen… af en toe voel ik een soort kramp, een harde buik veronderstel ik. Ik link het niet aan een mogelijke start, denk zelfs dat het komt door al dat gewandel van de vorige dag en de brakke nacht.
Allicht nogal naïef, want rond 18u merk ik dat de krampen toch vaker opduiken, niet met een regelmaat of erg lang, en ook niet erg pijnlijk eigenlijk.
Ik kook, doe mijn dochtertje in bad en in bed, en dan is het alweer 20u30. Ik zeg tegen mijn vriend dat we toch maar even naar het ziekenhuis moeten (daar bevallen is in België de standaard), dat ik denk dat het toch wel weeën zijn.
Tijd om de back-up op te trommelen. Mijn meisje slaapt en verschillende familieleden die bij ons in de stad wonen, hadden zich aangeboden om te babysitten. Alleen zit de ene bij zijn vriendin in het Antwerpse, goed een dik uur rijden, de andere is gaan werken en de derde optie is op verrassingsweekend in Parijs.
20u45 Dan maar optie vier bellen, schoonvader, maar die had er ook al niet op gerekend dat ik zou bevallen , want in plaats van thuis, is hij bij vrienden gaan dineren, 20 minuten langer rijden dan normaal van bij hen thuis.
Het duurt wel erg lang eer hij arriveert, ik wil echt naar het ziekenhuis, ik ben bang om door de pijn te blokkeren, al kan ik tot nu toe de weeën best opvangen. Toch nog even de overburen opgetrommeld om de tijd te overbruggen

Ik voel me misselijk en neem voor de zekerheid een emmertje mee in de auto. Na een probleemloze rit (niet overgegeven, weeën nog steeds prima te doen) check ik om 22u10 in volgens de papieren van het ziekenhuis. Ik moet nog even aan de ctg. Terwijl de vroedvrouw alles in gereedheid brengt, moet ik overgeven, ik baal.
Ondertussen loopt het bad in de arbeidskamer vol, daar mag ik dadelijk in als de ctg goed zit. Ik word nog even getoucheerd, 6 cm al!
Het bad is heerlijk, ik voel nauwelijks wat van mijn weeën. Plots voel ik iets knappen, als een ballon, heel gek. Nog gekker is dat vriendlief ineens verkondigt: hey, je vliezen zijn gebroken!
Bleek dat hij het knappen ook gehoord had, en het badwater even troebel had zien worden. Hij rent de gang op om de vroedvrouw te halen, die nuchter repliceert dat we ook wel op het belletje hadden mogen duwen… Ze controleert nog eens de stand van zaken, volledige ontsluiting met nog een soepel randje, tijd dus om naar de verloskamer te gaan.
Ik wil eigenlijk niet uit bad, nog steeds bang voor de pijn. Ze zeggen toch dat eens je vliezen gebroken zijn, de pijn veel feller komt. En de persweeën moeten ook nog opkomen, die schijnen je helemaal over te nemen. Dus de vroedvrouw staat geduldig aan de badrand met een handdoek, lichtjes aandringend om nu toch maar uit bad te komen.
Ze droogt me af, ik trek terug mijn nachtkleedje aan en ik mag kiezen, met het bed naar de verloskamer of te voet. Te voet voel ik me minder patiënt en dat lijkt me nog te doen, gewoon naar de overkant van de gang stappen.
In de verloskamer staat de gynaecologe ons al op te wachten, de vroedvrouw maakt nog een grapje, dat het zal spannen welke dag de baby geboren zal worden, het is 23u30 ongeveer.
Ik moet een laatste keer overgeven, bah.
Als steppend puf ik een paar weeën weg en daarna klim ik de bevallingstafel op.
De gynaecologe vraagt of ik al persweeën voel, ik zeg dat ik denk van wel, en de vroedvrouw antwoordt dat ze er toch niet veel van merkt.
Maar ik mag toch al beginnen persen! Ons kindje blijkt een sterrekijkertje, dus die moet nog even gedraaid worden om het persen vlotter te doen gaan. Een hoop gewrik later, mag ik voor echt gaan persen. Het hoofdje staat, man, dat doet pijn…auw! Maar ik mag gelukkig snel verder persen om hem er volledig uit te krijgen.
Floep, daar is hij dan, onze kleine man. Nog net op zaterdag zie ik op de klok, het is 23u55.
Wat is hij prachtig, wat voel ik me overmeesterd door geluk, ik lig wat uit te hijgen en moet lachen en huilen tegelijk.
Het is zo vlot gegaan, dit had ik vooraf nooit durven dromen…

Mooi iksje! Zo relaxed van dit kan het nog niet zijn en dan nog die avond je kindje in je armen. Al lijkt me dat laatste gewrik niet lekker

Hier ook mijn schrijfseltje maar eens doen.

Zondag 2 augustus: het rommelt de hele dag al wat. Maar erg onregelmatig en kort, dus ik meld maar even lekker niks , veel te bang dat het loos alarm is. Eind van de middag bel ik mijn ouders om te vragen of ze hun tas toch maar klaar willen zetten voor het geval dat. Want mijn moeder zou komen om op Mirte te passen als het begonnen is. Ze beloven het klaar te zetten en ik zeg dat ik wel bel als er wat begonnen lijkt te zijn.
Lief heeft zo zijn bedenkingen of het al begonnen is en we besluiten om op tijd naar bed te gaan.
Maar ik kom niet echt in slaap, er lijkt regelmaat te komen in de weeën en ik ga maar eens timen.

3 augustus: Tegen een uur of 2 heb ik toch wel het idee dat het serieus is. We overleggen nog even tussen het wegzuchten door of ik mn ouders al zal bellen, want wat nou als het toch niet echt is... ze moeten wel een klein uurtje rijden namelijk. Om half 3 bel ik ze, mn vader neemt heel slaperig de telefoon op en hij belooft dat ze eraan komen.
Daarna bellen we de verloskundige, ik schrik even als ik degene aan de lijn krijg bij wie ik het laatst op controle was, haar wil ik eigenlijk niet aan mn bed... Maar als ze verteld dat een andere collega de thuisbevallingen doet dan besluit ik dat ik het thuis toch wil gaan proberen.
Intussen moet ik toch flink zuchten, af en toe even onder de douche, hangend tegen de muur. Mijn ouders zijn er net na half 4. Mn vader gaat, na een kop koffie, weer naar huis (hoe bedenk je het midden in de nacht, maar goed...) en mijn moeder maakt het logeerbed op (dat had ik nog niet gedaan) en gaat proberen nog wat te slapen. We moeten maar roepen als het nodig is.
Even later staat de verloskundige voor de deur. Eerst maar eens kijken hoeveel ontsluiting ik heb, 4 cm dat valt me mee. Had ik nog niet op gerekend. Vooral omdat de bevalling van Mirte niet zo snel ging. Ik vraag nog of we de kraamzorg al moeten bellen, maar ze zegt dat we nog wel even kunnen afwachten.
De verloskundige stelt voor om mn vliezen te breken omdat het vorige keer niet zo vlot ging, prima doe maar.
Ze zegt dat ze even naar beneden gaat, ze blijft om te zien hoe het gaat, ik sta zo goed als het lukt de weeën op te vangen die toch wel heftiger worden en dichter op elkaar komen. Half 5 komt de vk nog even kijken en zegt dat ze over een uurtje weer zal kijken hoe het met de ontsluiting is en ze gaat weer naar beneden.
Lief loopt wat op en neer tussen boven en beneden en zo rond 5 uur heb ik het gevoel dat ik bijna niet meer kan, ik puf/zucht me een ongeluk en de weeën lijken aan een stuk door te komen.
Ik vraag of hij de verloskundige wil roepen, ik ben misselijk en ik weet gewoon niet zo goed meer hoe ik het op moet vangen. De verloskundige voelt, 6 cm pas... Ze is wat verbaast en achteraf hoor ik dat ze op dat moment twijfelde of ze voor moest stellen om naar het ziekenhuis te gaan voor pijnstilling. Ze stelt voor dat ik in bad ga om te zien of dat wat voor me doet. Dan belt zij intussen de kraamzorg en maakt het bed klaar.
Na wat twijfelen en de verzekering van lief en vk dat ze me er samen wel uittakelen stem ik ermee in. Lief zet de kraan aan en even later zit/hang ik in bad. Zitten is niet lekker, weer een wee... op mn knieeën dan. Misschien het warme water op mn buik... Nee dat is het toch ook niet... ik zet de kraan uit. Weer een wee en het gevoel dat ik moet persen.
Ik roep dat het kind eraan komt en lief gelooft het niet helemaal, ik had toch maar pas 6 cm immers... Bij de volgende wee moet ik wel meepersen het is niet tegen te houden en ik roep de vk, die stond in de slaapkamer de laatste spullen klaar te leggen.
Ze heeft net haar schort aan, zegt streng dat ik op mn rug moet gaan liggen en daar komt Iris al met de volgende wee.
Dat bed hebben we niet meer gehaald dus .
Iris wordt in een omslagdoek gewikkeld en bij papa in de armen gelegd en de vk helpt me om me even af te spoelen en uit bad te komen.
Op bed bekijkt ze de schade, 2 kleine hechtinkjes en verder niet. Als de boel zo'n beetje opgeruimd is (alleen het bad, dat mocht lief schoonmaken... ) gaat de vk beschuitjes smeren en thee en koffie maken. Als de kraamverzorgster komt dan zitten we op bed te genieten van de koffie/thee met beschuit.

Een turbobevalling in het bad

Toch mooie verhalen, Iksje. Zeker de tweede!

Vervelend is dat he, als je pijnstilling opgedrongen krijgt?!
Ik had dat ongeveer bij mijn oudste. Ik had 1 cm ontsluiting vlak voor middernacht en daar werd kennelijk de hele nacht niets van verwacht (of ze hadden er gewoon geen zin in denk ik nu) en vroegen of ik een spuitje in mijn been wilde. Dat zou de pieken van de weeen halen en dan zou ik lekker kunnen slapen. Nou, dat wilde ik natuurlijk wel. Mijn bevalling werd ingeleid en ik was al vanaf 's ochtends 8 uur daar in het ziekenhuis. Als de bevalling dan toch niet die nacht zou plaatsvinden wilde ik wel lekker slapen.
Als ze me hadden gezegd "We willen je pethidine geven" dan had ik geweigerd.
De bevalling kwam trouwens sowieso gewoon op gang...

Zondagochtend om een uur of 6 word ik wakker van krampjes. Ik laat R nog gewoon slapen omdat ik ervan uit ga dat het voorweeen zijn. Als Mikael wakker word en na zijn broodje bij ons op het bed met R ligt te stoeien stopt het. Verder denk ik er niet over na want had de hoop eigenlijk al opgegeven.
's Middags is mijn schoonmoeder hier en heb ik heel af en toe weer een kramp. Als zij weg is begint het toch wel weer goed door te zetten. Denk nu toch wel dat het serieuzer word.
's Avonds tegen 8 uur gaan we naar bed. Maar tegen 10 uur gaan we er weer uit. Kan niet lekker liggen in bed en dus gaan we op de bank. Daar dommel ik even weg als ik tegen 11 uur wakker word van wel hele erge kramp. Ik zeg tegen R dat ik moet poepen en ga naar de wc. Daar heb ik het idee dat mijn vliezen breken en bij het afvegen zie ik dat ik de slijmprop verlies. Ik roep R of ie de douche aan wil doen. Als ik onder de douche sta worden de weeen toch wel een stuk erger. Als ik tegen kwart voor 12 moet spugen weet ik dat het snel gaat. (Bij Mikael had ik dat ook en zei de vlos dat als je gaat spugen alles in een keer heel snel gaat!) Ik vraag R of ie de vlos wil bellen. Gelukkig heeft Gerda dienst. Ze zegt dat ze er meteen aan komt, het duurt wel even want ze ligt al in bed Tegen half 1 is ze er. Ze ziet meteen dat het wel serieus is en wil meteen even voelen hoever ik al ben. Zo'n 3 a 4 cm. Gelukkig is het dus niet voor niks allemaal. Ze vraagt meteen of ze de vliezen mag breken. Prima want dan gaat het vaak ook nog een stukje sneller. Dan ziet ze dat het vruchtwater een beetje bruinig is. Ze wil geen risico nemen en belt meteen naar het ziekenhuis. Ondertussen zijn mijn ouders gebeld om Mikael op te halen.
Als ik de kleren aan heb wil Gerda toch nog even kijken hoever ik ben zodat ik niet in de auto zit en daar persweeen krijg. Maar ik heb geen zin om de kleren weer uit te doen. Dan zijn mijn ouders er en gaan wij weg. Gerda rijdt stevig door en we hebben echt alle stoplichten tegen (tja zelfs midden in de nacht ). Ondertussen in de auto sms ik mijn vriendin dat we naar het ziekenhuis gaan. Daar aangekomen loop ik puffend naar de bevalkamer.
Daar sluiten ze me aan zodat ze Leander zijn hartslag in de gaten kunnen houden. Dat ligt helemaal niet lekker want heb weer alleen rugweeen en die kan ik niet goed opvangen als ik op mijn rug lig. Maar tegen kwart over 2 kijkt Gerda nog een keer hoever ik ben. 4 a 5 Cm zegt ze. Ik heb minuten daarna het idee dat dat nooit klopt want ik voel dat de kleine er al uit komt. Ik zeg haar dat ook. Ze zegt dat ze aan mijn buik zie dat ik aan het meepersen ben terwijl ik dat niet eens doen. Ondertussen wil ze de bevalling overdragen aan de vlos van het ziekenhuis zodat die een plakker op Leander zijn hoofd kan doen en ik die band af kan. Maar ondertussen als hun dat ding uitpakken en naar me toe draaien om te kijken wat er is komt Leander er al uit. Gerda kan nog net snel weer der handschoenen aan doen om Leander op te vangen. Ik kijk op de klok, het is iets over half 3 Ik vraag Gerda hoe laat ze nog gekeken had, 15 minuten geleden. Dus das allemaal heel snel gegaan. Gelukkig heeft mijn lichaam rust. Leander word direct meegenomen omdat ie stopt met ademen maar voordat ze hem aan het zuurstof kunnen leggen begint ie zelf weer. Gelukkig!! Dan mag ik hem eindelijk vast houden. Onze Leander
Als de placenta eruit is blijkt dat er een behoorlijk stuk mist. Daar moet dus naar gekeken worden. Dat gaat 's nachts door een gyn gebeuren en Leander moet door een kinderarts nagekeken worden dus blijven moeten we toch!
Tegen half 5 moet R na huis en word ik na de kamer gereden. Lig je daar. Slapen kun je niet. Kleine man ligt naast je in zijn bakkie en je grote man is alleen na huis. Gelukkig mogen we de volgende morgen om half 11 naar huis.
Dan begint het genieten met onze 2 mannen!!


[ Bericht 0% gewijzigd door MeNicole2 op 25-08-2009 15:24:52 ]

Oh lieve Nijna, ik moet er van huilen.
Ik zie je zo in dat bad klungelen, zoekend naar een prettige houding, en dan ineens komt die kleine Iris al.

Maar Nicole, dát is snel gegaan. Jeetje! Hopelijk zijn alle placentastukjes eruit (ik las je post in het moedertopic, anders bel de VK voor een check!).

_{En een taalpuristische opmerking: overal waar jij 'na' schrijft moet het 'naar'' zijn.}

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 13:40 schreef Moonah het volgende:
Maar Nicole, dát is snel gegaan. Jeetje! Hopelijk zijn alle placentastukjes eruit (ik las je post in het moedertopic, anders bel de VK voor een check!).

_{En een taalpuristische opmerking: overal waar jij 'na' schrijft moet het 'naar'' zijn.}

_{behalve de eerste twee keren}

Jeumig MeNicole dat is wel even schrikken zeg dat hij zomaar stopte met ademhalen, maar gelukkig ging hij snel weer verder! En dat laatste kwartier is de ontsluiting wel erg hard gegaan!

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 13:40 schreef Moonah het volgende:
Maar Nicole, dát is snel gegaan. Jeetje! Hopelijk zijn alle placentastukjes eruit (ik las je post in het moedertopic, anders bel de VK voor een check!).

_{En een taalpuristische opmerking: overal waar jij 'na' schrijft moet het 'naar'' zijn.}

Ja donderdag heb ik eindgesprek bij de vlos. Wil dan ook vragen wat het kan zijn.

_{Ik weet nooit wanneer ik na of naar moet gebruiken}

quote:

Op dinsdag 25 augustus 2009 13:48 schreef MeNicole2 het volgende:

_{Ik weet nooit wanneer ik na of naar moet gebruiken}

Nee, dat weet ik.
'Na' is een tijdsbepaling. Dus 'na de lunch' of 'na half 7'. 'Naar' gebruik je als er beweging is, weet even niet hoe ik het anders moet uitleggen. Bv 'we gaan naar buiten' of 'loop daar maar naar toe'.
En om het moeilijk te maken : 'na half 7 gaan we naar buiten'.

En goed dat je donderdag na de VK gaat.

MeNicole, dat is ook rap, wow

Goeiemorgen
iedereen slaapt hier behalve ik en het duurt nog 3 kwartier voor de kraam er is... prima moment om eens even mijn verhaal neer te pennen voor ik de details vergeten ben.

De hele zwangerschap hoewel die volgens mijn omgeving en vk's niet probleemloos is geweest heb ik zelf echt als probleemloos ervaren. Afgezien van de zorgen om mijn meisje met de 20 weken echo en alle vervolgcontroles natuurlijk. Fysiek had en heb ik weinig te klagen gehad vind ik zelf.
Ik was er dan ook helemaal niet vanuit gegaan ooit voor de 41 weken te gaan bevallen. 41+1 vond ik zelf wel mooi. 26 augustus dus.
26 augustus nadert steeds harder en ik begin het steeds spannender te vinden. Nog maar zo kort, nog maar heel eventjes en dan is ze er. Ons zo gewenste kindje, ons meisje! Het feit dat ik eerst nog moet bevallen voor ik haar vast kan houden gaat een beetje aan me voorbij Niet omdat ik enorm met mn hoofd in het zand zit ofzo, ik ben gelukkig helemaal niet bang voor de bevalling, zie er niet tegenop. Nee het is meer omdat ik geen flauw idee heb wat ik me erbij moet voorstellen. Honderden verhalen heb ik gelezen, boeken, ervaringen gehoord maar puntje bij paaltje zegt dat allemaal maar zo weinig over hoe je eigen bevalling zal gaan. _{afgezien daarvan slurp ik de theoretische kennis natuurlijk wel op 1 cm per uur enzo, bonkjes, sliertjes, you name it...}

Goed, aangekomen bij 24 augustus. 'S middags moet ik bij de verloskundige zijn. Mn allerlaatste afspraak! Ze wil een inwendig onderzoek doen om me te strippen maar ik wil dat liever niet. Ik heb er zelf nog steeds alle vertrouwen in dat t deurske vanzelf komt (duh, de 26e!) en ik ben bang dat strippen me vooral loos en pijnlijk gerommel op gaat leveren. De vk vindt het prima, mijn feestje. Ze heeft een afspraak gemaakt voor me voor in het ziekenhuis, aanstaande vrijdag mag ik voor een ctg en de hele rataplan. Ik spreek met de vk wel af dat als ik dan nog niet bevallen ben, dat ik dan aan de verloskundige in het ziekenhuis vraag om me te strippen. Liefst voorkomen we allebei een inleiding natuurlijk.
Diezelfde avond thuis, ik nomnom een halve bus pringles paprika leeg 's avonds, want daar heb ik trek in ineens lief en ik gaan redelijk bijtijds naar bed voor ons doen want we zijn allebei moe. Ik slaap voor geen meter en lief eigenlijk ook niet echt heel goed. Achteraf gezien denk ik dat ik toen wellicht al wat voorwerk had, of misschien al wel weeen? Ik wijt het echter aan de pringles... ik wist wel dat het een slecht plan was, die dingen.
's morgensvroeg 25 augustus, het is een uur of 8 en ik zet mn laptop maar eens aan, bedenken wat ik vandaag allemaal moet doen. Ik kom online op msn en spontaan komt mn paps ook online (toevallig...). Arme man is al weken doodnerveus en in plaats van te bellen vraagt ie me meerdere keren per dag of er al wat is via msn. "Nee papa er is niets, ze zit nog gewoon binnen ik voel helemaal niets en ik heb niet het idee dat ze vandaag komt" zeg ik naar alle eerlijkheid. Mn lief gaat het bed uit en ik besluit maar weer te gaan liggen, bij gebrek aan inspiratie voor iets beters. Terwijl ik me eindelijk weg voel zakken in iets wat een beetje op slaap lijkt hoor ik rond 9 uur een soort inwendige *krak*. Ik denk nog bij mezelf *krak* ?! wat gaan we nou krijgen?! En redeneer het weg dat ik het wel verkeerd gehoord zal hebben. Tien minuutjes later ga ik er maar uit ik kan niet meer slapen en ga weer achter de laptop zitten. Ho, ik voel ineens enorme drang om te plassen. Denk ik Onderweg naar de wc voel ik een plens water in mn broek lopen en vlak voor de toiletpot een flinke plens op de grond. Oh jemig... dat waren dus de vliezen! Ik roep mn lief dat ik denk dat de vliezen gebroken zijn en hij springt bijna een gat in de lucht. Het zou tijd worden vindt ie Op de wc verlies ik nog wat scheuten vruchtwater. Ik verbaas me erover want het hoofdje zou volledig ingedaald moeten liggen en ik had niet idioot veel vruchtwater volgens de vk. Nouja het zal wel. Ik voel direct wel iets menstruatie-achtigs opkomen qua pijntjes maar maak me er niet druk om. 1 cm per uur toch? En met het gehannes bij BE nog vers in het geheugen ga ik er stiekem vanuit dat ik de zoom nog wel even in het gordijntje kan zetten...
Nadat ik een klein half uurtje heb mogen wennen aan krampjes om de 5 minuten besluit ik mn lief de vk te laten bellen. Geen probleem, ze komt eraan zegt ze, rond 11 uur is ze er. Prima, ik besluit me even te gaan douchen. Kramp wordt zwaarder maar ik vind het nog steeds niet uitzonderlijk pijnlijk. Ik vraag me af of het wel serieuze weeen zijn en voel me al half-half schuldig tegenover de vk. Eenmaal boven op bed wordt het allemaal wel ietjes zwaarder en ik merk dat ik dingen op de automatische piloot ga doen, mn ogen dicht en door mn neus uitblazen enzo. Vk arriveert en meet 3 cm ontsluiting. Hallo zeg 3 cm nu al? Goh dan is het toch wel serieus. Ik vertel haar dat ik dan denk dat het stiekem toch gisteravond al weeig is geweest en ze denkt hetzelfde. Rond half 2 zal ze weer terugzijn en gaat ze weer meten, als we dan op 5 cm zitten mag ik naar het ziekenhuis. Ze ziet wel dat ik het nu iets moeilijker krijg en puft een keertje met me mee. Fijn
Ze staat nog beneden wat dingen te regelen en ik voel me beroerd, spring onder de douche weer en het wordt nu wel heftiger. Ik heb geen flauw idee na hoelang het was, maar de gedachte aan een ruggeprik komt steeds vaker bij me op. Ik voer een inwendige discussie met mezelf. Enerzijds voel ik me een mietje, kom op zeg, je hebt pas 3 cm! Je moet nog wel even en hele volksstammen doen het zonder! _{oh wat vervloek ik dat argument altijd als mensen het gebruiken...}; maar anderzijds wint de andere gedachte hoe langer hoe meer terrein. Ik sta hier nog maar 20 minuutjes en vind het vreselijk, dit wil ik niet. Ik verzamel moed en roep mn lief dat hij nu de vk moet bellen want ik wil nu naar het ziekenhuis. In mijn hoofd maak ik namelijk een afweging tussen twee opties. Ofwel gaat het onverwacht hard en zegt de vk straks dat ik niet meer in de auto mag. Thuisbevallen lijkt me helemaal niets... ofwel zit ik over een paar uur nog steeds aan die 3 cm en had ik allang pijnvrij kunnen zijn.
Mn lief vindt het wat overdreven en wacht met bellen. Geen idee waarom hij dat doet. Pas als hij mn gezicht ziet besluit ie toch maar te bellen. De vk is verbaasd maar beloofd zsm langs te komen. Om 12 uur ongeveer is ze er en ze meet 6 cm! Hoezee ik ben niet gek! maar auw zeg dit doet zeer en ik zie mijn kansen op verdoving slinken... Ik geef aan dat ik nu naar het ziekenhuis wil, de vk beloofd achter ons aan te komen, ze moet nog 1 visite doen. Mij best.
We komen in het ziekenhuis en moeten ruim 10 minuten wachten op een enorm dozige verpleegster die ons op komt halen. T mens gaat zichzelf eerst uitgebreid voorstellen en vragen of ik pijn heb ( ) en blablabla smalltalk. Hierrrr met die rolstoel mensch! We worden de verloskamer ingereden en ik negeer haar gewauwel, kleed me uit en ga daar onder de douche zitten. Verpleegster kijkt wat raar maar laat me maar gaan. De weeen worden pijnlijker vind ik, iedere keer voel ik de golf opkomen, op het hoogtepunt sluit ik mn ogen, doe de puftruuk en tel in mn hoofd af van 10 tot 1. Dan moet het over zijn vind ik. Gaat niet altijd op maar het ebt wel weg dan. 13.15 de vk komt, ik mag gaan liggen en ze kijkt verbaasd. Goh, je hebt 9 cm meid!



goh, ik weet niet wat ik ervan moet denken eigenlijk. Idiotigheid. Rond 2 uur vind ik het wel leuk geweest, ik voel persdrang maar mag nog niet, iets over een randje dat nog staat. Het gaat allemaal langs me heen, het enige wat ik hoor is wegzuchten. Wat een ontzettend rotgevoel. Mn lief voelt zich enorm machteloos dat hij niets voor me kan doen. 14.50 ik mag gaan persen. Das t enige wat ik wilde horen en ik doe wat me verteld wordt. Tot hun verbazing krijg ik er vier persen uit op 1 wee en allemaal van goeie kracht en effectiviteit enzo. Jeuh dat klinkt goed! Bijna mn meisje!! Een half uur later, ik voel nog helemaal nada, niets qua effectiviteit ofzo van het persen. Voor mijn gevoel doet het helemaal niets en pers ik verkeerd ofzo. De vk zegt dat het juist wel goed gaat en dat juist het persen van mijn kant uitstekend gaat. Okay...
Weer een half uur later. Het gaat voor mijn gevoel nu echt helemaal nergens meer over. Ik word er moedeloos van en jammer naar mn lief dat het zo'n zeer doet maar niet opschiet. Ik hoor iets over een baarkruk. Huuu, t gaan we doen? Daar had ik niet om gevraagd! Geen keus voor mij in deze geloof ik, na de volgende perswee word ik vrij hardhandig van het bed afgesjord door de verpleegster en op die baarkruk gezet. _{die beseft waarschijnlijk dat ze precies 2 minuten heeft om me van bed naar kruk te krijgen...} Mn lief vindt het fijn want hij kan eindelijk iets doen, hij moet achter me zitten en me steun bieden en vasthouden enzo. De baarkruk doet wat hij moest doen, na een paar persweeen is het hoofdje bijna tot onderaan gedaald en mag ik weer terug naar bed. Ik heb geen flauw idee hoe ik ooit weer op dat bed terug gekomen ben overigens...
Vervolgens hoor ik de vk iets zeggen over de gyn bellen en overdragen en niet vorderende ontsluiting. Ja hey! Komt ze nu mee! Ik heb het gehad en wil naar huis en wel nu. Oh. Wacht... De vk is overigens heel lief en legt alles heel duidelijk uit maar het zal me allemaal roesten op het moment. Ze zegt dat ze een knip gaat zetten en dat ik nog vijf minuten heb om t meiske naar buiten te werken, zo niet dan komen er hulptroepen aan te pas. het is inmiddels tien voor half vijf hoor ik haar zeggen overigens. Er wordt een lokale verdoving gezet, en een knip. Ik zie de vk eens kritisch kijken, verpleegster bekijkt het ook eens goed. Nee dat gaat niet passen zo. *gnorf* de knip wordt nogmaals gezet en nu verder. Weer persen en tijdens het persen komt er een andere vrouw binnen die zich aan me voorstelt, tijdens het persen. hoezee. hulptroepen. Deze vrouw neemt direct alles over en zet de knip nog een keer en nog weer een stuk verder. Ik voel weer dat ik moet persen en neem een hap lucht, ineens hoor ik zuchten zuchten zuchten! en ik gooi er een soort belachelijk vghuuuu vghuuuu vghuuuu geluid tegenaan
ik hoor nog iets in de verte maar ineens ligt er een hoopje mens op mn buik. Zwart haar en een wit lijfje van al het huidsmeer. Het hoopje huilt. Ons meisje! Ze is er! Ik kijk naar mn lief en zie dat de tranen in zijn ogen staan. Hij is zo blij dat het over is voor mij, en zijn langverwachte meisje is er eindelijk. Hij knipt de navelstreng door en ik kan alleen maar naar haar haartjes kijken en naar haar gepruttel luisteren.
De mevrouw van de laatste knip gaat aan de slag met de hechtingen en B. gaat met ons dametje en de vk mee voor de testjes enzo.

Al met al was het een idiote bevalling geloof ik. Het eerste stuk ging in stand turbo en had ik nooit zo verwacht. Toen ik daar eindelijk een soort berusting in had gevonden dat het zo snel ging was daar het tweede stuk, wat tegen verwachting in langzaam ging. Al met al kijk ik er wel met een goed gevoel op terug. Het is prima gegaan, onze dame lag schijnbaar niet goed ingedaald of scheef ingedaald of iets dergelijks. Het verklaard in ieder geval waarom ik zoveel vruchtwater verloor, kind dekte de ingang niet af-af en het verklaard ook waarom de uitdrijving niet vorderde. Achteraf ben ik ontzettend blij dat ik naar mijn gevoel geluisterd heb en gezegd heb dat ik nu naar het ziekenhuis toe wilde, want hoe ik dit ooit thuis had moeten doen...
Hoe dan ook, ze is er, ze doet het, wij doen het als gezinnetje en ik voel me prima nu. En dat telt.

En applaus als je het tot hier volgehouden hebt om te lezen

_{disclaimer, wat in de eerste paar regels staat klopt uiteraard niet meer haha}

Huup! Wat mooi!

Jemig huuphuup, wat een verhaal zeg... dat laatste stuk Hoe is het nu? Heb je nog erg last van hechtingen enzo?