Heel veel sterkte SCH!
Ik las je topic en werd er gewoon verdrietig van; ik kan me ook helemaal voorstellen hoe jullie je nu voelen. Heb het zelf ook meegemaakt, alleen hebben ze geen lange lijdensweg meegemaakt. We hadden een Maine Coon, die een erfelijke hartafwijking bleek te hebben (wat wij niet wisten, maar wat schijnbaar vaak voorkomt bij het ras). In de weken voor ze overleed ging ze zich opeens anders gedragen ten opzichte van de andere katten, agressief. Iets wat we nooit eerder bij haar hadden gezien.. Achteraf denk je dan, wie weet voelde ze zich al niet lekker, maar goed.. Op de dag dat ze overleed ging ze heel hard miauwen door merg en been, ik voelde meteen dat het niet goed zat (ook al was ze pas 8 maanden oud), dus meteen naar de dierenarts. Weet nog dat het in het weekend was ´s avonds, en dat ik een feest voor mijn verjaardag had. Bij de dierenarts aangekomen, ging ze twee keer keihard miauwen, lag op haar zij en was weg... Zo raar! Waarschijnlijk een hartaanval dus. De dierenarts had het nog nooit zo meegemaakt. Ik was in elk geval helemaal van de kaart en feest is dus zeker afgezegd! Dus daarbij geen lange lijdensweg meegemaakt. Wel met onze hond, die ging heel zielig blaffen en lag continu bij me op schoot.. Had ook kanker en hebben we uiteindelijk uit zijn lijden verlost. Ik weet in elk geval precies hoe je je voelt, mensen die geen beesten hebben begrijpen het vaak niet, maar het is ´een soort familielid´ waar je afscheid van neemt. Ik moet er ook niet aan denken dat één van de vijf katten die we nu hebben zou overlijden. Wat een prachtige katten heb je trouwens! Abessijn zou ik ook dolgraag willen, maar ik moet niet zeuren, ik heb er al vijf

We hebben nu twee heilige birmanen, 1 siamees en 2 huis tuin en keuken katten (één schildpad en een zwart-wit)
Ik wens je in elk geval heel veel sterkte en veel knuffels voor de katten toe en hoop dat Kriebel weinig pijn zal hebben.