Weet je, je moeder is natuurlijk gewoon ook hartstikke zuinig op je en dat is een goed iets. Liever iets te bezorgd (dat met laat door het donker alleen moeten fietsen kan ik me iets bij voorstellen bv!) dan een moeder die het worst zal zijn als jou iets zou overkomen. Zo moet je ook maar denken. Ze bedoelt het goed, het is uit liefde.
Ze moet er echter inderdaad wel erg voor waken dat ze jou niet los kan laten en voor eeuwig onder haar vleugels wil houden, want daar word jij uiteindelijk natuurlijk ook alles behalve gelukkig van. Je moet je kinderen ook hun eigen weg laten zoeken en hun eigen fouten laten maken (I sound like Dr. Phil!

).
Jullie moeten er samen een middenweg in zien te vinden. Dat jij bv wat meer je eigen weg gaat, maar dat je wel af en toe even laat weten als je weer veilig binnen bent ofzo, als je op kamers zit. Vaak een teken van leven geven en haar geruststellen en dat steeds meer proberen af te bouwen.
Veel sterkte er mee, want het lijkt me een benauwende en lastige situatie!